Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

20 Μαρ 2019

0 Το Άστρο που έδυσε (Κεφάλαιο 7 - Μέρος 4) - Το σπαθί του Αρχάγγελου


ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

Οι τέσσερις Αρχάγγελοι, ανάμεσα σε αυτούς και ο Μιχαήλ, είχαν παραταχθεί καθώς μεταφερόταν βαριά τραυματισμένος ο Κασσιήλ, ο άγγελος των δακρύων και της εγκράτειας, κυβερνήτης του Τάγματος των Κρατούντων, κοινώς των Δυνάμεων που φρόντιζαν να φυλούν με κάθε κόστος τα σύνορα μεταξύ Κολάσεως και Παραδείσου.

0 Summer Solstice (Κεφάλαιο 4)

ΣΕΛΕΣΤ

Αν και ακόμα είναι νωρίς, ο ουρανός έχει σκοτεινιάσει από γκρίζα και μαύρα, θυμωμένα σύννεφα. Τα μεγαλύτερα, σαν να θέλουν να επιβάλλουν την ογκώδη παρουσία τους στα υπόλοιπα, βγάζουν βροντές και ρίχνουν κεραυνούς, σείοντας ολόκληρο τον τόπο. Τα πιο αδύναμα υποχωρούν με λίγες αστραπές. Αφήνουν τη δική τους οργή να πέσει με δύναμη στο έδαφος και να παρασύρει μακριά με τα υδάτινα ρυάκια του ό,τι δεν ταιριάζει σε αυτόν τον τόπο. Ο άνεμος από την άλλη δεν πάει πίσω. Ζητωκραυγάζει και θυμώνει για τη μάχη που γίνεται πιο κάτω, παίρνοντας και εκείνος μέρος. Χτυπάει με δύναμη τα δέντρα και οτιδήποτε βρει στον διάβα του, λες και αυτά φταίνε για την κατάληξη των πραγμάτων.

19 Μαρ 2019

0 Τιμωρημένος και από τους δύο κόσμους (Κεφάλαιο 1) - "Τάσεις αυτοκτονίας"

      Ξεκούμπωσε το μαύρο του πουκάμισο, αφήνοντας το να πέσει στο έδαφος. Επικρατούσε ησυχία. Ήταν μόνος. Ολομόναχος, στεκόταν στην άκρη του γκρεμού, με το βλέμμα του κολλημένο σε ένα αστέρι. Το κοιτούσε επίμονα∙ δεν ήξερε εάν έπρεπε να προσευχηθεί και, αν προσευχόταν, τι ακριβώς να ψέλλιζε. Να ευχόταν για έναν ήπιο, άπονο θάνατο ή να έχει τουλάχιστον ένα ωραίο πτώμα; Στη πραγματικότητα, δε τον ενδιέφερε τίποτα από τα δύο. Κυρίως τον ένοιαζε να καταφέρει επιτέλους, να πεθάνει.

0 Μάχη για επιβίωση (Κεφάλαιο 2)


Ένας χρόνος πριν…

Είναι ένα όμορφο καλοκαιρινό πρωινό και τα πουλιά έχουν ξεκινήσει το μελωδικό τους τραγούδι. Οι ακτίνες του ήλιου περνούν από τις γρίλιες και ζεσταίνουν το πρόσωπο του Άρη. Έχει μόλις ξυπνήσει με την αγαπημένη του γυναίκα υπέροχα γυμνή στο πλευρό του. Το προηγούμενο βράδυ, όπως και σχεδόν κάθε βράδυ εδώ και τέσσερα χρόνια, μοιράστηκαν μια βραδιά έντονου ερωτισμού και πάθους. Παρά τις μεγάλες απαιτήσεις της φάρμας, οι δυο τους καταφέρνουν πάντα να διατηρούν τον πόθο τους άσβεστο και την αγάπη τους ζωντανή μέρα με τη μέρα. Νιώθει τόσο τυχερός, τόσο ευτυχισμένος, τόσο πλήρης κοντά της! Και θα ένιωθε ακόμα πιο πλήρης αν, μια απ’ αυτές τις μέρες, η λατρεμένη του γυναίκα, η Ελπίδα του, του ανακοίνωνε ότι ήταν έγκυος. Κι οι δυο τους λατρεύουν τα παιδιά και προσπαθούν εδώ και τρία χρόνια ν’ αποκτήσουν, όμως, μέχρι τώρα οι προσπάθειές τους υπήρξαν άκαρπες.

0 Συνέντευξη με τη Ναταλία Βαϊοπούλου

Το καλοστημένο σύστημα των δεκατεσσάρων πόλεων της Ενότητας Ειρήνης έχει λύσει σχεδόν όλα τα πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά και βιοποριστικά προβλήματα. Εκτός από ένα.
Τις μεταλλάξεις.
Οι μεταλλάξεις είναι όντα που, λόγω του γονιδίου Ρ5, έχουν αποκτήσει συγκεκριμένες ηλεκτρομαγνητικές ικανότητες. Είναι πλάσματα που μπορούν να ανάβουν λάμπες με την αφή τους και να ελέγχουν από απόσταση μικρά και μεγάλα, μεταλλικά αντικείμενα. Ιστορικά γεγονότα και αμέτρητες επιστημονικές έρευνες μιλούν για τον απόλυτο κίνδυνο που είναι αναγκαίο να απαλειφθεί.
Οι μεταλλάξεις πρέπει να πεθάνουν.
Είναι δύσκολο να εντοπιστούν. Οι μεταλλάξεις μοιάζουν με ανθρώπους, συμπεριφέρονται σαν άνθρωποι και μιλούν σαν άνθρωποι. Δεν παύουν, όμως, να είναι η συντριπτική μειοψηφία, όντα ασταθή, λάθη της φύσης, με μοναδικό σκοπό να φέρουν την καταστροφή.
Ή μήπως δεν είναι;
Τι είναι οι μεταλλάξεις; Πόσες υπάρχουν; Αποτελούν πραγματικό κίνδυνο;
Η Αιμιλία είναι μία μετάλλαξη που κρύβεται από τον κόσμο. Πιστεύει πως είναι ένα γενετικό τέρας και έχει μία παράλογη επιθυμία: θέλει να ζήσει.
Ο Ορφέας είναι επίσης μετάλλαξη. Ξέρει τα μυστικά πίσω από το γονίδιο Ρ5. Μαζί με μία ομάδα, που κρύβεται στις σκιές, προσπαθεί να αποκαλύψει την αλήθεια.
Μία κοινωνία που τρέφεται από την τρομοκρατία και τον φόβο…
Καλώς ήρθατε στην Ενότητα Ειρήνης!




Η Ναταλία Βαϊοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1994. Από μικρή έδειξε ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία και κυρίως για το είδος του φανταστικού. Μεγαλώνοντας, λάτρεψε τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας και τα δυστοπικά μυθιστορήματα, καθώς συνήθως προβληματίζονται με τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ τεχνολογίας, κοινωνίας και εξουσίας. Γράφει από νεαρή ηλικία και έχει συνεργαστεί με το λογοτεχνικό blog Moonlight Tales. Είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη σε θέματα διακρίσεων και ρατσισμού. Στόχος της με τη συγγραφή είναι να μεταδώσει τις ανησυχίες της για τα κοινωνικά ζητήματα στους αναγνώστες.




1. Πες μας δυο λόγια για το βιβλίο σου.

Η Μετάλλαξη είναι ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας που διαδραματίζεται στο μακρινό μέλλον. Πραγματεύεται σημαντικά κοινωνικά ζητήματα όπως το θέμα των διακρίσεων.
Σε ένα τέλειο σύστημα όπως αυτό των δεκατεσσάρων πόλεων της Ενότητας Ειρήνης εμφανίζεται ένα σημαντικό πρόβλημα που ονομάζεται «μετάλλαξη». Οι μεταλλάξεις είναι όντα που λόγω ενός γονιδίου έχουν αποκτήσει συγκεκριμένες ηλεκτρομαγνητικές ικανότητες. Αυτά τα όντα, αν και μοιάζουν στην εμφάνιση και στη συμπεριφορά με ανθρώπους, η πολιτεία, λόγω διαφόρων γεγονότων, τα θεωρεί επικίνδυνα και τα θανατώνει. Υποστηρίζει πως δεν ανήκουν καν στο ανθρώπινο είδος. Αυτό όμως που αγνοεί ο κόσμος είναι πως οι μεταλλάξεις αποτελούν το 10% του πληθυσμού. Δηλαδή την εποχή που ξεκινάει η ιστορία μας είναι μία ολόκληρη κοινωνική ομάδα.
Έχω διαλέξει συνειδητά να έχω δύο πρωταγωνιστές με πολύ διαφορετικές συνθήκες ζωής ώστε να δείξω πως επηρεάζονται από την υπάρχουσα κατάσταση. Σε αυτό το σημείο να τονίσω πως ο Ορφέας και η Αιμιλία επιλέχθηκαν σαν πρωταγωνιστές λόγω των έντονων αντιθέσεων τους και όχι επειδή είναι ή θα γίνουν ζευγάρι. Η σχέση που αναπτύσσουν στην πορεία του βιβλίου χαρακτηρίζεται από έντονες διαφωνίες.

2. Ποια είναι η κυριότερη πηγή έμπνευσής σου και τι σε έκανε να ξεκινήσεις τη συγκεκριμένη ιστορία;

Η μεγαλύτερη πηγή έμπνευσής μου είναι η ίδια η κοινωνία και οι συμπεριφορές των ανθρώπων που παρατηρώ κατά καιρούς. Με λίγα λόγια, το σήμερα. Είχα καιρό να γράψω και μου έλειπε η συγγραφή. Αποφάσισα πως θα ξεκινήσω μία ιστορία που θα έχει δύσκολη δομή για να πιέσω τον εαυτό μου και τα όρια μου.
Προτού καν αρχίσω να σχηματίζω τον κόσμο ήξερα πως το βιβλίο ήθελα να έχει σχέση με τις διακρίσεις. Επίσης γνώριζα πάρα πολύ καλά ότι ήθελα να διαδραματίζεται στο μέλλον. Για αυτό το είδος του βιβλίου, δεν ανήκει απλώς στο είδος της επιστημονικής φαντασίας, άλλα μπορεί να χαρακτηριστεί και ως δυστοπικό μυθιστόρημα.
Έχοντας βρει το είδος αυτό που μου έμενε ήταν το βασικό πρόβλημα της κοινωνίας που ήθελα να σχηματίσω. Έψαχνα για πολύ καιρό μία καλή ιδέα και μετά από πολλούς μήνες περισυλλογής μου ήρθε η ιδέα των μεταλλάξεων. Ξέρω, δεν ακούγεται τόσο ρομαντικό όσο το «είχα πάει ένα ταξίδι και είδα αυτό», αλλά συχνά οι ιδέες χρειάζονται χρόνο.

3. Αν μπορούσες, τι συμβουλή θα έδινες στον εαυτό σου όταν ξεκίνησες να γράφεις;

Θα του έλεγα: Θα ακούσεις πολλές κριτικές. Κάποιες θα είναι καλές και κάποιες κακές. Μερικοί θα διαφωνήσουν με όσα εσύ έχεις να πεις και πολλοί θα μειώσουν την αξία της προσπάθειάς σου. Επίσης θα ακούσεις πως δεν θα τα καταφέρεις. Όμως, μην διστάζεις. Πες αυτό που εσύ θες και πάνω απ’ όλα βάλε τα δυνατά σου.

4. Τι λογοτεχνικό είδος σού αρέσει να διαβάζεις και ποιο προτιμάς όταν γράφεις.

Αν υπάρχει ένα πράγμα που έχω μάθει διαβάζοντας, αυτό είναι να μην κρίνω ένα βιβλίο από το είδος του. 
Βεβαίως αυτό δε σημαίνει πως δεν έχω προτιμήσεις. Αγαπώ ιδιαίτερα την φανταστική λογοτεχνία, ειδικά όταν αυτή συμπεριλαμβάνει στοιχεία του σύγχρονου κόσμου. Επίσης, η επιστημονική φαντασία, το είδος που ασχολούμαι ενεργά είναι ένα από τα αγαπημένα μου. Είναι και τα δύο είδη που συνηθίζω να διαλέγω όταν γράφω, αλλά μ’ αρέσει να πειραματίζομαι και να εξερευνώ και άλλα που δεν είναι η κλίση μου.

5. Επίλεξε ένα: τι είναι πιο σημαντικό σε μια ιστορία; Ο πρωταγωνιστής, οι δευτερεύοντες χαρακτήρες ή ο ανταγωνιστής;

Θα σας το χαλάσω, αλλά δεν θα επιλέξω. Όλοι τους είναι σημαντικοί για την επίτευξη μιας ολοκληρωμένης ιστορίας και θα αδικούσα  κάποιον ρόλο αν επέλεγα μόνο έναν.

6. Σε ποια ηλικία ξεκίνησες να γράφεις;

Όταν ήμουν μικρή, παρόλο που διάβαζα πολύ, δεν πίστευα πως θα γίνω συγγραφέας. Θεωρούσα ότι δεν είχα ταλέντο στο γραπτό λόγο και πως δεν θα μπορούσα να αποδώσω τις σκέψεις μου σε χαρτί.
Παρόλα αυτά πάντα σχημάτιζα ιστορίες στο μυαλό μου. Έτσι, επειδή μου άρεσαν και φοβόμουν πως θα πάνε χαμένες, στην ηλικία των 13 άρχισα να γράφω. Στην πορεία αγάπησα πολύ τη συγγραφή.

7. Επίλεξε ένα: τι είναι πιο χρήσιμο για την επίτευξη ενός καλού βιβλίου; Η ικανότητα γραφής, η φαντασία ή η σκληρή δουλειά;

Πιστεύω πως ο κόσμος έχει μία λανθασμένη εικόνα για εμάς τους συγγραφείς. Νομίζει πως είμαστε όντα που έχουν πάντα μια νέα ιδέα και μια ιστορία να πουν που βγαίνει χωρίς κόπο. Κάνουν λάθος.
Η δική μου εμπειρία λέει το εξής. Κανένας άνθρωπος που θα προσπαθήσει να γράψει πρώτη φορά λογοτεχνία δεν θα ξέρει πως να αποτυπώσει σκέψεις, συναισθήματα και πλοκή σε χαρτί. Για να ωριμάσει ο λόγος και να αποκτήσει κάποιος «ικανότητα γραφής», πόσο μάλλον σε λογοτεχνικό επίπεδο, θέλει πολλή εξάσκηση. Ναι, υπάρχει ταλέντο, αλλά αν δεν αξιοποιηθεί σωστά αυτός που προσπαθεί παραπάνω θα ξεπεράσει κατά πολύ τον ταλαντούχο.
Μια αντίστοιχη διαστρεβλωμένη εικόνα υπάρχει και για τη φαντασία. Προσωπικά βλέπω τη φαντασία σαν έναν μυ που όσο τον γυμνάζεις τόσο πιο αποτελεσματικός είναι. Έχω βρεθεί πολλές φορές στη θέση να ψάχνω λύσεις στα προβλήματα που εγώ η ίδια έχω σχεδιάσει μες την ιστορία που γράφω και να χρειάζεται να πιέσω πολύ τον εαυτό μου και την φαντασία μου. Κανένας κόσμος, καμία πλοκή και κανένας χαρακτήρας δεν μπορεί να παρουσιαστεί πειστικά αν δεν έχει υπάρξει η κατάλληλη δουλειά από πίσω.
Η απάντηση λοιπόν στην ερώτηση είναι η σκληρή δουλειά. Η σκληρή δουλειά μπορεί να καλύψει ως έναν βαθμό την φαντασία και είναι απαραίτητη προκειμένου να εξελιχθεί ο λόγος. Τα άλλα δύο από μόνα τους δεν μπορούν να κάνουν πολλά.

8. Γιατί γράφεις;

Για να πω όσα με προβληματίζουν. Πιστεύω πως η λογοτεχνία είναι εξαιρετικό εργαλείο για αυτή τη δουλειά. Είναι πιο αποτελεσματικό να παρουσιάσεις ένα πρόβλημα σε λογοτεχνικό επίπεδο και να κάνεις τους αναγνώστες να ταυτιστούν με έναν εικονικό χαρακτήρα που υποφέρει, απ’ ότι παραδείγματος χάριν να του πεις πως 800 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως πεινούν. Μέσω της λογοτεχνίας μπορείς να δείξεις τι σημαίνει να μην έχεις φαγητό στο πιάτο σου και πως αυτό επηρεάζει την κατάσταση ενός παιδιού, γονιού και μιας χώρας. Ο αναγνώστης θα το καταλάβει.

9. Πρότεινε ένα βιβλίο που πιστεύεις πως πρέπει να διαβάσει κάθε συγγραφέας και ένα κάθε αναγνώστης.

Για τους αναγνώστες σίγουρα μπορώ να προτείνω τη «Φάρμα των Ζώων» (Animal Farm, George Orwell). Είναι ένα από τα βιβλία που σε βάζουν σε σκέψεις καθώς παρουσιάζει πετυχημένα ένα σκληρό κοινωνικοπολιτικό σύστημα μέσα από μία απλή φάρμα με ζώα που θέλουν την ελευθερία τους.
Για τους συγγραφείς πιστεύω πως μία καλή επιλογή είναι «Ο Κόσμος της Σοφίας» (Sophie’s World, Jostein Gaarder). Έχει μία πολύ ιδιαίτερη ιδέα από πίσω και προσωπικά, ως συγγραφέα, με βοήθησε πολύ στο να εξελίξω τη φαντασία μου.

10. Τι πρέπει να περιμένουμε από εσένα στο μέλλον;

Η «Μετάλλαξη» είναι το πρώτο βιβλίο από μία σειρά που, με βάση τους υπολογισμούς μου, θα είναι πέντε βιβλία. Επομένως, μες στα επόμενα χρόνια θα βάλω τα δυνατά προκειμένου να ολοκληρώσω την ιστορία και να σας την παρουσιάσω. Έχω πολύ δρόμο μπροστά μου.

11. Πώς μπορούν να επικοινωνήσουν οι αναγνώστες μαζί σου;

Μέσω της σελίδας του βιβλίου στο facebook: (Μετάλλαξη - Ναταλία Βαϊοπούλου).
Μπορούν επίσης να με βρουν στο email: metalaksir5@gmail.com



Αν το βιβλίο σάς κίνησε το ενδιαφέρον, πάρτε μέρος στην κλήρωση του Moonlight Tales, για να κερδίσετε 1 αντίτυπο πατώντας εδώ.

17 Μαρ 2019

0 Επικίνδυνες Σκιές (Μέρος 3ο-Κεφάλαιο 8)


ΜΕΪΝΛΟΟΥΝ
    Η ΜΙΑ ΉΤΑΝ ΣΚΥΘΡΩΠΗ όλη την επόμενη μέρα. Δεν σκόπευε να φύγει από το Μέινλοουν απλά και μόνο επειδή ο Εστέφαν το ήθελε. Και δεν μπορούσε να πιστέψει πως κινδύνευε μέσα στο στρατόπεδο. Βρίσκονταν εκατοντάδες στρατιώτες που θα έδιναν και τη ζωή τους για να προστατέψουν εκείνη και τον δράκο της. Όμως τα λόγια του ηχούσαν στο κεφάλι της. Θέλω να φύγεις μακριά από το Μέινλοουν. Αν μείνεις θα σου συμβεί κάτι κακό. Και εγώ δεν θα κάνω τίποτα για να το αποτρέψω. Της έλεγε ξανά και ξανά η φωνή του. Ήταν ξεκάθαρο πως κάτι γνώριζε. Η Μία βαριανάσανε όπως έκανε κάθε φορά που θυμόταν όσα της είχε πει. Ο Εστέφαν της είχε αποκαλύψει πως ήταν σημαντική για εκείνον. Μα δεν ήταν αρκετά σημαντική για να προσπαθήσει να την προστατέψει; Θύμωνε με τον εαυτό της που είχε πιστέψει έστω και για μια στιγμή τον όρκο που της είχε δώσει. Της είχε πει πως θα την υπηρετούσε.
«Πως σου φαίνεται το κέικ μου;» Η Λύριο ήταν καθισμένη δίπλα της και έπινε ένα από τα υπέροχα ροφήματά της. Η Μία σφήνωσε ένα κομμάτι στο στόμα της, το μασούλισε και το κατάπιε.
«Νομίζω πως είναι πιο νόστιμο από τη προηγούμενη φορά».
«Ναι; Η αλήθεια είναι πως πρόσθεσα και τζίντζερ αυτή τη φορά». Η Μία αισθάνθηκε την ανάγκη να αποβάλλει από τον οργανισμό της αυτό που είχε μόλις φάει. Στραβοκατάπιε και προσπάθησε να διώξει την αναγούλα.
«Τι σκέψεις τριγυρίζουν στο κεφάλι σου;» Την ρώτησε η Λύριο ανήσυχα.
«Ο Εστέφαν συμπεριφέρεται περίεργα». Παραδέχτηκε η Μία.
«Αυτό το παιδί ήταν πολύ θλιμμένο και μόνο του όταν το γνώρισα. Μαζί σου όμως είναι αλλιώς». Της χάρισε ένα χαμόγελο μα η Μία την κοίταζε έκπληκτα. Ο Εστέφαν του παρελθόντος που περιέγραφε η Λύριο ήταν ίδιος με εκείνον που είχε δει η Μία το περασμένο απόγευμα. Όμως κάτι άλλο ήταν εκείνο που είχε τραβήξει τη προσοχή της.
«Τον γνώριζες παλιότερα;» Το βλέμμα της γυναίκας σκοτείνιασε.
«Ναι». Ποτέ δεν ήταν τόσο μονολεκτική. Η Μία έφερε το πρόσωπό της πιο κοντά στη Λύριο και την κοίταξε κατάματα.
«Τον γνώριζε και ο Κλέιν;» Η γυναίκα τράβηξε τη ματιά της μακριά από τη Μία.
«Δεν ξέρω. Ρώτησέ τον αν σε απασχολεί κάτι τέτοιο».
    Η Μία έπιασε το χέρι της και την ταρακούνησε. Μόλις τα χέρια τους ήρθαν σε επαφή το μάτι που ήταν κλειστό στη παλάμη της Λύριο άνοιξε. Η γυναίκα τραντάχτηκε δυνατά σαν να είχε σπασμούς και έβγαλε ένα ουρλιαχτό πόνου. Τα μεγάλα μωβ μάτια της άνοιξαν διάπλατα. Η Μία την κοίταξε τρομαγμένη. Τράβηξε το χέρι της και προσπάθησε να ξυπνήσει τη γυναίκα. Μα τα μάτια της ήταν ορθάνοιχτα και δεν έβλεπαν τη κοπέλα.
«Λύριο». Της είπε προσπαθώντας ακόμη να τη συνεφέρει.
«Θάνατος. Το Μέινλοουν κινδυνεύει. Πρέπει να βρεις τα δύο κλειδιά. Το φως και το σκοτάδι πρέπει να ενωθούν». Όσο μιλούσε τα τρία μάτια της ήταν ορθάνοιχτα. Το βλέμμα τους ήταν παγωμένο και τρομακτικό. Αμέσως μετά το τρίτο μάτι της έκλεισε. Η Λύριο πετάρισε τα βλέφαρά της και κοίταξε τη Μία. «Χίλια συγνώμη, μάλλον ζαλίστηκα λιγάκι». Είπε στην Μία με ένα ζεστό χαμόγελο. Το πρόσωπο της κοπέλας είχε πανιάσει και κοίταζε με τρόμο τη γυναίκα.
«Θυμάσαι τι είπες πριν λίγο;» Μπορούσε να αισθανθεί τους σφυγμούς της να ανεβαίνουν. Η Λύριο είχε μόλις δει αυτό για το οποίο μιλούσε ο Εστέφαν.
«Ναι, σου είπα πως ζαλίστηκα».
«Πριν από αυτό». Είπε πεισματικά η Μία. Η Λύριο κοίταζε τη κοπέλα σκεπτικά.
«Ότι δεν ξέρω αν ο Εστέφαν γνωριζόταν με τον Κλέιν». Απάντησε μπερδεμένα.
    Η Μία αναστέναξε και ξάπλωσε στο κρεβάτι όπου καθόταν ως τώρα. Τελικά είχε μείνει στην όμορφη σκηνή-δωμάτιο. Κοίταξε τον ασημένιο πυρσό εξουθενωμένα. Πρέπει να βρεις τα δύο κλειδιά. Το φως και το σκοτάδι πρέπει να ενωθούν. Προσπάθησε να καταλάβει τα λόγια της Λύριο. Σκέφτηκε πως τα κλειδιά ήταν το ένα του φωτός και το άλλο του σκότους. Αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει τίποτα περισσότερο από αυτό. Ακόμη κι αυτό που πίστευε θα μπορούσε να είναι λανθασμένο. Σύντομα αποκοιμήθηκε χαμένη μέσα σε κόσμους σκοτεινούς και φωτεινούς που ξεκλειδώνονταν με λευκά και μαύρα κλειδιά.
    Άνοιξε τα μάτια της και ρουθούνισε θυμωμένα. Από όλους όσους θα μπορούσαν να την έχουν ξυπνήσει ήταν ο χειρότερος. Το κεφάλι του βρισκόταν μόνο μερικά εκατοστά μακριά από το δικό της. Τα ατημέλητα μαλλιά του αψηφούσαν τη βαρύτητα όπως πάντα. Το βλέμμα του ήταν ενθουσιώδες. Σχεδόν μπορούσε να δει φλόγες να σιγοκαίουν στα καστανά του μάτια.
«Λίον, τι θέλεις;» Το πανούργο χαμόγελο του άντρα την άγχωσε.
«Να με πας στον δράκο σου». Της είπε με φλεγόμενα μάτια. Εκείνη αναστέναξε. Θυμήθηκε τη προφητεία της Λύριο που δεν μπορούσε να εξηγήσει. Ο Εστέφαν της είχε ανακοινώσει πως θα τη πρόδιδε σύντομα. Ίσως ο μοναδικός της σύμμαχος αυτή τη στιγμή να ήταν ο Λίον.
«Εντάξει». Του απάντησε ηττημένα.
    Τον οδήγησε στο μεγάλο κτήριο που είχε αρκετό χώρο για να πετάει ο Σάντεν. Ήταν άδειο και ο δράκος κοιμόταν στο κέντρο του. Ο Λίον κοντοστάθηκε και τον κοίταξε με δέος. Τα μάτια του Σάντεν άνοιξαν και την παρατήρησαν. Ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπε ύστερα από τον τραυματισμό του. Φαινόταν καλά. Τελικά κάποιος είχε επουλώσει τις πληγές του. Εκείνος την κοίταζε με παράπονο και θυμό. Μάλλον είχε ανησυχήσει για εκείνη όταν είχε ξυπνήσει. Βρυχήθηκε απειλητικά και μερικοί μαύροι καπνοί ξεχύθηκαν από τα ρουθούνια του.
«Συγνώμη που άργησα να έρθω». Μισούσε να απολογείται, μα ο Σάντεν την μαλάκωνε. Με κάποιον περίεργο τρόπο κατέληγε πάντα να παίρνει αυτό που θέλει από εκείνη.
    Τα μάτια του την κοίταξαν για λίγη ώρα. Αμέσως μετά ξεδίπλωσε τα φτερά του και μαστίγωσε με αυτά τον αέρα. Χωρίς δισταγμό όρμησε κατά πάνω της. Η Μία έκανε μερικά βήματα πίσω, αλλά σκόνταψε και έπεσε ανάσκελα στο πάτωμα. Ο Σάντεν στάθηκε πάλι στα πόδια του όταν ήταν από πάνω της. Έφερε τη μουσούδα του στο πόδι της και αναζήτησε τη παραμικρή μυρωδιά αίματος. Όταν είδε πως όλα ήταν καλά ξάπλωσε και τύλιξε ξανά τα φτερά του. Άφησε το βαρύ του κεφάλι να πέσει πάνω στο σώμα της Μία και αναστέναξε. Ο αναστεναγμός του βέβαια είχε ως αποτέλεσμα δύο καυτές ριπές αέρα να περάσουν ξυστά από το σώμα της Μία.
«Είναι φοβερός!» Φώναξε ενθουσιασμένα ο Λίον.
«Σάντεν σε παρακαλώ, άφησέ με να σηκωθώ». Είπε παρακλητικά η Μία, αλλά ο Σάντεν παρέμεινε ακίνητος.
«Αυτή είναι η Μία για την οποία μιλούσες Σάντεν;» Μία παιδική φωνή αντήχησε στο δωμάτιο. Ο Σάντεν σήκωσε το κεφάλι του και ούρλιαξε. Η φωνή του δεν ήταν απειλητική όμως. Το παιδί που του είχε μιλήσει γέλασε. «Ναι, φαίνεται ξεχωριστή». Παραδέχτηκε η μικρή φωνή. Η Μία ανασηκώθηκε και κοίταξε το μεγάλο δωμάτιο. Ένα μικρό κορίτσι στεκόταν όρθιο τρία μέτρα μακρύτερα. Τα μαλλιά της ήταν κυματιστά και είχαν μια ζεστή σοκολατένια απόχρωση. Είχε πράσινα μάτια και φακίδες και φαινόταν χαρούμενη.
«Έχεις χαθεί;» Τη ρώτησε η Μια που αδυνατούσε να πιστέψει πως ένα τόσο μικρό παιδί μιλούσε με τον Σάντεν.
«Αν είσαι η Μία Μόλτεν, τότε όχι». Της είπε χαμογελώντας το γλυκό κορίτσι.


Ράνια Ταλαδιανού

0 Χρονικές Παρεμβολές (Κεφάλαιο 21) Ο Δούρειος Ίππος

Κατά τη διάρκεια τού ταξιδιού, ο Άρης τής 5ης εκδοχής, έδωσε εντολή στον υπολογιστή, να ετοιμαστεί ένας Πομποδέκτης Αναλυτής Ύλης - Νετρίνων, σε παρελθοντικό χρόνο. Ο άλλος του εαυτός, τον κοιτούσε με απορία.
«Τι ετοιμάζεις;» τον ρώτησε.
«Κατασκευάζω έναν σύγχρονο Δούρειο Ίππο» τού απάντησε εκείνος.
«Δηλαδή; τι θα την κάνεις αυτή τη συσκευή;» ξαναρώτησε ο Άρης τής 4ης εκδοχής.
«Όπως είδες στο μήνυμα, η Καίτη έχει μεγάλη δύναμη στο μέλλον. Σίγουρα θα έχει ένα ισχυρό αμυντικό σύστημα. Αν θελήσουμε να πλησιάσουμε, θα δεχθούμε επίθεση από χιλιάδες ρομπότ. Γνωρίζω όμως, πως εκεί που πάμε, μένει στον πλανήτη Άρη με τον συνεργάτη της, και τις δύο κλωνοκόρες της. Έτσι, υποθέτω πως θα μένει σε εγκαταστάσεις που θα είναι πιστό αντίγραφο αυτών τών οποίων τα σχέδια μας έκλεψε. Θα ήταν ανόητο να κάνει νέα σχέδια, όταν είχε έτοιμα τα σχέδια και τα προγράμματα τόσων διαστημικών βάσεων. Αυτό ακριβώς όμως, είναι το αδύνατο σημείο της, επειδή όλα αυτά τα σχέδια, τα έχουμε κι εμείς. Προγραμμάτισα λοιπόν τον υπολογιστή, να κατασκευάσει κάτω από διάφορες βάσεις τής Καίτης, ένα κρυφό δωμάτιο. Αυτό, θα κατασκευαστεί σε παρελθόντα χρόνο, και έτσι τα ρομπότ τής Καίτης θα οικοδομήσουν τις βάσεις της από πάνω, χωρίς να το αντιληφθεί κανείς. Μέσα εκεί, θα υπάρχει ένα σκαπτικό ρομπότ, και ο Πομποδέκτης Αναλυτής Ύλης - Νετρίνων. Με αυτή τη συσκευή, θα μπορούμε να στείλουμε όποτε θέλουμε εκρηκτικά, ώστε να καταστρέψουμε όλες τις βάσεις τής Καίτης, ή όσες χρειαστεί .Η τηλεμεταφορά, θα γίνεται με νετρίνα, και όχι με τον συνήθη τρόπο τηλεμεταφοράς, όχι μόνο για να μπορούν να διεισδύσουν εύκολα τόσο βαθειά κάτω από το έδαφος, αλλά και για να μην μπορεί να τα εντοπίσει κανένα μηχάνημα τής Καίτης, μια και στην 4η εκδοχή, μόνο εμείς ξέρουμε να χειριζόμαστε τα νετρίνα. Όλοι οι άλλοι, χρειάζονται τεράστιες διατάξεις, με πολλούς τόνους μάζας, για να εντοπίσουν λίγα απ’ αυτά. Εμείς, τα εντοπίζουμε και τα συλλαμβάνουμε εύκολα, με ενεργειακά πλέγματα. Έτσι, σε 40 χρόνια που θα φθάσουμε, θα είναι όλα έτοιμα»

 
εξήγησε ο Άρης τής 5ης εκδοχής το σχέδιό του, στον έκπληκτο σύντροφό του. Για τον Άρη τής 4ης εκδοχής, όλα αυτά ήταν όχι μόνο εκπληκτικά, αλλά και ξαφνικά. Έπρεπε ξαφνικά να ξεριζωθεί από την εποχή του κατά 40 χρόνια προς το μέλλον, έπρεπε να ξεπεράσει την προδοσία τής γυναίκας του, και να εξοικειωθεί με όλη αυτή τη νέα γνώση. Παρά τη βαθειά του μελαγχολία όμως για την προδοσία τής Καίτης, έπαιρνε κουράγιο από τα όσα θαυμάσια έβλεπε να συμβαίνουν γύρω του. Μετά από ταξίδι λίγων ημερών, έφθασαν στο επιθυμητό χωροχρονικό σημείο. Ήταν 26 Απριλίου, 2038, και μόλις συνέλαβαν την ταχυονική εκπομπή τής εκδοχής αυτής, έστειλαν σήμα για την άφιξή τους στον Τιτάνα, από το ύψος τής τροχιάς τού Ποσειδώνα. Δεν έδωσαν στοιχεία για την ταυτότητά τους, προσπαθώντας να ξαφνιάσουν τους φίλους τους. Όταν όμως τους κύκλωσαν ένα σμήνος από απειλητικά διαστημόπλοια ρομπότ, αναγκάστηκαν να δώσουν αναφορά. Το μήνυμα δόθηκε με λέιζερ, για να μη το συλλάβουν πιθανοί διαστημικοί «κοριοί» τής Καίτης. Στο μήνυμα όμως, παρουσιάστηκε μόνο ο Άρης τής 5ης εκδοχής. Έτσι, το ξάφνιασμα θα γινόταν με διαφορετικό τρόπο.
«Είμαι ο Άρης τής 5ης εκδοχής! Ήρθα από το 1999, σε απάντηση τού μηνύματός σας. Παρακαλώ να με δεχθείτε. Καταγράψτε το πρόγραμμα τηλεμεταφοράς ανωτέρων όντων που θα εκπέμψω, και θα τηλεμεταφερθώ.»
«-Καλώς ήλθες! Αναρωτιόμασταν αν θα ερχόσασταν, και πότε! Μείνε σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο, και στείλε το πρόγραμμα».
Μόλις σταθεροποίησαν την τροχιά, έστειλαν κωδικοποιημένο το πρόγραμμα τηλεμεταφοράς στον υπολογιστή τών φίλων τους, και περίμεναν ειδοποίηση, πως όλα ήταν έτοιμα για την μεταφορά τους. Ώσπου το σήμα να φθάσει και να λάβουν την ειδοποίηση, περιποιήθηκαν λίγο την εμφάνισή τους, και ο Άρης τής 4ης εκδοχής, εξέφρασε την επιθυμία να υποστεί κι αυτός λιποαναρρόφηση, και γενετική ανάπλαση όταν θα έφθαναν.
Όταν όλα ήταν έτοιμα, τηλεμεταφέρθηκε πρώτος, ο Άρης τής 4ης εκδοχής, ενώ ο άλλος θα έφθανε με καθυστέρηση 2 λεπτών.
Μόλις ο 1ος Άρης εμφανίστηκε, έπεσαν στην αγκαλιά του ο Ανδρέας και η Ρίτα. Ήταν και οι δύο ολόιδιοι, όπως τους είχε αφήσει στην εκδοχή του.
«Δόξα τω Θεώ! Σε επιθυμήσαμε 40 ολόκληρα χρόνια! Τουλάχιστον στην εκδοχή σου δεν σκοτώθηκες! Κάθισε να μας διηγηθείς, πώς έφθασες ως εδώ;» είπε η Ρίτα.
«Βλέπω έκανες και ανάπλαση!» είπε ο Ανδρέας βάζοντας τα δάχτυλά του ανάμεσα στα μαλλιά τού Άρη.
«Ένα λεπτό! Μη κλείνετε τη συσκευή! Έρχεται ακόμα ένα «πακέτο!» είπε ο Άρης, και κοντοστάθηκε. Σε λίγα δευτερόλεπτα, μια λάμψη φάνηκε, και μπροστά τους εμφανίστηκε καθιστός στο πάτωμα λόγω τής έλλειψης βαρύτητας που υπήρχε στο διαστημόπλοιό τους, ένας ακόμα Άρης, παχουλός, με γυαλιά και αραιά μαλλιά, σαν τον Άρη που γνώριζαν.
«Από ποιά εκδοχή είσαι εσύ;» ρώτησε έκπληκτος ο Ανδρέας.
«Από τη δική σας!» φώναξε εκείνος, αγκαλιάζοντάς τους. «...Ο Άρης τής 5ης, ήρθε εκείνο το βράδυ και μ’ έσωσε! μετά, ταξιδέψαμε για μία εβδομάδα με υψηλές ταχύτητες, και διανύσαμε μαζί αυτά τα 40 δικά σας χρόνια. Μπαμπόγεροι!»
«Γιατί; σου φαίνομαι γριά;» διαμαρτυρήθηκε η Ρίτα, λάμποντας από ομορφιά.
«Ελάτε! Πάμε τώρα στο καθιστικό να τα πούμε!» είπε ο Ανδρέας, οδηγώντας τους προς την πόρτα, ενώ ο Γιώργος αμίλητος πήρε τη βαλίτσα τους, και ακολούθησε.
«Ρε Γιώργο! Πώς μεγάλωσες έτσι;» έλεγε και ξανάλεγε ο Άρης τής 5ης εκδοχής στον γεροδεμένο άνδρα που τους ακολουθούσε αμήχανος.
Καθώς έπιναν έναν καφέ παραγωγής τού Τιτάνα, ο Άρης τους μιλούσε για τα επιτεύγματα τής 5ης εκδοχής, και για τις περιπέτειές του ώσπου να φθάσει εκεί. Γέλασαν όλοι με τη γκάφα στη 2η εκδοχή, και έσπευσαν να τροφοδοτήσουν τον υπολογιστή τους με τα προγράμματα και τις αρχές τής χρονοναυτικής. Δεν παρέλειψε να τους συστήσει να κάνουν γενετική ανάπλαση και στον εγκέφαλο, «για να πάψουν να είναι γερο - ξεκούτηδες». Τέλος, τους εξήγησε το σχέδιό του για τα εκρηκτικά κάτω από τις βάσεις τής Καίτης.
«Ανά πάσα στιγμή, μπορούμε να καταστρέψουμε τις βάσεις τους!» είπε ο Άρης τής 5ης εκδοχής με ενθουσιασμό.
«Δεν μου αρέσει αυτή η λύση!» είπε η Ρίτα. «...Μαζί της μένουν και οι κόρες της, που δεν φταίνε σε τίποτα αν η μάνα τους είναι προδότης και φονιάς».

«Εδώ τα πράγματα μπερδεύονται!» είπε ο Άρης τής 5ης εκδοχής. «...Θα πρέπει κάποιος να το διακινδυνεύσει, και να τις τηλεμεταφέρει εδώ. Προσφέρομαι να πάω εγώ, που έχω την εμπειρία. Θα φορέσω μία στολή, επειδή δεν προέβλεψα την δική μου τηλεμεταφορά. Δεν πιστεύω να φανταστούνε πως μπορούμε να τηλεμεταφερθούμε, και μάλιστα κάτω από τη βάση τους! Θα βγω κρυφά κάτω από την αποθήκη, και θα τις κοιμίσω. Μετά, θα τις φέρω μαζί μου πριν με πιάσουν, με τη βοήθεια τού ρομπότ. Μόλις τηλεμεταφερθώ, θα ανατινάξουμε τη βάση. Ετοιμάστε μου τώρα αμέσως έναν πομπό ύλης - νετρίνων, και ένα υπνωτικό σπρέι. Στο μεταξύ θα κοιμηθώ λίγο, και μόλις ετοιμαστείτε ξυπνήστε με. Ο χρόνος είναι πολύτιμος, επειδή μπορεί στο μεταξύ να δημιουργήσουν νέα εκδοχή».



Χρόνης Πάροικος

16 Μαρ 2019

0 Οι Ψιθυριστές (Κεφάλαιο 25)

ΡΕΙΒΕΝ

            Όταν βγαίνω από την άλλη πλευρά της Πύλης βρίσκομαι καταμεσής του Στόουνχεντζ. Χάσκοντας από δέος και τρόμο μαζί, κοιτάζω τριγύρω μου τους μεγαλίθους να με κυκλώνουν. Πιο πέρα βρίσκονται το κυκλικό ανάχωμα και η περιφερειακή του τάφρος. Τυλίγω τα μπράτσα μου γύρω από το σώμα μου. Και τώρα τι; αναρωτιέμαι. Πού είναι οι γονείς μου; Πώς θα πάω σπίτι; Δεν έχω χρήματα αλλά, και να είχα, δεν υπήρχε περίπτωση να εμφανιστώ στην πόλη με φόρεμα του Μεσαίωνα και… ξυπόλυτη!

13 Μαρ 2019

0 Pisces (Κεφάλαιο 5) (Game of Shadows III) "Επιστροφή στην Αρχή - Μέρος Β : Ο επισκέπτης"

Είχα σοκαριστεί για λίγο… Ένιωθα λες και κάποιος μου είχε κλέψει τη φωνή.
«Δε... Δεν το πιστεύω!» αποκρίθηκα και χαμογέλασα.
«Ποιος είναι, Ντέρεκ;» πλησίασε δίπλα μου  ο Τζάκσον.
«Γεια σου, φίλε! Τελικά κάπου εδώ τα ξαναλέμε!» είπε εκείνος με ενθουσιασμό και με αγκάλιασε.

12 Μαρ 2019

0 Η νύχτα που ο παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 33) - "Our way home"

Liliana's POV

Έβρεχε. Όλο το βράδυ οι σταγόνες της βροχής με είχαν κρατήσει ξύπνια. Οκ, δεν ήταν μόνο αυτό που με είχε κρατήσει ξύπνια. Κοίταξα την κρεβατοκάμαρά μου από την ανοιχτή πόρτα. Ο Ντάμιαν κοιμόταν ακόμα, στην ίδια θέση που τον είχα αφήσει δυο ώρες πριν, όταν το είχα πάρει απόφαση ότι δεν μπορούσα να μείνω άλλο στο κρεβάτι. Η κούπα στα χέρια μου άχνιζε και η μυρωδιά του φρεσκοκομμένου καφέ είχε γεμίσει το διαμέρισμα. Καθόμουν οκλαδόν στο μεγάλο, φουντωτό χαλί του σαλονιού με την πλάτη μου να ακουμπάει τα πόδια του καναπέ. Κανένα φως δεν έμπαινε από τις τεράστιες τζαμαρίες.

1 Insomnia (Κεφάλαιο 1)

Πίτερ

«Ο πιο αξιόπιστος τρόπος για να προβλέψεις το τι γίνεται στο μέλλον, είναι να κατανοήσεις το τι γίνεται στο παρόν» - John Naisbitt

Ανοίγω το ντους στο καυτό και μπαίνω από κάτω αφήνοντας τα υπολείμματα του αφρού ξυρίσματος να ξεπλυθούν μαζί με το σαμπουάν. Κλείνω τα μάτια μου κουρασμένος και χάνομαι στη θαλπωρή του νερού. Αυτή είναι μια από τις στιγμές που ο χρόνος θα έπρεπε να σταματήσει να μας φέρνει αντιμέτωπους με αναπόφευκτα γεγονότα και πικρές αλήθειες. Αλλά η μοίρα είναι μοίρα -και όταν πάρει τον δρόμο της, κανένας δεν μπορεί να της σταθεί εμπόδιο. Πώς λοιπόν εγώ μπορώ να αλλάξω τη δική μου; Ένας άνθρωπος είμαι μόνο. Μπορώ να κάνω θαύματα, αλλά δεν είμαι και Θεός.

8 Μαρ 2019

0 Παρεκκλίνων φύλακας (Κεφάλαιο 1) - "Παρέκκλιση"

Παρέκκλιση


Έλεγχος.
Μια λέξη που αφορά την ουσία του ανθρώπου.

Αν δεν ήλεγχα τα συναισθήματά μου, θα ήμουν αδύναμος.
Αν δεν ήλεγχα τις ορμές μου, θα ήμουν κτήνος.
Αν δεν ήλεγχα τη λογική μου, θα ήμουν παρανοϊκός.

Έλεγχος.
Μία λέξη που εξαπατά την ουσία του ανθρώπου.

Υπάρχουν δισεκατομμύρια σύμπαντα, εκατοντάδες διαφορετικές εκδοχές του κόσμου, μυριάδες πλανήτες όπου η ζωή ευδοκιμεί… κι εγώ ζω σε εκείνον τον έναν, όπου όλα είναι προγραμματισμένα. Ακόμα και η φαντασία είναι εξαναγκασμένη να χωρέσει στο σωστό δοχείο. Δε δικαιούται ο οποιοσδήποτε να ονειρευτεί ή να διαθέτει αφαιρετική σκέψη.

0 Το Άστρο που έδυσε (Κεφάλαιο 7 - Μέρος 3) - Το σπαθί του Αρχάγγελου


ΚΟΛΑΣΗ

«Δεν υπάρχει μεγαλύτερη λύπη, από την αναπόληση της ευτυχίας στις δυστυχισμένες ημέρες» λέει ένα γνωστό, θνητό απόφθεγμα καθρεπτίζοντας απόλυτα την ψυχολογική μου κατάσταση τις τελευταίες ώρες. Η αποσυναρμολόγηση και η επανασυναρμολόγησή μου με τελικό προορισμό το κλουβί με τις τρελές εδώ κάτω, μου είχε προκαλέσει απίστευτη ναυτία. Η Κόλαση, αυτός ο παιχνιδιάρικος και τρελούτσικος τόπος μάζωξης κάθε πικραμένου εγκληματία, κάθε κατακαθιού και αποβράσματος της ανθρώπινης και αγγελικής κοινωνίας μαζί, με καλωσόριζε για χιλιοστή φορά στην αγκαλιά της. Πόσες φορές να χρειαστεί να πέσω ο ανεπρόκοπος; Ωστόσο, γνώριζα πως αυτή η φορά, ήταν εντελώς διαφορετική από τις υπόλοιπες. Ήταν άτεγκτη και αιώνια, δίχως επιστροφή. Το σώμα μου πονούσε ολόκληρο και το κλουβί αποδείχτηκε ανεπαρκές για το μέγεθός μου, ωστόσο δεν είχα κανένα περιθώριο διαμαρτυρίας και φυσικά κανέναν που θα την άκουγε. Είχα ακουμπήσει την πλάτη μου πίσω, ενώ τα χέρια μου κρέμονταν άψυχα στο πλάι.

6 Μαρ 2019

0 Επικίνδυνες Σκιές (Μέρος 3ο-Κεφάλαιο 7)


ΈΡΑΜΠΟΡΝ
    Η ΆΙΣΛΙΝ ΦΙΛΟΥΣΕ ΤΟΝ ΚΙΛΙΑΝ με τον τρόπο που εκείνος της είχε δείξει. Ήταν σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα. Οι αναμνήσεις της δεν είχαν καταφέρει να την επιστρέψουν στην Άισλιν που ήταν κάποτε. Ήταν μια διαφορετική κοπέλα. Το πρόβλημα όμως ήταν πως πλέον ένιωθε πολύ περισσότερα πράγματα για τον Κίλιαν από ότι παλιότερα. Ρίγη διαπερνούσαν όλο της το κορμί και η καρδιά της τράνταζε το σώμα της. Είχαν περάσει μόνο μερικές στιγμές, μα ήταν τόσο έντονες που η Άισλιν ασφυκτιούσε. Αισθάνθηκε ακριβώς όπως και η Σελήνη όταν ο ήλιος της είχε χαρίσει όλο του το φως. Τον έσπρωξε μακριά και τα μάτια του άνοιξαν. Εγκλώβισαν την ματιά της μέσα στο πάθος που ένιωθε, μα μόνο στιγμιαία. Αμέσως μετά το βλέμμα του έγινε πιο αδιάφορο. Τα μάτια του ταξίδεψαν στο σκοτάδι που τους τύλιγε ενώ σκεφτόταν.
«Συγνώμη που σε έφερα σε δύσκολη θέση». Της είπε με σκληρή φωνή. Η Άισλιν τον πλησίασε και κοίταξε μέσα στα μάτια του.

0 Χρονικές Παρεμβολές (Κεφάλαιο 20) «Ο σώζων εαυτόν»

Ο Άρης τής 5ης εκδοχής, μεταφέρθηκε ταχυονικά ως τον χωροχρονικό κόμβο τού 1995, στις 15 Δεκεμβρίου. Από εκεί, τηλεμεταφέρθηκε ως τις 10 Ιανουαρίου τού 1998 τής 4ης εκδοχής. Το διαστημόπλοιο αυτή τη φορά δεν κατασκευάστηκε ειδικά για την περίσταση, αλλά μεταφέρθηκε από άλλη αποστολή, ελεγχόμενο από τον υπολογιστή, που είχε τροφοδοτηθεί με το νέο πρόγραμμα τής χρονοναυτικής. Έδωσε εντολή στον υπολογιστή τού διαστημοπλοίου, και τέθηκε σε γεωσύγχρονη τροχιά. Τα πάντα πλέον, ήταν συνδεδεμένα μ’ ένα διαχρονικό δίκτυο υπολογιστών, που κατηύθυνε όλα τους τα σκάφη και τις συσκευές. Με μία απλή εντολή, επιλεγόταν το κατάλληλο πρόγραμμα, που πραγματοποιούσε τη διαταγή με τον καλύτερο τρόπο. Μόνο σε πρωτόγνωρες εντολές ο υπολογιστής ζητούσε νέες κατευθύνσεις, αν και συνήθως αυτοσχεδίαζε. Έτσι, ένα σύντομο ταξίδι έφερε τον Άρη πάνω από τη βάση τής Στερεάς Ελλάδος. Σε λιγότερο από 24 ώρες, θα έπρεπε να σώσει τον εαυτό του από την Καίτη.

5 Μαρ 2019

0 Μάχη για επιβίωση (Κεφάλαιο 1)


Η Ελπίδα κοιτάζει έξω από το παράθυρο της κουζίνας. Η μέρα είναι ηλιόλουστη, ακριβώς όπως είθισται να είναι μια Αυγουστιάτικη ημέρα: ζεστή, γεμάτη όμορφες εικόνες και ήχους της φύσης. Καμία σχέση με τα όσα προέβλεψαν οι μετεωρολόγοι, στηρίζεται όμως στις προβλέψεις τους. Μισεί τις καταιγίδες και θέλει πάντα να είναι καλά προετοιμασμένη. Ειδικά από τότε που ο Άρης… Όχι, δεν θα πάει εκεί. Δεν επιτρέπει πια στο μυαλό της να πηγαίνει εκεί. Όχι τόσο συχνά όπως άλλοτε, τουλάχιστον. Ο πόνος είναι βαθιά ριζωμένος στο στήθος της και το κενό, συνεχής σύντροφός της από εκείνη την αποφράδα βραδιά που σήμανε το τέλος της ζωής του και μαζί του, το τέλος των ονείρων τους.

0 Summer Solstice (Κεφάλαιο 3) - "ΡΑΙΝΑ"

Το δυνατό φως του ήλιου τρυπώνει σαν ακάλεστος κλέφτης μέσα στην καμπίνα του «Τίβερτον», ψάχνοντας παντού για ξεχασμένες σκιές και οτιδήποτε άφησε πίσω του η προηγούμενη νύχτα. Οι λαμπερές αχτίδες του γλείφουν τα πάντα στο πέρασμά τους και με ζεσταίνουν ξυπνώντας με. Ανοίγω δειλά τα μάτια μου και τεντώνομαι. Νιώθω όλο μου το κορμί πιασμένο.

0 Διηγήματα Φαντασίας από τα όρια της ύπαρξης και της ζωής (Διήγημα 11ο) - "Χρονομηχανική"

«Δεν το πιστεύω ότι με έπεισες να το κάνω αυτό!» είπε ο Γιούρι στον Μίτια, καθώς γύριζε κάποιον ρυθμιστή στο δωμάτιο ελέγχου του Μεγάλου Επιταχυντή Σωματιδίων της Σιβηρίας.

3 Μαρ 2019

0 Η νύχτα που ο παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 32) - "My true self"

 Damian’s POV

«Δε... δε θέλω να σε ρίξω...» ψέλλισα. Από πότε εγώ ψέλλιζα; Ακούμπησα την παλάμη μου που έκαιγε στο δροσερό της δέρμα, ακριβώς πάνω από τη θέση της καρδιάς και χαμήλωσα το βλέμμα. Η Λιλιάνα ήταν ξαπλωμένη ακριβώς από κάτω μου με το βλέμμα της να με καίει από όπου περνούσε. Ένιωσα τα λεπτά δάχτυλά της να αγγίζουν το μάγουλό μου και τα μάτια μου καρφώθηκαν στα δικά της. 
«Δεν καταλαβαίνεις έτσι;» με ρώτησε γλυκά, αλλά η φωνή της, βαθιά από τον πόθο, απλά ενέτεινε τη φωτιά μέσα μου σε συνδυασμό με τον δείκτη της που διέγραφε αργούς κύκλους στο στομάχι μου. «Με έχεις ήδη ρίξει...» ψιθύρισε, ενώ κόλλησε τα χείλη της στα δικά μου. Το κορμί μου σκέπασε το δικό της και ένας απαλός αναστεναγμός ξέφυγε από τα χείλη της.

0 Παρεκκλίνων φύλακας (Πρόλογος)

26 Δεκεμβρίου 2124 μ.Χ. , Λάστλεικ

Οι περισσότερες ψυχές διαθέτουν δύο φτερά. Υπάρχουν όμως και κάποιες με μία παράξενη δυσμορφία: έχουν μονάχα ένα. Σύμφωνα με τον μύθο, κάποια πτηνά, εν ονόματι Τζίαν, έχουν ακριβώς αυτή την ιδιαιτερότητα. Ποιος μπορεί να πετάξει με ένα φτερό; Εγκλωβισμένα στην γήινη επιφάνεια, σέρνονται, έως ότου να βρουν το άλλο τους μισό. Τα δύο μονά φτερά αποκτούν χρησιμότητα. Συγχρονίζονται και γίνονται ένα, ώστε να καταφέρουν να φτάσουν στον ουρανό. Όμως, αν κάποιο τέτοιο πτηνό δεν βρει το άλλο του μισό, αργά ή γρήγορα χάνει τη ζωή του. Και αν το βρει, μα είναι απαγορευμένη η ένωσή τους;

0 Insomnia (Πρόλογος)

Βλέπω ανθρώπους με λευκές ρόμπες να έρχονται και να φεύγουν, ενώ εγώ μένω ακίνητη στη γυάλινη κάψουλά μου. Κάποιες φορές τους ακούω να συνομιλούν, μιλούν και σε μένα, ζητώντας μου να κάνω διάφορα πράγματα ή να απαντήσω στις ερωτήσεις τους. Όπως να σηκώσω τα χέρια, να κουνήσω τα πόδια και το κεφάλι μου ή να χαμογελάσω, να βγάλω ήχους χαράς και λύπης, επιφωνήματα και ούτω κάθε εξής. Υπάρχουν και οι φορές που ανοίγουμε μια ολόκληρη συζήτηση. Λόγια τα οποία τα διαβάζουν από μεγάλες οθόνες δίπλα στην κάψουλά μου.
Είναι επιστήμονες και η δουλειά τους σχετίζεται με πλάσματα όπως εγώ. Υβρίδια, που δημιουργούνται για να εκπληρώσουν τις ανάγκες ενός εκλεπτυσμένου πελατολόγιου με ιδιαίτερες προτιμήσεις. Συνήθως αναζητούν κάποιον από εμάς που θα αντικαταστήσει για ορισμένο χρονικό διάστημα ένα πολύ σημαντικό πρόσωπο. Έναν Γερουσιαστή του Κογκρέσου, έναν πρόεδρο μιας μεγάλης επιχείρησης. Κάποιοι αναζητούν τον ιδανικό σύντροφο, άντρα ή γυναίκα, ο οποίος θα διατάζεται από τον πελάτη. Κάποιοι άλλοι ψάχνουν για ένα μοντέλο ή κάποιον διάσημο.

1 Μαρ 2019

0 Το Άστρο που έδυσε (Κεφάλαιο 7 - Μέρος 2) - Το σπαθί του Αρχάγγελου


ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ

Η Αντέιρα βρισκόταν καθισμένη στον καναπέ του σαλονιού, έχοντας τοποθετήσει τα δύο της χέρια μπροστά από το πρόσωπό της. Στη σκέψη και μόνο πως δεν θα ξανάβλεπε ποτέ αυτά τα δύο υπέροχα, κυανά μάτια και τον πανέμορφο άντρα, τον δυνατό Αρχάγγελο που κρυβόταν πίσω από την τερατώδη μάσκα του δαίμονα, οδηγούταν στην κατάθλιψη. Η τελευταία της ελπίδα, αποτελούσε ο Φύλακάς της, ο οποίος δεν άργησε να κάνει την εμφάνισή του, σκύβοντας μπροστά της και μαζεύοντας τρυφερά, τα τελευταία της δάκρυα.

0 Επικίνδυνες Σκιές (Μέρος 3ο-Κεφάλαιο 6)


ΜΕΪΝΛΟΟΥΝ

    Η ΜΙΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΝΑ ΣΥΝΕΡΧΕΤΑΙ. Βρισκόταν ξαπλωμένη στο εσωτερικό μιας σκηνής. Μισάνοιξε τα μάτια της και το φως ενός πυρσού της επιτέθηκε. Τα έκλεισε ξανά. Τότε συνειδητοποίησε πως δεν πονούσε. Θα έπρεπε να υποφέρει ακόμη από τον πόνο. Μία λόγχη είχε διαπεράσει τον αστράγαλό της. Άθελά της γύρισε πίσω σε εκείνη τη μέρα που οι πληγές της είχαν γιατρευτεί από την Άισλιν. Ανασηκώθηκε και κοίταξε επίμονα το πόδι της. Ήταν όπως είχε φανταστεί. Δεν υπήρχε ούτε ίχνος πληγής.

0 Διάδοχοι: Το Δάκρυ της Νεράιδας (Κεφάλαιο 2)


Το βιβλίο "Διάδοχοι: Το Δάκρυ της Νεράιδαςτης Μαρίας Μουστοπούλου είναι το δεύτερο μέρος της σειράς "Διάδοχοι", που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πηγή. 
Συστήνουμε να συνεχίσετε την ανάγνωση μόνο εφόσον έχετε διαβάσει το πρώτο βιβλίο
"Διάδοχοι: Η Πληγή του Δράκου".


Κεφάλαιο 2

Τζέιμς Ρίβερς

Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2015
Παλάτι του Δράκου, Ελλάδα

Περνώ τη γραβάτα γύρω από τον γιακά, μα είμαι υπερβολικά εκνευρισμένος για να ελέγξω τα δάχτυλά μου. Μέχρι και στις κηδείες οι σωματοφύλακες είμαστε υποχρεωμένοι να φοράμε την ενδυμασία της δουλειάς: άσπρο πουκάμισο, μαύρο κουστούμι, μαύρη γραβάτα. Έχω σιχαθεί πλέον αυτά τα ρούχα. Και η ντουλάπα μου είναι γεμάτη από δαύτα.
Όταν πριν από έντεκα χρόνια περνούσα την πύλη της Σχολής των Ιπποτών μαζί με τον Ντάνιελ, δεν είχα υπολογίσει τη διχρωμία στην οποία καταδίκαζα τον εαυτό μου.
«Θες να μπω μαζί σου;» με είχε ρωτήσει, αφού με συνόδευσε μέχρι το δωμάτιό μου.
Ισχυρίστηκα πως θα είμαι εντάξει, παρόλο που τα πόδια μου έτρεμαν. Έπρεπε να βοηθήσει τον Έκτορα να τακτοποιηθεί και ύστερα να βρει και το δικό του δωμάτιο. Εξάλλου, δεν μπορούσα να κρέμομαι πάντα από τον Ντάνιελ. Η φιλία μας με βοήθησε να μπω στη Σχολή, παρά το λεκιασμένο μου μητρώο. Όφειλα να αποδείξω στον κόσμο, σε εκείνον και πάνω από όλα στον εαυτό μου ότι μπορούσα να τα καταφέρω.