Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

23 Νοε 2015

0 Game of Shadows (Κεφάλαιο 15) " Οι στοές"


   Κοιτούσα για ώρα αυτό το απόκομμα που κρατούσα στα χέρια μου και σκεφτόμουν…  Τι να σημαίνει άραγε;   Και αυτό που είπε η Σάρα για το σπίτι αλλά και για κείνους…. «Είναι παντού! Και το μόνο που θέλουν να κερδίσουν είναι εξουσία και χρήμα!..... Αυτό το σπίτι ήταν ορφανοτροφείο… Ένα ίδρυμα για παιδιά χωρίς οικογένεια…  Ήταν ο τέλειος στόχος γι’ αυτός.»   … O τέλειος στόχος;  Αυτά τα λόγια είχαν κολλήσει στο μυαλό μου… Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ έστω και για λίγο… Κοίταξα την ώρα στο κινητό μου … Είχε πάει δώδεκα… Η μεγάλη στιγμή έφτασε. Φόρεσα ένα μαύρο τζιν και μια γκρίζα φανέλα. Έπειτα φόρεσα το μαύρο σακάκι μου και στη μέσα θήκη έβαλα το όπλο μου…. Έτοιμος ‘δολοφόνος’.  Πήρα μια ανάσα και κοίταξα την πόρτα.  Με το που θα κάνω το πρώτο βήμα έξω από εδώ  ένα μέρος του μυστριού θα λυθεί και αυτή τη φορά δε θα είμαι μόνος μου…  
   Φεύγοντας έκλεισα αρκετά σιγά τη πόρτα  και στο διάδρομο τα  βλέμματα Εμένα ,της Έρρικα του Τόμας και του Τζάκσον  συναντήθηκαν.  Όλοι περιμέναμε αυτή την ώρα και τώρα ήρθε.  Πλησιάσαμε αθόρυβα προς την Έρρικα  κι αρχίσαμε να ψιθυρίζουμε.
«Μετά από 5 ολόκληρες ώρες κατάφερα να μπω στο σύστημα τους..» είπε σιγά ο Τζάκσον
«Το απενεργοποίησες δηλαδή;» ρώτησε ο Τόμας.
«Ναι.. Αλλά..»
«Αλλά τι;» πετάχτηκα εγώ
«Δε θα αντέξει για πολύ… Έχουμε λίγο χρόνο μπροστά μας»
«Τι εννοείς» φώναξε δυνατά σοκαρισμένος ο Τόμας
«Σσσς!» αποκρίθηκε η Έρρικα
«Μισή ώρα..» πρόσθεσε  και κοίταξε τον Τόμας
«Μόνο; Αυτό σημαίνει καταστροφή!»  συνέχυσε εκείνος μες τη ταραχή του
«Τόμας κάνε λίγο ησυχία!» του ψιθύρισα με έντονο βλέμμα
  Εκείνη τη στιγμή η πόρτα πιο πέρα ακούστηκε… Εμείς πανικοβληθήκαμε και ταραγμένοι παγώσαμε από το φόβο.
«Γρήγορα πηγαίνετε όλοι κάτω..» μας πρόσταξε βιαστικά ο Τζάκσον.
Χωρίς να χάσουμε ούτε δευτερόλεπτο τρέξαμε αθόρυβα  προς τις σκάλες ενώ αυτό έμεινε πίσω.
Καθώς κατέβαινα άθελα μου άκουσα τη συνομιλία. 
«Κύριε Τζάκσον;» ακούστηκε η φωνή της Σίσι
«Αμ.. Σίσι;»
«Τι κάνετε  τέτοια ώρα εδώ;»
«Ε.. Ε εγώ… Εσύ τι κάνεις;»
«Χαχ.. Εγώ πάω να πάρω λίγο νερό γιατί εγώ διψάσει..»
«Κι εγώ..» 
«Με τζιν αθλητικά και μαύρη φανέλα;» αποκρίθηκε εκείνη
«Ε;.. Α ναι.. Δου, δουλεύω μια εργασία και δε πρόλαβα ν’ αλλάξω..» πρόσθεσε μέσα στη σύγχυση του
  Την απασχόλησε για λίγο μέχρι εμείς να κρυφτούμε και να περάσουμε στην απαγορευμένη πλευρά… Αυτός την ακολούθησε μέχρι τη κουζίνα και  έπειτα πήρε όπως κι αυτή ένα ποτήρι νερό… Ανέβηκαν  ξανά πάνω και  αυτός με αργά βήματα προχώρησε προς τη πόρτα του δωματίου του… Ήθελε να βεβαιωθεί πως η Σίσι θα έμπαινε στο δωμάτιο της… Μόλις η πόρτα της έκλεισε αυτός γρήγορα κατέβηκε κάτω  και μας βρήκε.
«Καλύτερα να μείνω … Έτσι θα σας καλύψω καλύτερα»  ψιθύρισε
«Η  Κίμ θα έρθει σε λίγο… Αν μπορείς περίμενε την εδώ..» ξεστόμισε βιαστικά η Έρρικα
«Γιατί αυτός;» πετάχτηκε αμέσως ο Τόμας
«Ξέρεις πολύ καλά γιατί… Αν συμβεί κάτι ειδοποίησε μας… Εντάξει;» κοίταξε  τον Τζάκσον ενώ αυτός της έγνεψε καταφατικά
   Εμείς δεν είχαμε χρόνο ν για χάσιμο… Έπρεπε να προχωρήσουμε κι αυτό κάναμε. 
   Πρώτη φορά βρισκόμουν στην απαγορευμένη πλευρά.. Ο Μάξ δεν μου είχε περιγράψει ποτέ αυτό το μέρος.  Ήταν αρκετά σκοτεινό… Είχαμε αναγκαστεί να χρησιμοποιήσουμε τους φακούς που πήραν η Κιμ και ο Τόμ.  Η μυρωδιά της σκόνης και της μούχλας  μου προκάλεσαν αΐδια … Για κάποιο λόγο αυτό το μέρος μου προκαλούσε ανάμικτα συναισθήματα.
  Προσπεράσαμε ένα μακρόστενο διάδρομο γεμάτο πίνακες αλλά και πόρτες με αριθμούς… Προχωρώντας σταματήσαμε κοντά σε μια μεγάλη βιβλιοθήκη τότε ο Τόμας στραβοκατάπιε…
 «Υπάρχει μυστικό δωμάτιο έτσι;» αποκρίθηκα  και την κοίταξα. Μου έγνεψε καταφατικά και κοντοστάθηκε στη μέση της βιβλιοθήκης εκεί όπου έβλεπε την αντανάκλαση της στον μακρόστενο καθρέπτη...   Ένας καθρέπτης στη μέση της βιβλιοθήκης…   Τότε μια γρήγορη ανάμνηση πέρασε από μπροστά μου… Η εικόνα δεν ήταν ξεκάθαρες.. Απλά ένα πρόσωπο ενός άνδρα κι αυτό θολό..
«Μισώ τους καθρέπτες..» αποκρίθηκε ο Τόμας ενώ κοιτούσε την αντανάκλαση του.. Το πρόσωπο του είχε χρωματιστεί ο φόβος…
«Είστε έτοιμοι»  ξεστόμισε εκείνη
  Εγώ έγνεψα καταφατικά ενώ ο Τόμας την κοίταξε με αβεβαιότητα.   Έκανε δυο βήματα και πλησίασε ακόμα περισσότερο στον καθρέπτη κι εκεί  γονάτισε στο παρκέ.   Ο Τόμας άρπαξε το κράτησε το της φακό της και τον κράτησε κοντά της .  Εκείνη μετακίνησε ένα βιβλίο που βρισκόταν στη γωνία… Εκεί υπήρχε ένα μαύρο στρογγυλό και διακριτικό κουμπί… Μας κοίταξε και πήρε μια βαθιά ανάσα.  Το πάτησε.
  Ο Καθρέπτης άνοιξε σαν μια απλή πόρτα με θέα το σκοτάδι…
«Πάμε..» αποκρίθηκε και προχώρησε ενώ άρπαξε το φακό της από τα χέρια του Τόμας.  Αυτός στάθηκε σαν άγαλμα.. Ναι.. είχε φοβηθεί μου ήταν πια ξεκάθαρο.
Αυτός βαριαναστέναξε… Ίσως να μην ήθελε να ξανά ζήσει όλα αυτά που τους είχαν συμβεί εδώ μέσα…
«Άντε πάμε..» αποκρίθηκα και τον προσπέρασα …
  Τότε πήρα μήνυμα από το Τζάκσον… Κοίταξα το κινητό μου και το διάβασα. Έλεγε πως το πεδίο είναι ελεύθερο και πως είχε βρει την Κίμ.. Όταν τους το ανακοίνωσα η Έρρικα προχώρησε ενώ ο  Τομάς με κοίταξε έντονα  γεμάτος αβεβαιότητα... Αλλά κυρίως καχυποψία.  Δεν του έδωσα σημασία.
  Καθώς προχωρούσαμε το πέρασμα γινόταν όλο και πιο στενό… Ευτυχώς δεν είμαι κλειστοφοβικός αλλιώς θα είχα λιποθυμήσει μέχρι τώρα.  Όσο προχωρούσαμε  το πάτωμα όλο και πιο γινόταν κατηφορικό και στη πορεία το μάρμαρο είχε γίνει χώμα… Σε μια στιγμή η Έρρικα σταμάτησα απότομα και γύρισε βιαστικά προς το μέρος μου… Αν ήμουν ακόμα ένα βήμα πιο κοντά της θα νόμιζε κανείς πως θα με φιλούσε.
«Αν θες να φύγεις μπορείς..» αποκρίθηκε  βιαστική με ένα πιστικό βλέμμα.
«Δεν είμαι δειλός… Και δεν θα υποχωρήσω..» ξεστόμισα με αποφασιστικότητα.
Κούνησε το κεφάλι καταφατικά και προχώρησε…. Ο χώρος  άρχισε να γίνεται  όλο και πιο πλατύς και σε λίγα λεπτά φτάσαμε στο τέλος.. Η μάλλον… Την Αρχή των διαδρόμων . Έμοιαζαν με τρις στοές… Αρκετά μεγάλες.. Εμείνα άναυδος, δεν είχα λόγια…
«Wow!» 
«Τεράστιες ε;» ξεστόμισε ο Τόμας
«Απίστευτο..»
«Πρέπει να προχωρήσουμε..» αποκρίθηκε η Έρρικα και προχώρησε προς τη μεσαία στοά…
Προτού προχωρήσει την άρπαξα από το μπράτσο και χαμήλωσα το φακό της.
«’Ει τι κάνεις;» αναρωτήθηκε ο Τόμας
«Γρήγορα να κρυφτούμε..» ψιθύρισα   βιαστικά
«Ε;» αποκρίθηκε κι έκανε μια γκριμάτσα
 «Κάποιος έρχεται!  Γρήγορα πάμε στη δίπλα στοά»
«Μα τι λες;» αποκρίθηκε εκείνη
«Γρήγορα!» πρόσθεσα κι έκλεισα αμέσως το φακό μου
«Έχεις τρελαθεί;» ξεστόμισε ο Τόμας
Τότε εγώ τον έσπρωξα στη πρώτη στοά και μαζί μου τράβηξα την Έρρικα
«Μα τι κάνεις;» είπε εκείνη
«Σσς!» ξεστόμισα και της έκλεισα το στόμα με το χέρι μου «Κι εσύ κλείσε το φακό σου τώρα» τόνισα και ακούμπησα την πλάτη μου στον τοίχο με την Έρρικα στην αγκαλιά μου..
Ξαφνικά τα βήματα που είχα ακούσει με την καλή ακοή μου, ήχησαν δυνατά  από το βάθος όπως και οι άγνωστες τρανταχτές φωνές τους .

Chara Christ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου