Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

6 Δεκ 2015

0 Game of Shadows (Κεφάλαιο 17) "Κυνηγοί σκιών"


 Όταν είχαμε επιστρέψει πίσω η Έρρικα δεν μίλησε, είχε απλά επιλέξει να κρατήσει αυτή την απαίσια εκκωφαντική σιωπή και μαζί με εκείνη να θρηνήσει στο βάλτο του σκοταδιού.   Εκεί όπου τα συναισθήματα μαζεύονται και σε πνίγουν.  Ναι, ξέρω καλά αυτό το συναίσθημα… Ο Τόμας προχώρησε αθόρυβα σοκαρισμένος  μέσα στη δική του σιωπή ενώ εγώ ξεκίνησα τις σκέψεις.   Στο σαλόνι συναντήσαμε την Κίμ και τον Τζάκσον όπου μας περίμεναν με αγωνία.  Με τα πρόσωπο πλημυρισμένο από θλίψη ο Τόμ πήρε το θάρρος να ανακοινώσει τη δυσάρεστη είδηση στην Κίμπερλι.  Τα μάτια της βούρκωσαν μα δεν έκλαψε, άλλωστε δεν ήταν και κολλητές με το κορίτσι, απλά συμμαθήτριες.   Το βλέμμα της Κίμ στράφηκε προς την Έρρικα για να της δώσει συμπαράσταση….  Μα ένα βλέμμα δεν άρκη. 
«Λυπάμαι.» ξεστόμισε δυσαρεστημένος ο Τζάκσον
«Δε μπορώ να το κάνω άλλο αυτό.» πρόσθεσε η Έρρικα και έσπασε επιτέλους τη σιωπή της
«Έρρικα πρέπει να συνεχίσουμε..» αποκρίθηκε η Κίμ
«Όχι… Δε, δεν μπορώ..»
«Μετά από αυτό θα υποχωρήσεις;» τη ρώτησε ο Τόμας
Δεν απάντησε
«Τώρα είναι που πρέπει να συνεχίσετε»  πετάχτηκα και κοίταξα
«Λίγο πιο σιγά αν δε θέλετε να μας καταλάβουν..» αποκρίθηκε ο Τζάκσον και κοίταξε τις σκάλες
« Έρρικα..»
«Όχι Κιμ.. Αφήστε με ήσυχη επιτέλους! Δε θέλω να συνεχίσω…» Αυτά ήταν και τα τελευταία της λόγια.. 
Ενώ αυτή προχώρησε εμείς κοιταχτήκαμε… Η Κίμ και ο Τόμας ήθελαν να συνεχίσουν για να δοθεί δικαιοσύνη  σε όλες αυτές τις βασανισμένες ψυχές που θα είχαν την ίδια κατάληξη με την Άννα.  Κάτι όμως έκανε την Έρρικα να υποχωρήσει και αυτό θα το μάθαινα σύντομα.

  Έτσι μετά από εκείνες τις δύο μέρες  όπου μαζί με τους υπόλοιπους ανακαλύψαμε και άλλα πράγματα έπρεπε επιτέλους να μιλήσουμε στην Έρρικα.   Ο Τόμας είχε προσπαθήσει αλλά αυτή ήταν ανένδοτη, γι’ αυτό κι εγώ θα το έκανα σήμερα με την ελπίδα να της αλλάξω γνώμη.

«Τι είναι αυτό από το οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς ;» Ρώτησα  και τους κοίταξα. Παρέμειναν σιωπηλή και η Έρρικα  χαμήλωσε το βλέμμα. «Θα δώσω μια μικρή βοήθεια… ‘Όλοι με έχουν αλλά κανείς δεν μπορεί να με χάσει στ’ αλήθεια, τι είμαι; » μα και πάλη σιωπή .«Δεν έχει κανείς απάντηση;» αποκρίθηκα ξανά. «Η Σκιά..» ξεστόμισα και το βλέμμα μου αντίκρισε το δικό της.  Καθόταν σε μια γωνία μόνη μακριά από όλους για πρώτη φορά.
«Μα… Στο σκοτάδι χάνεται.» πρόσθεσε η Σίσι
«Ναι αλλά μόνο για μια στιγμή… Όταν και πάλι βρεθείς στο φως δε τη βλέπεις; Τη Σκιά κανείς δε μπορεί αν τη χάσει…»
«Σωστό αυτό!»  αποκρίθηκε ο Τόμας είχε ξεθαρρέψει
«Τι έχετε να πείτε για τη σκιά;… Τι εννοώ γιατί με κοιτάτε με απορία..  Το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε αυτή τη λέξη πιο είναι;»
«Τρόμος» ξεστόμισε  η Λίλα
«Σκοτάδι» πετάχτηκε η Σϊσι
«Ψέματα!» είπε ο Τζόν
«Μαύρο..»  πρόσθεσε με γέλιο η Μπέκι
«Υποκρισία..»
«Ωραίο αυτό Τίμ..» του είπα
«Μυστικά..» αποκρίθηκε ο Τόμας
«Θάνατος» φώναξε η Έρρικα
«Χμμμ… Πολλές λέξεις και οι περισσότερες δυναμικές και σκοτεινές.» τους κοίταξα  έντονα «Υποκρισία είπε ο Τιμ… Γιατί πιστεύετε ότι ανέφερε αυτή τη λέξη;» Με κοιτούσαν με απορία.  «Πες μας Τιμ γιατί είπες αυτή τη λέξη;»
«Εεμ…» δεν έβρισκε λόγια να απαντήσει αν και βαθιά μέσα του ήξερε την απάντηση.
«Εσύ γιατί ανέφερες τη λέξη θάνατος;» την κοίταξα   μα εκείνη δείλιασε,  απλά χαμήλωσε το κεφάλι «Θα σας πω μια μικρή ιστορία, όπου μέσα από αυτή θα καταλάβετε γιατί όλες αυτές οι λέξεις σας  ήρθαν στο μυαλό… Μάλλον θα σας διαβάζω  ένα μικρό απόσπασμα » Έκανα μια μικρή παύση και για πρώτη φορά θα εξιστορούσα ένα κομμάτι από τη ζωή μου σαν μια μικρή ιστορία.   « Κάποτε υπήρχαν δύο αγόρια που μεγάλωναν μαζί σε ένα ορφανοτροφείο.. Αυτά τα δυο παιδιά λοιπόν είχαν γίνει κολλητοί  και πέρασαν από πολλά, πάρα πολλά…. Δυστυχώς σε εκείνο το μέρος όπου μεγάλωναν τους έκαναν απαίσια βασανιστήρια που μόνο τέρατα μπορούσαν να κάνουν.    Μια μέρα αυτοί οι δύο βρήκαν το θάρρος να δραπετεύσουν από εκείνη την  καταραμένη κόλαση,  μα η τύχη και ο χρόνος δεν ήταν με το μέρος τους… Τουλάχιστον εκείνη τη φορά.  Το χειρότερο εκείνης της νύχτας ήταν ο θάνατος ενός κοριτσιού που προσπάθησαν να σώσουν από τα βρομερά χέρια εκείνων των ανθρώπων που την βασάνιζαν ….  Αυτό το κορίτσι ήταν η αδερφή του ενός από τους δύο…. Για να μην πολύλογο όταν τους ανακάλυψαν  τους σταμάτησαν και  αυτά τα τέρατα συνέχισαν το μοχθηρό τους σχέδιο. Σκότωσαν το κορίτσι.    Μετά από εκείνη τη νύχτα που έκαναν την άτυχη προσπάθεια τους   κάθε φορά που έβλεπαν μια σκιά ο φόβος τους αγκάλιαζε δυνατά γιατί ποτέ δε θα ξεχάσουν εκείνη την απαίσια στιγμή που χαράχτηκε στα μάτια τους…»  σταμάτησα να μιλάω και άρπαξα το βιβλίο που βρισκόταν στην έδρα. « Κυνηγοί σκιών» διάβασα δυνατά τον τίτλο του βιβλίου.  « Οι σκιές από το παρελθόν τους θα τους κυνηγάνε μια ολόκληρη ζωή…. Η Σκιά είναι κάτι σκοτεινό , μα εξακολουθεί να είναι κομμάτι του εαυτού σου.  Όλοι μας μπορούσε να γίνουμε κακοί, να βάψουμε τα χέρια μας αίμα…. Όλοι μπορούμε να γίνουμε σκιά του εαυτού μας… Φτάνει να κάνουμε τη σωστή επιλογή…» ξεστόμισα με σοβαρό ύφος ενώ αυτοί με κοιτούσαν άναυδοι.
«Δηλαδή ;»  ρώτησε ο Τζον γεμάτος απορία
«Δηλαδή… Εσύ επιλέγεις ποια σκιά θα σε ακολουθεί… Είτε θα είναι η καλή δηλαδή η φωτεινή  είτε η κακή με λέξη η σκοτεινή..»
«Μα η σκιά είναι σκοτεινή..» πρόσθεσε.. δεν είχε καταλάβει ακόμα..
«Παρομοιάζει τη σκιά με τους ανθρώπους!» ξεστόμισε η Σίσι
«Και πάλι δε καταλαβαίνω..»
«Τα μάτια δε λένε πως είναι ο καθρέπτης της ψυχής;» τον ρώτησα
«Ναι..»
«Έτσι κι εδώ σ’ αυτό το βιβλίο ο συγγραφέας παρομοιάζει τις σκιές με την ανθρώπινη ψυχή»
«Μα σε μια σκιά δεν μπορείς να δεις το καλό η κακό..» αποκρίθηκε ο Τόμας
«Χαχ… Ακριβώς! Πίσω από μια σκιά μπορείς να κρύψεις τα πάντα σαν μια μάσκα με ψεύτικο πρόσωπο … Για παράδειγμα ένας άνθρωπος σκοτώνει κάποιον άλλο και εσύ που είσαι ο μάρτυρας το μόνο που είδες ήταν η σκιά του…» Κοίταξα την Έρρικα .  Το βλέμμα της μύριζε ταραχή. «Πως ξέρεις αυτό που τον σκότωσε αυτή τη στιγμή που μιλάμε δεν κάθετε δίπλα σου;  Όταν βλέπετε μια σκιά ξαφνικά πίσω σας τρομάζετε γιατί; Γιατί απλά δεν γνωρίζεται ποιος είναι…  Στην ιστορία αυτή όμως οι πρωταγωνιστές παρόλο που δεν είχαν τα αρχικά αποτελέσματα που ήθελαν συνέχισαν μέχρι τέλος … Και κυρίως κατάφεραν να πάρουν εκδίκηση από αυτούς που τους βασάνιζαν…   Έτσι ένοιωθαν καλά με τη συνείδηση τους γιατί τιμώρησαν τα πρόσωπα αυτά… Όχι δεν τους σκότωσαν, απλά του τιμώρησαν με διαφορετικό τρόπο φυσικά με την Βοήθεια κάποιων άλλων.  Όταν ζητάτε βοήθεια και σας την δίνουν , ποτέ μην τα παρατήσετε… Μην τολμήσετε ποτέ να υποχωρήσετε… Ποτέ! Τελειώστε ότι αρχίσατε και μη φοβάστε…  Αλλιώς αν τα παρατήσετε τότε θα μετανιώνετε για μια ζωή και θα ζείτε μέσα στη σκιά του τι θα γινόταν αν συνεχίζατε…»
«Με έχει μπερδέψει λιγάκι αλλά έχει δίκαιο..» ψιθύρισε ο Τζον στη Σίσι ενώ αυτή παρέμεινε προσηλωμένη σε μένα..
Θέλω να μου γράψε μια δική σας ιστορία που να έχει σαν τίτλο τη Λέξη σκιά… Για παράδειγμα ‘ Ο άνθρωπος σκιά’ του Κόντι ΜακΦέιντεν… ‘Κυνηγοί σκιών’  το βιβλίο που σας ανέφερα σήμερα την ιστορία του ένα περίπου…»
«Ποιος είναι ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου;» ρώτησε ο Τόμας
«Είναι ένας πρόσφατος συγγραφέας δεν τον γνωρίζουν πολλοί… Πάντα  αναφέρεται με το ψευδώνυμο του “Haunter S.”» απάντησα και το κουδούνι ήχησε για άλλη μια φορά το τέλος του μαθήματος.  «Θα περιμένω τις ιστορίες σας αύριο..» ξεστόμισα  προτού φύγουν.  
Ο Τόμας με κοίταξε με νόημα πριν περάσει έξω και εγώ του έγνεψα καταφατικά… Περίμενα με υπομονή την Έρρικα να με πλησιάσει, μετά από αυτά που είπα σίγουρα θα ήθελε να υπερασπιστεί τον εαυτό της… Όταν η αίθουσα άδειασε αυτή με πλησίασε.
«Δε θα μου αλλάξετε γνώμη» ξεστόμισε και με κοίταξε έντονα με αυτά τα μεγάλα πράσινα μάτια να καρφώνονται πάνω μου. «Δε θέλω να δω άλλους νεκρούς, κυρίως φίλους μου και άτομα για τα οποία τρέφω αισθήματα … Πρέπει να σταματήσουμε όλοι… Δεν οδηγεί πουθενά!»
«Με λίγα λόγια τα παρατάς…»
«Τόσο καιρό προσπαθούσα και ..»
«Και τώρα τα παρατάς… Έτσι απλά.» τόνισα με σοβαρότητα
«Ντέρεκ..»
«Ζήτησες βοήθεια και στην έδωσα… Και τώρα έτσι απλά τα παράτας! Γιατί Έρρικα;»
Μα δεν απάντησε  προσπάθησε να φύγει μα την άρπαξα από το μπράτσο και την έφερα κοντά μου. 
«Γιατί;» ρώτησα επίμονα με τα μάτια στραμμένα πάνω της
«Με πονάς»
«Απάντησε στην ερώτηση που σου έκανα. Γιατί!» τόνισα την τελευταία μου λέξη με αυστηρό τόνο και το βλέμμα έγινε άγριο.
«Γιατί φοβάμαι! Κυνηγάμε σκιές μέσα στα σκοτάδια…. Δε ξέρουμε τι παιχνίδι παίζουν και γιατί… Εξαιτίας τους  έχασα τρις πολύτιμους φίλους … Γιατί απλά τους κυνήγησα και  το χειρότερο με έκλεισαν σε ψυχιατρείο γι’ αυτό… Το ότι συνέχισα τελικά ήταν λάθος…» ξεστόμισε και με έσπρωξε στην άκρη
«Το λάθος είναι αυτό που κάνεις τώρα.» αποκρίθηκα και την ακούμπησα στον τοίχο «Αφήνεις κάποιους δολοφόνους να συνεχίσουν το έργο τους και παρατάς τα πάντα γιατί φοβάσαι ότι θα σε σκοτώσουν….  Κι όμως με αυτό τον τρόπο  είναι σαν να αυτοκτονείς… Θάβεις στη ψυχή σου ότι ανακάλυψες  και προσπαθείς να προχωρήσεις με τις σκιές από το παρελθόν να σε ακολουθούν και να σε στοιχειώνουν γιατί απλά τα παράτησες…» 
Στραβοκατάπιε και με κοίταξε.  Γνώριζε πως είχα δίκαιο  μα και πάλι αρνήθηκε.
«Δεν μπορώ να συνεχίσω…»
Την κοίταξα  και κούνησα καταφατικά το κεφάλι ενώ  ακόμα της κρατούσα σφιχτά το μπράτσο.
«Εντάξει… Όπως θες… Απλά να θυμάσαι ότι…. Ότι αρχίζουμε πρέπει να το τελειώνουμε… Αυτό λοιπόν θα κάνουμε εμείς… Και Έρρικα, ξανά σκέψου το…. Αυτή τη στιγμή οι ψυχές των φίλων σου και άλλων ανθρώπων που ίσως δεν γνωρίζουμε ουρλιάζουν για δικαιοσύνη μα κανείς δεν τους ακούει γιατί απλά  φοβόμαστε να αντικρίσουμε την πραγματικότητα και κλείνουμε τα μάτια μπροστά στην αλήθεια.  Αν πραγματικά θέλεις να αποδόσεις δικαιοσύνη σ’ αυτές τις αθώες ψυχές τότε πρέπει να συνεχίσεις… Η επιλογή είναι δική σου.» ξεστόμισα και έφυγα αφήνοντας της ξοπίσω μου .Ήξερα πως μετά από αυτά τα λόγια θα συνέχιζε ήμουν σίγουρος γι’ αυτό.
    Μόλις που πρόλαβα να βγω έξω από την αίθουσα και τότε  το κινητό μου ήχησε.
«Πηνελόπη πες μου..» αποκρίθηκα
«Ντέρεκ δε θα φανταστείς τι ανακαλύψαμε για τη φιάλη που μας έδωσες.» ξεστόμισε ταραγμένη
«Τι;» ρώτησα γεμάτος αγωνία
«Πρέπει να περάσετε όλοι από μια εξέταση προτού ξανά πάτε στους υπόγειους διάδρομους.»
«Γιατί; Πηνελόπη πες μου» αποκρίθηκα  έντονα
«Η φιάλη που μας παρέδωσες ….»
«Πηνελόπη μη με σταυρώνεις πες μου!»
«Αυτή η φιάλη… Αυτή η φιάλη  περιέχει ένα νέο θανατηφόρο  ιό»


Chara Christ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου