Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

10 Ιουν 2015

0 Χωρίς Αντάλλαγμα (Κεφάλαιο 1)


Ο Οδυσσέας έσπρωξε τις ρόδες απ 'το αναπηρικό του καροτσάκι και πλησίασε αργά την εξώπορτα, ανοίγοντας προσεχτικά το μπρούτζινο γκριζωπό κουτάκι της αλληλογραφίας. Ήταν μπουκωμένο από διάφορους  λευκούς μακρόστενους φακέλους. Είχαν περάσει καμιά δεκαριά μέρες απ' την προηγούμενη φορά που κατέβηκε να πάρει τα γράμματα του. Προτιμούσε να κάθεται μονάχος στο σπίτι, δεν ήθελε να τον βλέπει ο κόσμος καθηλωμένο πάνω σε αυτό το αναπηρικό καροτσάκι. Τι και αν πέρασε πρώτος στο Μαθηματικό, στο Πανεπιστήμιο σπάνια τον έβλεπαν, έμενε κρυμμένος μέσα στο διαμέρισμα και χανόταν στους αριθμούς. Αυτοί δεν τον κοιτούσαν με λύπηση όπως όσοι τον κοιτούσαν να σπρώχνει το καροτσάκι του. Ίσα ίσα που χόρευε μαζί τους, τους έπιανε ευγενικά απ' την μέση και χωνόταν στην αγκαλιά τους, χορεύοντας ασταμάτητα. Δεν είχε χορέψει ποτέ στην ζωή του, παρά μόνο με τους αριθμούς. Πόσο θα ήθελε έστω για μια φορά να καταφέρει να σταθεί στα πόδια του, να σπρώξει μακριά το καροτσάκι, να πλησιάσει με αργό σταθερό γεμάτο αυτοπεποίθηση βήμα και βλέμμα ερωτικό την γελαστή όμορφη παρτενέρ με το μακρύ πολύχρωμο φόρεμα και τα πιασμένα μαλλιά της. Να την αρπάξει απ' την μέση, να την κολλήσει πάνω του και ύστερα να παρασυρθεί απ' τον ρυθμό της, να μπερδευτεί στα βήματά της, να μεθύσει απ' το γλυκό της άρωμα. Να νιώθει το μικρό χεράκι της να σφίγγει δυνατά τον ώμο του, και πότε πότε, έτσι ασυναίσθητα, να χαϊδεύει ερωτικά τον σβέρκο του. Να έχει τα μάτια του καρφωμένα πάνω της και να νοιώθει την καυτή ανάσα της να ζεσταίνει τον λαιμό του. Άραγε πόσα αμέτρητα βράδια είχε αποκοιμηθεί συνεπαρμένος απ' αυτήν την ρομαντική και συνάμα ερωτική ιδέα και πόσα ακόμα πρωινά είχε ξυπνήσει προδομένος απ' αυτά του τα όνειρα. Έτσι είχε αποφασίσει να χορεύει μονάχα με του αριθμούς, με αυτούς μπορείς να χορεύεις και καθιστός άλλωστε, να τους κάνεις κάθε λογής φιγούρα, ακόμα και την πιο δύσκολη, και αυτοί να αναστενάζουν αναψοκοκκινισμένοι στην αγκαλιά σου. Τέτοια σχέση είχε με τα μαθηματικά, κοιτούσε τα χαρτιά με τις πιο αδιανόητες πράξεις και οι αριθμοί του κρυφογελούσαν, τον παρακαλούσαν να τους λυτρώσει, να τους δώσει την σωστή μορφή ώστε να αποδώσουν τα ορθά αποτελέσματα.
Οι περισσότεροι φάκελοι ήταν ως συνήθως λογαριασμοί, άντε και καμιά καρτ ποστάλ από κάποιον ταξιδιώτη φίλο. Τους ακούμπησε στο γεμάτο από ανοιχτά βιβλία μαύρο σκονισμένο γραφείο του και άρχισε να τους πετά τον έναν μετά τον άλλο στον ξεχειλισμένο κάδο απορριμάτων. Ο τελευταίος φάκελος ήταν διαφορετικός και του έκανε περίεργη εντύπωση, αφού στο κάτω δεξιό μέρος είχε με μεγάλα χρυσά γράμματα την επωνυμία ενός απ' τα πιο φημισμένα δικηγορικά γραφεία της Αθήνας. Σίγουρος πως πρόκειται για λάθος άνοιξε απρόθυμα τον φάκελο, ανακαλύπτοντας μια επίσημη επιστολή γραμμένη με μαύρη επίσημη γραμματοσειρά και άρχισε να διαβάζει το σύντομο περιεχόμενο της:

Αξιότιμε Κύριε,
Οδυσσέα Βρεττέ 

Σας παρακαλούμε να επισκεφθείτε το ταχύτερο δυνατόν το δικηγορικό μας γραφείο για μια προσωπική υπόθεση που σας αφορά άμεσα.
Μετά τιμής.

Φαίνεται πως ο φάκελος ήταν ήδη αρκετές μέρες καταχωνιασμένος στο μικρό κουτάκι, αφού ο φάκελος είχε ημερομηνία πέντε ημέρες πριν. Μα είχε το όνομα του πάνω, δεν είναι δυνατόν να έχει υπάρξει λάθος, πόσο μάλλον από ένα τόσο γνωστό δικηγορικό γραφείο. Πλησίασε το ανοιχτό παράθυρο και άφησε τον ήλιο να χτυπήσει με τις χρυσαφένιες του ακτίνες το πρόσωπό του. Ο ήλιος είχε σηκωθεί αρκετά ψηλά στον ουρανό, η ώρα πρέπει να πλησίαζε ή να ταν ήδη 12.00. Σήκωσε το ακουστικό και κάλεσε ένα ταξί, έκλεισε το παράθυρο και ξεκίνησε αργά αργά για το πεζοδρόμιο.

Το ταξί τον άφησε σε έναν απ' τους μποτιλιαρισμένους δρόμους του Κέντρου. Το δικηγορικό γραφείο στεγαζόταν σε ένα προσεγμένο νεοκλασικό μπεζ οίκημα με ξύλινες λεπτομέρειες στην κορυφή. Στο εσωτερικό του κυριαρχούσε μια πράσινη ελαφριά απόχρωση, στολισμένη με όμορφους πίνακες ζωγραφικής και κλασσικά καφετιά ξύλινα έπιπλα. Αφού περιπλανήθηκε για λίγο μέσα στον μεγάλο χώρο αναμονής, πλησίασε την κομψή νεαρή γραμματέα που ήταν χωμένη πάνω από διάφορες δικογραφίες. Την καλημέρισε και έδωσε τα στοιχεία του, η κοπέλα του χαμογέλασε αφηρημένα και του έδειξε την μεγάλη διπλή πόρτα που βρισκόταν όλο ευθεία στα δεξιά του. Ο Οδυσσέας τσούλησε το καροτσάκι και αφού χτύπησε τυπικά την πόρτα, μπήκε στο γραφείο με την βοήθεια της γραμματέας, όπου καθόταν πίσω από ένα ακριβό βαρύ σκαλιστό γραφείο, ένας γεματούλης μεσήλικας κύριος, με ελαφρώς ασπρισμένα αραιωμένα μαλλιά και πυκνά γένια. Ντυμένος εκτός απ' το ακριβό σκούρο κουστούμι του και με αυτό το τυπικό πλαστό χαμόγελο. Ο Οδυσσέας ήταν σίγουρος πως τον είχε δει κάποια φορά στα τηλεοπτικά παράθυρα και ας παρακολουθούσε σπάνια τηλεόραση. Πίσω του κρεμασμένος ένας μεγάλος πίνακας με έντονα χρώματα λαδομπογιάς και μπροστά απ' το γραφείο δυο μαύροι πολυτελείς αναπαυτικοί καναπέδες, με ένα καφετί χαλί να καλύπτει το κενό στο πάτωμα ανάμεσα τους.

“Καλημέρα κύριε Βρεττέ, ήρθατε επιτέλους. Ευχαριστώ για την επίσκεψή σας, λέγομαι Δημήτρης Ιατρόπουλος και είμαι επιφορτισμένος να σας ενημερώσω για μια προσωπική υπόθεση σας.”

Πριν καν προλάβει να καλημερίσει τον Οδυσσέα, η γραμματέας είχε εξαφανιστεί και κλείσει απαλά την πόρτα πίσω της.

“Καλημέρα”ανταπέδωσε ευγενικά ο Οδυσσέας “δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο αυτής της συνάντησης, φαντάζομαι πως πρέπει να έχει συμβεί κάποιο λάθος”
“Δεν έχει συμβεί κανένα λάθος, εσάς αφορά αυτή η υπόθεση και επιτρέψτε μου να σας ενημερώσω για τις λεπτομέρειες”
“Παρακαλώ, σας ακούω”
“Πριν αρκετές μέρες πέθανε πλήρεις ημερών η κυρία Φανή Βελλή, η κυρία την οποία εγώ εκπροσωπούσα ως δικηγόρος της. Ξέρω πως μάλλον το όνομα θα σας φανεί άγνωστο.”
“Ναι πράγματι, πρώτη φορά ακούω αυτό το όνομα, δεν έχω καμία ιδέα.”
“Η κυρία Βελλή λοιπόν, σας έχει συμπεριλάβει στην διαθήκη της και μαζί με τον μοναχογιό της Μάνο Χριστοφορίδη, κληρονομείτε την μεγάλη ομώνυμη εταιρία την οποία κατείχε. Ο κύριος Χριστοφορίδης θα κατέχει το 70% της εταιρίας και εσείς το 30%. Εκτός αυτού υπάρχει για εσάς και ένας σφραγισμένος φάκελος, ο οποίος περιέχει ένα βιβλιάριο καταθέσεων στο όνομα σας και μια επιστολή γραμμένη απ' την εκλιπούσα.”
“Μα δεν καταλαβαίνω, από που και ως που; Τι σχέση έχω εγώ με αυτήν την κυρία; Ξέρετε κάτι; Μπορείτε να με ενημερώσετε;”
“Πραγματικά δεν γνωρίζω, ίσως αν διαβάσετε την επιστολή να δίνεται μια εξήγηση για αυτήν της την απόφαση. Εγώ όφειλα απλώς να σας ενημερώσω και να σας παραδώσω αυτούς τους φακέλους, τίποτα περισσότερο. Λυπάμαι.”και του έδωσε τον σφραγισμένο κίτρινο φάκελο.
“Εκτός απ' αυτόν θα σας δώσω έναν ακόμα φάκελο που περιέχει χρήσιμες πληροφορίες αναφορικά με την εταιρία. Όποιες απορίες σας γεννηθούν θα απαντηθούν την Δευτέρα, όποτε και θα διεξαχθεί στα κεντρικά γραφεία της εταιρίας έκτακτη γενική συνέλευση, στην οποία πρέπει να παρευρεθείτε.”
“Δεν καταλαβαίνω απολύτως τίποτα”
“Σας καταλαβαίνω, όμως αυτή ήταν η τελευταία επιθυμία της εκλιπούσας και ελπίζω να την σεβαστείτε. Γυρίστε σπίτι σας και διαβάστε την επιστολή, ίσως απ' αυτήν καταφέρετε να βγάλετε κάποια άκρη. Εγώ ότι είχα να σας πω, σας το έχω ήδη πει.”
“Έχετε δίκιο, σας ευχαριστώ πολύ.”
“Για οτιδήποτε χρειαστείτε μην διστάσετε να με ενοχλήσετε, θα είμαι πάντα στην διάθεση σας” και σηκώθηκε ευγενικά να ανοίξει την πόρτα ώστε να εξέλθει ο Οδυσσέας.

Ο Οδυσσέας γύρισε στο μικρό του διαμέρισμα, ανυπόμονος να ανοίξει τους φακέλους, πλημμυρισμένος από αγωνία που έτρωγε τα σωθικά του και ζητούσε μια απάντηση στον ακαταλαβίστικο γρίφο που του είχε βάλει ο δικηγόρος. Πριν καλά καλά προλάβει να μπει απ' την πόρτα έσκισε τον μικρό κίτρινο φάκελο και έπεσαν στα πόδια του το βιβλιάριο και ένα μπεζ χαρτί τσακισμένο στην μέση. Άνοιξε επιφυλακτικά το βιβλιάριο και στην πρώτη σελίδα είδε τυπωμένο το όνομα του και ακριβώς από κάτω το όνομα του πατέρα του, ξεφύλλισε τα φύλλα και το μάτι του σταμάτησε στο τελικό ποσό (728.514 ευρώ). Σάστισε, έμεινε να κοιτά το ιστορικό των καταθέσεων, οι οποίες ξεκινούσαν από την περίοδο που γεννήθηκε και σταματούσαν πριν από περίπου τρεις μήνες. Εδώ και είκοσι σχεδόν χρόνια κάποια άγνωστη κάθε χρόνο ευλαβικά αποταμίευε χρήματα στο όνομά του. Το μυαλό του γύρισε αστραπιαία στην πρώτη σελίδα όπου μαζί με το δικό του όνομα ήταν τυπωμένο και το όνομα του πατέρα του.
“Αυτό είναι!”μονολόγησε”κάποια σχέση πρέπει να έχει αυτή η κυρία με τον πατέρα μου, δεν εξηγείτε αλλιώς. Όμως γιατί να μην μου έχει πει τίποτα γι' αυτήν ο πατέρας;” Έχωσε το βιβλιάριο μέσα σε ένα συρτάρι και άνοιξε το τσακισμένο στη μέση μπεζ φύλλο και άρχισε να διαβάζει αργά τα γραμμένα με μαύρη πένα καλλιγραφικά γράμματα του:

Αγαπημένο μου παιδί Οδυσσέα, δε με γνωρίζεις και για να διαβάζεις τώρα αυτό το γράμμα πάει να πει πως δεν με γνώρισες ποτέ. Εγώ όμως σε ήξερα, γνώρισα έναν πολεμιστή της ζωής που κοίταξε κατάματα όλα τα προβλήματα που του επιφύλαξε η ζωή, δεν το έβαλε κάτω, τα αντιμετώπισε γενναία και τα νίκησε. Μα πάνω απ' όλα γνώρισα τον πατέρα σου, μια πραγματικά πανέμορφη ψυχή που σου αφιερώθηκε ολοκληρωτικά, αφού πρώτα έσωσε και εμένα. Αυτό το ποσό που είναι σε αυτό το βιβλιάριο είναι για σένα και σου αξίζει, είναι για να σπουδάσεις και να πραγματοποιήσεις τα όνειρα σου, για να αρχίσεις την ζωή σου. Πες πως είναι απ' την γιαγιά που δεν είχες ποτέ. Ξέρω πως η αγάπη της γιαγιάς δεν συγκρίνεται με χρήματα, μα δέξου τα ως ένα άχαρο δώρο αγάπης. Όσο για την εταιρία είναι απλά μια επαγγελματική ευκαιρία, αν ποτέ θελήσεις να ασχοληθείς με τις επιχειρήσεις και ένα περιουσιακό στοιχείο που θεώρησα πως σου ανήκει δικαιωματικά. Το σημαντικό είναι να αφιερωθείς σε ότι σε γεμίζει και να προσφέρεις πάντα στους άλλους που σε έχουν ανάγκη, γιατί εσύ περισσότερο από όλους γνωρίζεις πόσο σκληρό πρόσωπο μπορεί να έχει η ζωή. Να αγαπάς τον πατέρα σου, γιατί το αξίζει και πάντα έκανε το καλύτερο δυνατό με γνώμονα μονάχα το δικό σου καλό.

Με αγάπη, Φανή Βελλή


Ανάθεμα και αν είχε καταλάβει τίποτα, διάβαζε και ξαναδιάβαζε την επιστολή μα δεν μπορούσε να βγάλει κάποια άκρη. Το μόνο δεδομένο είναι πως αυτή η κυρία ήταν γνωστή του πατέρα του, άρα από εκείνον έπρεπε να ζητήσει εξηγήσεις. Μα όχι ο εγωισμός του δεν τον άφηνε να τον ρωτήσει, είχε ορκιστεί να μην του ξαναμιλήσει μέχρι να του έλεγε την αλήθεια για την μητέρα του. Μα τώρα ξάφνου συμβαίνουν όλα αυτά και ο ίδιος πάλι δεν ξέρει τίποτα. Βαρέθηκε τόσα χρόνια τα ψέμματα του πατέρα του, τις υπεκφυγές του στις επίμονες ερωτήσεις του για το παρελθόν. Και αυτή η κατάσταση έρχεται να επιβεβαιώσει το δίκιο του για τα μυστικά που κρατάει ο πατέρας του τόσα χρόνια. Όμως αυτή η κυρία τον παινεύει, δείχνει να τον αγαπά να του είναι ευγνώμων και ζητά και από τον ίδιο να αγαπάει τον πατέρα του. Μα ας είναι θα περιμένει μέχρι την Δευτέρα, να πάει στο συμβούλιο της εταιρίας, ίσως μπορέσει από κει να βγάλει μια κάποια άκρη, αν δεν τα κατάφερνε θα αποφάσιζε τότε τι θα έκανε. Προς το παρόν θα περιμένει. Έχωσε το γράμμα στην τσέπη του και έσκισε και τον δεύτερο χοντρό φάκελο. Ακούμπησε τα πολλά χαρτιά που περιείχε πάνω στο κοντό τραπεζάκι και διάβαζε για ώρες τις ατελείωτες πληροφορίες γύρω απ' την εταιρία.

Τάσος Σκλάβος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου