Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

22 Ιουλ 2017

0 Κυνηγώντας το Στέμμα (Κεφάλαιο 63) - "Αλλαγή Πορείας"

Ηγεμονία του Κιέβου, Νοέμβριος 1021

Ο Ντιμίτρι μιλούσε ακατάπαυστα. Εξιστορούσε στον Στεφάν τις νυχτερινές του περιπέτειες στο πορνείο του χωριού, απ’ όπου περνούσαν.
Επί δέκα μέρες κάλπαζαν ασταμάτητα για να φτάσουν στο Νόβγκοροντ το συντομότερο δυνατό. Κι όμως, ακόμα δεν είχαν αφήσει πίσω τους την Ηγεμονία του Κιέβου. Τώρα προγευμάτιζαν στην τραπεζαρία του πανδοχείο όπου κατέλυσαν τη  νύχτα κι έπειτα θα συνέχιζαν το ταξίδι τους.  Το γεύμα ήταν φτωχικό, αφού βρίσκονταν πολύ μακριά από την οικονομικά ακμάζουσα πρωτεύουσα μα, οι άντρες έτρωγαν με όρεξη. Αρκούνταν στο ζυμωτό ψωμί, το φρέσκο βούτυρο και το αχνιστό τσάι.

2 Κατακτώντας την αγάπη (Κεφάλαιο 21)

Θεσσαλονίκη, Νοέμβριος 1987

Ο Κωνσταντίνος Μιχαήλ, υπολοχαγός του Ελληνικού στρατού, καθόταν στο γραφείο του. Ήταν μεσημέρι και, αν και είχε τελειώσει η υπηρεσία του, δεν είχε φύγει ακόμα από το στρατόπεδο. Κρατούσε στο χέρι του έναν σφραγισμένο φάκελο καφέ χρώματος και τον κοιτούσε έντονα. Η ανάγκη του να τον ανοίξει, να πάρει επιτέλους τις απαντήσεις που ζητούσε, σχεδόν τον έκαιγε. Όμως, ακόμα περισσότερο, τον έκαιγε ο φόβος για τα όσα πιθανόν να ανακάλυπτε ανοίγοντας τον. Θα μπορούσε να διαχειριστεί τις απαντήσεις που βρίσκονταν πια στα χέρια του;

0 The Last Shadow (Game of shadows II) - (Κεφάλαιο 13) "Το ξέσπασμα"

Δεν μπορούσα να πω ούτε μια λέξη. Μου ήταν αδύνατον...
«Ντέρεκ;»  προσπάθησε να σπάσει τη σιωπή μου
«Έρρικα, ο πατέρας σου …» δε μπόρεσα να ολοκληρώσω τη πρόταση μου.
«Ξέρω… Είναι ένας αδίστακτος δολοφόνος. Όμως πρέπει να του μιλήσω... Σε βοήθησε απ’ ότι έχω καταλάβει μ’ αυτήν την υπόθεση, έτσι; Τελικά τα μυστικά συνεχίζονται…»
Την κοίταξα. Δεν μίλησα...

18 Ιουλ 2017

0 Υπάρχουν ακόμα συναισθήματα; (Κεφάλαιο 21)

Ξαπλωμένος στο κρεβάτι στο πατρικό του. Δεν ήθελε να φάει ή να πιει τίποτα. Δεν ήθελε γενικά να κάνει τίποτα. Απολύτως τίποτα! Τον τάιζε με το ζόρι η μάνα του που ξενυχτούσε στο μαξιλάρι του, όπως όταν μικρός περνούσε τις παιδικές αρρώστιες με υψηλό πυρετό. Κοιτούσε το άσπρο ταβάνι κι έφερνε την εικόνα της Έρσης στο μυαλό του, τη γλυκιά φωνή της, τη γεύση των χειλιών της, τη μυρωδιά των μαλλιών της. Την έφερνε δίπλα του, να του μιλάει και να του χαμογελά, να του κρατά το χέρι και η ανάσα της να του γαργαλάει το αυτί. Έτσι πέρασε μια μέρα. Μετά ακόμα μία. Ζούσε απ’ αυτό και μόνο. Την ανάμνηση μιας ώρας. Πέρασε και μια εβδομάδα. Μετά ακόμα μία. Ένας μήνας. Χόρευαν σε τρελούς ρυθμούς οι ώρες και οι μέρες, κι ο χρόνος έτρεχε κι ακουγόταν λαχανιασμένος στα, κατά τα άλλα, κουφά αφτιά του. Ήρθε το φθινόπωρο. Κι όπως έπεφταν τα φύλλα από τα δέντρα και ξεθώριαζαν τα χρώματα της φύσης, ξεθώριαζε και η ανάμνηση από το μυαλό του, ώσπου έμεινε μόνο το κενό, ο πόνος και η αίσθηση της απώλειας. Έπεφτε και χανόταν σε μια όλο και πιο βαθιά πνευματική και συναισθηματική νάρκη. Όλα γύρω του ήταν θολά και αβέβαια. Οι φωνές μπερδεμένες σαν φάλτσα χορωδία. Δεν είχε διαφορά αν ήταν ξύπνιος, ή αν κοιμόταν. Άρχισε να πιστεύει ότι ίσως τελικά να τα κατάφερνε και να πήγαινε μαζί της στον άλλο κόσμο. Να την συναντούσε εκεί, ή τουλάχιστον να ξανάβρισκε την ανάμνησή της.

2 Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 8 - Μέρος 4ο)

«Σε ακούω» είπε η Ντέιλφ καθώς βολευόταν στο κρεβάτι, δίπλα στην Φιντέλμα.
Εκείνη έπιασε τα χέρια της, ζητώντας με αυτόν τον τρόπο την εμπιστοσύνη της. «Θέλω να με ακούσεις προσεκτικά, και να μην πεις τίποτα αν δεν το σκεφτείς καλά πρώτα»

0 M Ø NS Ŧ ER (Κεφάλαιο 4) - "ミnnocence's lοst" (μέρος 11ο)

Στηρίζομαι σε μια ξέμπαρκη κολώνα, νιώθοντας τη μαστούρα μου να ταλαντεύεται, να χάνει και τελικά να ξαναβρίσκει την ανοδική τροχιά της. Ζεσταίνομαι, ιδρώνω ρίχνω τα μαλλιά μου προς τα πίσω και μετά προσπαθώ να τα σηκώσω απ' το σβέρκο μου.
Κρυώνω.
Θέλω να βάλω τα κλάματα.
Φουντώνω.
Θέλω να ξεσπάσω σε υστερικά γέλια.
Νομίζω πως τρελαίνομαι.
«Για όνομα, ρε Άντρι», τα χώνω στον εαυτό μου. «Απλώς τράβα σπίτι σου. Αα, μόλις το θυμήθηκα. Δεν έχεις σπίτι πια. Ε, τότε γύρνα στον κοιτώνα σου και πάψε να γελοιοποιείσαι για απόψε. Αρκετά για σήμερα. Και αύριο εδώ θα είσαι για να πας το ρεζίλι σε νέο επίπεδο. Ναι, εδώ θα είσαι. Ή μήπως όχι; Σωστά», θυμάμαι. «Σωστά. Μπορεί και να τα 'χεις τινάξει τα πέταλα μέχρι αύριο, εξ αιτίας του δαιμονοπράγματος. Μα ναι... για αυτό ήρθες στο πάρτι εξαρχής, για να νιώθεις μια ψεύτικη ασφάλεια μες στο πλήθος. Τι κλασομπανιέρα, Θεέ μου! Αχαχαχαχαχα». Το γέλιο που αντηχεί σαν τρανή επιβεβαίωση της τρέλας μου, γίνεται ακόμη δυνατότερο, μόλις θυμάμαι τον εμετό.

0 Τιμωρημένος και από τους Δύο Κόσμους (Κεφάλαιο 21) Πάμε πόλεμο!!

Και πετούσαν. Και πετούσαν. Και πετούσαν…Πετούσαν στο κενό μπλε ουρανό, χάνοντας τη αίσθηση του χρόνου. Μερικοί είχαν αποκοιμηθεί, πάνω στους δράκους τους. Ένας μάλιστα έγειρε κατά πολύ το κεφάλι του, με αποτέλεσμα να πέσει από τον δράκο του. Ευτυχώς ξύπνησε κατά τη πτώση, προλαβαίνοντας να πιαστεί από τα χαλινάρια. Οι περισσότεροι σιωπηλοί κρατούσαν το βλέμμα τους σταθερό μπροστά, με το ένα τους χέρι έσφιγγαν τα χαλινάρια και με το άλλο έπιναν τη λαβή από το σπαθί του που προεξείχε από τη θήκη.
          «Πφφφ…Βαρέθηκα» γκρίνιαξε η Φρειδερίκη. «Έχω πολύ ακόμα;».
«Δεν ξέρω» της απάντησε ο Πρίγκιπας.
«Τι πάει να πει δε ξέρεις;!».
«Μη μου φωνάζεις!» της είπε με ήρεμο τρόπο.
«Δε γνωρίζεις τη διαδρομή;» τον ρώτησε ο Έκτορας.
«Δεν υπάρχει διαδρομή» απάντησε ο Πρίγκιπας.
«Τι πάει να πει, δεν υπάρχει διαδρομή;!» τον ρώτησε η Φρειδερίκη.
«Φρειδερίκη, πρόκειται για το απόλυτο κακό. Πιστεύεις ότι θα άφηνε το πανούργο έργο-δημιούργημα του έτσι εμφανή, για τον οποιοδήποτε;» της απάντησε ο Πρίγκιπας.

15 Ιουλ 2017

2 Άβατο: Ο Έκπτωτος (Κεφάλαιο 6/Μέρος Γ) - "Οι τέσσερεις δυνάμεις"


           Ανεβαίνοντας επάνω παρατήρησε πως το πρόσωπο τού φίλου του στις φωτογραφίες είχε γίνει έναν τόνο πιο θολό από πριν. Οι δύο ηλικιωμένοι έκαναν ένα ζεστό τσάι, ενώ η κοπέλα στεκόταν ακουμπισμένη στον τοίχο, αμίλητη και αγέλαστη. Όταν όλοι κάθισαν στο μεγάλο ξύλινο τραπέζι της κουζίνας, τον λόγο πήρε ο δαίμονας.

0 The Last Shadow (Game of shadows II) - (Κεφάλαιο 12) "Καταδικασμένος"

Σαν όνειρο εκείνη η ασύγκριτη στιγμή πέρασε από μπροστά μου. Ήταν απίστευτο και μαγικό αυτό το συναίσθημα που ένιωσα.  Δάκρυσα από χαρά μετά από τόσο καιρό, όπως και εκείνη.  Ακόμα θυμάμαι εκείνο το βλέμμα που με γέμισε ελπίδες και μ’ έκανε να αισθανθώ ανάμεικτα συναισθήματα.  Αυτά τα πράσινα μάτια έλαμψαν και χάρισαν φως στο σκοτάδι, ενώ ταυτόχρονα κατάφεραν να απομακρύνουν τις σκιές από κοντά μας για λίγο.  Η γαλήνη υιοθέτησε το κορμί μου κι εγώ, πλάι σ’ αυτό το διαμάντι που κατάφερε από θηρίο να με κάνει άνθρωπο, ένιωσα να με πλημυρίζει ευτυχία.

0 Η καρδιά σε θυμάται (Κεφάλαιο 10) – “ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ”


Τα σώματά μας θα χαθούν, θα σβήσουν, από μας θα μείνη μέχρι της συντελείας των αιώνων αυτό το "σε αγαπώ" που σου ψιθύρισα στις ώρες τις πιο κρυφές - Νίκος Εγγονόπουλος



Λίγο νωρίτερα είχαν επιστρέψει και οι άντρες του σπιτιού. Άκουσαν φασαρία από την κουζίνα και κάποιον να τραγουδά. Η καρδιά του Ιάσονα φτερούγισε... Χωρίς να χάσει χρόνο, έτρεξε αμέσως στην κουζίνα όπου την είδε να τραγουδά και να χορεύει. Όταν κόντεψε να πέσει, δεν περίμενε! Έτρεξε στο μέρος της και την βοήθησε. Δεν μιλούσαν, απλά κοιτούσαν ο ένας τον άλλον... Κάνεις δεν έκανε κίνηση να χαλάσει την επαφή. Ο Ιάσονας είχε χαθεί στα μάτια της, που σαν μαγνήτης τον καλούσαν. Θα τους παρομοίαζες σαν δυο εφήβους που συναντιούνται για πρώτη φορά. Δυο εφήβους που ερωτεύονται με την πρώτη ματιά...

12 Ιουλ 2017

1 Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 8 - Μέρος 3ο)

Ο Όντραν κοιτούσε το ποτήρι του με κενό βλέμμα. Ο Νιλς και η Ντέιλφ καθόταν στο απέναντι μαρμάρινο κάθισμα, συζητώντας για κάτι που δεν τον ενδιέφερε να ακούσει. Ο κόσμος είχε βγει από ώρα στους δρόμους και η δυνατή μουσική των αυλών και των τυμπάνων έσχιζε τη μελαγχολία της νύχτας που έπεφτε. Ο Μπόα είχε φύγει από ώρα, χαιρετώντας τους ανιψιούς του με μια ψυχρή χειραψία. Αδυνατούσε να βγάλει από το μυαλό του τον τρόπο που ο Μπόα τον είχε κοιτάξει, λέγοντας ψυχρά: «Εις το επανειδείν»

0 Κυνηγώντας το Στέμμα (Κεφάλαιο 62) - "Υπερηφάνεια ή Επιβίωση;"

Κίεβο, Οκτώβριος 1021

Ο Καταραμένος είναι νεκρός.
Ο φονιάς του αδερφού μου είναι νεκρός.
Είναι νεκρός.
Νεκρός.
Το οποίο σημαίνει πως ήρθε η ώρα του απόλυτου χάους.

0 Η Αναζήτηση (Κεφάλαιο 20)

Είχαν εγκαταλείψει από ώρα την εθνική και ανηφόριζαν έναν στενό, φιδογυριστό και κακοσυντηρημένο επαρχιακό δρόμο. Κανείς δεν είχε μιλήσει ξανά σε όλη τη διαδρομή, ο καθένας είχε κλειστεί στον εαυτό του. Ήταν προχωρημένο απόγευμα. Το καταπράσινο τοπίο γύρω τους, ανέδιδε εξαίσια αρώματα από άγρια ρίγανη, δυόσμο και μουσκεμένο χώμα. Στο ραδιόφωνο είχε ειδήσεις:
«Νέα σεισμική δόνηση σημειώθηκε πριν από λίγο, η Τρίτη κατά σειρά από χτες. Οι κάτοικοι των γύρω περιοχών είναι ανάστατοι λόγω του μεγέθους του μα οι επιστήμονες είναι καθησυχαστικοί».

7 Ιουλ 2017

0 Υπάρχουν ακόμα συναισθήματα; (Κεφάλαιο 20)

Βγήκε στην Αθηνών πριν την μεγάλη κίνηση της επιστροφής, ευτυχώς, και στο φανάρι στο παλατάκι σταμάτησε δίπλα του ένα παπί, που το καβαλούσε ένα νεαρό ζευγάρι γύρω στα είκοσι.

0 Τιμωρημένος και από τους Δύο Κόσμους (Κεφάλαιο 20) Ο πρίγκιπας είναι ο σωτήρας

«Τι γίνεται;!» φώναξε δυνατά η Φρειδερίκη, απευθυνόμενη προς το μεγάλο Κόκκινο Κόρακα.
«Περιμένεις κάποια απάντηση;» τη ρώτησε ο Έκτορας, κοιτάζοντας και αυτό τον μεγάλο Κόκκινο Κόρακα.
«Ε, το πολύ να την κουτσουλήσει» του απάντησε ο Φτερωτός, χαϊδεύοντας απαλά μερικέ χορδές της άρπας.