Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

21 Δεκ 2015

0 Η Τελετή (Κεφάλαιο 22) "Τέλος" *Τελευταίο κεφάλαιο*

  'Όχι! δεν μπορεί! Δεν μπορεί ο Ντάνιελ να είναι νεκρός! Τα μάτια μου θολώνουν από οργή και πόνο ταυτόχρονα. Ακούω καραβιές και ανθρώπους να φωνάζουν. Τώρα βρίσκομαι πίσω στο κελί μου το οποίο έχει καταστραφεί. Βλέπω ανθρώπους να πηγαινοέρχονται. Το δωμάτιο περιβάλλεται από τρομερούς ανεμοστρόβιλους και παρόλο που δεν έχει σύννεφα το μέρος, αστραπές κτυπούν τραντάζουν όλο το κτήριο χτυπάνε παντού γύρο μου. Καίγομαι ολόκληρη και τα ρούχα μου σιγά-σιγά διαβρώνονται. Φλούδες φεύγουν από το δέρμα μου και δεν μπορώ να το σταματήσω. Πονάω. Πονάει η καρδιά μου. Η ψυχή μου. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Ντάνιελ είναι νεκρός. 
     Κλείνω δυνατά τα μάτια μου και όταν τα ξανά ανοίγω βρίσκομαι εκεί που βρισκόταν το πνεύμα μου πριν από λίγο. Κοιτάζω γύρο μου και εντοπίζω το σώμα του Ντάνιελ. Αμέσως όλη η περιοχή περικυκλώνεται από κατάμαυρα σύννεφα. Αστραπές και τυφώνες δημιουργούνται γύρο μου και χτυπάνε αλύπητα ότι βρίσκεται μπροστά στον δρόμο τους. Τρέχω στον Ντάνιελ. Τον παίρνω στην αγκαλιά μου και αρχίζω και τον χτυπάω μήπως μου δώσει μια ανάσα. Τίποτα. Τον σφίγγω πάνω μου και κραυγές πένθους βγαίνουν από μέσα μου. Δεν βλέπω τίποτα μπροστά μου. Δυνατή βροχή ξεκίνησε και οι κεραυνοί χτυπάνε όλο και πιο πολύ γύρο μου. Γιατί? Γιατί μου συμβαίνει αυτό?

"Σε παρακαλώ! Μην με αφήνεις. Σ' αγαπώ." του ψιθυρίζω συνέχεα στο αυτί λες και θα με ακούσει. Τα δάκρυά μου πέφτουν βροχή από το πρόσωπό μου και δεν τον αφήνω δευτερόλεπτο από πάνω μου. Τα χέρια μου είναι γεμάτα αίμα. Το δικό του αίμα.
"Όχι, όχι, όχι....Σε παρακαλώ!" λέω κάπως πιο δυνατά.
"ΟΧΙ!!!" τώρα η φωνή μου έγινε δυνατή και αντηχεί παντού γύρο μας. Νιώθω την γη κάτω από τα πόδια μου να τρέμει. Να υποχωρεί. Σηκώνω το βλέμμα μου από το πρόσωπό του και ο χρόνος έχει σταματήσει. Όλοι γύρο μου είναι στον αέρα ακίνητοι. Όλοι αιωρούνται με ένα βλέμμα τρόμου ζωγραφισμένο στα πρόσωπά του. Δεν κουνιέται ούτε αναπνέει κανείς. Οι αστραπές οι τυφώνες και το χαλάζι έχει κολλήσει. Το μόνο που κινείτε είναι η γη από κάτω μου. Σιγά-σιγά διαλύεται. Τελικά ένα κρατήρας τουλάχιστον πέντε μέτρων δημιουργείτε από κάτω μου. Ανάμεσα στους ανθρώπους κάτι σαν χρυσόσκονη αιωρείται μαζί τους. Γύρο από τις αστραπές, κάτω από τα πόδια μου. Παντού αιωρείται μια χρυσή σκόνη. Ή σαν άμμος είναι.
    
     Γυρνάω ξανά την προσοχή μου στον Ντάνιελ. Τον βγάζω από την αγκαλιά μου και τον ακουμπάω στο έδαφος. Βάζω νερό στις πληγές του και το τραβάω πίσω, βγάζοντας μαζί του και τις δύο σφαίρες. Ακουμπάω το ένα μου χέρι πάνω στην καρδιά του και το άλλο στο κεφάλι του. Αναγκάζω το αίμα του να συνεχίζει να ρέει μέσα στις φλέβες του και την καρδιά του να χτυπήσει ξανά. Βάζω ότι έχω και δεν έχω. Ψυχή και σώμα για να τον θεραπεύσω. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα νιώθω την καρδιά του να κτυπάει χωρίς την βοήθειά μου. Βάζω τε χέρια μου πάνω από τις πληγές τους και πιέζομαι τόσο πολύ που μου έρχεται ζαλάδα. Αρχίζει να αναπνέει.
    'Όμως δεν ανοίγει τα μάτια του. Η καρδιά του είναι αδύναμη και η αναπνοή του βαριά. Τα τραύματά του στο πόδι και στην πλάτη σιγά-σιγά εξαφανίζονται και μετά από μερικά ατελείωτα λεπτά ανοίγει τα μάτια του. Με κοιτάζει τρομαγμένος. Το πρόσωπό του όμως μαλακώνει και ξαναπέφτει σε βαθύ ύπνο. Τα δάκρυά μου τώρα είναι χαράς και του χαμογελάω επίσης. Απότομα βλέπω ότι χρυσό υπάρχει στον αέρα να έρχεται κατά πάνω μου. Με χτυπάει όλο μαζί και με εκσφενδονίζει κάμποσα μέτρα μακριά από τον Ντάνιελ. Όλοι πέφτουν στο πάτωμα και οι άνθρωποι υποχωρούν ουρλιάζοντας. Ζητωκραυγές ακούγονται από το μέρος μας και μια σκιά βρίσκεται από πάνω μου. Το κεφάλι μου πονάει. Βασικά πονάνε τα πάντα πάνω μου.

"Η βασίλισσα Τατιάνα!" ακούω αυτήν την σκιά να φωνάζει και αμέσως εκατοντάδες μαύρες φιγούρες με περικυκλώνουν. Κάποιος με παίρνει στα χέρια του για να με μεταφέρει.
"Ντάνιελ...." καταφέρνω να πω κατά από πολλές προσπάθειες.
"Σςςς. Είναι καλά. Όλα τελείωσαν. Κερδίσαμε Τατιάνα." ακούω τον Βίκτωρ να μου ψιθυρίζει γλυκά. Αφέθηκα και τα μάτια μου αμέσως σφραγίστηκαν.

...

     Ξυπνάω πάνω στο κρεβάτι μου. Κοιτάζω δίπλα μου και ο Ντάνιελ δεν είναι εκεί. Μου είπε ψέματα! Αν ήταν καλά θα ήταν τώρα εδώ. Πετάγομαι όρθια και αμέσως λυγίζω από τον πόνο. Κοιτάζω το σώμα μου και είναι τυλιγμένο με γάζες. Όποιο σημείο πάνω μου δεν έχει επιδέσμους έχει άσπρες κρέμες. Γραπώνομαι από τον στύλο του κρεβατιού μου και ανακάθομαι. Κοιτάζομαι στον καθρέπτη και πονάω με την εμφάνιση που έχει το πρόσωπό μου. Είναι κατακόκκινο από καψίματα και εδώ και εκεί έχω μερικές γρατζουνιές. Γιατί δεν θεραπεύομαι? Τι έγινε?
    Η πόρτα του δωματίου μου ανοίγει και μέσα μπαίνει ο Ντάνιελ με ένα σάντουιτς στο χέρι διαβάζοντας ένα βιβλίο. Σε δευτερόλεπτα έχω εκσφενδονιστεί και έχω πέσει πάνω του. Φαίνεται ότι δεν το περίμενε και πέσαμε κάτω. Μόρφασα από τον πόνο. Αυτός πετάχτηκε αμέσως κρατώντας με στην αγκαλιά του.
"Τι κάνεις?! Δεν έπρεπε να σηκωθείς από το κρεβάτι!" μου φωνάζει και με ακουμπάει απαλά πάνω στο ζεστό στρώμα. Δεν λέω τίποτα. Έχω μείνει να τον κοιτάζω σαν θλιμμένο κουτάβι. Με κοιτάζει και αυτός για μερικά δευτερόλεπτα και μετά με φιλάει απότομα αλλά μαλακά στα χείλη. Όταν απομακρύνεται με κοιτάζει εξεταστικά από πάνω έως κάτω και μου χαμογελάει.
"Τι?" του λέω απορημένη. Αυτός δαγκώνει τα χείλη του χωρίς να σβήσει από πάνω τους αυτό το τέλειο χαμόγελο και μου δείχνει τον καθρέφτη. Κοιτάζω για μια ακόμη φορά το είδωλό μου και όλα τα σημάδια έχουν φύγει. Ξετυλίγω ανυπόμονη τις γάζες και δεν υπάρχει τίποτα. Το βλέμμα μου σκαλώνει στο πόδι μου. Έχει μια μικρή στρογγυλή ουλή. Δεν την είχα ξαναδεί. Αμέσως μου έρχεται κάτι στο μυαλό και σηκώνομαι. Γυρνάω και εξετάζω την πλάτη μου μπροστά από τον καθρέπτη. Ο Ντάνιελ έρχεται και με φιλάει στον ώμο.
"Φαίνεται ότι τελικά άφησα το στίγμα μου πάνω σου...." μου λέει χαμογελώντας. Μα πώς? Γυρνάω και τον κοιτάζω στ μάτια.
"Σ' αγαπάω." του λέω και αυτός με σφίγγει πάνω του.
"Και εγώ σ' αγαπάω." μου απαντάει και βάζω πάνω μου μια ρόμπα. Όταν γύρισα προς το μέρος του καθόταν στο κρεβάτι και μου έκανε νόημα να καθίσω δίπλα του. Με μια κίνηση προσγειώνομαι απέναντί του και μου πιάνει το χέρι.

    Αμέσως όλα γύρο μου παραμορφώνονται και βρίσκομαι στο χτίριο με τα λευκά δωμάτια. Όλοι τρέχουν να σωθούν από κάτι. Εγώ και ο Ντάνιελ είμαστε εκεί. Κρατάω στην αγκαλιά μου το κοριτσάκι που είδα εκεί. Ο τρομακτικός άντρας με τα γκρίζα μαλλιά είναι μπροστά μου και κάτι κρατάει. Η εικόνα αλλάζει και πάλι και βλέπω διάσπαρτα..... Χάρτες να περνάνε από μπροστά μου. Όπλα. Αμάξια. Ένα κλουβί ανθρώπων. Ένα τεράστιο τούνελ. Δεν καταλαβαίνω.

"Τατιάνα? Τατιάνα?" ακούω τον Ντάνιελ να λέει ενώ με ταρακουνάει.
"Ναι τι?" του λέω ήρεμη και αυτός με κοιτάει ανήσυχα.
"Σου μίλαγα, και τότε τα μάτια σου έγιναν χρυσά και γυάλιζαν. Και δεν με άκουγες. Τι έγινε?" Χρυσά? Και γυάλιζαν? Σαν την σκόνη πριν.... Στο πεδίο μάχης. Αυτά που βλέπω είναι οράματα. Δεν εξηγείτε αλλιώς. Μέλλον..... Βλέπω το μέλλον..... Σταματάω το παρόν.... Η άμμος του χρόνου. Κάπου το έχω ξαναδιαβάσει αυτό.
"Όλα καλά. Τι μου έλεγες?" συνέρχομαι από τις σκέψεις μου και επικεντρώνομαι στον Ντάνιελ. Εκείνος σιγά-σιγά χαλαρώνει και μου πιάνει το χέρι.
"Όλα τελείωσαν Τατιάνα. Νικήσαμε!" μου λέει χαρούμενος. Το χαμόγελο στα χείλη μου χάνεται και αποστρέφω το βλέμμα μου. "Τι έγινε? Τι σκέπτεσαι?" με ρωτάει ο Ντάνιελ.

"Μπορεί να κερδίσαμε την μάχη, αλλά όχι τον πόλεμο. Ο πόλεμος μόλις ξεκίνησε. Και η επόμενη κίνηση θα είναι δικιά μας..."



ΤΕΛΟΟΟΟΟΣ <3

Voula GK

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου