Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

26 Φεβ 2015

0 Λάθος Εικόνα (Κεφάλαιο 6)



Αφου τελειωσε το μαθημα βγηκαμε εξω να παρουμε αερα και καφε για να συνελθουμε ολοι.Η Καθριν και  Τζακ ηταν προθυμοι  και εγω δεν ειχα αντιρρηση , πηρα τον Ντειλς και κατσαμε στα σκαλια μπροστα από το επομενο μαθημα.Τα ματια του ηταν κατακοκκινα από το ξενυχτι και τα καταξανθα μαλλια το ηταν σε μια φαση τραγικη.Κάθισε για λιγο αμιλητοι.
«Μαρκ?»
«Το ξεραα..Ελα μολογατο!»Εκεινος με κοιταξε μπερδεμενος.
«Ποιο πραγμα?»
«Αυτό που θελεις να ζητησεις…»Γελασε και στηριχτηκε πισω στους αγκωνες του.Μια κοριτσοπαρεα μας πλησιασε,δευτεροετης.Μια ξανθια με κοντη φουστα ανταυγες και ένα μποχαλικο αρωμα βγηκε μπροστα από τις άλλες και μας πεταρισε τις βλεφαριδες.ελεος!
«Μαρκ Γουιλσον…και…Ντειλς Χαμφρει…?Σωστα?»Κοιταξα τον Ντειλς και εκεινος εμενα. «Ναι» απαντησαμε ομοφωνα.Η ξανθουλα χαμογελασε ναζιαρικα και ο Ντειλς εξησε το κεφαλι του ανακατευοντας τα μαλλια του.
«Η αδελφοτητα μας κάνει ένα παρτυ αυριο θα ερθετε?»Μας εδωσε δυο προσκλησεις.Και οι φιλες τις εμειναν ακινητες και αμιλητες για να ακουσουν την απαντηση μας το τελευταιο που ηθελα ήταν να παω σ’αυτό το ηλιθιο παρτυ.
«Θα δουμε…»Ειπε ο Ντειλς θελοντας να τις διωξει…Το ξανασκεφτηκα…
«Ναι θα ερθουμε…»Η Ξανθουλα χαμογελασε και ενευσε καταφατικα πηγαινοντας προς τις φιλες τις.
«Μαλιστα…Αρα δεν ισχυουν οι φημες…»Κοιταξε τα χερια του και χαμογελασε.
«Δεν ισχυει τι!?»
«Κοιτα Μαρκ…Δεν τα λεω εγω,ακουστηκε και χτες στο μπαρ και σημερα ξερεις…εχει βουιξει ολη η σχολή.Ποτε δεν ειχα πρόβλημα με τις σχεσεις σου αλλα αυτα που ακουγονται είναι υπερβολικα ακόμα και για σενα…»
«Τι θες να πεις τι ακουγεται δηλαδη?»
«Κοιτα δεν είναι ότι τα πιστευω αυτά απλα να…ακουστηκε στη σχολή ότι πριν δυο βραδια εμεινες στο μοτελ με μια ανηλικη και να ότι ξερεις…Εγινε κατι…Πώς να το πω…»Κοκκαλωσα δεν πιστευα στα αυτια μου.Ελπιζω ο παπαρας που εβγαλε αυτή τη φημη να εχει ασφαλεια ζωης γιατί σιγουρα θα την χρειαστει.Τα ματια μου πετaχτηκαν εξω από τη θεση τους
«Τι ειπες!?» Η Καθριν και ο Τζακ μας πλησιαζαν και η Καθριν αυξησε το βημα της μολις με ειδε εξαλλο να πεταγομαι από τη θεση μου.
«Τι τρεχει?Μαρκ?Ντειλς?»Ο Ντειλς κοιταζει τον Τζακ ο όποιος κατεβαζει το κεφαλι.Μουνοπανο…Τα ηξερες ρε Αρχιδα?Σκεφτομαι μεσα από το κεφαλι μου.Η Καθριν μας κοιταζει ολους εν’αλλαξ.
«Μπορεις καποιος από σας τους μαλακες να μου πειτε τι στο διαολο γινεται?Μωρο μου?»Η Καθριν κουναει νευρικα το κοκκαλιαρικο χέρι και με κοιταζει κατω από μεγαλες βλεφαριδες της.Ο Τζακ παίρνει μια βαθια ανασα και ξεφυσαει.Εγω θα έπρεπε να το κανω αυτό μαλακα!
«Ακουστικε πως ο κολλητος μου από κει πηγε στο Μοτελ με μια κοπελα κατω των 18…»Το στομα της Καθριν πεφτει στο πατωμα.Γυριζει και με κοιταζει εξαλλη.Η Καθριν Πραιμς δεν ήταν ο σωστος ανθρωπος να εκνευρισεις και ποσο μάλλον οσο αναφορα τη χρηση των γυναικων για διαφορους σκοπους, μπορουσες  να την κανεις να γινει κοκκινη σαν αστακος και όχι από ντροπη αλλα από νευρα!Τα καταγαλανα ματια της με κοιτουσαν με μισος.Αλλα ξαφνικα χαλαρωνει.
«Μαλακιες λενε…Δεν έκανε τίποτα μαζι της.»Ο Ντειλς και ο Τζακ την κοιτουν περιμενωντας εξηγησεις.Εγω σταυρωνω τα χερια στο στηθος και σμηγω τα φρυδια.Η Καθριν καθετε στα σκαλια διπλα στο Ντειλς και του δινει τον καφε του.Τα καστανοκκοκινα μαλλια της λαμπουν στο φως του ηλιου,το αδυνατο και μικροκαμμενο σωμα της είχε απλωθει στα σκαλια και απολαμβανε τον ηλιο.Το μαυρο μπουφαν και το λευκο ταιραστιο φουτερ της την εκαναν να μοιαζει με αγοροκοριτσο αλλα ήταν κουκλαρα.
«Λοιπον?»Ο Τζακ διακοπτει την παρατηριτηκη μου διαθεση και στεκεται διπλα μου με την ιδια ακριβως σταση.
«Τη γνωρισα,αυτή γι την όποια μιλατε.»Τωρα πεφτει το δικο τους σαγονι. ΠΑΡΤΕ ΤΑ ΜΑΛΑΚΕΣ!Ο Ντειλς χαλαρωνει πίσω.
«Τι? Κατερινα Κορντελια Πραιμς τι ειπες!?»
«Κοψε το μελο Τζακ.Η κοπελα είναι η αδελφη του Ματλοκ την λενε Ανναμπελ και είναι 18 χρονων σχεδον είναι πολύ καλο κοριτσι.Την γνωρισα χτες.Εκεινη με επεισε να τα ξαναβρω μαζι σου γι αυτό προσεχε πως μιλας για κεινη μωρο μου…»Ο Τζακ εχει ασπρισει…Παρτα ΜΑΛΑΚΑ!Το ξαναπα αυτό ετσι δεν είναι?
«Και τι εκαναν στο Μοτελ?»Η Καθριν πινει μια γουλια από τον καφε της και μου δινει την αδεια να συνεχισω την απολογια μου.
«Ο Τζοναθαν είναι λιγο πηδηχτουλης…Συγνωμη Καθ…Εφερε γκομενα σπίτι και εγινε της πουτανας και πάλι συγνωμη Καθ…Ετσι πηρα την Ανναμπελ και την πηγα να κοιμηθει στο Μοτελ ετσι ώστε να αποφυγει το δραμα στο σπίτι…»Ο Τζακ γνεφει καταφατικα.Ο Ντειλς χτυπαει τα χερια στους γοφους του.
«Δεν ξερω για σας αλλα εγω καλυφθηκα.Παμε για ποτο το βραδυ?»
Επειτα από λιγα λεπτα το κουδουνι μας διεκοψε και μπηκαμε στο αμφιθεατρο για μερικες ακόμα διαλεξεις.Γυρω στις 3:30 ημουν εξω από το σχολειο της Ανναμπελ μετα από ένα τεταρτο να χαζευω μαλακιες εκεινη βγηκε εξω βαριεστημενη και κομμενη.Με κοιταξε και ένα απαλο  χαμογελο απλωθηκε στα χειλη της.
«Χει…Αγγελακι…Δυσκολη πρωτη μερα?»Της χαμογελαω πλατια και εκεινη στεκεται μπροστα μου.
«Ναι μπορεις να το πεις και ετσι παμε σπίτι?Ειμαι πτωμα και εχω και διαβασμα.»Της γνεφω καταφατικα και ανεβαινει στο πίσω μέρος της μηχανης.Με αγκαλιαζει σφιχτα.Μετα από 20 λεπτα φτανουμε στο σπίτι και η Ανναμπελ κατεβαινει από τη μηχανη παραπατωντας δεν φαινετε και πολύ καλα.Αρπαζω τον αγκωνα της και την στηνω στα ποδια της.
«Εισαι καλα?»Ο Τζοναθαν παρκαρει το τζιπ και πεταγεται εξω.Ακριβως διπλα μας, γυρναει κοιταζοντας εξαλλος την Ανναμπελ εξονυχιστηκα.Παιρνει τους καρπους της στα χερια του και μετραει το σφυγμο της.Την κοιταζει εντονα.Εκεινη γνεφει αρνητικα.Ο Ανταμ πλησιαζει στιγμιαία και βαζει το χέρι του στο μπρασο του Τζοναθαν.
«Τα ηρεμιστικα είναι…»Ο Ανταμ λεει χαμηλοφωνα. «Εχουν παρενεργιες…η υπνηλία είναι μια από αυτες και η ατονια.Μαλλον τα δυο δεν είναι καλή ποσοτητα.Ανναμπελ μην παρεις άλλο για σημερα.Θα δω αν μπορω να σου δωσω κατι να σε συνεφερει.»Ο Τζοναθαν χαλαρωνει και παίρνει την τσαντα από τα χερια της Ανναμπελ.Εκεινη τον ευχαρισστει διακριτικα…Κατι βρωμαει,κατι παιζετεε…Ανεβαινουμε στο διαμερισμα και ο Ανταμ πεταγεται μεχρι το φαρμακειο να φερει ένα φαρμακο για την Ανναμπελ.Δεν τα γουσταρω τα χαπια γαμωωω!Καποτε επαιρνα και εγω αντικαταθληπτικα και ήταν πολύ χαλια!Η Ανναμπελ έκανε ένα μπανιο ενώ εγω και ο Τζοναθαν προθημοποιηθηκαμε να φτιαξουμε μπιφτεκια με παταττες.Καθως εκοβα σαλατα βρηκα το θαρρος καπου αναμεσα στα μαρουλια να ρωτησω τον Τζοναθαν.
«Γιατί εκανες ετσι μολις ειδες την Ανναμπελ?»Ο Τζοναθαν με κοιταζει με τα ματια μισανοιχτα.Μοιαζει με την Ανναμπελ αλλα τα δικα της ματια είναι γκριζογαλανα σαν τον παγο και τη σταχτη.
«Η Ανναμπελ έκανε χρηση ναρκωτικων πριν δυο χρονια για ενα εξαμηνο.Ο πατέρας μας το καταλαβε πολύ νωρις και τη βοηθησαμε να το ξεπερασει.Αν ξανακυλησει με εβαλε να ορκιστω πως θα την σκοτωσω αλλα φυσικα και δεν θα το κανω θα την παω σε αποτοξινωση…» Κεραμιδα…Αστραπη…Βροντη…Τουβλα…Ήταν σαν να επεσαν όλα αυτά στο κεφαλι μου.Αυτο το πανεμορφο γλυκο κοριτσι είχε βιωσει τόσο πονο?Κοιταζω τον Τζοναθαν νιωθοντας το αιμα να εγκαταλειπει το κεφαλι και γενικα τα υπολοιπα μελη μου.
«Τι?»Με το ζορι συγκρατω τη φωνη μου.
«Ναι δεν είναι κατι που το λεμε γενικα.Απλα δεν γινεται να μην το ξερεις.Βεβαια θελω να μην διξεις τίποτα στην Ανναμπελ.Δεν της αρεσει να την λυπουνται.»Ξεφυσαω και υψωνω τα βλεμμα στον ουρανο.Γυρναω και στερεωνω τη μεση μου στο παγκο.Ο Τζοναθαν βγαζει τα πατια και τα βαζει στο τραπεζι.Περνω βαθιες ανασες και φευγω για το δωματιο να αλλαξω.
«Παω να φωναξω την Ανναμπελ για να φαμε.»Βγαινω από την κουζινα και ο Τζοναθαν αρχιζει να μουρμουριζει έναν απαλο σκοπο.
Μπαινω στο δωματιο και βλεπω τα πραγματα της Ανναμπελ πεταμενα στη καρεκλα του γραφειου.Προχωραω προς το κρεβατι για να παρω τις πιτζαμες μου.Η Ανναμπελ είναι ξαπλωμενη και κοιμαται.Ειναι γυρισμενη στο πλαι και φοραει ένα λευκο τυραντε φανελακι και και μια γκρι φορμα.Ειναι ξεσκεπαστη.Χαμογελαω με το θεαμα.Παιρνω το παπλωμα και την σκεπαζω με προσοχη.Εκεινη το τραβαει προς το λαιμο της.Πηγαινω στο μπανιο και αφου κανω ένα ντους και βαζω φορμα και φουτερ πηγαινω στην κουζινα.Ο Ανταμ εχει επριστρεψει αλλάξει και συζηταει κατι με τον Τζοναθαν ο όποιος διαβαζει με προσηλωση ένα γραμμα.Ο αδελφος μου με κοιταζει μολις μπαινω μεσα.
«Που είναι  Ανναμπελ?»Λεει με ευθυμο και δυνατο τονο.Του κανω νοημα να χαμηλωσει τη φωνη.
«Κοιμαται λυπηθηκα να την ξυπνησω τι εγινε!?»Ο Ανταμ ανταλασει ένα γρηγορο βλεμμα με τον Τζοναθαν ο όποιος σηκωνετε βαριεστημενα από το τραπεζι και πηγαινει προς το δωματιο μου.
«Θα ακουσεις σε λιγο.Κατσε να φαμε.»Καθομαι απεναντι από τον αδελφο μου αρχιζω το φαγητο συνειδητοποιοντας ότι πειναω.Λιγο πριν τελειωσω , ακουω μια μικρη τσιριδα και η Ανναμπελ τρεχει προς εμας.Στεκετε ακριβως διπλα μου και η φορμα της είναι χαμηλα αποκαλυπτοντας το V χαμηλα στην κοιλια της.Το γονατο της ακουμπαει την γαμπα μου.Τα ματια της λαμπουν από χαρα αλλα τα χερια της είναι σταυρωμενα μπροστα στο στηθος της.
«Από ποτέ το ξερεις αυτό?»Κοιταζει τον Τζοναθαν φανερα εκνευρισμενη.
«Από το πρωι το μειλ ηρθε σε σενα αλλα το ειδα εγω.Συγχαρητηρια Δεσποινης Ματλοκ…»Χαμογελαει υψοντας το ποτηρι με την κοκα κολα του.Εκεινη του χαριζει ένα απαλο γλυκο χαμογελο.
«Θελετε να μου πειτε και μενα τι σκατα γινεται?»Κοιταζω τον Τζοναθαν που στεκετε στο κασωμα της πορτας.
«Ο Εκδοτικος Οικος της K.Τ.I.D αποφαασισε να εκδοσει το βιβλιο της αδελφης μου.»Κοιταζει με θαυμασμο την Ανναμπελ η όποια μου ανεμιζει το γραμμα.Της χαριζω ένα χαμογελο και το παίρνω από τα χερια της.

"Αγαπητη Δεσποινιδα Ματλοκ,
Μετα από αρκετο χρονο που ξοδεψαμε διααβαζοντας το εργο σας ειμαστε στην ευχαριστη θεση να σας ανακοινωσουμε ότι μας ενδιαφερει και θα θελαμε να ξεκινησουμε αμεσα τις διαδικασεις εκδοσης του βιβλιου σας.Αν εξακολουθητε να ενδιαφερεστε επικοινωνηστε συντομα μαζι μας στον παρακατω αριθμο για να συναντηθουμε και να συζητησουμε μαζι σας τις τελικες λεπτομεριες.
                                                             Με εκτιμηση Κριστιαν Τζονσον."

Υπηρχαν καποιες ηλεκτρονικες διευθυνσεις ακόμα και ένας αριθμος τηλεφωνου κινητου και ένα σταθερο.Χαμογελαω και τσιμπαω το μαγουλο της Ανναμπελ.
«Συγχαρητηρια αγγελακι…»Εκείνη με αγκαλιαζει θερμα και τα κοκκαλα στη λεκανη της με πιεζουν στον καβαλο.
«Λοιπον θα τηλεφωνησουμε?»Ο Ανταμ διακοπτει την ευχαριστη στιγμη.
«Τωρα?»Η Ανναμπελ τραβιεται και τον κοιταζει αγχωμενη.
«Ναι…Ελα ετσι κι αλλιως δεν εχουν κλισει ακόμα…Προλαβαινεις δεν προλαβαινεις.»Ο Τζοναθαν της δινει το κινητο του και εκεινη παίρνει το γραμμα από τα χερια μου και τηλεφωνει.Ξεφυσαει καθως καθετε στην καρεκλα αναμεσα στο παγκο και το τραπεζι και εγω καθομαι στη θεση μου.
«Κλησπερα.Ονομαζομαι Ανναμπελ Ματλοκ.Ειχα στειλει ένα κειμενο πριν καποσο καιρο και μου εστειλαν ένα μειλ…»Η φωνη της μενει μετέωρη… «Ω!Ευχαριστω περιμενω…»Η Ανναμπελ μας κοιταει ολους στα ματια και χαμογελαει.Αφου περασαν μερικα βασανιστηκα λεπτα η φωνη της γραμματεας ξανακουστηκε αχνα.
«Μαλιστα?Τελεια σας ευχαριστω.»Κάνει μια παυση. «Κ. Τζονσον…Ειμαι η…Ω!Φυσικα…Τωρα?Ναι μια χαρα είναι στις 8 λοιπον.Σημειωνετε τη διευθυνση?»Ο Τζοναθαν στεκεται από πανω της με τα χερια σταυρωμενα στο στηθος και διερευνητικο υφος.Με κοιταζει και σμηγω τα φρυδια ρωτοντας τον τι τρεχει.Ανασηκωνει ελαχιστα το πηγουνι εις ενδειξη ότι όλα είναι καλα αλλα εχει πάλι εκεινο το υφος του μπραβου που την εδινε σαν να ήξερε κατι που δεν έπρεπε να μαθουμε ολοι εμεις η υπολοιποι.Μετα από λιγο επιστρεφω στην πραγματικοτητα.
«Λοιπον?»Ζηταει να μαθει απαιτητικα ο Ανταμ.Η Ανναμπελ τον κοιταζει σοκαρισμενη.
«Ειπε ότι στις 8 θα είναι εδώ για να συζητησουμε από κοντα.Δεν συζηταει από το τηλεφωνο για δουλειες
«Χμ…Λογικο…Είναι μεγαλος εκδοτικος οικος και λογικα τα τηλεφωνα θα παρακολουθουνται.»Συμπληρωνει ο Ανταμ.
«Λοιπον φαε και ετοιμασου για το meeting  με τον Κ. Τζονσον.Εμεις θα παμε στο φαστ φουνταδικο και μετα θα ερθουμε να σας παρουμε να παμε στο κλαμπ.»Η Ανναμπελ κοιταζει τον αδελφο τηε συνοφρυωμενη.
«Κλαμπ?»
«Ναι δουλευουμε και εκει Δευτερες,Τεταρτες και Παρασκευοσαββατοκυριακα.Οταν εχουμε ρεπο από το BigWill.»Απανταει ο Τζοναθαν.Να και ένας φραγκατος περαν του αδελφου που του αρεσει να δουλευει.
«Λοιπον εγω παω να αλλαξω για να φυγουμε για το B.W και θα σας παρουμε μετα να μαθουμε τι εγινε.»Ο Ανταμ φευγει προς το δωματιο.Και ο Τζοναθαν παίρνει τη θεση του στη καρεκλα.Η Ανναμπελ εχει κολλημενο το βλεμμα στο γραμμα.Ο Τζοναθαν της το παίρνει από τα χερια και της χαμογελαει πιρακτικα.
«Τρωγε…»
«Δεν πειναω!»Του γυριζει εκεινη αποτομα.
«Ανναμπελ η Κλαιρ ειπε ότι εχεις να φας 4 μερες.»
«Τζοναθαν εχω φαει…Ξεκολα…»Ο Τζοναθαν σουφρωνει τα χειλη και ξεφυσαει.Αφηνει το γραμμα στο τραπεζι και φευγει.Η Ανναμπελ γυρναει και με κοιταει.Χαμογελαει αχνα και της χαμογελαω και εγω.Παιρνει το γραμμα και στρερεωνει το κεφαλι της στο χέρι της.
«Ανναμπελ…Πήγαινε για υπνο.Θα φυλαξω το φαγητο.Θα σε ξυπνησω αργοτερα για να ετοιμαστησεις.»Η φωνη μου ακουστηκε σκληρη και αδιαφορη περισσοτερο από οσο θα ηθελα η Ανναμπελ μου χαμογελαει ευγενικα και φευγει για το κρεβατι μου…της…μας;
Μαζευω το τραπεζι και αφου είναι όλα μαζεμενα και το φαγητο ετοιμο για αυριο η ωρα είναι 6 σχεδον και καθομαι στο σαλονι.Υστερα από λιγο η πορτα χτυπαει και πεταγομαι γρηγορα για να μην ξυπνησει η Ανναμπελ.Τα αδελφια μας εφυγαν χωρίς να μας πουν ούτε γεια αλλα ο Ανταμ αφησε τις οδηγιες για το φαρμακο της Ανναμπελ.Ανοιγω την πορτα και αντικρίζω την Καθριν και τον Τζακ.
«Όχι…Πρεπει να μου κανεις πλακα!»Η Καθριν με κοιταζει και σουφρωνει τα χειλη.Φοραει εκεινο το ξεσκισμενο τζιν που της πηρα περσι και και ένα λευκο πουλοβερ με δερματινο μπουφαν.Ο Τζακ στεκεται πίσω της με ένα τζιν και ένα φουτερ.Κοιταζοντας με ικετευτικα.
«Συγνωμη Μαρκ αλλα το μωρο μου ήθελε να γνωρισει τη φιλη σου.Που είναι λοιπον το ομορφο μελαγχολικο κοριτσι?»Η Καθριν μπηκε μεσα και καθισε αναπαφτικα στον καναπε.Ο Τζακ μπηκε με σκυμμενο κεφαλι και σταθηκε διπλα της με σταυρωμενα χερια.
«Η αληθεια είναι ότι θελουμε να την ευχαριστησουμε που μας τα ξαναβρηκε…»Ειπε ο Τζακ δικαιολογοντας και καλα τον εαυτο του.Και καλα περιμενει να πιστεψω τη γελια δικαιολογια του τωρα?
«Δεν ειμαι και πολύ σιγουρος για τις προθεσεις σου Τζακ αλλα όπως και να εχει η Ανναμπελ κοιμαται και δεν νομιζω να…»Σταματησα να μιλαω.Η Ανναμπελ στεκοταν στο διαδρομο αγουροξυπνημενη φοροντας το φουτερ μου και την πιτζαμα της.Πηρε τα ρουχα μου?Αρα ανοιξε την ντουλαπα μου.Κανεις δεν εχει πάρει ποτέ ρουχα μου.Δεν γουσταρω να μου πειραζουν τα πραγματα.Ηταν ομορφη.Πολυ ομορφη και μου χαμογελουσε γλυκα.Η Καθριν σηκωθηκε και την αγκαλιασε αμεσως με ορμη.
«Ανναμπελ!»Τσιριξε.Η Ανναμπελ την αγκαλιασε θερμα χαμογελοντας μου.
«Καθριν…Τι κανεις?»Κοιταξε το Τζακ ο όποιος την κοιτουσε με πεσμενο σαγονι και μου εριξε ένα βλεμμα τυπου. Είναι και γαμω τις γκομενες.
«Από δω είναι το αγορι μου  Τζακ.Ηθελε πολύ να σε γνωρισει και στον εφερα.»Ο Τζακ προτεινε το χέρι του και η Ανναμπελ το εσφιξε απαλα.
«Σ’ευχαριστω που της αλλαξες μυαλα και με συγχωρεσε.» Χαμογελακι.
«Δεν κάνει τίποτα…Χαρα μου να διορθωνω μαλακιουλες…»Του κλεινει το ματι.
«Λοιπον τι θα λεγατε να παμε για έναν καφε η κατι τέτοιο ολοι μαζι?»Η Καθριν και οι ιδεες της όχι ότι σε λιγες ωρες θα ειμαστε ολοι μαζι στο μπαρ.
«Δεν μπορουμε λυπαμαι.Θα ερθουν από έναν εκδοτικο οικο να μιλησουμε για ένα βιβλιο που μάλλον θα μου εκδοσουν.»Η Καθριν ασπρισε.Ο Τζακ μόνο που δεν λιποθυμησε στο καναπε οπου καθοταν.
«Πλακα κανεις?Χρειαζεσαι δικηγορο…»
«Θα ειμαι εγω εδώ Καθ.»
«Ο ελα τωρα Μαρκ.Ειμαι η καλυτερη μαθητρια και γυναικα δεν συγκρινεσαι…»
«Ειμαι πιο επιβλητικος.»
«Είναι…»Συμφωνησε απαλα η Ανναμπελ.Ειμαι?
«Λοιπον καλα αλλα εγω θα σου βρω τι βαλεις.Και θα σε βαψω.Ποση ωρα εχουμε?»
«Μιαμιση.»Απανταω κοφτα.Η Καθριν αρπαζει το χέρι της Ανναμπελ και την πηγαινει στο δωματιο μου.Ακουω την πορτα να κλεινει και επιστρεφω στο πονηρο χαμογελο του Τζακ.
«Χμ…Και εγω απορουσα γιατί εισαι ετσι ολη μερα.»Τον κοιταζω συνοφρυωμενος.«Ω ελα τωρα Μαρκ κάνει μπαμ την γουσταρεις…Και δεν σε αδικο είναι πολύ ομορφη επικινδυνα ομορφη αλλα αξιζει φιλε μου μην το σκεφτεις ούτε στιγμη.Ελα Μαρκ εισαι κλεισμενος εδώ και ποσα 3 χρονια στον εαυτο σου από τοτε με την Λορα.Δεν εφταιγες εσυ.Πηδας κάθε βραδυ και άλλη πινεις και νομιζεις ότι ετσι θα λυσεις τα προβληματα σου?Ξερω για τους αγωνες εδώ και τρεις μηνες σε ειδε η Καθριν και είναι παντα εκει χωρίς να την βλεπεις γιατί ανησυχει,όπως και εγω.Ο τροπος που κοιτας την Ανναμπελ.Εχεις χρονια να κοιταξεις ετσι γυναικα και την ξερεις ποσο 2 μερες?»Εχω μινει αναυδος.Ο Τζακ μου πεταει στα μουτρα την ζωη μου τα τελευταια τρια χρονια.
«Τι ειπες?»Ρωταω σφυριζοντας μεσα από τα δοντια μου.Αν υπηρχες μετριτης νευρων τα δικα μου ήταν θεο πατερα.
«Αυτά που ακουσες!»Η ενταση της φωνης του αυξανεται και πεταγεται ορθιος.
«Φυγε από το σπίτι μου παλιο μπασταρδε!»Οριομαι και θελω να τον πλακωσω στις μπουνιες.Σφιγγω τα χερια μου και εκείνος κοιταζει τις γροθιες μου.
«Αν θες να κάνει κακο σε κάποιον κανε σε μενα και ασε ησυχο τον εαυτο σου!»Μπαμ!Ορμαω και τον αρπαζω από τη μεση τον βαζω κατω και αρχιζω να τον χτυπαω με μανια ο Τζακ δεν αντιστεκεται.Τον χτυπαω με ολη μου τη δυναμη.Δυο χερια με τραβανε και παίρνουν τον Τζακ από κατω μου είναι γεματος αιματα.Η Καθριν τον εχει στην αγκαλια της και είναι καθισμενη διπλα του τα χερια της κρατουν το προσωπο του και εκείνος δεν αντιστεκεται.Νιωθω ακόμα χερια πανω μου.Η Ανναμπελ είχε βαλει τα χερια της στους ωμους και με κρατουσε κολλημενο πανω της.Δεν εβλεπα το προσωπο της αλλα ενιωθα την ανασα της στο σβερκο μου.Επαιρνα δυνατες ανασες και προσπαθουσα να ηρεμησω τα νευρα μου.Σηκωσα τα χερια μου και τα κοιταξα είχαν επανω αιμα από τον Τζακ.Τον κοιταξα και κουνησα το κεφαλι μην ξεροντας τι άλλο να κανω.
«Τζακ…Εγω…Δε…συ-συγνωμη…»Η Καθριν γυρισε και με κοιταξε με κλαμμενο προσωπο.Ο Τζακ της κουνισε αρνητικα το κεφαλι.
«ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΟΣ?Τι επαθες?Γιατι του το εκανες αυτό?»Κοιταζα τα χερια μου.Η Ανναμπελ με αφησε και βγηκε μπροστα μου με κοιταξε στα ματια με συμπονια.Δεν αντεχα να την κοιταζω στα ματια και κατεβασα τα ματια μου.
«Καθριν μη…»Ειπε ο Τζακ και εκεινη σκουπισε τα ματια της.
«Πηγαινετε στο μεγαλο μπανιο να καθαριστει.Μαρκ ελα μαζι μου…»Η Καθριν σήκωσε τον Τζακ και του πηγες υποβασταζομενο στο μπανιο κλεινοντας με δυναμη την πορτα.Μπηκα στο δωματιο μου και η Ανναμπελ με πηγε στο μπανιο.Με εβαλε να κατσω στη λεκανη.Εκανε καποιες κινησεις και καθομουν σαν χαμενος προσπαθωντας να ηρεμησω την κοιτουσα.Φορουσε μαυρη εφαρμοστη φουστα που εφτανε μεχρι τα γονατα της και μεχρι ψηλα στη μεση της.Φορουσε κοκκινο πουλοβερ και μαυρες γοβες στυλετο.Ηρθε μπροστα μου με μια λεκανη και ένα πανι.Γονατησε.
«Τι συναιβει?»Δεν απαντησα εκεινη με κοιταξε αλλα δεν ειπε τίποτα άλλο για λιγο και συνεχισενα καθαριζει τα χερια μου.
«Θελεις να μου πεις.»Γνεφω αρνητικα και η Ανναμπελ επικεντρωνετε σε αυτό που κάνει.Το προσωπο της σκοτειναζει σταδιακα και τα ματια της υγραινουν.Σκατα!Τι σκεφτεσαι?Με κοιταζει.
«Μου θυμισες πολλα...Ξερω οτι ξερεις…»Την κοιταξα και εσμιξα τα φρυδια. «Τα ναρκωτικα εννοω…Δεν μου αρεσει να μιλαω για αυτό αλλα ήταν και αυτό μια περιοδος της ζωης μου…»Με κοιταξε και υπομειδιασα σαν να της ζητουσα να μου πει περισσοτερα εκεινη χαμογελασε και συνεχισε να καθαριζει τα χερια μου,προχωροντας προς τους βραχιονες μου. «Θελεις να συνεχισω να μιλαω?» Ενευσα κκαταφατικα.
«Δεν μιλας πολύ, ε?»Χαμογελασε. «Και εγω δεν μιλουσα καποτε πολύ.Οταν εφτασα στην τριτη γυμνασιου ο πατερα είχε αρχισει και δουλευε πολύ και ο Τζοναθαν είχε ειδη φυγει για το πανεπιστημιο και ημουν μονη μου συνεχεια.Οταν γνωρισα τον Τζεισον.Ηταν τοξικομανης αλλα πολύ καλο παιδι.Τον ερωτρυτηκα και μια μερα δοκιμασα.Οταν αρχισα δεν μπορουσα να σταματησω η χρηση μου είχε γινει απαραιτητη και δεν ηξερα τι γινοταν.Αρχισα να χανω παρα πολύ βαρος.Ημουν σαν ζομπι.Ενα βραδυ πηρα πολύ μεγαλη δοση.Ειμασταν σε ένα παρτυ και εφυγα.Λιποθυμησα.Οταν ξυπνησα ημουν σε ένα αμαξι.Ημουν ξαπλωμενη στα πίσω καθισματα και μπροστα οδηγουσαν μια εγχρωμη γυναικα.Ενα αγορι μου κρατουσε το χέρι.Οταν εφτασα στο νοσοκομειο ο γιατρος ειπε ότι ημουν στο χειλος του θανατου και ότι αν ο Αντονι δεν με είχε βρει θα μπορουσα να  ειμαι νεκρη τωρα.Η μητέρα του Αντονι είχε μολις χασει τη δουλεια της και ο πατέρας μου για να την ευχαριστησει την προσελαβε ως οικονομο στο σπίτι μας και ο Αντονι εμεινε μαζι μου,Είναι ο καλυτερος μου φιλος και μου εσωσε τη ζωη.Περσι μετακομοισαν στο απεναντι σπίτι και ο Αντονι επέμενε να μεινω μαζι τους.Ειμασταν ολη μερα μαζι και η μητέρα του ανελαβε τη θεση της μητέρας μου.Με βοηθησαν με τα ναρκωτικα και ανελαβαν την ανατροφη μου.Μου λειπει πολύ.Μακαρι να μπορουσα να εμενα μαζι τους αλλα η κηδεμονια μου περασε αμεσως στον Τζοναθαν και μετα στη γιαγια μου δεν θα μπορουσα να μεινω…»Αφησε το πανι και σηκωθηκε.Κοιταξα τα χερια μου και της χαμογελασα.Μου ειχχε ανηχτει και ήταν περιεργο γιατί ποτέ καμια γυναικα δεν μου ανοιγοταν.Ισως δεν αφηνα τα περιθωρια.Η Ανναμπελ ήταν στο νεροχυτη και ξεπλενε από το πανι τα αιματα.Σηκωθηκα και κολλησα το σωμα μου στο δικο της.Εβαλα τα χερια μου στη μεση της και εκεινη σήκωσε τα ματια της κοιτοντας με μεσα από τον καθρεφτη.
«Τι κανεις?»Τη γυρισα προς το μέρος μου και τα ματια της με κοιτουσαν,γυαλιζαν και ήταν παιχνιδιαρικα.
«Σ’ευχαριστω αγγελακι μου…»Χαιδεψα με τον αντιχειρα μου τα μαγουλα της και την φιλησα απαλα στο κεφαλι. «Εισαι τόσο σεξι με αυτό που φορας…»Εκείνη κοκκινισε και κατεβασε το βλεμμα της. «Λυπαμαι που εγινε ότι εγινε…Αλλα δεν μοιαζεις με πρεζονι.Ξεχασε το και συνεχισε τη ζωη σου.»Η πορτα κοπανησε και πεταχτηκαμε και οι δυο.Ο Τζακ και η Καθριν μάλλον εφυγαν χωρίς να πουν αντιο θα εστελνα την απολογια μου σε μηνυμα στον Τζακ αλλα θα ακουγα αιωνια την κατσαδα της Καθριν και θα είχε και τα δικια της.Γυρισα και κοιταξα την Ανναμπελ και εκεινη μου χαμογελασε απαλα.
«Δεν εχεις πολύ ωρα ακόμα να ετοιμαστεις θα δε περιμενω εξω.»Βγηκα από το μπανιο μες τη βιασηνει.Πηγα στην κουζινα και εβγαλα ένα μπουκαλι εμφιλωμενο νερο το κατεβασα ολο και ειδα τα κοκκινισμενα χερια μου και με τις μικρες ουλες.Ακουσα το κινητο της Ανναμπελ και υστερα από μερικα μουρμουρητα ανοιξε την πορτα και βγηκε εξω.Ηταν κατσουφιασμενη.
«Τι εγινε αγγελακι?Δεν στρωνει η μασκαρα?»Την κοιταξα και εκεινη μου απαντησε με ένα νευρικο χαμογελο.
«Δεν θα ερθει ο Τζονσον.Υπαρχει καποιο σοβαρο πρόβλημα.Ζητησε ραντεβου για φαγητο την άλλη Παρασκευη για να εξηλεωθει.Λες να αλλαξε γνώμη?»Επεξε νευρικα με το κινητο της.Στηριχτικα στον παγκο.
«Αγγελακι δεν αλλαζουν τετοιοι ανθρωποι ευκολα γνώμη μάλλον κατι σοβαρο συνεβη…Καλυτερα γιατί πρεπει να παμε και στο κλαμπ..Εχεις τίποτα καταλληλο να βαλεις?»Εκείνη χαμογελασε ελαχιστα και ειδα τα ματια της να ζωντανευουν λιγο.
«Χμ…δεν εχω πάει ποτέ σε κλαμπ…»Ειπε χαμογελοντας ντροπαλα και ξεσπασα σε υστερικα γελια.Η Ανναμπελ με κοιταξε προσβεβλημμενη.
«Κατσε…Δεν…Κανεις πλακα?»Μολις ενευσε αρνητικα αρχισα να χτυπιεμαι πιο υστερικα και να κλαιω από τε γελια.
«Ελα παμε να δω τα ρουχα σου…»Πηγα προς το δωματιο και η Ανναμπελ με ακολουθησε.


Μ.Κ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου