Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

15 Νοε 2015

0 Game of Shadows (Κεφάλαιο 14) "To απόκομμα'


     Ενώ η βροχή είχε αρχίσει , εκείνος μου είπε αυτό που ήθελε και έκλεισε το τηλέφωνο.  Ναι, αυτό ήταν το τέλος της συζήτησης … Τη συζήτηση δηλαδή… Ένας μικρός μονόλογος του παραλόγου… Βαριαναστέναξα  και με τη βροχή για συντροφιά προχώρησα προς το σπίτι.  Είχα ταραχτεί αρκετά είναι η αλήθεια… Δεν το περίμενα αυτό, όχι… Μήπως τελικά ονειρεύομαι; Μα τι λέω… Ακόμα και ένα όνειρο θα είχε περισσότερη λογική από  αυτό που ζω εγώ τώρα… Προχωρούσα και προχωρούσα… Το βάδισμα μου γινόταν όλο και πιο αργό σε αντίθεση με τη βροχή.  Αχ αυτή η βροχή!  Αν μπορούσε για μια φορά να ξεπλύνει τα ψέματα , να απαλύνει αυτό τον πόνο και να ξεδιαλύνει τις σκέψεις…  Μακάρι να μπορούσε να λύσει αυτό το μυστήριο και να δώσει απαντήσεις που κρύβονται μέσα στο σκοτάδι, σαν ύπουλες σκιές.  Σκιές… Σκιές που μας ακολουθούν και δεν πρόκειται να φύγουν ποτέ, μα όταν έρθει η ώρα θα εμφανιστούν στο φώς… Μόνο που τότε, εμείς ίσως να μην είμαστε έτοιμοι να τις αντιμετωπίσουμε.    Τελικά ναι… Κυνηγάμε σκιές που μας στοιχειώνουν.
   Προτού το καταλάβω  βρέθηκα έξω από το σπίτι και κοντοστάθηκα στην είσοδο γεμάτος σκέψεις.  Αυτή η οικία κάτι μου θυμίζει…. Με το βλέμμα προσηλωμένο εκεί ξαφνικά έφερα μια ασήμαντη εικόνα από το παρελθόν μπροστά μου.  Αυτό το σπίτι τηγμένο μέσα σε τρομερές φλόγες  και σπαρακτικές κραυγές  που ζητούσαν βοήθεια.  Η ανατριχίλα περίζωσε το κορμί μου… Σ’ αυτό το μέρος εγώ έχω ξαναβρεθεί…  Θυμήθηκα το φλογερό της βλέμμα και τη φωνή της να ουρλιάζει το όνομα μου αλλά και ένα άλλο όνομα.  «Μπέν, Ντέρεκ τρέξτε !»  ούρλιαξε συντετριμμένη.   Από τότε που ήρθα εδώ, οι αναμνήσεις από το παρελθόν μου όλο ένα και ξεγλιστρούν από μπροστά μου…. Ίσως το μυαλό μου προσπαθεί να θυμηθεί κάτι… Κάτι σημαντικό…. Προχώρησα…  Δεν έμεινα άλλο έξω στο κρύο και τη βροχή… Βαριαναστέναξα και ακούμπησα το πόμολο της πόρτας.  Εκείνη τη στιγμή ακόμα μια ανάμνηση πετάχτηκε βιαστικά από μπροστά μου. «Θα σας κυνηγήσουν» ξεστόμισε  εκείνη η γυναίκα και τράβηξε τη μητέρα μου από το μπράτσο.  «Πρέπει να φύγουμε» αποκρίθηκε η μάνα μου και το χέρι της ακούμπησε το πόμολο.  Τι είναι τώρα όλα αυτά;  Γιατί τα θυμάμαι τώρα;  Το πρόσωπο αυτής της γυναίκας κάτι μου θυμίζει…  Τότε μια τελευταία εικόνα ξεγλίστρησε  στο μυαλό μου. «Σάρα, άφησε μας να φύγουμε» …. Σάρα; Η Σάρα;  Το μυαλό μου είχε τρελαθεί!  Που να πάρει!  Τι σημαίνουν αυτές οι αναμνήσεις τώρα;  Τέλος! Η Σάρα πρέπει να μου δώσει κάποιες απαντήσεις.  Αυτό που είπε με το παρελθόν…  Αχ…  Ξάφνου η πόρτα άνοιξε με έμενα  να  σβήνω τις σκέψεις και να επανέρχομαι στο τώρα.. Ήταν η Μάριαμ … Με κοίταξε με περίεργα και μου έγνεψε να μπω μέσα.
«Εσύ είσαι αρκετά μουσκεμένος … Θα κρυώσεις.» είπε με μια στοργικότητα.
«Είμαι καλά…» αποκρίθηκα απότομα και προχώρησα.
   Φυσικά και δε πέρασα απαρατήρητος από τα βλέμμα κάποιον… Όσοι βρίσκονταν κείνη την ώρα στο σαλόνι με πρόσεξαν , είχα δει και νέα άτομα… Αυτό πάλι που το πας… Κάθε μέρα παρουσιάζονται και νέα πρόσωπα.  Ένας εξαφανίζεται δύο εμφανίζονται… Ούτε Λερναία Ύδρα να ήταν αυτό το σπίτι.  Μα δεν έδωσα προσοχή…. Το μόνο που με έκαιγε αυτή τη στιγμή ήταν η Σάρα και οι γρίφοι της.
   Αθόρυβα προχώρησα προς τα δωμάτια και στο τελευταίο σκαλί αντίκρισα τη Σάρα.  Οι ερωτήσεις που πλημμύρησαν το μυαλό εκείνη τη στιγμή ήταν αμέτρητες κι εκείνη απλά με κοίταξε με μια διαπεραστική ματιά.  Έτσι απλά, λες και τίποτα δεν είχε συμβεί.   Από το θυμό μου, τα λόγια άρχισαν να πέφτουν σαν δυνατή βροχή … Ερωτήματα μπερδεμένα και απάντηση καμιά.  Είχα θολώσει… Μέχρι που ξέχασα πως υπήρχαν κάμερες… Εκείνη μου έγνεψε με τα μάτια να σταματήσω και εκεί ήταν που ηρέμησα.  Έπρεπε… Αλλιώς θα μας καταλάβαιναν.
   «Θα σου δανείσω το βιβλίο» αποκρίθηκε και με ξάφνιασε.. Την κοιτούσα με απορία.. Μάλλον ήταν για ξεκάρφωμα. «Πέρασε..» είπε και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο της.
   Είχα μείνει άναυδος… Άραγε θα μου έδινε απαντήσεις;
Όταν μπήκαμε μέσα αυτό το δωμάτιο ήταν τόσο κρύο…  Όπως και η ίδια απέναντι μου.  Παντού σκορπισμένα βιβλία και εφημερίδες…  Είχα προσέξει ένα συγκεκριμένο άρθρο στην εφημερίδα πάνω στο κρεβάτι της. «Οι εξαφανίσεις»  είχε κυκλώσει με κόκκινο στυλό τον τίτλο αυτό.
«Σίγουρα θα θες απαντήσεις σωστά;» μουρμούρισε
«Εσύ τι λες;»
« Χμμ… Δυστυχώς αυτές τις απαντήσεις που ζητάς δεν μπορώ να στις δώσω όλες… Ούτε καν τις μισές..»
«Τι διάολο ξέρεις πες μου!» ψήλωσα τον τόνο της φωνής μου.
«Ντέρεκ… Μήπως καλύτερα..»
«Ντέρεκ είναι το όνομα μου.. Τελείωνε και πες  μου..»  τη διέκοψα με μια αυστηρότητα
Γέλασε με ειρωνεία
«Ξέρεις… Μου κάνει  εντύπωση να σου πω την αλήθεια που θυμάσαι μόνο κομμάτια από το παρελθόν σου…»
«Τι εννοείς;»
« Είσαι ο μόνος που μπορεί να απαντήσει με ολοκληρωμένες απαντήσεις για το παρελθόν αλλά και για το παρόν.  Εγώ μόνο το ένα τέταρτο των απαντήσεων έχω.. Το υπόλοιπο βρίσκεται σε εσένα … Η καλύτερα στον κάθε ένα από εσάς.»
«Πάψε πια με τους γρίφους και μίλα ξεκάθαρα επιτέλους.» είχα εκνευριστεί αρκετά
«Προσπάθησε να θυμηθείς Ντέρεκ…  Δεν έχεις βρεθεί εδώ τυχαία. Ούτε εσύ , ούτε κανένας από εσάς…. Είστε κομμάτι τους….»
«Δηλαδή; Εξήγησε μου!»
«Κι ο Μάξ ήταν κομμάτι τους..»
«Μην πιάνεις τον κολλητό μου στο στόμα σου!»
«Νομίζω έχεις υποψιαστεί γιατί τον σκότωσαν έτσι;»
«Τι είχε ανακαλύψει; « την ρώτησα  αγριεμένος
«Δε το γνωρίζω.. Αλλά ήταν κάτι σημαντικό.»
«Έλα ρε; Και εγώ που νόμιζα πως δεν ήταν..»  την ειρωνεύτηκα
«Εσύ κι αυτός έχετε κτίσει τη δική σας ιστορία στο παρελθόν σε εκείνο το ίδρυμα θυμάσαι;»
Το μυαλό μου έκανε μια γρήγορη αναδρομή… Εκείνες οι φρικτές εικόνες παρουσιάστηκαν στο μυαλό μου ξανά.  Ουρλιαχτά , φωτιές…. Ένα νεκρό κορίτσι .
«Κάτι θυμάσαι…» αποκρίθηκε όταν πρόσεξε το φλογερό μου βλέμμα « Ήσασταν μικροί ακόμα, ίσως γι’ αυτό οι αναμνήσεις είναι τόσο λίγες… Εγώ σας πρόσεχα… Αυτό το θυμάσαι;»
Όλα ήταν τόσο μπερδεμένα εκείνη τη στιγμή.
«Ναι, υπήρξα κι εγώ μέρος του σχεδίου τους… Αλλά το είχα μετανιώσει… Δεν είχα άλλη επιλογή όμως»  ξεστόμισε και τα μάτια της βούρκωσαν
«Δεν σ καταλαβαίνω..»
«Ακόμα μας ελέγχουν Ντέρεκ… Δεν θα πάψουν ποτέ να είναι μέρος της ζωής μας… Κρύβονται σαν σκιές στο σκοτάδι!  Μα δεν εξαφανίζονται ποτέ στ’ αλήθεια.  Όσα βήματα κι αν προχωρήσουμε προς την αποκάλυψη τους , αυτοί… Πάντα θα βρίσκονται 10 βήματα πιο μπροστά μας.  Είναι παντού! Και το μόνο που θέλουν να κερδίσουν είναι εξουσία και χρήμα! Αυτό… Γιατί απλά, η ανθρωπιά έχει χαθεί.. Μας έχει φθείρει η εξουσία! Έχουμε γίνει τέρατα . Τέρατα χωρίς όρια. Ένας είναι ο εγκέφαλος! Δεν ξέρω ποιος… Αλλά είναι ένα διεφθαρμένο βρόμικο μυαλό.. Να προσέχετε Νέρεκ… Δεν τους ξεφεύγει τίποτα! »  αποκρίθηκε κι τότε  το κτύπημα της πόρτας μας διέκοψε « Θέλω να ξέρεις μόνο ένα πράγμα.. Αυτό το σπίτι ήταν ορφανοτροφείο… Ένα ίδρυμα για παιδιά χωρίς οικογένεια…  Ήταν ο τέλειος στόχος γι’ αυτός.» είπε τη τελευταία της κουβέντα, άρπαξε ένα βιβλίο μου το έδωσε και πλησίασε για να ανοίξει.
   Ήταν ένας άντρας , αρκετά ψηλός  με ένα παράξενο βλέμμα …   Το πρόσωπο του ήταν γεμάτο μυστήριο. Φορούσε μαύρα ρούχα και κοίταξε έντονα τη Σάρα.  Εγώ έμεινα εκεί ακίνητος και αμίλητος με το βιβλίο στο χέρι. 
«Ελπίζω το βιβλίο να σε βοηθήσει» αποκρίθηκε ενώ κοίταξε εκείνο τον άντρα με το ίδια έντονη ματιά που την κοιτούσε.
«Ευχαριστώ» ξεστόμισα και τους προσπέρασα.
   Καθώς τα βήματα του είχαν παρία προς την έξοδο  αυτός έστρεψε  ένα βλέμμα κατά πάνω μου.   Εγώ χαμήλωσα το κεφάλι και προχώρησα.   Δεν τον είχα ξαναδεί. 
    Όταν πέρασα έξω  αυτό έσπρωξε τη πόρτα δυνατά γεμάτος αγένεια…  Μου φάνηκε παράξενο… Αλλά εδώ μέσα τίποτα δεν πρέπει αν μου κάνει εντύπωση πια…  Βαριαναστέναξα προχορόντας προς το δωμάτιο μου.   
«Ντέρεκ.» ακούστηκε η φωνή της Έρρικα που βρέθηκε μπροστά μου
«Άντε πάλι.. Όλο μπροστά μου θα σε βρίσκω;»
«Γνωρίζεις καλά τη Σάρα;» μπήκε αμέσως στο ψητό
«Τι θες ρε κορίτσι μου;»
«Πες μου! Σε παρακαλώ…. Αν θες να κάνεις πίσω  είναι εντάξει… Αρκεί να μην μας προδόσεις.»
«Πάλι τα ίδια;» αποκρίθηκα και έκανα μια γκριμάτσα « Δε θα σας προδώσω εντάξει;» είπα και την προσπέρασα
«Ντέρεκ Σε  επιστέφομαι..» ξεστόμισε  με ένα βλέμμα που έλεγε όσα δεν μπορούσε το στόμα της να πει.
«Ωραία…. Τότε τα λέμε απόψε.» ψιθύρισα και προχώρησα αδιάφορος αφήνοντας αυτά τα δυο πράσινα μάτια ξοπίσω μου να με κοιτάνε.
   Η ώρα πλησίαζε κι εγώ δεν είχα χρόνο για άλλες σκέψεις.  Έπρεπε να καθαρίσω το μυαλό μου… Όταν μπήκα στο δωμάτιο μου κάθισα στο κρεβάτι και πέταξα το βιβλίο θυμωμένος στο πάτωμα.   Ακούμπησα το κεφάλι στο μαξιλάρι μου και προσπάθησα να  χαλαρώσω.   Όχι δεν μπορούσα να ξεφύγω από τις σκέψεις…. Όσο βρίσκομαι εδώ αυτό είναι αδύνατο. Έτρεψα το κεφάλι αυθόρμητα αριστερά μου εκεί όπου πέταξα και το βιβλίο και τότε πρόσεξα ένα κομμένο απόκομμα να προεξέχει.   Σηκώθηκα και το άρπαξα χωρίς να χάσω χρόνο.  Όταν το άνοιξα μου έκανε αρκετή εντύπωση.  Έμοιαζε με λίστα…  Αυτά που έγραφε ήταν τόσο παράξενα.
‘2009 Μέρα 1’
·         001 απέτυχε
·         005  νεκρός
·         009 απέτυχε
·         022 απέτυχε
·         050 απορρίπτετε
·         055 απορρίπτετε
·         059 απέτυχε
·         061 απέτυχε
·         065 απορρίπτετε
·         068  απέτυχε
·         070 νεκρός
·         076 απέτυχε
·         080 απορρίπτετε
·         087 απορρίπτετε
·         090 νεκρός
·         092 νεκρός
·         098 νεκρός
·         100  απέτυχε
·         109 απέτυχε
·         110 απέτυχε
·         113 απέτυχε…..



Οι αριθμοί όλο και πλήθαιναν όπως και οι απορίες μου…  Τι ήταν αυτό;  Και αυτά που ήταν γραμμένα δίπλα;   Οι αριθμοί  έφτασαν μέχρι το 300 ενώ ακλουθούσε το ίδιο πράγμα σαν ένα μοτίβο… ‘Απέτυχε, νεκρός, απορρίπτετε.’ Τότε αναρωτήθηκα… Οι αριθμοί που δεν υπήρχαν τι να σημαίνουν;


Chara Christ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου