Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

26 Δεκ 2015

1 Ο πατέρας των λύκων (Κεφάλαιο 4)


Ο Μιχάλης είχε επιστρέψει από ένα ασήμαντο συμβάν, από αυτά που είναι αναγκασμένος όμως να εμφανίζεται για να κάνει τους κατοίκους να νιώθουν ασφαλείς. Είναι μια τακτική που τον έχει μάθει να κάνει πολύ καλά ο Γιώργος. «Έτσι ανεβαίνεις σκαλοπάτια» του έλεγε χαρακτηριστικά όταν τον εκπαίδευε για τη θέση του διοικητή του τμήματος. 
Αφού μπήκε στο γραφείο του, τα μάτια του έπεσαν πάνω στον χάρτη. Το μυαλό του ήταν πάντα εκεί. Αν και δεν του άρεσε καθόλου να περιμένει, ήταν πάντα φανατικός οπαδός της πρόληψης, αλλά σε αυτή την περίπτωση δεν είχε άλλη επιλογή. Περίμενε ένα λάθος ώστε να διαλευκάνει την υπόθεση. Ένα λάθος που θα αποδείκνυε πως δεν είχε άδικο. Όμως μετά από τόσους μήνες, αυτό το λάθος, δεν είχε συμβεί ακόμα.
Ήταν ακόμα νωρίς το πρωί. Ο Παναγιώτης δεν είχε έρθει ακόμα και ο αρχηγός του τμήματος ένιωθε την ανάγκη να μιλήσει σε κάποιον. Σκέφτηκε να τηλεφωνήσει στον Γιώργο, όμως η ώρα δεν ήταν κατάλληλη. Τελικά έκατσε στο γραφείο του και άνοιξε τον φάκελο της υπόθεσης των επιθέσεων για ακόμα μια φορά.
Ενώ μελετούσε τις φωτογραφίες που είχε συλλέξει για τον φάκελο χτύπησε το κινητό του.
«Κύριε διοικητά, που βρίσκεστε;» Ήταν η φωνή του Παναγιώτη που ακουγόταν λαχανιασμένη.
«Στο τμήμα είμαι. Τι συμβαίνει;» απάντησε.
«Έχουμε περιστατικό. Θα σας ενδιαφέρει πολύ αυτό».
«Που βρίσκεσαι;» ρώτησε ο Μιχάλης που είχε πεταχτεί από τη θέση του.
«Στην δυτική έξοδο, κάτω από το κέντρο Δροσιά».
«Έρχομαι αμέσως» είπε ο διοικητής, έκλεισε το τηλέφωνο και ξεκίνησε για το μέρος που του είχε υποδείξει.
Δεν άργησε να φτάσει εκεί. Ο Παναγιώτης βρισκόταν έξω από τη κλούβα και συνομιλούσε με δύο συναδέλφους του, δίνοντάς τους οδηγίες. Τον πλησίασε και οι αστυνομικοί τον χαιρέτησαν.
«Τι έχουμε;» ρώτησε χωρίς να χάσει χρόνο, ενώ εξερευνούσε με το βλέμμα του την περιοχή.
«Βλέπετε εκείνο το δέντρο, κύριε διοικητά;» απάντησε ο Παναγιώτης δείχνοντας ένα κοντινό δέντρο. Το δέντρο είχε στη βάση του ένα ψοφίμι, κάτι που έμοιαζε με ζώο, όμως δεν μπορούσε να προσδιορίσει τι ακριβώς ήταν. Φαινόταν σαν να το είχε φάει κάτι μεγαλύτερο και απλά παράτησε τα υπολείμματα εκεί.
«Εκεί τον βρήκαμε» συνέχισε.
«Βρήκατε, ποιόν;» ρώτησε όλος έκπληξη ο Μιχάλης.
«Έναν γυμνό άνθρωπο, βουτηγμένο στα αίματα».
«Γυμνό άνθρωπο, βουτηγμένο στα αίματα;» επανέλαβε ο διοικητής, που δεν μπορούσε να καταλάβει τι εννοούσε ο Παναγιώτης.
«Ναι κύριε διοικητά. Ήταν λιπόθυμος εκεί. Και ακόμα είναι, τον βάλαμε με τη βοήθεια των αστυνομικών στη κλούβα. Δεν έχει συνέλθει ακόμα. Ήταν ξαπλωμένος δίπλα σε εκείνο το ψοφίμι. Μάλλον γουρούνι είναι. Ή καλύτερα, ήταν. Είναι βουτηγμένος στο αίμα του. Το στόμα του, τα χέρια του, το στήθος του είναι κατακόκκινα με αυτό. Και γυμνός. Ολόγυμνος.» εξήγησε ο αστυνομικός.
Ο Μιχάλης κοίταξε από το παράθυρο της κλούβας. Ο γυμνός άντρας βρισκόταν ξαπλωμένος και αναίσθητος μέσα.
«Πηγαίνετε τον στο τμήμα. Βάλτε τον στο κελί και θα φέρω γιατρό να τον δει.» πρόσταξε ο διοκητής. Ο Παναγιώτης έγνεψε θετικά και άρχισε να μεταφέρει τις εντολές ώστε να εκτελεστούν.
Ο Μιχάλης πλησίασε το σημείο που βρέθηκε ο άντρας και το εξερεύνησε προσεχτικά. Το κουφάρι όντως έμοιαζε να προέρχεται από γουρούνι, αλλά ήταν πολύ δύσκολο να ξεχωρίσει κάποιος με ακρίβεια τι ήταν. Είχε απομείνει μια μάζα από κόκαλα, σάρκα και αίμα. Αφού έμεινε λίγη ώρα εκεί, στη συνέχεια μπήκε στο αυτοκίνητό του και ξεκίνησε για το τμήμα.
Η κλούβα είχε φτάσει πριν από αυτόν και είχε ήδη μεταφέρει τον άντρα στο υπόγειο, όπου βρίσκονταν τα κελιά των κρατητηρίων. Κατευθύνθηκε στο γραφείο του, σήκωσε το τηλέφωνο και κάλεσε τον Γιώργο.
«Τι είναι αυτά που λες;» ρώτησε ο διοικητής της Λιβαδειάς, μετά τις πρώτες κουβέντες του Μιχάλη.
«Σε παρακαλώ, μην μας μπλέξεις πουθενά, γιατί πλέον δεν ξέρω άλλον τρόπο για να σε καλύψω. Οι εφημερίδες και τα κανάλια έχουν στραμμένα την προσοχή τους πάνω σας. Αν διαρρεύσει τίποτα, αλίμονό σας.» συνέχισε.
«Είναι ντόπιος αυτός ο άντρας; Τον γνωρίζει κανένας;» ρώτησε ενώ κρατούσε το κεφάλι του.
«Δεν τον γνωρίζει κανένας από το τμήμα ε; Καλά, δείτε πως θα τον συνεφέρετε και, σε παρακαλώ, άφησέ τον ελεύθερο αμέσως, αν δεν υπάρχει κάποια κατηγορία εναντίων του. Τηλεφώνησε στον Χατζηχριστόπουλο, είναι καλός γιατρός και φίλος. Εχέμυθος, δεν θα πει πουθενά τίποτα. Πες του ότι εγώ του ζήτησα να αναλάβει την υπόθεση. Μου χρωστάει χάρη. Σε παρακαλώ όσο πιο γρήγορα λυθεί το θέμα, τόσο το καλύτερο για όλους μας.» τελείωσε και έκλεισε το τηλέφωνο μετά από μερικές στιγμές.
Ο Μιχάλης έκλεισε και αυτός τη γραμμή και αμέσως σχημάτισε τον αριθμό της γραμματείας.
«Βρείτε μου τον δόκτωρ Χατζηχριστόπουλο και συνδέστε με αμέσως, σας παρακαλώ» είπε και έκλεισε ξανά τη γραμμή. Έτρεμε από αγωνία. Ήταν όντως αυτό που φανταζόταν; Έχει πιάσει λαβράκι εδώ ή έτρεχε κάτι άλλο; Ότι και αν ήταν, με τη βοήθεια του γιατρού, θα μάθαινε σύντομα τι συνέβαινε.


Αντώνης Κατσαρός

1 σχόλιο:

  1. Ελπίζω να μην αργήσει η συνέχεια. Πολύ ενδιαφέρον ιστορία!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή