Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

28 Νοε 2015

0 Game of Shadows (Κεφάλαιο 16) "Το δωμάτιο"


     Έχουν περάσει δύο μέρες μετά από εκείνη την τρανταχτή βραδιά… Ο Τόμας και η Έρρικα μετά από την εξέλιξη των γεγονότων έκαναν πίσω… Περισσότερο εκείνη δηλαδή, γιατί ο Τόμας δεχτικέ να συνεχίσει …  Η Κιμ ο Τζάκσον κι εγώ μαζί με τον Τόμ συνεχίζουμε μόνοι μας σ’ αυτό το καταραμένο παιχνίδι τους, που  γίνεται όλο και πιο ζοφερό με το χρόνο… Τα θύματα περισσότερα και θύτες ακόμα πιο πολλοί.  Δεν μπορώ να καταλάβω ακόμα ποιος είναι ο θύτης και ποιος η λεία σ’ αυτή την υπόθεση.  Αυτό που με μπερδεύει  πιο πολύ είναι  η νέα φιάλη που ανακαλύψαμε.  
  Βαριαναστέναξα και σηκώθηκα από το κρεβάτι.  Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και τότε εκείνη η βραδιά σαν βέλος χαρακτικέ μπροστά μου. 
  Το μόνο που  είχαμε διακρίνει ήταν δυο σκιές … Κρατούσαν τους δικούς τους φακούς και με μια γρήγορη κλεφτή ματιά που είχα  ρίξει πρόσεξα πως ένας κρατούσε κάτι στα χεριά του.. Σαν μια μικρή φιάλη.  Ήταν γυρισμένοι πλάτη  και ανδρικές φωνές του ήχησαν δυνατά.
 «Τώρα πρέπει να περιμένουμε;»  αποκρίθηκε ο ένας
Εμείς δεν βγάλαμε ούτε άχνα…  Είχαμε φοβηθεί.
«Ναι..» απάντησε ο άλλος
 Ξαφνικά  ακούστηκαν άλλα βήματα από το βάθος και μια ακόμα σκιά ξεπρόβαλε… Μόνο που αυτή η σκιά είχε και πρόσωπο.  Και αυτό το πρόσωπο ήταν γνώριμο και για τους τρις μας
«Το έχετε;» ξεστόμισε η Μάριαμ
Αυτοί κοιτάχτηκαν και ο ένας της έδωσε τη φιάλη που κρατούσε στο χέρι.
«Χρειαζόμαστε περισσότερα ξέρεις…» αποκρίθηκε αυτός που της παρέδωσε τη φιάλη
Εκείνη δεν απάντησε
«Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις»
«Πως είναι;» τους ρώτησε  ταραγμένη προτού φύγουν και προσπέρασε τα λόγια τους.
«Μέχρι τώρα ζωντανός.»  είπε ο ένας
«Αλλά για να συνεχίσει να είναι ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. ..Ξανά.» ξεστόμισε ο άλλος απειλητικά .. Αυτή ήταν η τελευταία τους κουβέντα και προχώρησαν πίσω στη στοά απ’ όπου και είχαν εμφανιστεί.
   Η Μάριαμ απομακρύνθηκε με απογοήτευση ενώ εκείνη τη στιγμή ο φόβος της ήταν πιο έντονος από  το δικό μας.   Μετά από αυτό εμείς αθόρυβα με τα πρόσωπα συγκλονισμένα ανάψαμε και πάλι τους φακούς.  Εγώ δεν είχα σοκαριστεί στ’ αλήθεια.. Την είχα υποψιαστεί από τη πρώτη κιόλας μέρα… Η Μάριαμ έπαιζε βρόμικο παιχνίδι… Και πιθανόν τα χεριά της να έχουν βαφτεί με αίμα.  
   Ακόμα θυμάμαι ένα πρωινό που την είχα δει να βγαίνει από το δωμάτιο του  Τζίμ και μετά να πλησιάζει στο δωμάτιο της Έρρικα…. Αυτό που μου έλεγε πάντα για τις κρίσεις της Έρρικας δεν είναι ψέμα.. Όμως η αιτία είναι μια… Και το όνομα πια γνώριμο για εμάς. Ιχθείς..
   Είχαμε προχωρήσει αρκετά μέχρι τη στιγμή που συναντήσαμε μια σιδερένια πόρτα με το σύμβολο τους.   Ήταν ρίσκο να την ανοίξουμε μα έπρεπε να βρούμε κάποιο τρόπο γιατί σίγουρο πίσω από αυτή κάτι θα ήταν κρυμμένο.
«Και τώρα;» είχε αναρωτηθεί ο Τόμ
«Πρέπει να βρούμε τρόπο να μπούμε» αποκρίθηκα εγώ
«Ας μη πάρουμε τέτοιο ρίσκο ακόμα… Καλύτερα να προχωρήσουμε … Ο χρόνος μας τελειώνει.» ξεστόμισε εκείνη
«Και αν εδώ κρύβεται κάτι σημαντικό;» είχα προσθέσει
«Τη τελευταία φορά που δοκιμάσαμε κάτι τέτοιο δεν είχαμε καλά αποτελέσματα» αποκρίθηκε με έντονο τόνο
«Εντάξει το καταλαβαίνω αλλά..»
«Αλλά τίποτα! Ας προχωρήσουμε..»
«Αφού θες να ανακαλύψεις την αλήθεια γιατί υποχωρείς..» ξεστόμισα με ένταση
«Δεν υποχωρώ!»
«Αυτό κάνεις»
«Α ναι;» η ειρωνεία δεν έλειπε από τις λέξεις μου.
«Εντάξει ηρεμίστε λιγάκι..» πρόσθεσε ο Τόμας
«Ας προχωρήσουμε.»
«Υποχωρείς..»
«Σταμάτα επιτέλους!»
«Παιδιά..» πετάχτηκε ο Τόμας
«Γιατί το κάνεις;» συνέχυσα ανένδοτος
«Δεν κάνω τίποτα..»
«Παιδιά..»
«Ακριβώς!»
«Παιδιά!» ούρλιαξε έντονα
«Τι;» προσθέσαμε και οι δύο οργισμένοι
«Νομίζω πως βρήκα κάτι..» είπε και  στο χέρι του κράτησε μια φιάλη. «Χαχ.. 007; Τι είναι αυτό θα έρθει ο Τζέιμς Μπόντ για παρέα;» ξεστόμισε σαρκαστικά
«Δεν είναι αστείο Τόμ!» πρόσθεσε εκείνη
«Έ! Για χαλάρωσε λίγο εντάξει και επιτέλους πάψε να υψώνεις τον τόνο της φωνής σου…»
Δεν μου απάντησε.. Ησύχασε όμως.
«Κράτα το καλά Τόμας.. Αυτό είναι στοιχείο.. Και μάλιστα καλό..»  Ήταν αίμα.. Αμέσως θυμήθηκα εκείνο το απόκομμα με τους αριθμούς. Τελικά αυτή η φιάλη θα είναι ένα τρανταχτό  στοιχείο.
«Ας προχωρήσουμε…» πρόσθεσε με επιμονή η Έρρικα
   Ο Τόμας με κοίταξε κι έπειτα την ακολούθησε… Όταν προχώρησαν λίγα βήματα πιο μπροστά εγώ βιαστικά έβαλα από τη τσέπη μου ένα μικρό μαχαίρι και χάραξα στο τοίχο δίπλα στη πόρτα μια διακριτική γραμμή στο κάτω μέρος… Μετά τους ακολούθησα… Αλλά μακάρι να μην το είχα κάνει.
« Μας έχουν μείνει μόνο δέκα λεπτά και νομίζω πως κάνουμε κύκλους!» ξεστόμισε ο Τόμας αγχωμένος «Αυτή είναι η ίδια πόρτα που είδαμε πριν.. Και αυτές οι πατημασιές μας» είπε και έτρεψε το φακό του προς τα κάτω
«Μάλλον έχεις δίκαιο» είπε εκείνη
«Όχι..» ξεστόμισα με σιγουριά ενώ αυτοί με κοίταξαν με απορία.
 Γονάτισα και δε βρήκα το σημάδι που είχα χαράξει.
«Κάνεις λάθος… Αυτές οι πατημασιές είναι παλιές..» πρόσθεσα  όταν ακούμπησα το δάκτυλο μου πάνω τους … « Και κυρίως.. προτού φύγουμε από το μέρος που ήμασταν χάραξα ένα διακριτικό σημάδι  σε στιγμή που θα είχαμε αυτό το πρόβλημα.
«Ωραίος!!» αποκρίθηκε ο Τόμας
«Συνεχίζουμε λοιπόν;»
«Ναι..» αποκρίθηκε μονολεκτικά η Έρρικα
  Στη πορεία μας περάσαμε μέσα από άλλη σήραγγα  και αυτό που θα συναντούσαμε ήταν κάτι πραγματικά απρόσμενο.
«Τι είναι αυτό;» αναρωτήθηκε ο Τόμας με το φακό στραμμένο στο τοίχο απέναντι μας
«Μοιάζει με πόρτα..» απάντησα
«Παράξενο… Είναι ανοιχτή..» ξεστόμισε ο Τόμας και με κοίταξε γεμάτος απορία όπως και εκείνη
Και οι τρις είχαμε το ίδιο ερώτημα.. Μήπως είναι παγίδα;
«Πάμε να δούμε καλύτερα..» ξεστόμισε με δισταγμό και την ακολουθήσαμε
Περάσαμε μέσα, κάτι μάλλον ήταν λάθος… Ή μήπως και σωστό;
  Το μέρος μύριζε απαίσια και ο χώρος ήταν τρομακτικά σκοτεινός .  Μακάρι να μην είχαμε  ρίξει πότε φώς εδώ μέσα…
«Μοιάζει με εργαστήριο.» ξεστόμισε ο Τόμας
Εκείνη κι εγώ κοιταχτήκαμε ταραγμένοι… Αυτό το μέρος το είχαμε ξαναδεί. Εκείνο το απαίσιο λευκό κρεβάτι που τώρα ήταν κολλημένο από σκόνη και αυτά τα καταραμένα εργαλεία.
«Παιδία δείτε εδώ» πρόσθεσε συγκλονισμένος
«Τι είναι αυτό;» αναρωτήθηκε εκείνη
  Στον έναν από τους τέσσερεις τοίχους που μας περιτριγύριζαν  υπήρχαν μικρές διακριτικές τετράγωνες πόρτες…. Εγώ είχα καταλάβει τι ήταν… Θάλαμοι νεκρών.
«Νομίζω καλύτερα να μη ξέρετε..» ξεστόμισα
«Γιατί όχι; Ήρθαμε για στοιχεία ..» πρόσθεσε ο Τόμας και πλησίασε.
«Τόμας μη πειράξεις τίποτα!» μα  δεν άκουσε τα λόγια μου
  Άνοιξε τον ένα θάλαμο και τότε μείναμε άναυδοι.. Χαμήλωσα το βλέμμα όχι γιατί φοβήθηκα αλλά επειδή δεν κατάφερα να τον σταματήσω.
«Όχι!» ακούστηκε η σπαραχτική κραυγή της  όταν αναγνώριζε το γυμνό πτώμα.. Γονάτισε και αθόρυβα έβαλε το χέρι στο στόμα για να μην ουρλιάξει ξανά.
Εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα εμένα… Στο μυαλό μου ήρθε εκείνη η καταραμένη νύχτα που κράτησα το νεκρό σώμα του κολλητού μου στα χέρια μου.
«Άννα.» ακούστηκε η συγκλονισμένη  φωνή του Τόμας. Μετά σιωπή, θρηνούσαν μέσα από την σιωπή.
Τότε κατάλαβα πως αυτό το κορίτσι άνηκε στην ομάδα τους…

«Πρέπει να φύγουμε.» έσπασα εκείνη τη θλιβερή σιωπή.  Σήκωσα από το πάτωμα την Έρρικα που δάκρυσε και κοίταξα το θλιμμένο πρόσωπο του Τόμας. Μου έγνεψε καταφατικά και προχώρησε… Εγώ έκλεισα το θάλαμο μα δε θα ξεχνούσα ποτέ την εικόνα.  Πως μπορεί άλλωστε κάποιος να ξεχάσει κάτι τέτοιο.. Με τι τέρατα έχουμε να κάνουμε;



Chara Christ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου