Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

30 Νοε 2015

0 Η Τελετή (Κεφάλαιο 17)




    Ανοίγω τα μάτια μου και ο Ντάνιελ με κρατάει σφιχτά στην αγκαλιά του ενώ κοιμάται. Σαν έναν θησαυρό που φιλάει για να μην τον πάρει κανείς. Κοιτάω το ρολόι δίπλα μου και είναι μεσάνυκτα. Σηκώνω το σεντόνι και φεύγω αθόρυβα για να μην τον ξυπνήσω. Άδικος ο κόπος. Ξυπνάει και με πιάνει από το χέρι.

"Κάτσε λίγο ακόμα. Μου λέει τρυφερά και με τραβάει απαλά προς το μέρος του. Αποκρίνομαι και πέφτω πάλι μέσα στην αγκαλιά του. Βγάζει έναν αναστεναγμό ενώ χαϊδεύει το γυμνό μου μπράτσο.
"Συγνώμη..." μου λέει.
"Για ποιο πράγμα?" γυρνάω και τον κοιτάω.
"Που σε πλήγωσα τότε..." και με το τότε κατάλαβα όταν με είχε "καρφώσει" στους φύλακες. "Αν σε ξανά πληγώσει κάποιος μέχρι και εγώ θα του σπάσω τα μούτρα." μου λέει φανερά εκνευρισμένος με τον εαυτό του. Του χαμογελάω και τον φιλάω στο κούτελο.
"Μην το σκέπτεσαι. Σημασία έχει που είμαστε τώρα μαζί." του λέω γλυκά.
"Και για αυτό είμαι ευγνώμων." μου λέει και με χαϊδεύει απαλά στο μάγουλο.
    Τότε χτυπάει η πόρτα. Σηκώνομαι πάνω κλείνω τις κουρτίνες του κρεβατιού και βάζω μια ρόμπα πάνω μου.
"Παρακαλώ?" λέω και η πόρτα ανοίγει. Είναι ο Άντονι.
"Μεγαλειοτάτη χαίρομαι που είστε καλύτερα." κατσουφιάζω.
"Τι θες τέτοια ώρα Άντονι?" του λέω απότομα.
"Μιας και είστε ξύπνια αναρωτιόμασταν, αν φυσικά νιώθετε καλά, αν θα γινόταν να κάνουμε τώρα ένα συμβούλιο." Αναστενάζω και τρίβω τα φρύδια μου με το χέρι μου.
"Σε δεκαπέντε λεπτά." απαντάω διστακτικά. Εκείνος κάνει υπόκλιση και φεύγει. Η κουρτίνα του κρεβατιού ανοίγει και βγαίνει από μέσα ο Ντάνιελ με το κόκκινο σεντόνι τυλιγμένο γύρο του σαν αρχαίος έλληνας. Βάζω τα γέλια και αυτός μου χαμογελάει και πλησιάζει.
"Είσαι σίγουρη ότι θες να πας?" μου λέει σαν κουτάβι. Του νεύω θετικά και με φιλάει στο κούτελο. "Τότε ντύσου γρήγορα." συνεχίζει και το βλέμμα του ζωηρεύει.
    Βγάζω την ρόμπα μου και την θέση της παίρνει ένα κόκκινο μάξι φόρεμα με χρυσό τελείωμα και έντονο μπούστο. Σοβαρά τώρα ποιος πήγε και μου πείρε όλα αυτά? Τι ρωτάω? Η Κάσια...

"Βασικά μην πας. Θα μείνεις εδώ." μου κοιτάζει όλο νόημα ο Ντάνιελ. "Σου πάει τρομερά." μου λέει και μέσα από τα γέλια μου βάζω κάτι μαύρα πέδιλα με τακούνι.
"Δεν θα αργήσω στον υπόσχομαι!" του λέω και του δίνω ένα αποχαιρετιστήριο φιλί.
      
      Φτάνω στην αίθουσα και κάθομαι στον θρόνο. Οι εκπαιδευτές μάλλον μόλις τελείωσαν τις δουλειές τους γιατί είχαν μαζί τους τις τσάντες τους. Ο Μιγκέλ και ο Άντονι δεν έδειχναν καμία ένδειξη για την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν, ενώ η Κάσια φαίνεται σαν να την έχουν σηκώσει από ένα τέλειο όνειρο. Σηκώνομαι όρθια και κηρύσσω την έναρξη του συμβουλίου.

"Λοιπόν ακούω προς τι όλο αυτό? Τόσο επείγον ήταν που δεν μπορούσε να περιμένει μέχρι αύριο?" λέω απευθυνόμενη κυρίως στον Άντονι. Παίρνει τον λόγο.
"Πρώτα από όλα θέλουμε όλοι, πιστεύω, απαντήσεις για το σημερινό συμβάν της δεσποινίδας Άναμπελ και μετά χρειαζόμαστε ανακατατάξεις στις ομάδες καθώς οι περισσότεροι ξέρουν από δύο στοιχεία και πάνω." λέει και κάθετε πίσω στην θέση του.
"Για τον πρώτο λόγο που βρίσκομαι εδώ δεν έχω να πω τίποτα καθώς ξέρετε είδη την απάντηση. Βασικά εσύ Άντονι δεν θα έπρεπε να αναρωτιέσαι το γιατί και το πώς." του λέω επιβλητικά και τον βλέπω να χάνεται μέσα στην απάντηση που ψάχνει να βρει. Σοβαρά τώρα? Τόσο δύσκολο είναι? Τι δουλειά έχει αυτός εδώ ακόμα? Δεν μπαίνω στην θέση να απαντήσω και πάλι καλά το κάνει ο Μιγκέλ.

"Κύριοι.... Πριν από λίγο καιρό θέλατε να την αντικαταστήσετε και λέγατε ότι είναι επικίνδυνη και τώρα δεν μπορείτε να καταλάβετε από που προέρχεται αυτή η δύναμη?!" λέει απηυδισμένος. Ο Άντονι σηκώνεται πάνω.
"Όπως το είπατε στρατηγέ μου, επικίνδυνη! Δεν ξέρουμε τι άλλο μπορεί να κάνει! Μέχρι και αυτό που έκανε σήμερα μπορεί να είναι επικίνδυνο!" αρχίζει και ωρύεται. Πάω να μιλήσω αλλά τα παίρνει όλα πάνω του ο Μιγκέλ και συνεχίζει να έρχεται σε αντιπαράθεση με τον Άντονι.
"Είσαι σοβαρός?! Σήμερα έσωσε μια ζωή! Μια ψυχή! Και εσύ την λες επικίνδυνη?!" φωνάζει ο Μιγκέλ. Σε λιγότερο από δύο λεπτά η αίθουσα γίνεται ρινγκ λογομαχιών. Μπήκαν μέσα και οι εκπαιδευτές, πεταγόταν που και που και η Κάσια και εγώ το μόνο που άκουγα ήταν "μπλα....μπλα....μπλα...."
"Σιωπή!" φωνάζω ενώ σηκώνομαι όρθια. Η φωνή μου μέσα στην κλειστή αίθουσα κυριαρχεί και όλοι σταματάνε.
"Μπορώ και θεραπεύω και θεραπεύομαι. Προς το παρόν δεν έχω σημάδια άλλων δυνάμεων ή καταστροφικές τάσεις. Ευχαριστημένος?" εεεεμ ψέμα και ψέμα. Δεν πειράζει. Έπρεπε. Αυτός κάθεται στην θέση του και σταματάει.
"Όσο για το άλλο μας θέμα, θέλω τουλάχιστον δύο καινούριους εκπαιδευτές, γιατί όσο περισσότερες δυνάμεις έχουν κάποιοι τόσο περισσότερη δουλειά θέλει ο κάθε ένας ξεχωριστά. Εφόσον έμαθαν όλοι να χρησιμοποιούν τουλάχιστον 1 στοιχείο  τότε εσείς οι 6 θα εκπαιδεύεται όλα τα άτομα που χρησιμοποιούν από ένα έως 3 στοιχεία. Ακούω προτάσεις για τους δασκάλους των τριών στοιχείων και πάνω. Το τμήμα μου μένει ως έχει." λέω στα γρήγορα ενώ κάθομαι αργά πίσω στην θέση μου.
"Ο γιος μου ο Μπράντον είναι εξαιρετικός χειριστής των στοιχείων." λέει ο Μιγκέλ.
"Εεμμμ....όχι .... Δεν θέλω να σας προσβάλω αλλά δεν μπορεί να κερδίσει ούτε τον Άντονι. Θα διδάξει κιόλας?" του λέω αυθόρμητα και αυτός κάθετε πίσω στην θέση του ντροπιασμένος.
"Ο Ματ και ο Κρίστιαν." λέει μέσα από ένα χασμουρητό η Κάσια. Είτε μου αρέσει είτε όχι εκτός από κόπανος ο Ματ είναι καταπληκτικός εκπαιδευτής. Τον Κρίστιαν τον έχω ακόμα για καλύτερο πάντως.
"Καμία άλλη πρόταση?" λέω ενώ τους κοιτάζω όλους, Περνάνε μερικές στιγμές αλλά κανείς δεν απαντάει. "Πολύ καλά λοιπόν. Ο Ματ και ο Κρίστιαν Φρέσγουικ θα είναι οι καινούριου εκπαιδευτές. Τέλος συμβουλίου!" λέω και σηκώνομαι όρθια. Όλοι υποκλίνονται και εγώ αποχωρώ.
    Πηγαίνω τρέχοντας στο δωμάτιό μου και το μόνο που σκέπτομαι είναι να πάω να κοιμηθώ στο κρεβατάκι μου δίπλα στον Ντάνιελ. Μπαίνω μέσα φουριόζα. Βγάζω τα πέδιλα και εκσφενδονίζω το φόρεμα από πάνω μου.
"Ειιι! Εγώ ήθελα να το κάνω αυτό!" μου λέει από την πόρτα του μπάνιου ο Ντάνιελ. Παίρνω φόρα και γραπώνομαι πάνω του.
"Ηρέμισε τίγρη! Αν ανυπομονείς τόσο για καινούριο γύρο μπορείς απλά να το ζητήσεις!" μου λέει με ένα χαμόγελο στα χείλη. Βάζω τα γέλια και τον δαγκώνω στον ώμο.
"Ειι! Τι κάνεις?!" μου λέει χωρίς να με διώξει από πάνω του.
"Τιιι? Μόλις τώρα δεν με είπες τίγρη?" του λέω ειρωνικά.
"Τίγρη σε είπα όχι κροκόδειλο!" μου λέει και κάθεται στο κρεβάτι με εμένα ακόμα γραπωμένη πάνω του. Ξαπλώνει και εγώ γυρνάω την πλάτη μου και κουρνιάζω στην αγκαλιά του. Με γυρνάει από την άλλη μεριά και με κοιτάει.
"Τι έγινε?" παίρνω βαθιά ανάσα και του λέω τι έγινε στο συμβούλιο.
"Γιατί τον έχετε ακόμα αυτόν εκεί μέσα είπαμε?" μου λέει και λέγοντας αυτόν εννοούσε τον Άντονι.
"Έλα μου ντε?" του απαντάω και βάζουμε τα γέλια. με σφίγγει πάνω του και με φιλάει στο μέτωπο.
"Θα τον κανονίσουμε κάποια μέρα αυτόν χωρίς να χρειαστεί να τον διώξουμε!"
" Ο πληθυντικός σου με τρελαίνει." του λέω και κλείνω τα μάτια μου.
"Και εμένα..." μου φιλάει το χέρι και κοιμάται σχεδόν αμέσως,

                          ...

    Νιώθω τον Ντάνιελ δίπλα μου να αλλάζει πλευρό και νιώθω πολύ ξεκούραστη. Πράγμα περίεργα βέβαια γιατί πρέπει αν έχω κοιμηθεί και στις τρις ώρες. Δεν έχει χτυπήσει ακόμα το ξυπνητήρι άρα πρέπει να είναι πριν τις 5¨0 η  ώρα τώρα. Βάζω το χέρι μου στο πρόσωπό μου και αμέσως μετά τεντώνομαι δυνατά νιώθοντας να ενεργοποιώ τον κάθε μυ του κορμιού μου. Ο Ντάνιελ ροχαλίζει και απολαμβάνω αυτήν την στιγμή αδυναμίας που τον πέτυχα. Κάνω στην άκρη τα άστατα μαλλιά του από το πρόσωπό του και τον φιλάω στο μάγουλο. Σηκώνομαι και πάω στο μπάνιο. Βγάζω τα ρούχα μου και προσπαθώ να ανοίξω ένα παλιό ραδιόφωνο. Μερικές φορές πιάνει κανάλια από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς των ανθρώπων. Μπαίνω μέσα στην μπανιέρα και αρχίζει να παίζει ένα τραγούδι των Scorpions ,αν δεν κάνω λάθος. Μπορεί οι άνθρωποι να είναι βάρβαροι αλλά τους θαυμάζω για τις καλλιτεχνικές τους τάσης.
     Αρχίζω και χορεύω πιτσιλώντας τα πάντα με τα βρεγμένα μαλλιά μου. Τα τινάζω συνέχεα από εδώ και από εκεί ακλουθώντας το ανεβαστηκό αυτό τραγούδι.

"Διακόπτω κάτι?" σταματάω και γυρνάω προς την ανοικτή πόρτα. Κάθεται εκεί ο Ντάνιελ ακουμπισμένος στον τοίχο με τα χέρια του σταυρωμένα στο στήθος. "Ο  παρακαλώ! Μην σταματάτε! Βρίσκω το μικρό χορευτικό σας αξιοζήλευτο!" μου λέει και βάζει τα γέλια. Παίρνω μια μεγάλη νερόμπαλα στα χέρια μου και την κάνω όσο πιο κρύα μπορώ, χωρίς βέβαια να την παγώσω. και την ρίχνω πάνω του.
"Ειιιι! Αυτό ήταν πολύ κακό εκ μέρους σου!" μου λέει ενώ έχει αφήσει τα χέρια του να κρέμονται ψηλά και κοιτάει τα βρεγμένα του ρούχα.
"Δεν πειράζει. Το κρύο σφίγγει το δέρμα." του λέω και του κλείνω το μάτι.
"Α ναι?" τότε αρχίζει και βγάζει στην κυριολεξία παγάκια η ντουζιέρα που με έλουζε όλη αυτή την ώρα. Βγάζω μια πνιχτή κραυγή και βγαίνω από το μπάνιο γλιστρώντας στο υγρό πάτωμα. Προσγειώνομαι πάνω του και με κοιτάει ρομαντικά. Περιμένω να με φιλήσει....αλλά.....
"Το κρύο σφίγγει το δέρμα!" μου λέει ειρωνικά και εγώ τον σπρώχνω από τον ώμο.
"Είσαι γελοίος!" του φωνάζω και βγαίνω από το δωμάτιο.
    Βάζω πάνω μου την ρόμπα μου και κάθομαι στο κρεβάτι μου. Ασυνείδητα κοιτάω το ρολόι μου και με το που είδα την ώρα γούρλωσα τα μάτια μου.
"12¨30?" φωνάζω και ο Ντάνιελ πετάγεται ημίγυμνος έξω από το μπάνιο.
"Το έγινε?" φωνάζει και έρχεται κατά πάνω μου.
"Άντονιιιιιι!" αρχίζω και ουρλιάζω με όλη μου την δύναμη.
"Σταμάτα Τατιάνα δεν φταίει ο Άντονι!" μου λέει και με πιάνει από του ώμους.
"Τι θες να πεις? Δεν με ξύπνησε όταν είδε ότι έλειπα από την προπόνηση! Κάτι έπαθε το ξυπνητήρι και δεν χτύπησε το πρωί!" λέω και παίρνω το ρολόι στα χέρια μου  και το εξετάζω.
"Το ξέρω! Εγώ το έκλεισα! Και μίλησα στην Κάσια και της είπα να πάρεις "ρεπό" σήμερα μια και δεν θα πείραζε κάποιον να φιλοξενήσει την ομάδα μας!" μου λέει και μου πιάνει το χέρι.
"Ρεπό???? Είμαι βασίλισσα! Δεν παίρνω ποτέ ρεπό! Δηλαδή αν γίνει πόλεμος τι θα τους πω? Λείπαμε έχω ρεπό σήμερα δοκιμάστε μια άλλη φορά?! Και εσύ? Δεν είσαι τόσο καλός για να σταματάς τις προπονήσεις σου έτσι απλά!" αρχίζω και ωρύομε κάνοντας κύκλους στο μεγάλο δωμάτιο. Με σταματάει ο Ντάνιελ.
"Για εμένα έχεις δίκιο.... Δεν έπρεπε να μην κάνω προπόνηση σήμερα. Αλλά δεν μπορώ να σε αφήσω στιγμή. Εσύ πάντως δεν δέχομαι δεύτερη κουβέντα χρειάζεσαι ξεκούραση. Έσωσες μια ζωή χτες!" γυρνάω και τον κοιτάω με δάκρια οργής στην μάτια.
"Θα έρθει η μέρα που θα χρειαστεί να σώσω όχι μία αλλά χιλιάδες ζωές, και τότε δεν θα χρειάζομαι ξεκούραση. Του λέω και το χέρι μου τρέμει.
"Ειιι! Ηρέμισε! μια προπόνηση ήταν.... Συγγνώμη δεν θα ξαναγίνει. Απλός..... Άσε, σε παρακαλώ πολύ, κάτω τις πέτρες ε?" μου λέει ενώ βάζει το πρόσωπό μου ανάμεσα στα χέρια του. Ανοίγω τα μάτια μου και κοιτάζω γύρο μου και βλέπω παντού πέτρες να αιωρούνται. Αφήνω ελεύθερη την σφιχτή μπουνιά μου και οι πέτρες πέφτουν κάτω δυνατά. Έχει δίκιο. Πώς κάνω έτσι? Μια προπόνηση ήταν.
"Λοιπόν μιας και έχασες την προπόνηση σου μέχρι τώρα θα πας στην τάξη του Ματ και πες του ότι σ έστειλα εγώ. Όταν τελειώσεις πήγαινε σπίτι σου και θα ξαναέρθεις το πρωί για προπόνηση. Έλειψες είδη πολύ καιρό από τους δικούς σου. Θα ανησυχούν."
"Μα..." κάτι πήγε να πει αλλά τον φίλησα σταματώντας τον έτσι από αυτό που πήγε να πετάξει.
"Άντε φύγε." του λέω και του χαρίζω ένα χαμόγελο. Νεύει θετικά και με λυπημένη φάτσα ντύνεται και φεύγει από το δωμάτιο.

                        ...

   Είναι ακόμα νωρίς. Πήγα στην κουζίνα και έφαγα ένα πλούσιο πρωινό, Πράγμα που είχα πολύ καιρό να το κάνω. Γυρνάω στο δωμάτιό μου και κάνω μια σειρά από εξαντλητικές ασκήσεις μέχρι που αποφάσισα να εξασκηθώ επιτέλους με τις δυνάμεις μου. Αυτά που κάνουμε στην τάξη δεν είναι για αρχάριους αλλά δεν είναι ούτε για προχωρημένους. Αυτά τα ξέρει ο μέσος στρατιώτης μας. Εγώ βρίσκομαι σε άλλο επίπεδο.... Οι επιθέσεις που κάνω δεν έχουν σκοπό να σκοτώσουν κάποιον αλλά να τον βγάλουν εκτός μάχης. Το να ρίξεις ένα κομμάτι πάγου στην καρδιά του άλλου είναι το εύκολο κομμάτι.
    Κάνω ένα ντουζ και βάζω ένα σορτς και ένα μαύρο φανελάκι. Νιώθω άνετα με αυτά τα ρούχα και έχω τόσο καιρό να νιώσω την ωραία αίσθηση του φτηνού υφάσματος πάνω στο δέρμα μου. Ανοίγω την πόρτα και αρχίζω και τρέχω προς την μικρή λίμνη της αυλής. Με λίγο αέρα τα πόδια μου παίρνουν φτερά και τρέχω σαν τον άνεμο. Σταματάω μπροστά από την λιμνούλα. Έχει μπόλικο αέρα. Κάνω μια κίνηση και ο αέρα εξαφανίζεται και  δεν κουνιέται πια ούτε φίλο.
     Βάζω το χέρι μου στο έδαφος και νιώθω. Νιώθω τον σπόρο που έχει πέσει από ένα άλλο δέντρο να παίρνει υγρασία από το έδαφος και σιγά-σιγά να ανοίγει. Μετά από λίγο ένα κλωναράκι αρχίζει και φυτρώνει μπροστά μου, μεγαλώνοντας όλο και πιο πολύ, ώσπου παίρνει την μορφή ενός αριστοκρατικού δέντρου. Μένω και το κοιτάζω λίγο. Γυρνάω πλάτη στο δέντρο και με μια κίνηση των χεριών μου δημιουργώ μπροστά μου έναν πέτρινο αντίπαλο. Παίρνω θέση μάχης μπροστά του και του ρίχνω μια πύρινη μπάλα. Ανοίγω τα χέρια μου και ο σφαίρα γίνεται ένα φλεγόμενο δαχτυλίδι γύρο του. Στην πραγματικότητα αυτή η κίνηση θα ακινητοποιούσε τον εχθρό και θα του στερούσε σιγά-σιγά το οξυγόνο. Βουλιάζω τα πόδια μου στο κρύο χώμα και υψώνω τα χέρια μου. Το έδαφος γύρο μου τραντάζεται και οι ρίζες του δέντρου που πριν από λίγο δημιούργησα αρχίζουν και μεγαλώνουν όλο και πιο πολύ ώσπου βγαίνουν από την γη και αρχίζουν και περικυκλώνουν τον πέτρινο εχθρό μου. Το πύρινο δαχτυλίδι εξαφανίζεται και ο αντίπαλός μου αν δε είχε είδη λιποθυμήσει σίγουρα τώρα δεν θα μπορούσε να κουνήσει ούτε δαχτυλάκι.
     Ξαφνικά ένα φλεγόμενος κύκλος σαν αυτόν που χρησιμοποίησα πριν από λίγο με περικυκλώνει. Δεν βλέπω τίποτα παρά μόνο φωτιά και καπνό. Σχηματίζω έναν κύκλο με τα χέρια μου και φέρνω με δύναμη τια παλάμες μου να συγκρουστούν μεταξύ τους. Η κουρτίνα της φωτιάς γίνεται μια μικρή γραμμή μέχρι που εξαφανίζεται εντελώς. Φτιάχνω ένα μαστίγιο από νερό στο χέρι μου και μισοκλείνω τα μάτια μου για να δω ποια είναι η απειλή μου.
"Μπράβο! Φανταστικό!" ακούω μια αντρική φωνή να μου λέει ενώ χτυπάει τα χέρια του ως χειροκρότημα. Ακολουθώ αυτή την γνώριμη φωνή ώσπου το βλέμμα μου σταματάει στο πρόσωπο του Βίκτωρ. Αφήνω το νερό να φύγει από το χέρι μου και σταυρώνω τα χέρια μου κάτω από το στήθος μου.

"Μπα, μπα.... Για δες ποιος μας θυμήθηκε!" λέω και του δίνω ένα μεγάλο χαμόγελο.
"Ειιι! Έχουμε και εμείς δουλείες ξέρεις πριγκίπισσα!" μου λέει και ανοίγει διάπλατα τα χέρια του. Μισοκλείνω και καλά σκεπτική τα μάτια μου. Αρχίζω και τρέχω και με έναν πήδο γραπώνομαι πάνω του.
"Χαχαχαχα... Μου έλειψες χαζή!" μου λέει ενώ με σφίγγει πάνω του.
"Και εμένα!" του απαντάω και προσγειώνομαι στα πόδια μου.
"Λοιποοοον...Τι κάνει μια βασίλισσα σνα και εσένα τέτοια ώρα έτσι ντυμένη με κίνδυνο να σκοτωθεί από μια πέτρα?!" μου λέει ενώ δείχνει πρώτα εμένα, βασικά το σορτσάκι μου, και μετά τον ανθρωπάκο που είχα φτιάξει.
"Ειιι! Είναι το αγαπημένο μου σορτς και να θες να μάθεις αυτή η πέτρα είναι η καλύτερή μου απομίμηση!" του λέω κατσουφιασμένη.
"Σε αυτή την περίπτωση θα πω ότι μια τέλεια μαχήτρια και βασίλισσα είναι φρικτή σε ότι έχει σχέση με την τέχνη. Περισσότερο σαν βάτραχος σε σώμα καλικάτζαρου μου μοιάζει παρά σαν ανθρωποειδές." στέκεται μπροστά από το αριστούργημά μου, που δεν ξέρω γιατί το επικρίνει τόσο σκληρά, ενώ έχει πάρει αυτό το υπεροπτικό βλέμμα του.
"Δεν μπορώ να είμαι τέλεια σε όλα!" του απατάω και του κλίνω το μάτι. Μου χαμογελάει γλυκά και με μια κίνηση αέρα ανεβαίνει πάνω σε ένα μεγάλο δέντρο. Μου κάνει νόημα να τον ακολουθήσω και το κάνω.
     Ανεβαίνουμε σε ένα μεγάλο κλαδί και καθόμαστε. Ο Βίκτωρ είναι πολύ ψιλός! Με καστανά μαλλιά και καστανά μάτια. Βασικά δεν είναι καστανά, δεν μπορώ να το περιγράψω. Θα ορκιζόμουν ότι έχουν μια σχεδόν κόκκινη απόχρωση. Τέλος πάντων..... Όταν ήταν μικρός η Ντενίζ, η μαγείρισσα, το είχε βρει να κλέβει από την κουζίνα της. Κανείς δεν τον είχε πάρει είδηση να μπαίνει στην αυλή πόσο μάλλον μέσα στο σπίτι. Ήταν ορφανός, έτσι τουλάχιστον είπε, και η Ντενίζ τον υιοθέτησε μαζί με τον άντρα της και πρώην δάσκαλό μου Σαντιάγκο. Είναι χρήστης τριών στοιχείων. Νερού, γης και αέρα και για αυτό δεν έγινε ποτέ στρατιώτης. Παρόλο αυτά χάρης τον Σαντιάγκο έγινε ένας εξαιρετικός χρήστης των τριών στοιχείων και μένει εδώ στην αυλή μαζί μας. Ανατρέχοντας στο βιογραφικό του σε κάποια στιγμή σκάλωσα και γουρλώνω στα μάτια.
"Τι έγινε πριγκίπισσα?" μου λέει ήρεμα ο Βίκτωρ.
"Για περίμενε." του λέω εξεταστικά ενώ τα μάτια μου έχουν γίνει μια γραμμή. "Εσύ δεν είσαι χρήστης της φωτιάς.... Πώς το έκανες αυτό εκεί κάτω....?" Κάγχασε.
"Δεν ήταν δύσκολο. Άφησες μερικές σπίθες όταν τελείωσες πίσω σου  και με λίγο αέρα ξαναζωντάνεψαν.!" μου απάντησε και μου κλείνει το μάτι. Το χαμογελάω και σκέφτομαι πόσο χαζή ήμουν που δεν το σκέφτηκα πιο πριν.
"Δουλειές ε?" του λέω ενώ κοιτάζω την θέα μπροστά μου.
"Έλα μου?" Είπε και γέρνει πιο οντά μου για να με ακούσει.
"Τι δουλειές λέω είχες και με ξέχασες τελείως..."  έβαλε τα γέλια και δεν μπορούσε να σταματήσει με τίποτα. Έμεινε να τον κοιτάζω με ανοικτά τα μάτια μου και για ένα λεπτό σκέφτηκα να φύγω. Μου πιάνει το χέρι.
"Άσε που να στα λέω και εσένα! Έκανα κάτι με αυτήν την τρελάρα την Ναυσικά την θυμάσαι?" μου είπε ενώ σκούπιζε τα μάτια του από τα δάκρυα. Η Ναυσικά είναι μια στρατιώτης σχετικά καινούρια εδώ μέσα και μόνο στρατιώτη δεν την λες. Ένευσα θετικά και συνέχισε. "Ε, αυτή έπαθε κώλυμα και όταν μια μέρα πήγα σπίτι της με γνώρισε στους δικούς της και αρχίζανε και συζητάγανε κάτι για γάμους. Έφυγα τρέχοντας, κλείστηκα έξι μέρες στο σπίτι και αποφάσισα σήμερα να βγω να ξελαμπικάρω! Πίστευα ότι θα βγω έξω και θα την δω στην γωνία. Μπορεί και τώρα να μας παρακολουθεί. Να προσέχεις!" όταν σταμάτησε να μιλάει άρχισα εγώ να γελάω χωρίς ούτε καν να μπορώ να πάρω ανάσα.
"Να σε δω με βέρα και κοστούμι και τι στον κόσμο!" του λέω χωρίς να σταματήσω λεπτό να γελάω.
"Αν παντρευτώ ποτέ μου εγώ κουκλίτσα μου θα φοράω τζιν και σπορτέξ στον ναό!" μου απαντάει με υπεροπτικό ύφος. Ήρθε η εικόνα αυτή στο μυαλό μου κάνοντας με να αγκομαχήσω πια φια μια ανάσα. Με κτυπάει στην πλάτη.
"Σιγά θα πνιγείς από τις κακίες σου. Ηρέμισε λίγο!"
"Και πώς ο τρομερός Βίκτωρ άντεξε χωρίς σεξ για πάνω από έξι μέρες?" τον ρώτησα ειρωνικά.
"Ει πριγκίπισσα! Το ότι δεν βγήκα από το σπίτι δεν σημαίνει ότι δεν έμπαινε και κανείς μέσα!" μου απαντάει δίνοντάς μου μια απαλή αγκωνιά στο μπράτσο.
"Αχαααα..." Είπα κοιτάζοντάς τον εξεταστικά.
"Εσύ τώρα.... Τι άκουσα? Κάποια έχει νεύρα και μπορεί και θεραπεύει ε?" μου έκλεισε με νόημα το μάτι.
"Βλέπω ότι όλα στο προλάβαινε. Για περίμενε. Νεύρα? Ποια νεύρα?" πετάγομαι πάνω και προσγειώνομαι με ορμή στο έδαφος. Με ακολουθεί ο Βίκτωρ.
"Η αλήθεια είναι ότι σε έχω δει και με περισσότερα νεύρα." αμέσως το πρόσωπό του φωτίζεται και ένα σαρδόνιο χαμόγελο εμφανίζεται στα χείλη του.
"Τι?" τον κοιτάω και βάζω τα χέρια μου στην μέση μου.
"Ποιος είναι ο τυχερός?" μου λέει σνα αν το τραγουδάει κάπως.
"Τιιιι? Πώς σου ήρθε αυτό?" του απαντάω εκνευρισμένη νιώθοντας τα μάγουλά μου να κοκκινίζουν.
"Έλα τώρα σε ξέρω υπερβολικά πολύ καλά και η τελευταία φορά που σε είδα να μην είσαι μέσα στην τσίτα ήταν όταν ήμασταν μαζί." απαντάει ενώ σταύρωσε επιδοκιμαστικά τα χέρια του στο στήθος του δίνοντας έτσι όγκο στις φουσκωμένες πλάτες του.
"Κοίτα μπορεί να έχει ένα δίκιο αλλά επιμένω στο ότι έγινε μεταξύ μας ότι ήταν λάθος." το βλέμμα μου έχει πιάσει πάτο και νιώθω άβολα που μιλάω. για αυτό το θέμα μαζί του. Μπορεί να είναι ότι πιο κοντινό έχω σαν φίλο αλλά δεν παύει να έχω ένα παρελθόν μαζί του. Αυτόν από την άλλη δεν φαίνεται αν τον ενοχλεί το όλο θέμα.
"Ναι αλλά ωραίο λάθος" μου λέει και μου κλίνει το μάτι.
"Βίκτωωωρ...."
"Καλά, καλά, ξέρω δεν το ξανά αναφέρω! Μην ξεφεύγεις από το θέμα. Πες ποιος είναι, που τον γνώρισες, τα πάντα." απαντάει ενώ κάθετε στο χώμα. Άμα πραγματικά δεν ήξερα πόσες έχουν περάσει από το κρεβάτι του θα έλεγα ότι είναι ομοφυλόφιλος. Οι ερωτήσεις του μου φέρνουν περισσότερο σαν κουτσομπολιό κοριτσιού. Δεν ξέρω μπορεί ως φίλος μου να ενδιαφέρεται, μπορεί να μην έχει με τι να ασχοληθεί. ποιος ξέρει. Κάθομαι απέναντί του και αρχίζω να του λέω τα πάντα για τον Ντάνιελ.
"Δεν ξέρω.... Δεν μου πολύ αρέσει ο τύπος. Φέρεται πολύ παιδιάστικα." μου λέει με σκεπτικό βλέμμα.
"Εμένα μου αρέσει. Λοιπόν πρέπει να έρθεις αύριο από την τάξη μου να δήξουμε στην ομάδα μερικές από τις κινήσεις μας!" του απαντώ και τον σκουντάω στο πόδι.
"Μέσα! Πάντα μου άρεσε να κάνω φιγούρα στου καινούριους!" βάζω τα γέλια και τον κοιτάω.
"Λοιπόν μην έρθεις όταν ξυπνήσεις γιατί θα μας πάρει το βράδυ και στην τάξη μου είναι ο Ντάνιελ. Αυτά τα πριγκίπισσα μου και τα παιχνιδάκια που κάνουμε μεταξύ μας ξέχνα τα γιατί ζηλεύει εύκολα."

"Ζηλεύει ε? Ωραία!" ωραία? Τι ωραία? Οχ όχι έχει πάει αυτό το βλέμμα.... Μου δίνει μια αποπνίχτηκα αγκαλιά και ένα φιλί στο μάγουλο και φεύγει. Οκ..... Αυτό ήταν! Χωρίζω.....!

Voula GK

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου