Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

11 Νοε 2015

0 Game of Shadows ( Κεφάλαιο 13) "Game On"


«Εντάξει θα το κάνω… Απλά δε ξέρω αν η μικρή σου παρέα με δεχτεί..»
«Σε χρειάζονται όπως κι εγώ… Δε θα πουν όχι, απλά..»
«Απλά;»
«Ο Τόμας μπορεί να σε βομβαρδίσει με ερωτήσεις αλλά εσύ μη κομπλάρεις…» απάντησα  και δε δίστασα να του χαμογελάσω.
«Μάλιστα… Τώρα αυτοί πως νομίζουν ότι εσύ θα με πείσεις ακριβώς να σας βοηθήσω;»
«Τους είπα ότι γίναμε καλοί φίλοι και πως είχες ακούσεις για τις παράξενες εξαφανίσεις, οπότε δε θα δίσταζες να βοηθήσεις και να τους πιστέψεις. Σωστά;»  το βλέμμα γέμισε με λίγη ειρωνεία
«Αχαμ… Και τώρα αυτοί το έχουν χάψει αυτό που είπες;»
«Προφανώς ναι.»
Με κοίταξε παράξενα  και πλησίασε τη ντουλάπα του, Από εκεί έβγαλε δύο τεράστια βιβλία
«Πλάκα κάνεις;» αποκρίθηκα ειρωνικά μα δεν απάντησε .
Τ’ ακούμπησε στο κρεβάτι και όταν τα άνοιξε από μέσα έβγαλε δύο λάπτοπ.
«Ωραία…. Για αν δούμε τι μπορούμε να κάνουμε.» ξεστόμισε με σοβαρότητα.
«Τζάκσον..»
Απάντησε με μουγκρητό
«Καλύτερα να μη το πούμε στον αρχηγό, αλλά ούτε και στη Πηνελόπη. Εντάξει; Δεν ότι δε πρέπει…»
«θα συμφωνήσω.» απάντησε μα δεν είχα δώσει προσοχή
«Απλά όχι τώρα.. Όταν βρούμε κάτι τότε..» εκεί σταμάτησα όταν συνειδητοποίησα τι μου είχε απαντήσει.  «Είπες ότι συμφωνείς;»
«Ναι..»
Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Αυτό ποτέ δε θα συμφωνούσε με τόσο γρήγορα.
«Αχα… Μάλιστα, καλός. Εεε…» είχα χάσει τα λόγια μου για λίγο «Ωραία. Ετοίμασε τα πράγματα σου και  θα τα πούμε σε λίγο λοιπόν.»
«Εντάξει… Θα σου πω σχέδιο μου αργότερα όταν θα δω και τους υπόλοιπους.»
Έγνεψα καταφατικά και πλησίασα την πόρτα
«Και  Ντέρεκ… Δε θα είναι εύκολο.» αποκρίθηκε μα δε με κοίταξε.  
  Είχε δίκαιο, δε θα είναι εύκολο. Ποτέ δε θα γίνει εύκολο αυτό το κυνήγι, αλλά ποτέ…. Γιατί στην ουσία, κυνηγάμε σκιές. Τις δικές τους σκιές αλλά και αυτές από το παρελθόν μας. Αυτό το παιχνίδι που αρχίζουμε απόψε ίσως είναι η αρχή του τέλους μας.  Απόψε  για όλους μας θα είναι η αρχή αυτού του καταραμένου παιχνιδιού και της ζοφερής ζωής που παραμονεύει για νέα θύματα… η καλύτερα για τα παλιά της θύματα…
   Έπρεπε να προετοιμαστώ καλά και φυσικά να πάρω μαζί μου το όπλο μου.  Ελπίζω αυτή η βραδιά να μου δώσει κάποιες απαντήσεις.    Μόλις που είχα φύγει από το δωμάτιο του Τζάκσον συνάντησα την Μάριαμ. 
«Ντέρεκ!»  ξεστόμισε γεμάτη χαρά και μου χαμογέλασε
«Γεια.» απάντησα βιαστικός και προχώρησα προς το δωμάτιο μου
«Δε θα έρθεις να φας εσύ;» αποκρίθηκε  με απορία
«Ναι… Απλά πρέπει αν ταχτοποιήσω κάποια πράγματα του σχολείου. Υποχρεώσεις …» βρήκα μια ψεύτικη δικαιολογία. Κι εκεί άρχισε να κλέβει άσκοπα το χρόνο μου με διάφορες άσχετες ερωτήσεις
  Όσο αυτή μιλούσε εγώ σκεφτόμουν την καταιγίδα αυτού του μυστηρίου…. Καθώς εγώ είχα αφαιρεθεί στις σκέψεις το βλέμμα  στράφηκε αυθόρμητα στην Έρρικα που μόλις είχε ξεπροβάλει στο βάθος.   Την ίδια στιγμή η πόρτα της Σάρα άνοιξε απότομα με την Έρρικα να ξαφνιάζεται.  Εκεί πρόσεξα κάτι παράξενο ανάμεσα τους. Αυτές οι ζοφερές ματαίες εκείνης της στιγμής είχαν παγώσει  όλο το χώρο.  Τα μάτια της Ερρικα δεν μπορούσαν να κρύψουν το φόβο που είχε αισθανθεί και η γριά τη κοιτούσε γεμάτη μυστήριο.   Μου είχε κάνει εντυπώσει, έμοιαζε με πόλεμο αλλά ανάμεσα στα βλέμματα τους.  Η καρδιά της Έρρικα χτυπούσε τόσο γρήγορα από το φόβο που με ανάγκασε να επέμβω. 
«Σάρα!» φώναξα το όνομα της γριάς και η Μάριαμ σταμάτησε να μου μιλά ενώ η Έρρικα ξαφνιάστηκε.  Αντίθετα η Σάρα με κοίταξε με μια χαλαρωτική ματιά που μόνο γαλήνη μπορούσε να προσφέρει. Ήταν εντυπωσιακό το πώς μπορεί να αλλάξει ένα άτομο τόσο γρήγορα το βλέμμα του.
«Ντερέκ δεν έχεις ακούσει ούτε λέξει από αυτά που σου είπα έτσι;» πρόσθεσε  με απογοήτευση
«Λυπάμαι Μάριαμ αλλά βιάζομαι..» αποκρίθηκα  και πλησίασα γρήγορα προς το μέρος τους αφήνοντας τη Μάριαμ να βαριαναστενάζει ξοπίσω μου
  Προτού προλάβω να πλησιάσω η Σάρα κατέβηκε τις σκάλες με εμένα να τρέχω προς το μέρος της.
«Τη ξέρεις» μου ψιθύρισε και με άρπαξε από το μπράτσο  κόβοντας μου τη φόρα.
«Δεν έχω χρόνο» αποκρίθηκα και έφυγα.
  Προσπάθησα να τη φτάσω μέχρι που αναγκάστηκα να ουρλιάξω και το όνομα της δύο φορές. Ξεπρόβαλα βιαστικός έξω μα  Δεν την είχα προλάβει ι.  Προφανώς ήθελε να με αποφύγει.   Αυτή η γριά ίσως να έχει περισσότερα μυστικά απ’ όλους όσους μένουν εδώ.  Όταν γύρισα το κεφάλι μου πρόσεξα το Τζίμ να με παρακολουθεί με ένα βλέμμα τόσο βαθιά δολοφονικό που μου προκάλεσε ανατριχίλα.  Μα αυτό δεν ήταν το πιο παράξενο εκείνης της στιγμής.  Αυτό που με ανάγκασε να τρομάξω ήταν εκείνη η σκιά που πρόσεξα να με παρακολουθεί στο πάνω όροφο από τη δεξιά μεριά του σπιτιού. Κρατούσε τη λευκή κουρτίνα και στεκόταν εκεί κοντά στο παράθυρο ώστε να δω τη σκιά του.  Τότε συνειδητοποίησα ότι ήταν η απαγορευμένη πλευρά.  Αποκρίθηκα μ’ ένα έντονο βλέμμα μα δε μπορούσα να διακρίνω πρόσωπο , ήταν απλά μια καταραμένη σκιά που παρέμεινε εκεί για να με τρομάξει και τα κατάφερε. 
   Έπρεπε να μάθω ποιο πρόσωπο ήταν αυτό που δε δίστασε να με κοιτάξει πάνω από ένα λεπτό. Έμοιαζε λες και ήθελε να προσέξω τη παρουσία του.   Τελικά όσο κυλούν οι μέρες τόσο πιο βαθύ γίνεται αυτό το μυστήριο.
 «Είσαι εντάξει;» με ρώτησε ο  γιός του Τζιμ όταν σταμάτησα να μιλάω.  Είχα κουραστεί.
Κούνησα καταφατικά το κεφάλι γιατί έπρεπε να συνεχίσω να του λέω την ιστορία, άλλωστε εδώ είναι που αρχίζει πραγματικά αυτό το καταραμένο παιχνίδι τους . Τώρα είναι που θα μάθει όλη την αλήθεια για τις φρικτές ανακαλύψεις μας.
«Τι έγινε μετά λοιπόν;» ρώτησε γεμάτος αγωνία. 
   Τότε εγώ συνέχισα να αφηγούμαι τα γεγονότα παρόλο που η πληγές μου δεν είχαν επουλωθεί και η δύναμη μου ήταν ελάχιστη.
  Όταν μπήκα μέσα ο Πατέρας σου δε δίστασε να με κοιτάξει ξανά με εκείνο το δολοφονικό του βλέμμα.  Συνέχυσα να αφηγούμαι ακάθεκτος.  Εγώ τον αγνόησα μέχρι τη στιγμή που με πλησίασε.  Έκανε ένα αργό και ταυτόχρονα ύπουλο βήμα προς το μέρος μου.
«Μη παίζεις με τη φωτιά γιατί θα καείς.» μου ψιθύρισε ενώ εκείνη τη στιγμή η Μάριαμ ξεπρόβαλε από τη κουζίνα κρατώντας ένα ποτήρι χυμό στα χέρια της. 
«Ορίστε» αποκρίθηκε και του το έδωσε με ένα χαμόγελο
   Δεν είχε πει ούτε  ένα ευχαριστώ.   Το μόνο που έκανε ήταν να καθίσει κοντά στο τζάκι εκεί όπου ήταν καθημερινά η θέση του.  Αυτό για μένα αποτελούσε ένα στοιχείο… Ποτέ δεν έφευγε γρήγορα από  εκείνο το σημείο. Ίσως τελικά αυτό το τζάκι να κρύβει κάτι χρήσιμο στην υπόθεση και καθώς το βλέμμα είχε καρφωθεί εκεί η  πόρτα που οδηγούσε  στη κουζίνας άνοιξε ξανά με τον Τόμας να διασχίζει με μια το πάτωμα. 
  Το βλέμμα του Τζίμ έγινε ακόμα πιο σκοτεινό, κοιτούσε το Τόμας λες και ήθελε να τον σκοτώσει… Μα εκείνος ούτε που έδωσε σημασία, προσπέρασε ακόμα κι εμένα.
  Εγώ ακολούθησα ξοπίσω του μετά από λίγο.   Προσπέρασα το δωμάτιο της Έρρικα και όταν πέρασα κοντά από το δικό του ήταν έτοιμος να μπει μέσα … Εκεί μου έριξε μια γρήγορη κλεφτή ματιά και κούνησε το κεφάλι με νόημα. Εγώ αποκρίθηκα με ένα διακριτικό βλέμμα και προχώρησα…  Πέρασα αθόρυβα στο δωμάτιο μου και ξάπλωσα στο κρεβάτι.  Κλείστηκα για ακόμα μια φορά στο καβούκι των σκέψεων μου και ενώ η ώρα πλησίαζε τόσο περισσότερες γίνονταν οι σκέψεις μου.
    Αν ανακύψουμε ακόμα κάτι συγκλονιστικό τι μπορεί να είναι; Ποιοι είναι τόσο αδίστακτοι που πετάνε τα πτώματα των ανθρώπων σαν σκουπίδια στη μέση του δάσους και τι μπορεί να κρύβεται εκεί… Και αυτό καταραμένο σημάδι;   Ιχθείς… Μια λέξη περικυκλωμένοι  από ερωτήματα και μυστήριο. Η Σαρά τι ακριβώς προσπαθεί να κάνει; Είναι με το μέρος μας ή με το δικό τους; Και πως γνωρίζει πράγματα για μένα; Αυτά μου είπε στο δάσος τι διάολο μπορεί αν σημαίνουν πραγματικά; Το παρελθόν είναι το κλειδί; Γιατί;…. Και ποιος είναι αυτός ο καταραμένος δολοφόνος που σκότωσε το φίλο μου; Που να πάρει η οργή! Τι είχε ανακαλύψει ο Μαξ που τους ώθησε να το δολοφονήσουν; Τι;
  Εκείνη τη στιγμή κτύπησε το κινητό μου και εγώ ξαφνιασμένος το απάντησα.
«Ντέρεκ ο αρχηγός θέλει να σου μιλήσει» αποκρίθηκε βιαστικά η Πηνελόπη και δε με άφησε να απαντήσω. «Σε 10 λεπτά να είσαι λίγο πριν το δάσος.»  ξεστόμισε τα τελευταία λόγια της και μου το έκλεισε. 
  Τι να ήθελε τώρα ο αρχηγός αναρωτήθηκα . Φόρεσα αθλητικά ρούχα  για αλωθεί, λες και θα πήγαινα για τρέξιμο και αμέσως κατέβηκα με προορισμό την  έξοδο.   Είχε νυχτώσει μα εμένα το σκοτάδι δε με τρόμαζε.   Καθώς περπατούσα στη πορεία μου ένιωσα μια ξένη παρουσία ξοπίσω μου… Παρόλαυτα συνέχυσα κάνοντας τον ανίδεο. Πέρασα κοντά από δύο σπίτια και βιαστικά κρύφτηκα στο σκοτεινό στενό ανάμεσα τους.  Με την ακοή μου εκείνο το σιγανό και αργό  ποδοβολητό ήχησε στα αυτιά δυνατά.  Παρέμεινα κρυμμένος και περίμενα με υπομονή το ‘θύμα’ μου να με πλησιάσει.  Όταν ένοιωσα το άτομο αρκετά κοντά το βούτηξα από το μπράτσο και με μια γρήγορη κίνηση έφερα το χέρι του πίσω στη πλάτη του  και με το άλλο μου μπράτσο περίζωσα το λαιμό του.  Είχα καταφέρει να τον ακινητοποιήσω και  με μια κίνηση το πλησίασα κοντά στο φως έξω από το στενό.
 « Έρρικα;» αποκρίθηκα ξαφνιασμένος και την άφησα
«Πας καλά; Τι τρέχει μαζί σου;» ξεστόμισε και κράτησε τον πονεμένο της λαιμό. «Παρολίγο να με πνίξεις… Που έμαθες αυτές τις κινήσεις;»
«Με παρακολουθείς;»
«Τι όχι;»  απάντησε μα τα μάτια δεν μπορούσαν αν πουν ψέματα
«Ξέρει..» αποκρίθηκα και τη πλησίασα αργά «Το στόμα μπορεί αν πει όσα ψέματα θέλει αλλά τα μάτια… Τα μάτια είναι ο καθρέπτης της ψυχής…. Τα μάτια δε ψεύδονται ποτέ»  με κοίταξε  με προσοχή και χαμήλωσε το βλέμμα. «Μπορώ λοιπόν να γνωρίζω το λόγο που με παρακολουθείς;»
«Μα δεν..»
«Έρρικα! Δεν έχω το χρόνο σου αυτή τη στιγμή γι’ αυτό πες μου τι ακριβώς αναζητά από εμένα;»
«Ντέρεκ..»
«Παρακαλώ» αποκρίθηκα ειρωνικά
«Δε μας κρύβεις κάτι έτσι;»  με κοιτούσε παράξενα
«Σαν τι να κρύβω;»
«Μη κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις… Αυτή η υπόθεση είναι σοβαρή για εμάς! Σε εμπιστεύομαι και δε..»
«Αφού λες πως με εμπιστεύεσαι γιατί μου κάνεις τέτοιες ερωτήσεις;»
 Έμεινε για λίγο σιωπηλή μα τα μάτια της μιλούσαν με ερωτήματα
«Γνωρίζεις καλά τη Σάρα;» δε δίστασε να ρωτήσει ξανά
«Όχι… Και τώρα πρέπει να συνεχίσω τη διαδρομή μου.. Τα λέμε απόψε…» πρόσθεσα  με χαλαρό βλέμμα  μα εκείνη  δεν έπαψε να  μιλάει.
«Ντέρεκ , πες μου την αλήθεια αν..»
« Έρρικα!» ούρλιαξα μέσα στην απόλυτη ησυχία και την ακούμπησα στον τοίχο. «Δεν έχω χρόνο… Πρέπει να φύγω» συνέχυσα  και προσπάθησα να κρατήσω τη ψυχραιμία μου. Αυτό το κορίτσι είχε αρχίσει να με εκνευρίζει…. « Πήγαινε σπίτι τώρα…  Δε κάνει να κυκλοφορούν νεαρά κορίτσια στο δρόμο τέτοια ώρα..» τελείωσα τη κουβέντα μου και  συνέχυσα ακάθεκτος τη πορεία μου.  
  Είχα φτάσει λίγο πριν το δάσος κοντά στα φώτα με το λιγοστό φωτισμό.  Κοντοστάθηκα σε ένα παγκάκι και υπομονετικά  περίμενα τον αρχηγό.  Είχαν περάσει σχεδόν 20 λεπτά και το σκοτάδι είχε γίνει ακόμα πιο πυκνό με την ομίχλη για συντρόφια.  Ο καιρός είχε αρχίσει να χαλάει και αστραπές άρχισαν να χρωματίζουν τον ουρανό.  Ο Αρχηγός ήταν άφαντος… Μέχρι τι στιγμή που το κινητό μου κτύπησε ξανά.
«Πηνελόπη;» απάντησα αυθόρμητα.
«Εγώ είμαι Ντέρεκ» αποκρίθηκε με εκείνη τη βαριά φωνή του
«Κύριε..» ξεφούρνισα αγχωμένος «Είμαστε σε καλή πορεία… Και ο Τζάκσον τα πάει περίφημα.»
« Πρέπει να μάθεις κάτι..» προσπέρασε τα λόγια μου «Αυτό που θα σου πω αφορά τον Τζάκσον.»
 Δεν είχε παρουσιαστεί … Είμαι αρκετά αφελή τελικά… Πίστεψα ως θα έβλεπα το πρόσωπο του. Κάθε φορά που εμφανιζόταν πάντα το βλέπαμε από μια οθόνη δηλαδή βλέπαμε μια σκιά στην οθόνη … Κι αν ποτέ εμφανιζόταν αυτοπρόσωπος πάντα στο πρόσωπο του φορούσε μάσκα.  
  Μου είχε κάνει εντυπώσει, τι να ήθελε να μου πει άραγε;
«Με κοροϊδέψατε Ντέρεκ… Αλλά εγώ πάντα θα σας ανακαλύπτω. Νομίζετε πως δεν έχω ιδέα για το τι σκαρώνετε απόψε;» ξεστόμισε με ψηλό τόνο .. Εκεί με αποστόμωσε.
  Πως είναι δυνατόν να σκεφτήκαμε να μην  πούμε τίποτα στον εγκέφαλο τις ομάδας μας … Αυτός είναι ο αρχηγός, είναι ο Άλφα κι εμείς η ομάδα του.  Ποτέ δεν μπορείς να κοροϊδεύεις έναν  αρχηγό… Έναν Άλφα.  Πάντα θα βρίσκει τρόπο να σε ανακαλύπτει και να σε καθοδηγεί. 
«Πρέπει να μάθεις κάτι που τόσα χρόνια είναι μυστικό.» είχα παραμείνει σιωπηλός «Ο Τζάκσον είναι γιος μου.»
Όταν το άκουσα αυτό παρέμεινα στήλη άλατος! Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου.  Ο Τζάκσον γιος του Αρχηγού;  Τότε κατάλαβα γιατί συμφώνησε ο Τζάκσον να μη του πούμε τίποτα. Αν αυτό είναι αλήθεια τότε και τα λόγια  της Σάρα  «Είστε και οι δύο μέρος του παιχνιδιού τους… Έχετε και οι δύο σημαδευτεί από τους Ιχθείς….» εκείνη η στιγμή ξεπετάχτηκε από μπροστά μου..  Αν αυτό το γνωρίζει ο αρχηγός  τότε … Η Σάρα έχει δίκαιο για το παρελθόν…  Τώρα αυτό γιατί μου το αποκάλυψε; Γιατί τώρα;  Το μυαλό μου εκείνη τη στιγμή έκανε στροφή 360 μοιρών!  Τι παιχνίδι είναι αυτό που μπλέκουμε;  Τελικά τώρα αρχίζουν όλα.



Chara Christ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου