Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

5 Αυγ 2018

0 The Last Shadow (Game of Shadows II) (Κεφάλαιο 22) - "Το Τελευταίο Αντίο. Μέρος 1"


Ντέρεκ

               «Μην κλείσεις τα μάτια! Κρατήσου. Έχω καλέσει ασθενοφόρο. Σε παρακαλώ! Μη!» τα μάτια μου βούρκωσαν. Το πρόσωπο μου χρωμάτισε ο φόβος σε συνδυασμό με τη θλίψη.
               «Το... το έκρυψα» μουρμούρισε, ενώ βρισκόταν στη φοβισμένη αγκαλιά μου. Τα χέρια μου βάφτηκαν κόκκινα από το δικό του αίμα. Είχα σοκαριστεί. Δεν άντεχα να χάσω ακόμα έναν αληθινό φίλο. Ο κόσμος έγινε για ακόμα μια φορά θρύψαλα. Μόνο που τώρα δεν ξέρω αν έχω το κουράγιο να μαζέψω και πάλι αυτά τα κομμάτια και να ξανακτίσω.
               «Προσπάθησε ν’ αντέξεις» αποκρίθηκα και βρήκα ξανά την ψυχραιμία μου. Έβγαλα τη ζώνη από το παντελόνι μου και την έδεσα σφιχτά γύρω από την πλάτη του για να σταματήσω την αιμορραγία. Ήταν το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ για να κερδίσω λίγο χρόνο. Αυτός για άλλη μια φορά ξέφυγε, σπέρνοντας πάλι το χάος.

0 Στη λάθος πλευρά του παραδείσου (Κεφάλαιο 26)

Η Κυριακή είχε ξημερώσει ηλιόλουστη. Η Σιμόν είχε αρνηθεί την πρόσκληση των γονιών της για μια πρωινή βόλτα στην εξοχή, προφασιζόμενη πονοκέφαλο. Είχαν περάσει ήδη δύο μέρες από τότε που είχε στείλει το γράμμα στον αγαπημένο της και δεν είχε λάβει ακόμα απάντηση. Τριγυρνούσε σα θεριό ανήμερο μέσα στο σαλόνι, έτσι ολομόναχη καθώς ήταν.  Όλοι, υπηρετικό προσωπικό και εργάτες, έλειπαν.
               Ακούστηκαν χτυπήματα στην πόρτα. Δυσανασχέτησε καθώς αντίκρισε το γλοιώδες χαμόγελο του Καρλ που στεκόταν στο κεφαλόσκαλο και την κοιτούσε.
               «Καλημέρα» της πρότεινε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο που κρατούσε στα χέρια του.
               Το πήρε απρόθυμα και τον ευχαρίστησε χωρίς όρεξη.
               «Να περάσω;»  
               «Καλύτερα όχι» του απάντησε ξερά «Οι δικοί μου λείπουν».
               Έκανε να κλείσει την πόρτα, μα πρόλαβε κι έβαλε το πόδι του εμποδίζοντάς την. Η Σιμόν τον κοίταξε έκπληκτη «Πως τολμάς;»

31 Ιουλ 2018

0 Ένα τσιγάρο τις Κυριακές (Διήγημα)



 Τον γνώρισε σε ένα από αυτά τα κακόφημα μέρη, ένα παλιό στέκι σε ένα σκοτεινό μπαράκι της Αθήνας. Ο χώρος αποπνιχτικά γεμάτος με καπνό, ο φωτισμός ιδιαίτερα χαμηλός. Η μουσική ελληνική, όχι σκυλάδικα όμως. Για αυτό λάτρευε τέτοια μέρη... Άνθρωποι σαν αυτήν κατέφευγαν για να ξεχαστούν λίγο από την καταστροφική πραγματικότητα που τους κατάπινε μέρα με τη μέρα όλο και πιο πολύ.

0 Επικίνδυνες σκιές (Μέρος 2-Κεφάλαιο 5)


Η Άισλιν έδεσε μια δαντελένια κορδέλα γύρω στη μέση της, για να κρατάει το ύφασμα κοντά στο σώμα της. Ύστερα εκείνο ταξίδεψε γύρω της και σχημάτισε πτυχώσεις. Ετοιμάστηκε να βγει από το δωμάτιο, μα το χέρι της παρέμεινε ακίνητο πάνω στο πόμολο της πόρτας.
    Ένιωθε αγχωμένη που θα γνώριζε κάποιον ακόμη. Ως τώρα είχε γνωρίσει δύο άτομα. Τον άντρα με το κόκκινο πετράδι, και τον Κίλιαν. Και οι δύο είχαν επισκεφτεί τα όνειρά της για να τα μετατρέψουν σε εφιάλτες. Πήρε μια βαθιά ανάσα και καθησύχασε τον εαυτό της. Άνοιξε τη πόρτα της και βημάτισε μέσα στο άδειο γραφείο του Κίλιαν. Μόλις ξεκίνησε να σέρνει τη μια πλευρά της δίφυλλης πόρτας χαμογέλασε. Μια νόστιμη και γλυκιά μυρωδιά ταξίδευε στον αέρα.
    Κοίταξε το ευρύχωρο δωμάτιο που ανοιγόταν μπροστά της. Το γαλάζιο φως της μέρας έμπαινε μέσα από την γυάλινη επένδυση που είχε αντικαταστήσει τον ένα τοίχο του δωματίου. Τα πολυάριθμα καστανόχρωμα χαλιά που διακοσμούσαν το πάτωμα, ήταν τοποθετημένα ώστε να μοιάζουν με τερατώδη τούβλα.

20 Ιουλ 2018

0 Επικίνδυνες σκιές (Μέρος 2-Κεφάλαιο 4)


ΧΩΡΙΟ ΣΤΟΡΜ
Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥΣ ΠΛΗΣΙΑΣΕ με μεγάλες δρασκελιές και ακούμπησε ατσούμπαλα τον δίσκο στο τραπέζι μπροστά τους. Ένας δυνατός κρότος ακούστηκε από την πιατέλα με το κέικ και από την πήλινη τσαγιέρα και τις μικρές κούπες της. Τα σκεύη χοροπήδησαν για μια στιγμή και ύστερα βρήκαν την ισορροπία τους πάνω στο τραπέζι. Η Λύριο με γρήγορες κινήσεις τοποθέτησε μπροστά στον Κλέιν και στη Μία από μια πήλινη κούπα και ένα μικρό πιατάκι για το κέικ τους. Ύστερα κάθισε δίπλα στη κοπέλα και απέναντι από τον Κλέιν και έχυσε λίγο ρόφημα γλυκόριζας στην κούπα της. Πήρε ένα χοντρό κομμάτι από το πορτοκαλοκίτρινο κέικ της, το τοποθέτησε στο πιατάκι της και κοίταξε τους φιλοξενούμενούς της.
«Ελάτε μην ντρέπεστε, πάρτε κέικ, πιείτε τσάι.» Τους παρότρυνε.

0 Οι Ψιθυριστές (Κεφάλαιο 16)


ΡΕΙΒΕΝ

            Οι αναμνήσεις καίνε, όπως καίει μια ανοιχτή πληγή. Θυμόμουν τον εαυτό μου στον κόσμο των ζωντανών. Αν δεν επέστρεφα στο Λονδίνο για την μέρα των Ευχαριστιών, θα έμενα κρυμμένη στο σχολείο και ποτέ μου δεν θα είχα μπλεχτεί σε τούτο το σκοτεινό παιχνίδι στο οποίο καμία θέση δεν είχα. Ο αδερφός μου και η θεία Κέιτ θα ήταν ασφαλείς, οι γονείς μου στη δική τους λυπητερή μοναξιά και οι Φύλακες δεν θα με έφερναν αντιμέτωπη με τη Μοργκάνα…

0 Σελήνη (Διήγημα)

Το είδα. Συγκεκριμένα τον είδα, μόνον εγώ! Όρμησε μέσα στο δωμάτιο λυσσασμένος, άνοιξε το ψυγείο έφαγε ότι φαγώσιμο υπήρχε, σχεδόν αμάσητα τα κατέβαζε. Ήπιε όλους τους χυμούς και τις μπύρες, για να ξεδιψάσει.

16 Ιουλ 2018

0 Στη λάθος πλευρά του παραδεισου (Κεφάλαιο 25)

Την εκκλησία δεν τη χαρακτήριζες και κατάμεστη. Σκόρπιοι άνθρωποι από ‘δω κι από κει προσπαθούσαν να δώσουν την αίσθηση της πληρότητας στον χώρο. Ο Αλέξανδρος καθόταν στην μπροστινή θέση έχοντας χώσει το πρόσωπό του μέσα στις κάπως άγαρμπες παλάμες του. Το όλο σκηνικό του φαινόταν τόσο κοντινό μα και μακρινό συνάμα.

0 The Last Shadow (Game of Shadows II) (Κεφάλαιο 21) - "Ο Γερμανός Στρατιώτης"

«Ρέικ Μάισνερ Μίλερ» μουρμούρισα για άλλη μια φορά σοκαρισμένος.
               «Ντέρεκ, αυτή η ιστορία έχει αρχίσει να με τρομάζει υπερβολικά» αποκρίθηκε εκείνη.
               «Όλους μας Έρικα» ξεστόμισα και την κοίταξα ενώ τα τρεμάμενα χέρια μου κρατούσαν τη φωτογραφία.

15 Ιουλ 2018

0 Χρονικές Παρεμβολές (Κεφάλαιο 5) Ο πρώτος λαχνός

Οι δύο επιστήμονες, κάθισαν ανυπόμονα μπροστά στην οθόνη. Επιτέλους, η απορία τους θα έπαιρνε απάντηση.
...Ελπίζω πως ως τώρα λάβατε όλα τα προηγούμενα πακέτα, (αν και για τη δική μου εκδοχή, δεν θα τα λάβετε ποτέ). Οι πληροφορίες που έχετε, είναι αρκετές για να αλλάξουν το πρόσωπο τού πλανήτη σε ελάχιστο χρόνο, και να σας αποδώσουν πολλά έσοδα. Όμως, υπάρχουν τεράστια κρατικά και οικονομικά συμφέροντα, που θα προσπαθήσουν να σας κλέψουν το υλικό που σας έστειλα. Ίσως να κινδυνέψει ακόμα και η ζωή σας. Για να σταθείτε, θα πρέπει πριν αρχίσετε να αποκαλύπτετε τις πληροφορίες αυτές, να έχετε την απαιτούμενη οικονομική ευρωστία, ώστε να αντέξετε στις δυσκολίες που θα παρουσιαστούν. Το τελευταίο αυτό πακέτο, έχει σκοπό να σας εξασφαλίσει την απαραίτητη οικονομική δύναμη, ώστε να επιτύχετε όσα θελήσετε.

0 Επικίνδυνες σκιές (Μέρος 2-Κεφάλαιο 3)


ΈΡΑΜΠΟΡΝ

    Η ΆΙΣΛΙΝ ΠΡΟΧΩΡΟΥΣΕ σε έναν έρημο, σκοτεινό δρόμο. Ήταν νύχτα και το φεγγάρι, που αντίκριζε για πρώτη φορά, ήταν ολόγιομο. Μέσα από το φωτεινό λευκό του, υφαίνονταν καλά προσεγμένες, απαλές, σκιερές πτυχώσεις. Έμοιαζε με πέπλο, αταίριαστο με το βαθύ μαύρο του ουρανού. Όσο εκείνη ήταν μαγεμένη ακόμη από τον μεγάλο, φωτεινό πλανήτη, ξεκίνησαν να ακούγονται βήματα. Ο ήχος πολλών πελμάτων πάνω στο λιθόστρωτο τράβηξε την προσοχή της μακριά από τη σελήνη. Αντίκρισε αρκετές σιλουέτες που όσο κι αν τις φώτιζε το φεγγάρι έμοιαζαν μαύρες. Η Άισλιν μέτρησε τα άτομα, και κατέληξε πως ήταν τέσσερις. Τις πλησίασε για να τις διακρίνει καλύτερα. Περίμενε πως κάποιος θα αντιλαμβανόταν την παρουσία της, μα κανένας δεν στράφηκε προς το μέρος της. Δύο μεγαλόσωμες σιλουέτες βρίσκονταν κατά μέτωπο με δύο πιο λεπτοκαμωμένες. Τώρα η Άισλιν απείχε μόλις ένα μέτρο μακριά τους, μα ακόμη κανείς δεν φαινόταν να την προσέχει. Συνειδητοποίησε πως ονειρευόταν, αλλά κάτι σε αυτό το όνειρο έμοιαζε αληθινό. Δεν ένιωθε ζαλισμένη όπως σε εκείνο το όνειρο του παρελθόντος της.

10 Ιουλ 2018

0 Συνέντευξη με την Αναστασία Παπαδάκη






Αυτή η ποιητική συλλογή εστιάζει στο συναίσθημα που γεννιέται από τις συνέπειες του Έρωτα.






Κάθε ήχος, γεύση και μορφή μπορούν να αγγίξουν τον εραστή μεταμορφώνοντας τη λαγνεία σε οργή και το πάθος σε εκδίκηση.



Η ποίηση υπάρχει για να μεθά τους εραστές και να γεννά πόθο που ζει στην Πυράντοχη Λήθη.

9 Ιουλ 2018

0 Faded Memories - "Παραμύθι, μύθι, μύθι..." (Διήγημα 17ο)


Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν μακρινό τόπο, ζούσε μια χήρα. Η μόνη συντροφιά της ήταν ο μαύρος γάτος της. Για να μπορέσει να ζήσει, ζύμωνε ψωμί για τους κατοίκους του χωριού. Κάθε βράδυ σηκωνόταν και ζύμωνε και το πρωί έβγαζε ψωμιά αχνιστά και μυρωδάτα. Η χήρα είχε και μια φίλη στο χωριό, η οποία την προμήθευε με υλικά και μπόλικο νερό, με αντάλλαγμα δύο φρατζόλες ψωμί καθημερινά. 

0 The Last Shadow (Game of Shadows II) (Κεφάλαιο 20) - "Ρέικ Μάισνερ Μίλερ"

Αφήνοντας την Έρρικα πίσω μου με τις δικές της απορίες, προχώρησα και κάθισα σε ένα από τα παγκάκια κοντά στο δρόμο που οδηγούσε προς το δάσος. Το ήξερα ότι θα ερχόταν. Τον περίμενα.

7 Ιουλ 2018

0 Η αιώνια μάχη: Η πτώση (Κεφάλαιο 14) - "Όνειρα στο φως του φεγγαριού"

 

            «Αρετή» ψιθύρισε στο αυτί της καθώς ακολουθούσε τα βήματά της στον χορό.
            «Ναι;»
            «Είσαι πολύ όμορφη σήμερα».
            Εκείνη απομακρύνθηκε από την αγκαλιά του, ακολουθώντας τον ρυθμό της μουσικής, κρατώντας τον από το χέρι και επέστρεψε ξανά στην αγκαλιά του μένοντας και οι δυο ακίνητοι, καθώς η άρπα έπαιξε την τελευταία της γλυκιά νότα. Χειροκροτήματα ακούστηκαν από τους συγχωριανούς τους.
«Σε ευχαριστώ, Νικόλα».
            Κατέβηκαν από την πίστα και κάθισαν δίπλα-δίπλα στο τραπέζι τους, όπου τώρα είχε έρθει στην παρέα τους και η Λοϊάνα.
            «Είστε ταιριαστό ζευγάρι, Αρετή και Νικόλα». Σηκώθηκε και γέμισε το ποτήρι της με κρασί, το σήκωσε ψηλά και τους ευχήθηκε. «Σας εύχομαι ό,τι καλύτερο για το μέλλον, μια μεγάλη οικογένεια και η ζωή σας να φτάσει έως τα βαθιά γεράματα. Είθε τα άστρα να σας δώσουν ευτυχία». Σήκωσε το ποτήρι της ακόμα πιο ψηλά, το έτεινε προς το μέρος τους κι έπειτα ήπιε. Οι γονείς της Αρετής καθώς και ο Κάσιος και ο Ορέστης τη μιμήθηκαν.

6 Ιουλ 2018

0 Το αηδόνι του αυτοκράτορα (Κεφάλαιο 2) - Φαντάσματα του παρελθόντος


«Μην ξεχνάς πως χάρις σε εμένα βρίσκεσαι υπό την εύνοια του Αυτοκράτορα και περνάς τις νύχτες σου ασφαλής μέσα σε τούτο το δωμάτιο. Τα ζεστά φαγητά και η καλοπέραση, όλα πρέπει να τα χρωστάς σε μένα! Αν δεν σε είχα βρει και δεν σε είχα πάρει μαζί μου, ακόμα σε εκείνο το μπορντέλο θα βρισκόσουν και θα τραγουδούσες για όλα τα παράνομα ζευγάρια και τις πόρνες» τα λόγια του γέρου αντήχησαν στα αυτιά του νεαρού για χιλιοστή φορά, εμποδίζοντάς τον να βρει ησυχία εκείνο το βράδυ. Στριφογυρνούσε και οι αλλόκοτοι χτύποι της καρδιάς του δεν τον άφηναν να ησυχάσει. Πράγματι, είχε καταφέρει να εντυπωσιάσει τον Γιο των Ουρανών, τον ίδιο τον Αυτοκράτορα. Τι μεγάλη τιμή! Πόσο ικανός θα έπρεπε να αισθανόταν και τι μεγάλη περηφάνια έπρεπε να τον γεμίζει. Μα κανένα από αυτά τα συναισθήματα δεν υπήρξαν μέσα στην ταλαιπωρημένη του ψυχή. Ντροπή και αγανάκτηση. Αυτά κυριαρχούσαν μέσα του και τον μαστίγωναν.

0 Στη λάθος πλευρά του παραδείσου (Κεφάλαιο 24)

Η Σιμόν, σαν ηρωίδα αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, στεκόταν  στο παράθυρο, δίπλα στην πόρτα. Η ματιά της αναζητούσε, μάταια, κάποιον να φανεί και το πρόσωπό της γινόταν όλο και πιο σκυθρωπό. Για να βγει και να βρει τον αγαπημένο της, ούτε λόγος. Το άγρυπνο βλέμμα της μητέρας της, απέτρεπε ακόμα και τη σκέψη οποιουδήποτε παράτολμου εγχειρήματος.
               Ο θόρυβος των εργατών από το γραφείο του πατέρα της, της προκαλούσε πονοκέφαλο. Άδικα προσπαθούσε να συγκεντρώσει το μυαλό της και να σκεφτεί κάποιο τρόπο να επικοινωνήσει με τον αγαπημένο της. Η πόρτα ήταν ανοιχτή και καθώς κοίταξε στο εσωτερικό του, η ματιά της διασταυρώθηκε με εκείνη του Αλέξανδρου. Εκείνος απέστρεψε αμέσως το κεφάλι του και τα μάγουλά του κοκκίνισαν ελαφρώς.

4 Ιουλ 2018

0 Χρονικές Παρεμβολές (Κεφάλαιο 4) Ρυθμίζοντας το μέλλον

Τη νύχτα εκείνη, προσπάθησαν να κοιμηθούν, αλλά μάταια. Ο Άρης, ξάπλωσε στο κρεβάτι του, ενώ ο Ανδρέας στο κρεβάτι τού σαλονιού. Είχαν και οι δύο πλάι τους από μία στοίβα χαρτιά, απ’ αυτά που τύπωσε ο εκτυπωτής, και διάβαζαν αχόρταγα. Όσο για τα τερματικά, συνέχιζαν όλη τη νύχτα να καταγράφουν τις πληροφορίες από το μέλλον.

0 Επικίνδυνες σκιές (Μέρος 2-Κεφάλαιο 2)


ΧΩΡΙΟ ΣΤΟΡΜ

    Η ΜΙΑ ΕΣΤΡΙΨΕ ΔΕΞΙΑ και βρέθηκε σε έναν αδιέξοδο δρόμο. Κοίταξε γύρω της με προσοχή και ύστερα το βλέμμα της προσηλώθηκε σε ένα χαρτί που κρατούσε. Δεν είχε κάνει λάθος, είχε ακολουθήσει κατά γράμμα ότι της είχε γράψει ο Κλέιν. Είχε περάσει την είσοδο του χωριού και είχε ακολουθήσει τον κεντρικό χωματόδρομο. Ύστερά από αρκετό περπάτημα ήταν αρκετά τα βαριά βλέμματα των κατοίκων που είχαν καρφωθεί πάνω της. Είχε προσπαθήσει να μην τραβήξει την προσοχή του κόσμου, αλλά προφανώς σε μία τόσο μικρή κοινωνία αυτό ήταν δύσκολο. Όταν επιτέλους είχε δει την μεγάλη ξύλινη ταμπέλα με το όνομα του χωριού, είχε στρίψει δεξιά. Ο Κλέιν δεν της είχε πει ποτέ πως θα κατέληγε σε έναν αδιέξοδο δρόμο, η απόδειξη ήταν οι σημειώσεις που της είχε δώσει. Προχώρησε βαθύτερα στο στενό αναζητώντας κάποια πόρτα.