Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

11 Δεκ 2018

0 Επικίνδυνες Σκιές (Μέρος2ο-Κεφάλαιο 15)


ΠΟΤΑΜΟΣ ΜΠΕΡΘ

    Η ΚΟΠΕΛΑ ΑΤΕΝΙΣΕ ΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΤΟΠΙΟ που απλωνόταν γύρω της. Μόλις η Άισλιν είχε αντικρίσει τον Ίθαν, την είχε πάρει μακριά από τα σπίτια και τους δρόμους. Είχε κάνει κάποιο ξόρκι που της είχε προκαλέσει ναυτία και μια αίσθηση κλειστοφοβίας. Αμέσως μετά είχε βρεθεί στη μέση του πουθενά μαζί του. Είχε απομείνει να κοιτάζει το ασημένιο τρεχούμενο νερό ενός ποταμού. Τα ορμητικά νερά του καθρέπτιζαν τη σελήνη που ήταν ολόγιομη. Κανένα αστέρι δεν φώτιζε στον ουρανό. Η Άισλιν θυμήθηκε την ιστορία του ήλιου και της Σελήνης. Ένιωσε πως ήταν παρούσα σε εκείνη τη μοναδική στιγμή που ο ήλιος την φώτισε σαν στολίδι στον ουρανό. Κάθε ρομαντική της σκέψη όμως εξαϋλώθηκε τη στιγμή που ο Ίθαν την πλησίασε. Ξεκίνησε να δένει τους καρπούς της με σχοινί τόσο σφιχτά που τα χέρια της μούδιασαν.

0 Το Άστρο που έδυσε (Κεφάλαιο 5-Μέρος 5) - Μεταξύ Παραδείσου και Κολάσεως


Η διαδρομή ήταν μακρινή και από το μυαλό μου περνούσαν χιλιάδες σκέψεις. Ασυναίσθητα, την έσφιξα περισσότερο κοντά στο στήθος μου, για να την κρατήσω ζεστή και προστατευμένη. Προστατευμένη από το είδος μου, προστατευμένη από αυτό που υπήρξα και από αυτό που είμαι. Σκοτάδι, μία μαύρη τρύπα που ανέκαθεν ρουφούσε κάθε τι καλό κα αγαθό στο διάβα της και που τώρα ετοιμαζόταν να ρουφήξει και την ίδια.

Τη στιγμή που φθάναμε στο διαμέρισμά μου, η Κάιλα μου είπε έχοντας υιοθετήσει ένα σοβαρό ύφος, «Σε παρακαλώ, σκέψου πολύ καλά τα όσα είπαμε πριν. Αν την αγαπάς, απλά σκέψου τα και δώσε της μία ευκαιρία να ζήσει μία φυσιολογική, ανθρώπινη ζωή. Εσύ εξάλλου, δεν ανήκεις καν στο ανθρώπινο είδος» είπε και έφυγε.
«Θα συμφωνήσω με την δεσποινίδα Μουρ, Αφέντη. Δεν ανήκεις στο ανθρώπινο είδος και καλά θα κάνεις να μείνεις μακριά της, διαφορετικά η τιμωρία θα είναι πολύ μεγάλη».
«Φύγε» ήταν η μόνη λέξη που βγήκε από το στόμα μου.

0 Συνέντευξη με τον Στέλιο Λευκόπουλο

Το έργο  "Η καρδιά της κούκλας" είναι το πρώτο μέρος της τριλογίας με τίτλο " In Nomine Domini ".

Η τοπική κοινωνία δεν έχει και τόσο οξυμένα αντανακλαστικά. Παρά ταύτα πολλοί θα είναι αυτοί που θα σταθούν στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, ειδικά όταν μιλούν για ένα άγριο έγκλημα που γίνεται στις τουαλέτες γνωστής ψυχιατρικής κλινικής από έναν άγνωστο δράστη. Ένας δράστης που κινείται στα όρια του πραγματικού, μια μυθιστορηματική μορφή εκδικητή που λαμβάνει εντολές από έναν ακόμη πιο αφανή ηθικό αυτουργό. Τι όμως μπορεί να συνδέει αυτόν τον σκοτεινό τύπο με έναν δολοφονημένο πατέρα που ένας αθώος επιμένει να αναλάβει την ευθύνη του φόνου και να καταδικαστεί. Και τι μπορεί να συνδέει την νοσηρή αγάπη δύο ανθρώπων με μια αυτοκτονία και με δύο φρικιαστικά εγκλήματα. 
Μια ευφυής εισαγγελέας προσπαθεί να ξεμπλέξει ένα κουβάρι στο οποίο τελικά μπλέκεται και η ίδια. Αφού όπως φαίνεται όλες οι ιστορίες συναντώνται τελικά σε έναν κοινό τόπο από όπου είναι δύσκολο κανείς να αποδράσει. Και η δικαιοσύνη που τελικά πάντοτε απονέμεται, ακόμη και με εντελώς ανορθόδοξους τρόπους, φαίνεται να είναι το διαρκώς το ζητούμενο σε μια διαδρομή που δεν μοιάζει να έχει τέλος.

"Ανεπαίσθητα και με τεράστια προσπάθεια, εκείνα τα γκριζογάλανα μάτια που λαμποκοπούσαν τώρα μπροστά του, τον μετέφεραν μερικές εβδομάδες πίσω. Το ίδιο παλτό, το ίδιο κομποσκοίνι, η ίδια κορμοστασιά. Και μέχρι να κάνει τούτο το συνειρμό, ένα ακόμη κοράκι προσγειώθηκε στο έδαφος μπροστά τους. Και έπειτα ένα ακόμη. Σε λίγα δευτερόλεπτα ακόμη ένα. Το ένα δίπλα στο άλλο, σχεδόν στοιχισμένα, κοιτάζοντας όλα προς την ίδια κατεύθυνση: τον Άγγελο.
"Πέρασες από μπροστά μας", είπε τελικά. "Στο λιμάνι".
"Αυτό σου θυμίζω μόνο;" χαμογέλασε ειρωνικά ο άντρας. 
"Εσύ δεν ήσουν;" ρώτησε ο Άγγελος δίχως να πάψει να τον περιεργάζεται. 
"Ναι, εγώ ήμουν. Πέρασα από μπροστά σου", τον διόρθωσε με το ίδιο ειρωνικό χαμόγελο και παίζοντας πάντα με το κομποσκοίνι. "Δεν υπήρχε κανείς άλλος εκεί".
"Ήμουν με τον Αλέξανδρο", αντέτεινε ο Άγγελος.
Ο άντρας έγειρε ελαφρώς το κορμί του προς το μέρος του ξανθού νεαρού και τον κάρφωσε με το βλέμμα του, ταυτόχρονα με το πτηνό που ήταν ακόμη γαντζωμένο στο χέρι του.
"Ήσουν;" του χαμογέλασε."
(απόσπασμα από το βιβλίο)





Ο Στέλιος Γ. Λευκόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 23 Απριλίου 1992. Σπούδασε Βιολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και σήμερα είναι υποψήφιος διδάκτορας στον τομέα Αιματολογίας στο ινστιτούτο Μαξ Πλανκ Ανοσολογίας & Επιγενετικής, στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας, όπου και ζει. Παρά τη διαφορετική φύση του επαγγέλματός του, έκανε από μικρός βήματα προς τη συγγραφή και τη λογοτεχνία. Έχει δημοσιεύσει κείμενα, άρθρα και σκέψεις του σε διάφορους ιστιότοπους, συμπεριλαμβανομένου του δικού του blog, http://stelioslefkopoulos.blogspot.com/. Τον Μάιο του 2015 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Bookstars - Γιωγγαράς" ένα βιβλίο που ολοκλήρωσε μόλις στα 21 έτη του, με τίτλο "Το Τέλος Μιας Αρχής". Τον Δεκέμβριο του 2016 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "ΤΥΡΦΗ" το δεύτερο έργο του με τίτλο "Η Καρδιά Της Κούκλας", που αποτελεί το πρώτο μέρος μιας τριλογίας με τίτλο "IN NOMINE DOMINI". Το δεύτερο και τρίτο μέρος της σειράς, με τίτλο "ΤΟ ΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΗΛΙΤΩΝ" και "ΤΟ ΚΛΟΥΒΙ ΤΟΥ ΑΗΔΟΝΙΟΥ" αντίστοιχα, αναμένονται να έχουν δημοσιευτεί μέχρι το τέλος του 2020. 

Μπορείτε να επικοινωνήσετε με τον συγγραφέα μέσω του λογαριασμού του στο Instagram, @stelios_lefkopoulos, καθώς και μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου χρησιμοποιώντας τη διεύθυνση stelioslefkopoulos@gmail.com.





1. Πες μας δυο λόγια για το βιβλίο σου. 


Tο βιβλίο “In Nomine Domini - Η Καρδιά της Κούκλας” είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας με τίτλο “In Nomine Domini”. Η ιδέα προέκυψε το 2015, όταν αποφάσισα πως ήθελα να μιλήσω για τη διαφορετικότητα. Όχι τόσο με την κλασσική έννοια που την έχουν προσεγγίσει πολλοί. Με ενδιέφερε περισσότερο να μιλήσω για το τι επιπτώσεις μπορεί να έχει η ρατσιστική αντιμετώπιση της διαφορετικότητας και πώς μπορεί ενδεχομένως να εξελιχθεί ένας άνθρωπος όταν έχει καταπιεστεί από τον ευρύ αλλά και στενότερο κοινωνικό περίγυρό του. Έτσι ξεκίνησα να γράφω για τον ήρωα του βιβλίου, τον Άγγελο, ο οποίος βίωσε την παιδική του ηλικία με διαφορετικό τρόπο από τους περισσότερους συνομηλίκους του. Ο Άγγελος αντιμετώπισε σε πολύ έντονο βαθμό την αποδοκιμασία του πατέρα του για πολλές από τις επιλογές του, ενώ βίωσε ως παιδί αλλά και ως ενήλικας αργότερα, μια συνεχή εσωτερική πάλη. Οι προστριβές με τον πατέρα και μια αφορμή που δίνεται κάποια στιγμή αναφορικά με την προσωπική του ζωή και τις σεξουαλικές του προτιμήσεις οδηγούν σε μια καθοριστική κίνηση: ο πατέρας διώχνει τον ίδιο του τον γιο από το σπίτι απειλώντας να τον σκοτώσει. Από εκείνο το σημείο και έπειτα τίποτα πια δεν είναι ίδιο. Ο Άγγελος μετατρέπεται από ένα παιδί, σε έναν ενήλικα μαχητικό, με πολλές ικανότητες, ιδιαίτερο μυαλό, αλλά και μια απέχθεια για το ανθρώπινο είδος. 

Το μυθιστόρημα “Η Καρδιά της Κούκλας” ξεκινά με έναν φόνο: κάποιος έχει δολοφονήσει τον πατέρα του Άγγελου, μερικά χρόνια αφότου ο Άγγελος έχει απομακρυνθεί από το οικογενειακό του περιβάλλον και δεν έχει πια καμία επαφή με αυτό. Παρότι η μητέρα του Άγγελου δηλώνει ένοχη για τον φόνο του συζύγου της, η αστυνομία έχει λόγους να πιστεύει πως ο πραγματικός ένοχος είναι ο γιος τους. Έτσι, ξεκινάει μια σειρά ανακρίσεων από την ανακρίτρια Αντιγόνη Αρειανού, που είναι υπεύθυνη της υπόθεσης. Το πρώτο μέρος της τριλογίας ολοκληρώνεται με την ταυτοποίηση του πραγματικού δολοφόνου του πατέρα του Άγγελου αλλά αυτό είναι μόνο η αρχή, μια και είναι ξεκάθαρο από τον τρόπο που κλείνει το βιβλίο ότι πίσω από όλα τα γεγονότα υπάρχει μια ολόκληρη σκευωρία. Αυτήν, λοιπόν, καλείται να ξεσκεπάσει η ανακρίτρια Αντιγόνη Αρειανού στα επόμενα δύο μέρη της τριλογίας που θα ακολουθήσουν. 


2. Ποια είναι η κυριότερη πηγή έμπνευσής σου και τι σε έκανε να ξεκινήσεις τη συγκεκριμένη ιστορία; 


Η κυριότερη πηγή έμπνευσης είναι πάντα και για όλους η πραγματικότητα. Κάθε τι που βλέπουμε, που ακούμε, που αισθανόμαστε είναι έναυσμα για έκφραση. Άλλοι μπορεί να ζωγραφίσουν, άλλοι να γράψουν μουσική, άλλοι να γράψουν ένα μυθιστόρημα με βάση αυτό που νιώθουν ή σκέφτονται καθώς εκτίθενται στην καθημερινότητα. Η τέχνη, συνεπώς και η μυθοπλασία στη λογοτεχνία, έχει πάντα άμεση σχέση με την πραγματικότητα, ώστε να μπορεί να κάνει τον αναγνώστη να ταυτιστεί και, επομένως, να συγκινηθεί. Προσωπικά, έχω ένα τεράστιο ενδιαφέρον για συγκεκριμένα κομμάτια αυτής της πραγματικότητας, που είναι τα πιο κοινώς αποδεκτά ως „σαθρά“. Με ενδιαφέρουν αυτά που οι άνθρωποι από φόβο, αγωνία ή χαζομάρα αποφεύγουν να εξετάζουν, να αναλύουν και να σκέφτονται. 


3. Αν μπορούσες, τι συμβουλή θα έδινες στον εαυτό σου όταν ξεκίνησες να γράφεις; 


Νομίζω καμία. Καμία άλλη από αυτές που είχα ήδη δώσει ο ίδιος στον εαυτό μου, αλλά και αυτές που μου είχε δώσει ο μέντοράς μου, κύριος Τέλιος, προτού αρχίσω να γράφω την ιστορία που είχα σκεφτεί. Το μοναδικό για το οποίο έχω μια μικρή αμφιβολία είναι το ότι αποφάσισα να κάνω την ιστορία αυτή τριλογία. Ο βασικός μου προβληματισμός είναι ότι το δεύτερο μέρος της ιστορίας, το οποίο θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2019, είναι πολύ διαφορετικό από το πρώτο. Ήθελα να είναι διαφορετικό, μια και δεν πιστεύω ότι ένας συγγραφέας πρέπει να γράφει πάντα με το ίδιο στυλ και να κινείται πάντα στα ίδια μήκη κύματος, αλλά δεν ξέρω πώς θα φανεί αυτό σε μία ενιαία ιστορία, που απλώς χωρίζεται σε τρία βιβλία. Για την ώρα, όμως, δεν ξέρω πώς θα βγει αυτό ως αποτέλεσμα, οπότε δεν μπορώ να σου πω ότι το έχω μετανιώσει. Απλά προβληματίζομαι. 


4. Τι λογοτεχνικό είδος σού αρέσει να διαβάζεις και ποιο προτιμάς όταν γράφεις; 


Σαφώς και έχω αγαπημένα είδη, όπως η αστυνομική λογοτεχνία, οι ιστορίες τρόμου, τα βιβλία φαντασίας και επιστημονικής φαντασίας. Ωστόσο, έχω συνειδητοποιήσει ότι, αν κάνω μια λίστα με τα αγαπημένα μου βιβλία, είναι πασιφανές ότι δεν κρίνω με βάση το είδος. Μια πολύ απλή και „καθημερινή“ ιστορία είναι ικανή να μου τραβήξει πολύ το ενδιαφέρον, αρκεί να με φέρει σε επαφή με κάτι ξένο. Κάποια προσωπικότητα, κάποια ιδεολογία, κάποια εποχή που αγνοώ. Αν με εκθέσεις σε κάτι από αυτά, αρχίζω να σκέφτομαι πράγματα που δεν είχα σκεφτεί, κι αυτό με εξιτάρει απίστευτα. Σε ό,τι αφορά αυτά που γράφω εγώ, δεν έχω γράψει και πολλά ακόμη –μιλάμε για τρία βιβλία, εκ των οποίων το τρίτο δεν έχει καν δημοσιευτεί ακόμη. Δεν θα ήθελα να σου πω ότι μου αρέσει να γράφω κάτι συγκεκριμένο, μια και το σκεπτικό μου είναι όμοιο με αυτό που χρησιμοποιώ για να επιλέξω ποια βιβλία θα διαβάσω. Η τριλογία „IN NOMINE DOMINI“, πάντως, είναι ένα μείγμα αστυνομικού-δικαστικού θρίλερ, αλλά και ένα είδος κοινωνικού-ψυχολογικού δράματος. 

5. Επίλεξε ένα: τι είναι πιο σημαντικό σε μια ιστορία; Ο πρωταγωνιστής, οι δευτερεύοντες χαρακτήρες ή ο ανταγωνιστής; 

Μμμμ... αυτό είναι κάτι που δεν έχω σκεφτεί ποτέ. Σαφώς και η ιστορία χρειάζεται και τα τρία αυτά συστατικά της μέρη και δεν μπορεί να υπάρξει απουσία ούτε του ενός εκ των τριών. Εμένα, ωστόσο, μου αρέσει να αναφέρομαι στο περιεχόμενο των μυθιστορημάτων με δύο όρους: ιστορία και πλοκή. Παρότι οι δυο όροι ταυτίζονται από την πλειοψηφία, στο δικό μου μυαλό αναφέρονται σε δυο διαφορετικά πράγματα. Η „ιστορία“ αναφέρεται στο ποιος είναι ο κεντρικός ήρωας, ποιο είναι το ζητούμενό του και γιατί δυσκολεύεται να το επιτύχει. Αν το καλοσκεφτείς, κάθε ιστορία που διαβάζεις ή ακούς, μπορεί να αναλυθεί αν απαντήσει κανείς σε αυτές τις ερωτήσεις. Τώρα, η απάντηση στο τελευταίο ερώτημα, δηλαδή γιατί ο πρωταγωνιστής δυσκολεύεται να βρει αυτό που αναζητά, είναι ότι υπάρχει ένας ανταγωνιστής. Ο ρόλος του ανταγωνιστή, λοιπόν, είναι να θέσει μια σειρά από εμπόδια στον δρόμο του πρωταγωνιστή. Αυτό που αλλάζει κάθε φορά είναι το πώς ο ανταγωνιστής θέτει αυτά τα εμπόδια, ποια είναι τα εμπόδια και πώς τα αντιμετωπίζει ο πρωταγωνιστής. Αυτό το τελευταίο, λοιπόν, είναι αυτό που ορίζω εγώ ως „πλοκή“. Όπως καταλαβαίνεις, σύμφωνα με τους δικούς μου ορισμούς, ένα μυθιστόρημα αποτελείται και από τα δύο –τα οποία, σαφώς, δεν είναι ξέχωρα, αλλά άρρηκτα συνδεδεμένα το ένα με το άλλο. Υπό αυτήν την έννοια, μου είναι απαραίτητος ο πρωταγωνιστής για την „ιστορία“ και ο ανταγωνιστής για την „πλοκή“, ενώ οι δευτερεύοντες χαρακτήρες είναι ο απαραίτητος συνδετικός κρίκος μεταξύ „ιστορίας“ και „πλοκής“. Έτσι το βλέπω εγώ. 

Υπάρχει, βέβαια, κι η άλλη άποψη που λέει ότι για να βρεις τι είναι πιο σημαντικό, πρέπει να ρωτήσεις τον εαυτό σου πώς θα ήταν το όλο χωρίς αυτό το κομμάτι. Δηλαδή, θα μπορούσε μια ιστορία να σταθεί χωρίς τον πρωταγωνιστή; Χωρίς τον ανταγωνιστή; Χωρίς τον δευτερεύοντα χαρακτήρα; Θα υπάρξουν κάποιοι που θα σου πουν ναι, μια ιστορία μπορεί να υπάρξει χωρίς ανταγωνιστή και δευτερεύοντες χαρακτήρες –σε πιο συγκεκριμένα είδη πεζογραφίας βέβαια. Και πράγματι, μπορεί να έχεις έναν μονόλογο για παράδειγμα. Αλλά είναι σαφές ότι ακόμα κι εκεί (τουλάχιστον στις περισσότερες περιπτώσεις) ο πρωταγωνιστής θα πρέπει να κληθεί να έχει έναν ανταγωνισμό –δεν έχει σημασία αν ο ανταγωνισμός παρουσιάζεται ως πρόσωπο του παρόντος στο έργο- ώστε να έχει νόημα αυτό που διαβάζεις και να οδηγεί κάπου. Θα πρέπει επίσης να παρεμβάλλονται δευτερεύουσες παρουσίες –νοητές ή όχι, δεν έχει σημασία- ώστε να αμβλύνουν ή να αξύνουν την απόσταση μεταξύ πρωταγωνιστή και ανταγωνιστή και να πλάθουν συνεχώς το σώμα της ιστορίας, ώστε αυτή να μην είναι στατική. Ακόμα και εκεί, επομένως, χρειάζονται όλες οι πλευρές, με τη μία ή την άλλη μορφή. 

6. Σε ποια ηλικία ξεκίνησες να γράφεις; 

Τα πρώτα κείμενα που έγραψα ήταν σε αρκετά μικρή ηλικία. Νομίζω ήμουν στο δημοτικό ακόμη. Κείμενα, όμως, που είχα σκοπό να δημοσιεύσω, νομίζω ότι άρχισα να γράφω για πρώτη φορά γύρω στα 19 με 20 μου χρόνια. 

7. Επίλεξε ένα: τι είναι πιο κρίσιμο για την επίτευξη ενός καλού βιβλίου; Η ικανότητα γραφής, η φαντασία ή η σκληρή δουλειά; 

Λυπάμαι που θα σε απογοητεύσω, αλλά ακόμη το ψάχνω κι εγώ! Δεν έχω ιδέα ποια είναι η μαγική συνταγή, αν είναι ένα από αυτά, κάποια από αυτά ή όλα αυτά σε ίσες δόσεις ή διαφορετικές αναλογίες. Μπορώ, όμως, με βεβαιότητα να σου πω ότι, όταν αγαπάς αυτό που κάνεις (το γράψιμο, στην προκειμένη περίπτωση), αυτό θα βγει προς τα έξω, δεν υπάρχει περίπτωση να μη γίνει αντιληπτό. Και αφού γίνει αντιληπτό, είναι άκρως μεταδοτικό, οπότε οι άνθρωποι αγαπούν επίσης αυτό που έχεις δημιουργήσει. Τώρα, εξαρτάται και πώς ορίζουμε ένα καλό βιβλίο –όλα είναι σχετικά. Το πιο εύκολο και αντικειμενικό μέτρο είναι η απήχηση που έχει και η αγάπη του κόσμου για αυτό. Αλλά το πόσοι είναι αυτοί οι άνθρωποι και το σε πόσα αντίτυπα μεταφράζεται αυτή η αγάπη, δεν μπορείς να το ξέρεις και δεν γίνεται και να σε ενδιαφέρει, διότι έτσι καταλήγεις να γράφεις αυτά που θέλουν –ή που πιστεύεις ότι θέλουν- οι άλλοι και όχι αυτά που θέλεις εσύ. Για μένα, λοιπόν, σαφώς και χρειάζονται όλα, κάποια ικανότητα και μεταδοτικότητα στη γραφή σου, όπως επίσης φαντασία και δουλειά, αλλά το πιο σημαντικό από όλα είναι να αγαπάς αυτό που κάνεις, αλλά και να είσαι εσύ όσο το κάνεις, ώστε να διατηρείς τη μοναδικότητά σου. Αυτό κάνει τη δουλειά σου αυθεντική και καλή. Το σε πόσους αρέσει, είναι μια άλλη ιστορία. 

8. Γιατί γράφεις; 

Επειδή είμαι εγωιστής. Μην παρεξηγηθώ, δεν αποδέχομαι κάτι τέτοιο ελαφρά τη καρδία στον βαθμό που ακούγεται. Όμως, πέραν της προσωπικής ψυχανάλυσης που σου προσφέρει το να δεις γραμμένες κάποιες σκέψεις σου και το να „χτίσεις“ και να „γκρεμίσεις“ κόσμους όπως θέλεις, οι περισσότεροι που γράφουμε είναι επειδή θέλουμε να πούμε κάτι στον κόσμο. Αυτό εσωκλείει ως ιδέα έναν εγωισμό, έναν εγωκεντρισμό και –ας μου επιτραπεί να πω- μία έπαρση, έτσι δεν είναι; Γιατί δηλαδή να είναι πιο σημαντικό αυτό που θέλω να πω εγώ από αυτό που θέλεις να πεις εσύ; Γιατί δεν γράφουν όλοι οι ένοικοι στην πολυκατοικία μου και γράφω μόνο εγώ; Δεν μπορεί, κάτι θα έχουν να πουν κι εκείνοι. Φυσικά, το ποιος επιλέγει να εκφραστεί και ποιος όχι είναι καθαρά προσωπικό θέμα, μια και όλοι έχουμε το δικαίωμα να γράψουμε και να δημοσιεύσουμε. Αλλά κάποιοι το κάνουμε, ενώ κάποιοι όχι. 

Προσωπικά, γράφω για τους κλασσικούς λόγους –η προαναφερθείσα ψυχανάλυση κτλ- αλλά και επειδή αντλώ τεράστια ικανοποίηση από τη διασκέδαση που γνωρίζω ότι μπορεί να προσφέρουν σε κάποιον τα βιβλία μου. Το βασικότερο, όμως, είναι ότι θέλω να ακουστώ. Πιστεύω σε κάποια πράγματα, θέλω να καταγγείλω κάποια άλλα και να μιλήσω για όσα „καίνε“ εμένα, το οποίο βέβαια δεν είναι αντικειμενικό, δεδομένου ότι όλοι έχουμε διαφορετική αντίληψη. Θέλω, λοιπόν, να δείξω στον κόσμο τη δική μου αντίληψη. Και όλο αυτό, απλά επειδή πιστεύω ότι, αφενός ο κόσμος είναι καλό να δει κάποια πράγματα που δεν έχει σκεφτεί (αν δεν τα έχει σκεφτεί), κι αφετέρου ότι η γνώμη μου είναι η σωστή και θέλω να τη δηλώσω. Κάποιοι θα την ενστερνιστούν και κάποιοι όχι, αλλά είναι κι αυτό κομμάτι της διασκέδασης και περίτρανη απόδειξη του ότι, παρά τις προσπάθειες κάποιων, έχουμε ακόμη δημοκρατία –τουλάχιστον στα χαρτιά. 

9. Πρότεινε ένα βιβλίο που θεωρείς ότι πρέπει να διαβάσει κάθε συγγραφέας και ένα κάθε αναγνώστης. 

Αρχικά, δεν έχω να προτείνω κάτι ξεχωριστό για συγγραφείς και αναγνώστες. Όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο είμαστε όλοι αναγνώστες, άνθρωποι που λαχταρούν να κάνουν ένα μικρό –ή και μεγάλο- ταξίδι στον κόσμο του συγγραφέα και της ιστορίας του. Οπότε, δεν κάνει διαφορά αν το βιβλίο το διαβάζω εγώ, εσύ, ο Κορτώ ή η Rowling. Αν, λοιπόν, πρότεινα κάτι θα ήταν για όλους. Θα μου επιτρέψεις, όμως, να μην το κάνω. Δεν θεωρώ ότι υπάρχει κάποιο βιβλίο που πρέπει να διαβάσουμε όλοι, αλλά ταυτόχρονα δεν θεωρώ και ότι υπάρχει κάποιο βιβλίο που δεν θα έπρεπε να διαβάσει κανείς. Κάθε βιβλίο είναι ένα νέο ταξίδι, ένας νέος κόσμος, μία νέα εμπειρία. Από κάθε βιβλίο μπορούμε να κερδίσουμε κάτι. Απλά κάποια μας ταιριάζουν και κάποια όχι. Είμαστε οι ίδιοι αρμόδιοι να τα επιλέξουμε με βάση αυτό. 

10. Τι πρέπει να περιμένουμε από εσένα στο μέλλον; 

Αυτή είναι μια πολύ ωραία ερώτηση, δεδομένου ότι κι εγώ δεν ξέρω τι πρέπει να περιμένω από τον εαυτό μου στο μέλλον. Το βέβαιο είναι ότι σκοπεύω να συνεχίσω ακάθεκτος, τόσο την καριέρα μου στον χώρο της επιστήμης όσο και αυτήν στον χώρο της λογοτεχνίας. Ειδικά σε ό,τι αφορά τον χώρο της τέχνης, είμαι ανοιχτός σε πολλά πράγματα και δεν αποκλείω κάποια στιγμή να κάνω και κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που κάνω αυτή τη στιγμή. Αλλά αυτό είναι κάτι που θα μελετήσω εν καιρώ και ανάλογα με τις συγκυρίες και τις ευκαιρίες που θα μου παρουσιαστούν ή θα προκύψουν μέσα από τη συνεχή αναζήτησή μου. 

11. Πώς μπορούν να επικοινωνήσουν οι αναγνώστες μαζί σου; 

Από τα υπάρχοντα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χρησιμοποιώ πάρα πολύ το instagram και όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να βρει το προφίλ μου, @stelios_lefkopoulos, εκεί. Για όσους δεν διαθέτετε λογαριασμό στο instagram, μπορείτε να μου στείλετε e-mail στο stelioslefkopoulos@gmail.com. 



Αν το βιβλίο σάς κίνησε το ενδιαφέρον, πάρτε μέρος στην κλήρωση του Moonlight Tales, για να κερδίσετε 2 αντίτυπα του "In nomine domini", πατώντας εδώ.

6 Δεκ 2018

0 Το Άστρο που Έδυσε (Κεφάλαιο 5-Μέρος 4) - Μεταξύ Παραδείσου και Κολάσεως


«Θα σας περιμένω στο αυτοκίνητο» ακούστηκε ύστερα από αρκετή ώρα η φωνή της Κάιλα.
«Σοφή απόφαση εκ μέρους σου. Δεν θα ήθελες να χορτάσουν τα ματάκια σου με περισσότερες αποτρόπαιες εικόνες» της απάντησα και με το που σταμάτησε τινάχτηκα έξω. «Αλάστορα, κρύψου από τα ανθρώπινα μάτια και ακολούθησέ με. Δεν θα πήγαν πολύ μακριά» του είπα μυρίζοντας έντονα το θειάφι γύρω μου.
Περπατήσαμε στα φιδογυριστά μονοπάτια του κήπου και ειλικρινά αν είχα χρόνο, θα σταματούσα να μυρίσω μερικά από τα άνθη, αλλά χρόνος δεν υπήρχε. Άκουγα φωνές και ψιθύρους, ή καλύτερα μουρμουρητά. Η μυρωδιά του πυρός του εξώτερου, γινόταν εντονότερη και εγώ είδα μία ομάδα μαυροφορεμένων ανθρώπων, με τον Ασμοδαίο και τον Αζαζήλ να στέκονται στη μέση, με ανθρώπινη μορφή. Πρώτη παραπληροφόρηση. Σιχαίνομαι το μαύρο χρώμα και βλέποντάς τους όλους ντυμένους έτσι, σαν να πήγαιναν σε κηδεία, εκνευριζόμουν εξαιτίας της κακογουστιάς. Άξαφνα, το βλέμμα μου καρφώθηκε στο ημίγυμνο κορμί της Αντέιρα, που κρεμόταν σαν σακί από τα χέρια του Ασμοδαίου. Προδότη!  Θα το μετάνιωνες πολύ πολύ πικρά. Για χάρη σου θα εφεύρισκα καινούργια βασανιστήρια!  Αρχικολασμένε! Τη στιγμή που ήταν έτοιμος, να της κόψει την καρωτίδα με το στιλέτο που κρατούσε, έκανα αισθητή την εμφάνισή μου αποσπώντας του την προσοχή.

0 Η κραυγή του αετού (Κεφάλαιο 5)

Η οικογένεια Ινουγουάσι ήταν η τελευταία που ανέβηκε στο θρόνο ύστερα από τον θάνατο του Αυτοκράτορα. Τα χρόνια τότε ήταν πολύ δύσκολα και η αναρχία δεν αργούσε να εμφανιστεί. Οι σύμβουλοι είχαν ήδη καταχραστεί την εξουσία τους και επέβαλλαν σκληρά μετρά στον λαό της Ιαπωνίας. Η δικτατορία τους κράτησε περίπου τρεις δεκαετίες, όταν το καθεστώς των Αυτοκρατόρων και τον φεουδαρχών καταρρίφθηκε από τη μεγάλη εξέγερση  που προκλήθηκε από τον λαό των Νήσων. Η Δημοκρατία έμελλε να ξεκινήσει μία καινούργια εποχή.

1 Δεκ 2018

0 Η άργυρος χορδή (Κεφάλαιο 5 - Μέρος 2)


Ξύπνησα ανανεωμένη και γεμάτη ενέργεια. Είχα πάρα πολύ καιρό να αισθανθώ τόσο ξεκούραστο το σώμα μου. Μάλλον το αστρικό πεδίο ευνοούσε τον ύπνο. Ετοιμάστηκα γρήγορα, καθώς παρότι ο Σεμπάστιαν μού είχε δώσει την άδεια να παρουσιαστώ αργότερα στην προπόνηση, δεν ήθελα να καταχραστώ την ανεκτικότητά του και να το παρακάνω. Από την άλλη ένιωθα έναν μικρό ενθουσιασμό να έχει φωλιάσει στο στήθος μου, όμως επέλεγα να το αποδώσω στην περίεργή μου φύση, η οποία ενθουσιαζόταν με οποιαδήποτε μορφή μάθησης.
Βγήκα στον διάδρομο με μια μικρή ανησυχία. Πώς θα εμφανιζόμουν μπροστά σε τόσο κόσμο, μια άκυρη νεοφερμένη, η οποία δεν είχε περάσει καν ακόμη στο τρίτο στάδιο ύλης; Όσο προχωρούσα προς την αίθουσα τόσο περισσότερο αυξανόταν το άγχος μου. Στάθηκα για λίγες στιγμές απέξω, έκλεισα τα μάτια μου και πήρα μια βαθιά ανάσα. Οι σκέψεις στο κεφάλι μου καταλάγιασαν σε έναν βαθμό, οπότε εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία και έσπρωξα την μεγαλεπήβολη ξύλινη πόρτα.
Αυτό που αντίκρισα με σόκαρε. Όχι επειδή μπροστά μου εμφανίστηκε κάτι περίεργο, αλλά ακριβώς για τον αντίθετο λόγο: όλα φαίνονταν τόσο… φυσιολογικά. Η αίθουσα ήταν τεράστια σε μήκος και πλάτος, ενώ δε διακρινόταν καν αν υπήρχε ταβάνι. Το μόνο που έβλεπες ήταν συσσωρευμένη ενέργεια στο πάνω μέρος, η οποία ήταν υπεύθυνη για τον φωτισμό του χώρου. Πρέπει να είχα φτάσει την ώρα που έκαναν διάλειμμα, καθώς όλοι οι εκπαιδευόμενοι ήταν χωρισμένοι σε παρέες και συζητούσαν δυνατά, γεμίζοντας με τις φωνές τους τον χώρο.
Στάθηκα στην πόρτα και έλεγξα τον χώρο για τη μοναδική γνώριμη σε εμένα φιγούρα. Η ματιά μου πέρασε από πολλά πρόσωπα πριν τον εντοπίσει, όμως καθώς κινήθηκα για να πάω προς το μέρος του, μια φωνή από πίσω μου με σταμάτησε.
«Εσύ πρέπει να είσαι η νεοφερμένη, σωστά;»

0 Χρονικές Παρεμβολές (Κεφάλαιο 13) Ετοιμασίες για το διάστημα


Πριν το τέλος τών ημερών παραλαβής τών συσκευών, οι τρεις συνεργάτες, άρχισαν να αντιμετωπίζουν σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Η τελευταία επένδυση που έκαναν με βάση τα οικονομικά στοιχεία που έλαβαν, απέδωσε μόνο για δύο ημέρες, ακόμα και στις διεθνείς χρηματαγορές. Μετά, λόγω τής δικής τους παρέμβασης, οι αριθμοί διαφοροποιήθηκαν από το αναμενόμενο, και τα κέρδη σταμάτησαν. Ο τεράστιος όγκος υλικών και νερού που χρησιμοποιήθηκαν για όλες αυτές τις κατασκευές, απορρόφησε όλα τους τα διαθέσιμα κεφάλαια, και θα ήταν αδύνατον να συνεχίσουν να λαβαίνουν όλα αυτά τα πακέτα, χωρίς προβλήματα στις επιχειρήσεις τους τον επόμενο μήνα. Ευτυχώς όμως, και αυτό είχε προβλεφθεί από τους μελλοντικούς αποστολείς. Έτσι, εκτός από έναν μεγάλο αριθμό υλικών και συσκευών που έλαβαν για άμεση εμπορική εκμετάλλευση, σε ένα πακέτο, υπήρχε ένα φορτίο χρυσού, αρκετών τόνων, που παρά την τεράστια ποσότητα νερού που χρειάστηκαν οι αντιδραστήρες για την παρασκευή του, η αξία του ήταν πολλαπλάσια απ’ τα έξοδα. Επάνω, έφερε την εξής ένδειξη:

29 Νοε 2018

0 Η κραυγή του αετού (Κεφάλαιο 4)

Είχαμε ξεχωριστά δωμάτια με ένα κρεβάτι και μία ντουλάπα που περιείχε τα απολύτως απαραίτητα για τη διαμονή μας σε αυτό το μέρος. Από τρεις αλλαξιές ρούχα, ειδικά για την προπόνηση στην οποία θα υποβαλλόμασταν, σεντόνια για τις παγωμένες νύχτες που θα έκαναν την εμφάνισή τους μέσα σε μερικές μόνο μέρες και τρόφιμα τα οποία ήμασταν αναγκασμένοι να καταναλώνουμε συνετά, διότι ο ανεφοδιασμός πραγματοποιούταν κάθε τρεις εβδομάδες και τα βαριά στομάχια δεν βοηθούσαν καθόλου στις ασκήσεις.

0 Διηγήματα Φαντασίας από τα όρια της ύπαρξης και της ζωής (Διήγημα 6ο) - "Γη 2"

Άνοιξα τα μάτια μου και η σκέψη μου ήταν κενή και θολή. Ποιος είμαι, αναρωτήθηκα, ξυπνώντας από έναν μακρύ ύπνο χωρίς όνειρα. Και τότε, μέσα σε δευτερόλεπτα, τα νευρωνικά μου δίκτυα πήραν ζωή. Μακρινές αναμνήσεις και γνώσεις κατέκλυσαν τον εγκέφαλό μου. Μακρινές κι όμως τόσο νωπές! Σαν να ήταν μόλις το προηγούμενο λεπτό! Ώστε φθάσαμε! Μάλλον όλα πήγαν καλά, σκέφθηκα και η ανυπομονησία με κυρίευσε.

26 Νοε 2018

0 Η άργυρος χορδή (Κεφάλαιο 5 - Μέρος 1)


Η κρεβατοκάμαρα στο σπίτι που μεγάλωσα μπορούσε να φανερώσει πολλά για τον χαρακτήρα μου. Το πρώτο ήταν πως δε μου άρεσαν καθόλου οι αλλαγές, για αυτό και η διακόσμησή της είχε τροποποιηθεί ελάχιστες φορές και αυτό όταν, αναγκαστικά, έπρεπε να την αναδιαρρυθμίσω, ώστε να πάψει πλέον να είναι ένα εφηβικό δωμάτιο, αλλά ένας χώρος που θα μπορεί να φιλοξενήσει μια φιλόδοξη νέα φοιτήτρια. Φυσικά από τότε δεν είχε αλλάξει το παραμικρό και –εννοείται– πως δεν είχα πετάξει πολλά από τα προσωπικά μου αντικείμενα. Δεκάδες διακοσμητικά δέσποζαν πάνω στη βιβλιοθήκη μου, εξυπηρετώντας τον σκοπό της νοσταλγίας μου και αναγκάζοντάς με να τα ξεσκονίζω κάθε εβδομάδα. Πράγμα που δεν παρέλειπα ποτέ να κάνω, μιας και η μανία με την καθαριότητα και την τάξη ήταν το δεύτερο χαρακτηριστικό μου που διαφαινόταν μέσα από την εικόνα του προσωπικού μου χώρου.

0 Χρονικές Παρεμβολές (Κεφάλαιο 12) Διαχρονικό Ταχυδρομείο

Με το μηχάνημα αυτό, θα έφθαναν τα περισσότερα από τα τελευταία 100 «πακέτα». Οι τρεις επιστήμονες, στάθηκαν σε απόσταση ασφαλείας από τον «Μετατροπέα», και κοιτούσαν με δέος τα ρομπότ να θέτουν τους αντιδραστήρες σε λειτουργία, και να απομακρύνονται. Αμέσως, κάτι σαν σεισμός συγκλόνισε το γύρω χώρο, και τα πηνία τραντάζονταν από ηλεκτρικές εκκενώσεις. Οι τρεις τους, το περασμένο βράδυ είχαν «φωτογραφίσει» στη μνήμη τους τα σχέδια τού Μετατροπέα, και γνώριζαν καλά τι συντελείται μπροστά τους.
Τετρακόσιες φιάλες υδρογόνου τροφοδοτούσαν τους 10 αντιδραστήρες, ενώ μέσα στο θόλο, ειδικές πυρηνικές διατάξεις, μετέτρεπαν την ενέργεια σε ύλη σωματιδιακής μορφής, η οποία στερεοποιείτο σε αντικείμενα συγκεκριμένου μεγέθους, σχήματος και δομής, συγκρατημένη από πανίσχυρα μαγνητικά πεδία. Το κάθε τι, θα υλοποιείτο στη δική του θέση, στην ίδια σύνθεση που είχε και στην 4η εκδοχή. Τα ρομπότ, πηγαινοέρχονταν και προμήθευαν συνεχώς φιάλες υδρογόνου, από αυτές που γέμιζαν άλλα ρομπότ, από τις εγκαταστάσεις που είχαν κατασκευάσει. Εκεί, αφαιρούσαν το υδρογόνο και το οξυγόνο από το νερό, με μία οικονομικότατη μέθοδο που τους είχαν διδάξει τα μελλοντικά τους αντίγραφα. Έτσι, με ελάχιστο σχετικά κόστος, είχαν άφθονο υδρογόνο, άφθονη ενέργεια, και από μία συσκευή ανακύκλωσης τών υποπροϊόντων τής σύντηξης, αποκόμιζαν διαχωρισμένες, κάποιες ποσότητες από υλικά στοιχεία, που τα επεξεργάζονταν τα ρομπότ, και κυρίως άνθρακα και σίδηρο.

22 Νοε 2018

1 Δευτερεύοντες Χαρακτήρες: Δώρα για τον πρωταγωνιστή




Ο πρωταγωνιστής είναι ο σταρ της ιστορίας μας. Όλα γίνονται για εκείνον, ο κόσμος περιστρέφεται γύρω του, το σύμπαν ολόκληρο συνωμοτεί για να του καταστρέψει τη ζωή ή να πετύχει τα όνειρά του. Σε αυτή την πορεία του όμως, ο πρωταγωνιστής μας δεν είναι μόνος. Γύρω του βρίσκονται οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, μια μικρή ή μεγάλη στρατιά από καλές και κακές νεράιδες που –όπως μας δίδαξαν τα παραμύθια– έρχονται, για να προσφέρουν τα δώρα τους σε αυτό τον εκλεκτό που η μοίρα αποφάσισε να βασανίσει.


Οι δευτεραγωνιστές λοιπόν μπαίνουν στην ιστορία για συγκεκριμένο λόγο: να βοηθήσουν τον πρωταγωνιστή στη μεταμόρφωσή του. Αυτό δε σημαίνει πως είναι απαραίτητα καλοί χαρακτήρες. Μην ξεχνάμε πως και η Maleficent δώρο έδωσε στην Ονόρα, και είδατε τι έπαθε μετά. Εξάλλου, ένας ικανός ανταγωνιστής διασφαλίζει την  ταχύτερη και αποτελεσματικότερη εξέλιξη για τον πρωταγωνιστή μας.
Σήμερα λοιπόν εμπνεόμενη από τα Χριστούγεννα που όλο και πλησιάζουν, θα σας παρουσιάσω/αναλύσω τη λίστα της Jessica Perrini (συγγραφέας και επιμελήτρια από την Αυστραλία με πάνω από 100 βιβλία στην πλάτη της) με τα 4 είδη δώρων που μπορούν να προσφέρουν οι δευτεραγωνιστές, για να κερδίσουν μια θέση στην ιστορία μας:



1. Αντίθεση
Το φως λάμπει δυνατότερα μέσα στο σκοτάδι, για αυτό και ο πρωταγωνιστής μας χρειάζεται ανθρώπους που να διαφέρουν από εκείνον, ώστε να τονίζουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Επιπλέον, και ακόμη πιο σημαντικό, η αντίθεση επιφέρει σύγκρουση και η σύγκρουση (εσωτερική ή εξωτερική) είναι η κινητήριος δύναμη κάθε ιστορίας. Ο πρωταγωνιστής μας χρειάζεται γύρω του ανθρώπους που θα του δείξουν έναν άλλον τρόπο, που θα τον κάνουν να αμφισβητήσει τα δεδομένα του, να παλέψει με τον εαυτό του και να επαναπροσδιορίσει το νόημα της ύπαρξής του.

2. Μαγικό αντικείμενο
Προφανώς στην κατηγορία αυτή ανήκουν αντικείμενα όπως το Εξκάλιμπερ του βασιλιά Αρθούρου, το ραβδί του Χάρι Πότερ ή το περίφημο χρυσό κόσμημα από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Παρ’ όλα αυτά, στην κατηγορία εμπεριέχονται και αντικείμενα που ίσως να μη φαντάζουν μαγικά εκ πρώτης όψης, όμως κρύβουν τη δική τους δύναμη: το κειμήλιο μιας οικογένειας, το μενταγιόν μιας νεκρής μητέρας, η φωτογραφία ενός αγαπημένου. Αυτό που καθιστά ένα αντικείμενο πραγματικά μαγικό δεν είναι οι μεταφυσικές δυνάμεις που διαθέτει, αλλά το νόημα που αποκτά για τον πρωταγωνιστή μας. Αυτό είναι που θα καθορίσει την πραγματική του δύναμη και στις πιο κρίσιμες στιγμές της ιστορίας μας θα δώσει στον πρωταγωνιστή μας όλα όσα χρειάζεται για να αντιμετωπίσει τους εχθρούς του.
Φυσικά το μαγικό αντικείμενο μπορεί να έχει και αρνητική χρήση για τον πρωταγωνιστή μας, ανάλογα με το ποιος το έστειλε, με τι σκοπό, αλλά και το νόημα που αποκτά μέσα στην ιστορία.


3. Φιλία και έμπνευση
Σε αυτό τον αγώνα ενάντια στη μοίρα, ο πρωταγωνιστής μας θα χρειαστεί ανθρώπους που θα σταθούν δίπλα του, θα του κρατήσουν το χέρι, θα τον βοηθήσουν, θα του δώσουν συμβουλές ή θα γίνουν πρότυπα και πηγή έμπνευσης, για να ξεπεράσει τις δυσκολίες του και να εξελιχθεί. Αν ο φίλος του πρωταγωνιστή μας δεν έχει να προσφέρει τίποτα από όλα αυτά, τότε καλύτερα να τον διαγράψουμε από την ιστορία και να του βρούμε αληθινούς φίλους. Σε αυτή την κατηγορία προφανώς εμπεριέχονται και οι μέντορες, καθοδηγητές, καθώς και κάθε φιλικά προσκείμενος προς τον πρωταγωνιστή μας χαρακτήρας.  

4. Αλήθεια
Κάθε ιστορία κρύβει μυστικά που περιμένουν να αποκαλυφθούν, για να ανατρέψουν τις ισορροπίες και τον κόσμο του πρωταγωνιστή μας. Ίσως πρόκειται για παλιότερη γνώση, ίσως χρειαστεί να γίνει έρευνα, ίσως πάλι ο δευτεραγωνιστής σας το ανακαλύψει τυχαία, σημασία έχει πως κάποιος πρέπει να φέρει εις πέρας αυτό το δύσκολο έργο, γιατί μόνο εκείνος έχει τη δυνατότητα  να μεταφέρει τα μαντάτα στον πρωταγωνιστή μας.


Προφανώς και ένας δευτεραγωνιστής μπορεί να προσφέρει περισσότερα από ένα δώρα. Σε κάθε περίπτωση το πρόσημο μπορεί να είναι θετικό ή αρνητικό για τον πρωταγωνιστή μας, ανάλογα με το τι θέλουν να επιτύχουν οι χαρακτήρες (και εμείς ως συγγραφείς).
Θα προσθέτατε κάποιο άλλο είδος δώρου στη λίστα; Σκεφτείτε όσο θα στολίζετε θα τα χριστουγεννιατικα δέντρα σας (όποτε και αν στολίσετε) και επιστρέψτε να μοιραστείτε στα σχόλια τις ιδέες και τις προτάσεις σας.

Καλές γιορτές!

Μαρία Μουστοπούλου

20 Νοε 2018

2 Συνέντευξη με τη Μιρέλλα Παπαϊωάννου

Η Τάνια, ξαφνικά, τώρα στα πενήντα της, πρέπει να πάρει πάλι καθοριστικές αποφάσεις, να δώσει μια ευκαιρία στη ζωή να της χαμογελάσει σε μια ηλικία που οι περισσότεροι πιστεύουν ότι τα χαμόγελα έχουν τελειώσει. Η σχέση της με τον σύζυγό της δοκιμάζεται, όπως και η σχέση της με την αδερφή της που επιστρέφει αιφνιδίως από το εξωτερικό. Καλές και άσχημες στιγμές, που έρχονται από το παρελθόν, της υπενθυμίζουν πως ο καθένας έχει τη δική του μοναδική ιστορία, πως η ευτυχία και η δυστυχία έρχονται ανά πάσα στιγμή, χωρίς διακρίσεις. 

Στην περίπτωσή της, όλα θα κριθούν από το εάν τελικά καταφέρει να λάβει το πιο όμορφο μπουκέτο τριαντάφυλλα από τον πιο σημαντικό αλλά και απρόσμενο αποστολέα...








Η Μιρέλλα Παπαϊωάννου γεννήθηκε και κατοικεί στην Αθήνα. Επέλεξε να σπουδάσει νομικά, καθώς δήλωνε γοητευμένη από την επιστήμη που δημιουργήθηκε για να απονέμει δικαιοσύνη και ήθελε να μάθει τα μυστικά της. Εργάζεται ως δικηγόρος, ενώ η συγγραφή αποτελεί το καταφύγιο που της επιτρέπει να ισορροπεί μέσα της τις ανισορροπίες που συναντά στην καθημερινότητά της. Γράφει από τότε που θυμάται τον εαυτό της από ανάγκη να εκφραστεί με απώτερο σκοπό την ψυχαγωγία, ενίοτε και τη διασκέδαση.





1. Πες μας δυο λόγια για το βιβλίο σου.
Το βιβλίο πραγματεύεται τη μοναδικότητα της προσωπικής ιστορίας καθενός από εμάς και τη σημασία της αυτογνωσίας στην προσπάθεια να απεγκλωβιστούμε από επιλογές που δε μας ταιριάζουν και «πρέπει» που εντέλει λίγο μας αφορούν. Πρωταγωνίστρια είναι μια γυναίκα μέσης ηλικίας, η Τάνια,  η οποία καλείται, με αφορμή δύο γεγονότα που σταδιακά καθιστούν την καθημερινότητά της αφόρητη, το διαζύγιό της και την επιστροφή της αδελφής της από το εξωτερικό, να λάβει καθοριστικές αποφάσεις για τη ζωή της. Για να βρει δύναμη στο παρόν ανατρέχει συχνά στο παρελθόν, προσπαθώντας να θυμηθεί πώς αντιμετώπιζε τις δυσκολίες που σημάδεψαν τα νεανικά της χρόνια και κάπως έτσι γνωρίζουμε όχι μόνο την Τάνια των πενήντα αλλά και μια πολύ νεότερη εκδοχή της, καθώς και τους σημαντικότερους ανθρώπους στη ζωή της. 

2. Ποια είναι η κυριότερη πηγή έμπνευσής σου και τι σε έκανε να ξεκινήσεις τη συγκεκριμένη ιστορία;
Οι άνθρωποι, τα συναισθήματά τους και ο τρόπος αντίδρασης τους σε αυτά, πώς τα αποκωδικοποιούν και σε ποιες πράξεις επιλέγουν εντέλει να τα μετουσιώσουν. Η συγκεκριμένη ιστορία ξεκίνησε από την ανάγκη να εξωτερικεύσω τις δικές μου παρατηρήσεις σε όλα τα προαναφερόμενα θέματα. Και η αλήθεια είναι ότι με γοήτευσε πολύ η ιδέα να εντάξω τις παρατηρήσεις μου αυτές σε ένα σκηνικό όπου θα πρωταγωνιστούσαν δημιουργήματα της δικής μου φαντασίας.

3. Αν μπορούσες, τι συμβουλή θα έδινες στον εαυτό σου όταν ξεκίνησες να γράφεις;
Οι εκ των υστέρων συμβουλές στον εαυτό μας δεν έχουν μεγάλη αξία στο παρόν, αν δεν καταφέρουν να εφαρμοστούν με επιτυχία στο μέλλον. 

4. Τι λογοτεχνικό είδος σού αρέσει να διαβάζεις και ποιο προτιμάς όταν γράφεις;
Προσωπικά, θεωρώ το ψυχογραφικό μυθιστόρημα, ιστορικό ή μυθοπλαστικό, ιδανικό έδαφος δημιουργίας ηρώων που η προσωπικότητά τους ξεδιπλώνεται όσο προχωράει η πλοκή του έργου, αποκαλύπτοντας τα αίτια και τις αφορμές των επιλογών και της συμπεριφοράς τους και για αυτόν το λόγο το προτιμώ τόσο ως αναγνώστρια όσο και ως συγγραφέας.

5. Επίλεξε ένα: τι είναι πιο σημαντικό σε μια ιστορία; Ο πρωταγωνιστής, οι δευτερεύοντες χαρακτήρες ή ο ανταγωνιστής;
Επιλέγω τον πρωταγωνιστή ή όποιον αναδειχθεί πρωταγωνιστής κατά τη διάρκεια της αφήγησης, καθώς συνήθως τα υπόλοιπα πρόσωπα περιστρέφονται γύρω από εκείνον.

6. Σε ποια ηλικία ξεκίνησες να γράφεις;
Από τότε που έμαθα να γράφω, όλο και κάποια ιστορία προσπαθούσα να σκαρώσω, στην αρχή μικρές ιστορίες, αργότερα λίγο μεγαλύτερες.

7. Επίλεξε ένα: τι είναι πιο κρίσιμο για την επίτευξη ενός καλού βιβλίου; Η ικανότητα γραφής, η φαντασία ή η σκληρή δουλειά;
Πιστεύω στην ισορροπία αυτών των τριών στοιχείων και ότι είναι αλληλένδετα προκειμένου να δημιουργήσεις ένα απολαυστικό βιβλίο. Αν εκλείψει κάποιο από τα τρία, βιβλίο δεν μπορεί να γραφεί, άρα μάλλον είναι ίσης αξίας χωρίς κανένα να προηγείται του άλλου.

8. Γιατί γράφεις;
Μου δίνει ένα αίσθημα πληρότητας και με ανανεώνει. Σα να επιστρέφω από ταξίδι κάθε φορά. 

9. Πρότεινε ένα βιβλίο που θεωρείς ότι πρέπει να διαβάσει κάθε συγγραφέας και ένα κάθε αναγνώστης.
Θέλει αρκετή σκέψη για να καταλήξω μόνο σε ένα βιβλίο. Άλλωστε, είναι τόσα πολλά βιβλία αυτό το «ένα βιβλίο» που «πρέπει να διαβάσει κάθε συγγραφέας και ένα κάθε αναγνώστης» που δε νομίζω να τα καταφέρω σύντομα.

10. Τι πρέπει να περιμένουμε από εσένα στο μέλλον;
Ελπίζω ενδιαφέρουσες και όμορφες ιστορίες.

11. Πώς μπορούν να επικοινωνήσουν οι αναγνώστες μαζί σου;

Μέσω  e-mail στην ηλεκτρονική διεύθυνση: mirellapapaioannou@yahoo.gr




Αν το βιβλίο σάς κίνησε το ενδιαφέρον, πάρτε μέρος στην κλήρωση του Moonlight Tales, για να κερδίσετε 1 αντίτυπο του πατώντας εδώ.

18 Νοε 2018

0 Χρονικές Παρεμβολές (Κεφάλαιο 11) Τεχνολογικά Άλματα

Ο Ανδρέας και ο Άρης, επέστρεψαν σε λίγα λεπτά με το ρομπότ. Ήταν ένα αραχνοειδές μηχάνημα, με διαφορετικές ικανότητες σε κάθε ένα από τα 8 πόδια του. Μπορούσε να στηρίζεται στα τρία, ενώ τα άλλα πέντε εργάζονταν είτε αρμονικά, είτε ανεξάρτητα. Σε κάποια θήκη τού ρομπότ, έμπαινε ο δίσκος προγραμματισμού, ενώ το πάνω κάλυμμα μπορούσε να αφαιρεθεί, και να γεμίσουν οι θήκες τής κοιλιάς του με διάφορα υλικά, ανάλογα με το πρόγραμμα εργασίας. Συνήθως, ο ανεφοδιασμός γινόταν από άλλα ρομπότ-μεταφορείς, με τις ίδιες ιδιότητες.
Στην ορισμένη ώρα, δόθηκε το σήμα για το 2ο πακέτο. Στην οθόνη, ως εκείνη τη στιγμή, υπήρχε ένας πίνακας με τα αναγκαία υλικά για την κατασκευή. Ήταν ένα απλό μηχάνημα, που είχε σκοπό την άμεση σύνδεση τού ρομπότ με τον δέκτη ταχυονίων. Οι τρεις τους, το μοντάρισαν εύκολα, σε 10 μόνο λεπτά, και το προσάρμοσαν στο σύστημα ελέγχου τού ρομπότ. Από τη στιγμή εκείνη, το ρομπότ λειτουργούσε ως τερματικό τού υπολογιστή, λαμβάνοντας το πρόγραμμα υπό μορφήν ραδιοκυμάτων από έναν πομπό. Έμεινε ακίνητο για πέντε λεπτά, ώσπου να γραφτεί ο δίσκος του, και μετά αναχώρησε προγραμματισμένο για την αποθήκη υλικών.

0 Η Μάγισσα του Αέρα (Κεφάλαιο 29) Ο Κληρονόμος του Ιερού Φωτός - Μέρος 2ο

ΤΑΪ ΧΑΛΙΓΟΥΕΛ:

Όχι, όχι, όχι. Όχι αυτό. Δεν μπορώ να το διαχειριστώ. Η δύναμη του Ιερού Φωτός είναι τόσο ισχυρή που απλά δεν μπορώ να την τιθασεύσω. Και τελικά αντί να την χειρίζομαι εγώ, καταλήγουμε στο να με χρησιμοποιεί αυτή με όποιον τρόπο θέλει.
Τελικά είμαι καταραμένος. Η διπλή ευλογία που υποτίθεται ότι κληρονόμησα σαν καρπός της απαγορευμένης ένωσης μιας μάγισσας και ενός Καθοδηγητή, αποδεικνύεται δίκοπο μαχαίρι. Όχι μόνο λόγω της μυστηριώδους Προφητείας στην οποία υποτίθεται ότι εμπλέκομαι, αλλά γιατί όλη αυτή η δύναμη που υποτίθεται ότι πρέπει να έχω για να χειριστώ το υπέρτατο όπλο, το ιερότερο αντικείμενο όλων των εποχών, τη Βασιλική Σπάθα του Ιερού Φωτός, απλά δεν ξέρω πώς να τη χρησιμοποιήσω.
Την τελευταία φορά που έπιασα στα χέρια μου τη Βασιλική Σπάθα, το Ιερό Φως μου έδωσε την Απόλυτη Δύναμη. Ήταν κάτι που ένιωθα σε κάθε κύτταρό μου, που κυρίευε όλο μου το είναι και αυτό συνέβη μόλις δυο χρόνια πριν. Προφανώς δεν ήμουν έτοιμος για να χειριστώ όλη αυτή τη δύναμη, αλλά τελικά οι Γηραιότεροι έπεισαν τον πατέρα μου πως είχε έρθει η ώρα να αποδείξω αν όντως είμαι ο νόμιμος Κληρονόμος του Ιερού Φωτός, που για αιώνες περίμεναν και που γι’ αυτόν μιλάει  η Προφητεία.

15 Νοε 2018

0 Το μέγεθος μετράει...




Ωραία, και τώρα που έχω την προσοχή σου, φίλε αναγνώστη-συγγραφέα, να διευκρινίσω πως εννοώ ότι και στη λογοτεχνία μετράει το μέγεθος… του βιβλίου.



Γιατί; Ας μπούμε κατευθείαν στο θέμα.
Κάθε ιστορία έχει τη δική της ταιριαστή έκταση, χρειάζεται τον δικό της συγκεκριμένο χώρο για να αναπνεύσει και να ξεδιπλωθεί. Αν της ταιριάζει να είναι μικρή, τότε δεν έχουμε να λογοδοτήσουμε σε κανέναν για το μέγεθός της (δε θα πάψει ποτέ να ακούγεται πρόστυχο, έτσι; ) Αν της αρμόζει να αραδιάζει λέξεις τη μία μετά την άλλη, τότε δε μας πέφτει λόγος.

Το δύσκολο είναι να κρίνουμε ποιο είναι το ταιριαστό μέγεθος για κάθε ιστορία, οπότε αυτό θα διαπραγματευτούμε σε αυτό το άρθρο. Αρχικά, πρέπει να εξετάσουμε το είδος της ιστορίας. Σίγουρα κάποια λογοτεχνικά είδη, όπως η περιπέτεια και το φάντασι, χρειάζονται παραπάνω χώρο για να εκτυλίξουν τα γεγονότα τους, σε σύγκριση, ας πούμε, με ένα ψυχογραφικό έργο. Αυτό που πρέπει να σκεφτόμαστε, καθώς στήνουμε και γράφουμε, είναι αν δίνουμε αρκετό χώρο σε αυτά τα γεγονότα να παρουσιαστούν ή αν τα ξεπετάμε με τρεις τέσσερις σελίδες, ίσα ίσα για να πούμε ότι τα γράψαμε. Παράδειγμα, αν για δύο κεφάλαια προετοιμάζουμε το έδαφος για μια επικείμενη, βαρυσήμαντη συνάντηση, είναι κακό αν αυτή η συνάντηση διαρκέσει μιάμιση σελίδα.

Έπειτα, πρέπει να αναλογιστούμε το ποσοστό του world building που έχουμε πραγματοποιήσει για τη συγκεκριμένη ιστορία. Αν μόνο για να παρουσιάσουμε τον κόσμο που έχουμε στήσει και τους κατοίκους του, χρειαζόμαστε τις μισές σελίδες του βιβλίου, τότε καταλαβαίνουμε όλοι πως, αν περιορίσουμε πολύ το μέγεθος της ιστορίας, τότε οι πληροφορίες θα τρέχουν, θα καταιγίζουν τους αναγνώστες και θα τους κάνουν να νιώθουν λες και διαβάζουν εγχειρίδιο οδηγιών για τον κόσμο. Πρέπει όλα αυτά να παρουσιαστούν σιγά σιγά, να πλεχτούν μέσα στα γεγονότα της ιστορίας και να πάρουν οι αναγνώστες τον χρόνο να τα αφομοιώσουν. Για τέτοιου είδους βιβλία, που εισάγουν καινούριους κόσμους, καλό είναι να μην περιοριζόμαστε σε ένα βιβλίο καν, ακόμα και αν αυτό είναι πολλών σελίδων. Δείτε το και εγωιστικά: δεν οργανώσατε εσείς έναν τέτοιο κόσμο για να τον χρησιμοποιήσετε μία φορά και τέλος.


Αν από την άλλη η ιστορία σας δεν έχει πολλές πληροφορίες να παρουσιάσει, δεν έχει πολλά γεγονότα, καλύπτει σύντομο χρονικό διάστημα ή, ακόμα και αν είναι μεγάλο, εσείς θέλετε να σταθείτε σε συγκεκριμένα γεγονότα, τότε καλό θα ήταν να μη μακρηγορείτε άσκοπα. Διαβάστε αυτά που γράφετε και, αν νιώθετε πως ίσως κάποιος κουραστεί όταν τα διαβάσει, αν σας περάσει έστω και για λίγο από το μυαλό, τότε ξαναδείτε τα συγκεκριμένα αποσπάσματα και κάντε τα πιο ενδιαφέροντα ή, ακόμα και αν πονάει πολύ (ξέρω!) αφαιρέστε τα. Πρέπει να σκέφτεστε κατά διαστήματα: «Αυτό το χρειάζεται η ιστορία; Με πάει παρακάτω στην πλοκή; Εξελίσσεται κάποιος χαρακτήρας μου μέσα από αυτό το γεγονός;». Αν απαντάτε ναι, τότε προχωρήστε. Αν όχι, ξέρετε τι να κάνετε… Υπάρχει λόγος που ένα έργο κάτω των πενήντα χιλιάδων λέξεων ονομάζεται νουβέλα. Αυτός ο τίτλος δε δίνεται μόνο εξαιτίας του μεγέθους, αλλά γιατί εστιάζει κυρίως στα ψυχογραφήματα των ηρώων, είναι έργο εσωτερισμού, αφορά σκέψεις και εξέλιξη μέσα από την αυτογνωσία. Ένα τέτοιο έργο δε θα μπορούσε να «τραβάει» για εκατό χιλιάδες λέξεις, θα έχανε τη δυναμική και την ουσία του.
Βέβαια, την ισορροπία ανάμεσα στα ψυχογραφήματα και στη δράση πρέπει να την κρατάμε σε κάθε ιστορία σχεδόν, αν θέλουμε να έχουμε ένα έργο που έχει από όλα. Κατ’ εμέ κάθε ιστορία χρειάζεται ένα ανάλογο ποσοστό και των δύο για να σταθεί. Οπότε, κάθε φορά που γίνεται κάποιο συνταρακτικό γεγονός, μπορείτε να δίνετε τον χρόνο στους ήρωές σας να το αφομοιώσουν, να κάνουν τις σκέψεις τους και να βοηθηθούν μέσα από αυτό. Αν ακολουθήσετε αυτό το μονοπάτι, υπολογίστε πως θα σας «φάει» αρκετές σελίδες, οπότε έχετε το κατά νου.
Τέλος, σε όλους μας αρέσουν τα μεγάλα, χορταστικά βιβλία, αλλά δε μας αρέσουν βιβλία που φλυαρούν χωρίς λόγο. Θα τα προτιμούσαμε σίγουρα μικρότερα σε αυτή την περίπτωση. Αντιθέτως όμως δε θα μας άρεσε ούτε και ένα βιβλίο που «βιάζεται» να τελειώσει, που ξεπετάει τις σκηνές του και δεν τiς δίνει τη σημασία που θα τις άξιζε. Το σημαντικό είναι να βρούμε το ιδανικό μέγεθος που ταιριάζει σε αυτό που έχουμε στο μυαλό μας και να έχουμε υπομονή μέχρι η ιστορία να μας δείξει τι είναι αυτό που θέλει να πει και για πόσες σελίδες θέλει να το κάνει.


Αγγελίνα Παπαδημητρίου

14 Νοε 2018

0 Διηγήματα Φαντασίας από τα όρια της ύπαρξης και της ζωής (Διήγημα 5ο) - "Ο Γιώργος και η πεταλούδα"

Τον έλεγαν Γιώργο και δε θύμιζε σε τίποτα μια πεταλούδα.

0 Η κραυγή του αετού (Κεφάλαιο 3)

Ο κάθε ένας από εμάς φορούσε ένα ταμπελάκι με το όνομά μας γραμμένο και τον αριθμό με τον οποίο θα παρουσιαζόμασταν στον επικεφαλής αυτής της τρέλας.

0 Pisces (Game of Shadows III) (Κεφάλαιο 2) - "Η τυφλή υπακοή στον Ηγέτη"

«Τώρα καταλαβαίνω!» ξεστόμισα ενώ είχα διαβάσει μόνο τις πρώτες 20 σελίδες.
«Ντέρεκ… Όλο αυτό είναι μια μεγάλη απόδειξη της αλήθειας! Όμως, αυτό που δε βγάζει νόημα για μένα είναι πώς κατάφεραν τόσα χρόνια να το κρύψουν.»