Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

18 Νοε 2015

0 Η Τελετή (Κεφάλαιο 16)

  

   Μπαίνουν όλοι μέσα στην αίθουσα γρήγορα αλλά όλοι τους έχουν ένα βλέμμα κουρασμένο. Σταυρώνω τα χέρια μου στο στήθος μου και παίρνω επιβλητική στάση.

"Καλύτερα να μην δείχνεται ποτέ τα συναισθήματά σας γιατί έτσι είστε ευάλωτοι απέναντι στον εχθρό σας." Ο Ντάνιελ ξεροβήχει και με κοιτάει. "Παρακαλώ...? Είναι κάτι που σε ενοχλεί και θες να το πεις?" του λέω ειρωνικά.


"Εεεε, νερό?" μου απαντάει με τον ίδιο τόνο. Προσπερνάω το ειρωνικό του ύφος και τον κοιτάω με ένα φανερά ενοχλημένο βλέμμα. Παίρνω θέση μπροστά τους και βγάζω ένα κομμάτι πάγου από το χέρι μου.

"Δεν είναι δύσκολο. Απλός το σκέφτεσαι και το κάνεις. Σκεφτείτε τον πάγο να κυλάει στο χέρι σας και από μια ασταθής μορφή, να παίρνει σχήμα."  τους κάνω νόημα να δοκιμάσουν. Ο Ντομινίκ, ο Ντάνιελ και ένας ακόμα, που πάντα ξεχνάω το όνομά του, το καταφέρνουν αμέσως. Οι υπόλοιποι πήραν λίγο τον χρόνο τους, αλλά το έκαναν με επιτυχία.

"Μπορεί να το σκεφτείτε και ο πάγος θα πάρει το σχήμα που εσείς θέλετε." λέω και ο πάγος στα χέρια μου γίνεται μυτερός. Αμέσως το καταφέρνουν όλοι. "Με τον πάγο στα χέρια σας μπορείτε να γίνεται τόσο επικίνδυνοι όσο και τα όπλα των ανθρώπων. Ντάνιελ σκέψου γρήγορα." λέω και ο πάγος εκσφενδονίζεται από το χέρι μου και κατευθύνεται προς το πρόσωπό του. Εκείνος πισωπατάει και κάνει μια γρήγορη κίνηση και ο πάγος στα χέρια του παίρνει μορφή ασπίδας. "Τέλεια! Πολύ καλά!" συνεχίζω και χτυπάω παλαμάκια επιβραβεύοντάς τον. "Λοιπόν θα κάνουμε αρκετή εξάσκηση με τον πάγο γιατί μπορεί να γίνει το φονικότερο όπλο σας και η καλύτερη ασπίδα σας εκεί έξω. Δυάδες!" φωνάζω και αμέσως παίρνουν θέσεις. Πάλι καλά ο Ντάνιελ ήρθε κοντά μου και δεν συνέχισε την "κουβεντούλα" του με τον Κρίστοφερ. Το νερό είναι το πιο καλό "ατού" του και είναι πολύ γρήγορος στο να αποθηκεύει οτιδήποτε καινούριο έχει σχέση με αυτό.

    Μου πετάει με δύναμη ένα κοφτερό κομμάτι πάγο και παίρνει μια τούφα από τα μαλλιά μου. Βλέποντας τις τρίχες μου να πέφτουν κάτω, το βλέμμα του ήταν σαν να πονούσε αυτός περισσότερο από εμένα. Έβαλα τα γέλια και του χαμογέλασα γλυκά για να του θυμίσω ότι δεν μου έκανε κακό και ότι εκτέλεσε άψογα την κίνησή του. Παίρνω ένα στραβό χαμόγελο από μέρους του ως απάντηση.
     Την υπόλοιπη ώρα πέρασα χαμένη μέσα στα πανέμορφα μάτια του και πότε πρόσεχα τις κινήσεις μου και πότε όχι. Ήμουν τελείως άτσαλη και αδέξια. Ρίχνω ένα μικρό κομμάτι πάγου στον αέρα και το κλοτσάω με το πόδι μου. Βγήκα τόσο εκτός στόχου που παραλίγο να χτυπήσω στο κεφάλι του Τζέιμς. Βέβαια και ο Ντάνιελ δεν πάει πίσω. Φαίνεται σαν να είναι απορροφημένος στις σκέψεις του και οι κινήσεις του είναι αδύναμες. Μπορεί βέβαια να είναι και κουρασμένος. Του ρίχνω ένα ανησυχητικό βλέμμα και μόλις με πίρε είδηση βγήκε από τις σκέψεις του και ζωήρεψε κάπως. Εγώ του χαμογελάω και τον ακολουθώ ενεργώντας πιο δυνατά και δραστικά από πριν.
     Αλλάζουμε δυάδες και απέναντί μου βρίσκετε τώρα ο Τζέιμς. Είναι αδύναμος και σχεδόν τρέμει. Η γκρι μπλούζα του έχει γίνει μούσκεμα από τον ιδρώτα και τα καρφάκια μαλλιά του έχουν πέσει. Ιδρώτας κυλάει στο κούτελό του και οι κινήσεις του είναι αργές. Του ρίχνω λίγο πιο ήπια ένα κομμάτι πάγου και παρόλο αυτά δεν καταφέρνει να το αποφύγει. Έρχομαι πιο κοντά του για να τον δω καλύτερα.

"Είσαι καλά?" του λέω ενώ τον ακουμπάω απαλά στον ώμο.
"Καλά είμαι απλός η Άναμπελ, ήταν υπερβολικά ενεργητική και δυνατή πριν και είμαι πτώμα." μου λέει και είναι έτοιμος να πέσει κάτω.
"Πήγαινε να ξεκουραστείς λίγο και αν νιώθεις καλύτερα έλα να συνεχίσεις." του απαντάω με ένα στοργικό χαμόγελο. Μου νεύει θετικά και φεύγει από την αίθουσα.

    Ρίχνω το βλέμμα μου πάνω στην Άναμπελ που είναι μαζί με τον Κρίστοφερ. Είναι και αυτή το ίδιο εξαντλημένη με τον Τζέιμς. Ο Κρίστοφερ από την άλλη είναι μέσα στην ενέργεια. Χρειάζεται κάποια δύναμη για να πετύχεις τον στόχο σου με τον πάγο οπότε τώρα βρίσκεται μέσα στα νερά του. Η Άναμπελ είναι αργή και αδύναμη. Μάλλον έβαλε πολύ ένταση στην αρχή και τώρα έχει ξεμείνει από ενέργεια. Στρέφω το βλέμμα μου  για να ελέγξω και τα άλλα δύο ζευγάρια και τότε ακούω ένα τεράστιο ουρλιαχτό πίσω μου, που μου τρύπησε τα αυτιά. Γυρνάω το βλέμμα μου και βλέπω τον Κρίστοφερ να έχει μείνει με γουρλωμένα τα μάτια και να κοιτάει κάτι στο πάτωμα. Ακολουθώ το βλέμμα του και βλέπω την Άναμπελ στο πάτωμα με ένα μεγάλο κομμάτι πάγου καρφωμένο στο στομάχι της.

"Εγώ δεν...." προσπαθεί να πει μέσα από τα δόντια του που τρέμουν. Γονατίζω δίπλα στην Άναμπελ και βάζω τα χέρια μου κάτω από το κεφάλι της. Αίμα τρέχει από το σημείο που χτύπησε και από το στόμα της. Το σαγόνι της τρέμει και πασχίζει για να πάρει ανάσα.
"Άναμπελ! Σε παρακαλώ, μείνε μαζί μου! Ας φέρει κάποιος βοήθεια!" ουρλιάζω ενώ τα μάτια μου έχουν βουρκώσει.

    Έχω σοκαριστεί και φοβάμαι τόσο πολύ. Για όλα εγώ φταίω. Έπρεπε να τους αφήνω περισσότερο να ξεκουραστούν. Επειδή άντεχα εγώ στις προπονήσεις μου δεν σημαίνει ότι μπορούν και όλοι. Τι έκανα? Για όλα φταίω εγώ. Παίρνω βαθιά ανάσα και λιώνω τον πάγο και βγάζω το νερό από την τεράστια τρύπα που έχει μείνει. Εκείνη την στιγμή μπαίνει μέσα η Κάσια, Ο Μιγκέλ και ο Άντονι. Η Άναμπελ κοιτάει το τίποτα και ξαφνικά σταματάει να αναπνέει.

"Όχι!" ουρλιάζω και την χτυπάω δυνατά στο στήθος. Αυτή γουρλώνει τα μάτια της και αναπνέει ξανά. Αλλά όχι για πολύ ακόμα. Μόνο εσύ μπορείς να την σώσεις. Κανείς άλλος. Λέω στον εαυτό μου και κοιτάω το τραύμα της. Δεν το έχω ξανακάνει αυτό!  Είναι τεράστιο! Δεν θα τα καταφέρω! Ναι αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση.

      Βάζω το χέρι μου πάνω από την πληγή της και βάζω όλη μου την ενέργεια για να την θεραπεύσω. Η πληγή σιγά-σιγά κλίνει και η Άναμπελ ανακτά τις αισθήσεις της όλο και πιο πολύ ώσπου την ακούω να βάζει τα κλάματα. Ότι υπήρχε πριν από λίγο κάτω από το χέρι μου τώρα έχει εξαφανιστεί αφήνοντας πίσω του ένα κοκκινισμένο από το αίμα δέρμα. Σηκώνω το κεφάλι και κοιτάω τον τοίχο απέναντί μου. Ένα δάκρυ φεύγει από τα μάτια μου και ένα χαμόγελο έρχεται στην επιφάνεια των χειλιών μου.

"Τα κατάφερα!" λέω με μισή φωνή και όλα γύρο μου θολώνουν. Δεν έχω άλλη δύναμη να κρατηθώ και έτσι αφήνω το σώμα μου να πέσει στο σκληρό πάτωμα. Αντί όμως να πέσω εκεί δύο  χέρια με πήραν αγκαλιά και με έσφιξαν. Δύο χέρια τόσο ζεστά..... Είμαι στην αγκαλιά του Ντάνιελ. Ακούω κόσμο να πηγαινοέρχεται και βαβούρα. Ακούω την φωνή του Ντάνιελ να επαναλαμβάνει συνεχώς το όνομά μου. Θέλω να απαντήσω αλλά δεν μπορώ. Οι φωνές γύρο μου απομακρύνονται και το σκοτάδι με κυριεύει.

                         ...

    Έχω ξυπνήσει παρόλο αυτά δεν θέλω να ανοίξω τα μάτια μου. Μια φωνούλα μέσα μου λέει "πέρασες πολλά σήμερα, μην σηκωθείς, κοιμήσου!". Βγάζω έναν αναστεναγμό και τότε νιώθω ότι κάποιος δίπλα μου κινήθηκε ελάχιστα.
"Ντάνιελ?" λέω γλυκά και τότε δύο απαλά χέρια με παίρνουν αγκαλιά.
"Σςςςς.... Εδώ είμαι....κοιμήσου. Το χρειάζεσαι." Τον ακούω να μου λέει τόσο ήρεμα που με σκοτώνει. Του χαμογελάω ή μάλλον έτσι νομίζω ότι έκανα και κουρνιάζω στην αγκαλιά του.
   
     Καθώς νιώθω τα δάχτυλά του να με χαϊδεύουν στοργικά στα μαλλιά αρχίζω και θυμάμαι τι είχε γίνει νωρίτερα. Ανοίγω τα μάτια μου και τον κοιτάζω κουρασμένη.

"Πώς είναι η Άναμπελ?" τον ρωτάω.
"Μην ανησυχείς. Είναι καλύτερα από ποτέ! Λίγο σοκαρισμένη αλλά μια χαρά! Άλλος είναι που χρειάζεται λίγη φροντίδα τώρα!" μου λέει και με φιλάει απαλά στο μέτωπο χωρίς να σταματήσει λεπτό να παίζει μετά μαλλιά μου.
"Καλά είμαι! Πόση ώρα κοιμάμαι?" του λέω και σηκώνομαι όρθια για να του το αποδείξω.
"Ούτε δέκα λεπτά. Και αν είσαι τόσο καλά τότε θα μπορέσεις να δώσεις μερικές απαντήσεις στο συμβούλιο για το τι μόλις έγινε. Βασικά για το τι μόλις έκανες." μου λέει ειρωνικά και μου κλίνει το μάτι. Αμέσως εγώ ξαπλώνω με ορμή στο κρεβάτι και χάνομαι μέσα στην αγκαλιά του.
"Βασικά ζαλίζομαι πολύ και δεν νιώθω καλά." του λέω και βάζω το χέρι μου στο πρόσωπό μου και κρύβω τα μάτια μου. Ανοίγω λίγο τα δάχτυλά μου και βλέπω τον Ντάνιελ να με κοιτάει. Βάζουμε και οι δύο τα γέλια και με σφίγγει δυνατά πάνω του. Με πιέζει πολύ αλλά κατά κάποιον τρόπο μου αρέσει αυτό. Με βάζει να καθίσω πάνω του και με φιλάει.

"Είσαι τόσο κουρασμένη που δεν μπορείς να δώσει απαντήσεις ούτε σε εμένα?" με ρωτάει και τα χέρια του πιάνουν την μέση μου.
"Μπορεί...." του απαντάω και τον φιλάω πεταχτά στα χείλη.
"Α ναι? Δεν φαίνεται!"  μου λέει και μου χαμογελάει. Όμως δεν κρατάει πολύ. Το βλέμμα του σοβαρεύει και με μια κίνηση με σηκώνει και με φέρνει δίπλα του. Ανακάθεται και βρίσκεται απέναντί μου να με κοιτάει στα μάτια. "Σοβαρολογώ." μου λέει ήρεμα.
"Α ναι? Δεν φαίνεται!» του απαντάω επαναλαμβάνοντας τα λόγια του. Χαμογελάει.
"Τατιάνα....." συνεχίζει και μου πιάνει το χέρι. "Τι έγινε εκεί μέσα?" σοβαρεύω και τον κοιτάω στα μάτια.
"Βασικά, δεν ξέρω...." του λέω και κατσουφιάζει.
"Τιιιι? Την αλήθεια σου λέω!" με κοιτάει επίμονα στα μάτια.
    
     Παίρνω λοιπόν βαθιά ανάσα και αρχίζω και του τα λέω όλα από την αρχή. Για την πρώτη τελετή, για την μητέρα μου, τους κεραυνούς, όλα. Όταν έχω σταματήσει πια να μιλάω παίρνω μια ακόμα ανάσα και τον κοιτάω.
"... Το ξέρω είμαι φρικιό.... Ένα επικίνδυνο φρικιό....." προσθέτω και κοιτάζω τα μαξιλάρια μπροστά μου. Τον κοιτάζω να έχει μένει άναυδος και τα μάτια του να τρέχουν σε σκέψεις του μυαλού του και όχι σε αυτό που βρίσκεται μπροστά του. "Σε παρακαλώ. Πες κάτι." του λέω και του πιάνω το χέρι σφιχτά. Αμέσως επανέρχεται και τώρα κοιτάζει μόνο εμένα. Με αρπάζει από τα χέρια και με βάζει από κάτω του. Εγώ έχω μείνει ακίνητη και περιμένω την επόμενη του κίνηση. Αλλά δεν κάνει τίποτα. Έχει μείνει να με κοιτάζει Ξαφνικά με φιλάει στο στόμα και με φιλάει με τέτοιο πάθος που δεν το είχε ξανά κάνει. Χωριζόμαστε και πριν προλάβω να ρωτήσω μιλάει αυτός.

"Ο κάθε λόγος που μου δίνεις για να μην σε αγαπάω με κάνει να σε αγαπώ περισσότερο! Και ότι έγινε στο παρελθόν έγινε. Τώρα η ζωή μου είσαι εσύ. Είτε σου αρέσει είτε όχι." μου λέει και με ξαναφιλάει. Αυτήν την φορά πιο απαλά.
    Του χαμογελάω όσο πιο γλυκά μπορώ και αμέσως το βλέμμα μου ζωηρεύει. Τον γυρνάω και βρίσκομαι από πάνω εγώ τώρα.
"Μου αρέσει." του λέω και δαγκώνω τα χείλη μου. Τον φιλάω και σιγά-σιγά όλο και ζωηρεύουμε. Του βγάζω μηχανικά την μπλούζα και τον φιλάω παντού. Με σηκώνει να κάτσω πάνω του και μου βγάζει σιγά-σιγά την μπλούζα απολαμβάνοντας κάθε εκατοστό του κορμιού μου. Έμεινε για λίγο να με κοιτάει.
"Τιιιιι?" του λέω.
"Τίποτα.... Απλός είσαι τέλεια..." μου απαντάει. Αφήνομαι στα χέρια του και με κάνει δικιά του...



Voula GK

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου