Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

10 Δεκ 2015

0 Αγάπη από Πέτρα (Κεφάλαιο 34)



Αλεξ POV
Μολις λιποθυμησε στα χερια μου αρχισα να πανικοβαλομαι ακομα περισσοτερο. Την σηκωσα στην αγκαλια μου και την εβαλα στο κρεβατι. Ειναι πιο ελαφρια απο'τι ηταν η ιδεα μου ειναι? Την σκεπασα καλα και το βλεμμα μου επεσε στον λαιμο της. Ηταν γεματος μελανιες και εντονες πιπιλιες. Εσφιξα τα χερια σε γροθιες. Ολοι μου εκρυβαν κατι και το καταλαβα απο πριν. Ειχαν εκεινο το ενοχο βλεμμα. Η συμπεριφορα της, η αντιδραση και το προσωπο της εδειχναν κατι αλλο. Με το ζορι κρατιομουν για να μη τα κανω ολα λιμπα. Της εδωσα ενα απαλο φιλι στα χειλη και υστερα βγηκα εξω. Εκλεισα την πορτα πισω μου μαλακα και τους ειδα ολους να με κοιταζουν με πολλα νευρα. Οχι, αυτη τη φορα! Τωρα θα μου ελεγαν την αληθεια ειτε το ηθελαν ειτε οχι!
"Τι της εκανες? Γιατι δεν βγηκε εξω?" ρωτησε εντρομη η Ρω και την αγριοκοιταξα.
"Λιποθυμησε και την εβαλα να ξαπλωσει. Τωρα περιμενω να μου πειτε τι γινεται εδω περα και δεν σηκωνω αλλες δικαιολογιες."
"Δεν εχουμε κατι να σου πουμε. Δεν επρεπε να ερθεις εδω. Σε ειχα προειδοποιησει να μη την πλησιασεις και κοιτα τωρα τα αποτελεσματα!" φωναξε ο Τζει και τον αρπαξα απο τον γιακα. Αμεσως ο Ελιοτ τιναχτηκε και προσπαθησε να μας χωρισει.
"Και τοτε πως εξηγεις τις χαρακιες, τις πιπιλιες και αυτο το φαντασμα που καποτε ηταν η Καρολαιν, ε? Για δωσε μια εξηγηση πριγκιπεσα γιατι δεν το εχω σε τιποτα να θεωρησω εσενα υπευθυνο!" φωναξα και τον τιναξα μακρια.
"Τον μονο ανθρωπο που θα πρεπει να θεωρησεις υπευθυνο ειναι τον εαυτο σου! Εαν δεν την ειχες αφησει μονη της εκεινο το βραδυ δεν θα την ειχε πλησιασει ο αλλος ο μαλακας!" φωναξε και οταν συνειδητοποιησε τι ειπε κρατησε το στομα του. Τι εκανε λεει? Αρχισα να τρεμω και εσφιξα τα χερια μου σε γροθιες.
"Τι της εκανε?" ρωτησα κοιτοντας το κενο ενω ημουν τοσο κοντα στο να χασω την ψυχραιμια μου.
"Την ειχε κλειδωμενη σε ενα δωματιο και ασελγουσε πανω στο κορμι της για μια ολοκληρη νυχτα. Υστερα την παρατησε εκει και με πηρε να παω να την βρω."
"Τζει!" ειπαν η Ρω με τον Ελιοτ ταυτοχρονα.
"Καλυτερα να το ξερει! Προτιμω να νιωθει εκεινος ενοχες για αυτο που εγινε παρα να τυρανιεται μονο εκεινη!"
Το παραδεχομουν η πριγκιπισα ειχε κοτσια. Ειχε δικιο ομως. Εγω ημουν ο πραγματικος υπευθυνος για οτι ειχε γινει. Εαν δεν ειχα κανει μαλακια τωρα δεν θα ειχε πληγωθει ο μοναδικος ανθρωπος που αγαπαω. Ξαφνικα ξεφυγα απο τον ελεγχο μου και εσκασα μπουνια στον τοιχο απο τα νευρα μου.
"Πως τον λενε?"
"Τι?"
"Δωσε μου το ονομα του!"
"Ο ενας ειναι ο Χιθ Κολτ και ο αλλος λεγεται Μαικ. Δεν ξερουμε το επωνυμο του." απαντησε ο Ελιοτ και η Ρω τον κοιταξε εκπληκτη.
"Ποιος απο τους δυο το εκανε?"
"Ο Μαικ. Αλεξ, τι θα κανεις?" ρωτησε εκεινη νευρικα και πηγα προς την πορτα.
"Θα τον κανω να πληρωσει. Θα μετανιωσει καθε στιγμη που την αγγιξε και κατεστρεψε την ψυχη της." ειπα και πηγα να βγω αλλα με σταματησε ο Ελιοτ.
"Περιμενε, ερχομαι και εγω μαζι σου. Μωρο μου, εαν δεν εχει προβλημα ο Τζει μεινε με την Καρ να της πεις και τα νεα μπας και φτιαξει λιγο η διαθεση της." ειπε στην Ρω και εκεινη κουνησε καταφατικα το κεφαλι.
"Θα περιμενουμε νεα σας." ειπε ο Τζει και βγηκαμε εξω. Καθως κατεβαιναμε με το ασανσερ κοιταξα το χερι μου που ετρεχε αιμα. Δεν το ειχα καταλαβει τοση ωρα ουτε με αγγιζε ο πονος. Το μονο που σκεφτομουν ηταν εκεινη.
"Γιατι ερχεσαι μαζι μου?" τον ρωτησα και αργησε λιγο να μου απαντησει.
"Γιατι πρωτον εσυ θα τον σκοτωσεις και ετσι δεν θα καλυτερεψουν τα πραγματα και κατα δευτερον νιωθω και εγω ενοχος. Η Καρ ειναι φιλη μου και εγω της ειχα γνωρισει τον αλλον τον ηλιθιο. Θελω να πληρωσουν οσο και εσυ αλλα χρειαζεται ειδικη μεταχειρηση το θεμα. Αυτος την απειλει και οτι και να κανουμε πρεπει να βεβαιωθουμε οτι δε θα τη βρει ποτε ξανα." ειπε και καπως με συνεφερε.
"Σε ευχαριστω."
"Δεν κανει τιποτα. Που παμε τωρα?" με ρωτησε και αναστεναξα.
"Πρεπει να ειδοποιησω τα παιδια και μετα θα κανω μια επισκεψη για την οποια θα το μετανιωσω αργοτερα."
"Δηλαδη?"

"Θα παω να μιλησω με τον πατερα μου." ειπα και με κοιταξε μπερδεμενος. Φυσικα. Κανενας δεν ηξερε οτι ο πατερας μου ηταν ο πιο πλουσιος ανθρωπος της πολης. Ειχε ακρες παντου και ηταν ο μοναδικος που θα μπορουσε να με βοηθησει. Φυσικα οταν του ζητουσες κατι παντα θα υπηρχε ενα αντιτιμο. Ομως δεν ξερω ποιο θα ηταν αυτο αλλα θα το πληρωνα.

Merian Shadows

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου