Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

12 Δεκ 2015

0 Game of Shadows (Κεφάλαιο 18) "Αποκαλύψεις"


  Έτρεξα αμέσως μέσα ενώ το κορμί της αγκάλιαζε αθόρυβα το κρύο πάτωμα. Η Σίσι κοιτούσε σοκαρισμένη …. Εγώ γρήγορα γονάτισα κοντά της .. Αυτή η εικόνα ήταν τρομακτική, το πρόσωπο της είχε όψη νεκρού και για κάποιο λόγο εκείνη τη στιγμή ένοιωσα την καρδιά μου να ξεριζώνεται από τη θέση της.  Η ανατριχίλα δεν έλειπε από το κορμί μου.
«Δεν έχει σφυγμό, Δεν έχει σφυγμό» επαναλάμβανε την ίδια φράση ο Τόμας ενώ της κρατούσε το χέρι
«Δεν αναπνέει Ντέρεκ κάνε κάτι!» ούρλιαζε η Μάριαμ ενώ εγώ προσπαθούσα να τη σώσω. Ποιος να το έκανε αυτό; … Αν δεν ήταν η Μάριαμ τότε ποιος;
Το σώμα της παρουσίασε για λίγο επιπόλαιες αναπνευστικές κινήσεις και μετά κενό… Τότε ήταν που κατάλαβα πως αυτή η στιγμή κυριολεκτικά ήταν κατάσταση ζωής και θανάτου.
72 ώρες πριν
«Ιό;» ξεστόμισα αναστατωμένος
«Ντέρεκ …. Να προσέχετε.. Αν εκτεθείτε...» σταμάτησε να μιλάει… « Να προσέχετε» αποκρίθηκε με ψυχραιμία
«Καταλαβαίνεις τι μου λες τώρα;» Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω ,το μόνο που μου ερχόταν στο μυαλό ήταν η λέξη ‘Ιχθείς’. Τότε άρχισα να καταλαβαίνω. Το μυαλό σαν σβούρα βυθίστηκε αμέσως τις σκέψεις …  Αυτό το σύμβολο δεν ήταν τυχαίο… Το απόκομμα που είχα βρει με τους αριθμούς  και αυτά που ήταν γραμμένα δίπλα, αυτές η ανακατεμένες εικόνες από το παρελθόν μου.. Οι παράξενες εξαφανίσεις …Τώρα όλα έβγαζαν ένα νόημα.  Έμοιαζε με πρόβλημα μαθηματικών το οποίο τώρα άρχισε ένα ξεδιαλύνεται…  Ο ιός είχε όνομα και αυτό ήταν η λέξη Ιχθείς… όσοι έχουν το σύμβολο λογικά έχουν ήδη εκτεθεί σ’ αυτό τον ιό … Τ’ άτομα που έχουν εξαφανιστεί το μόνο κοινό που είχαν ήταν τα μαθήματα ,που παρέπεμπαν κυρίως σε ιατρικό κλάδο.. Με λίγα λόγια αυτοί οι άνθρωποι βοηθούν αυτές τις καταραμένες σκιές να ολοκληρώσουν το έργο τους …Ένα θανατηφόρο ιό στον οποίο εγώ απ’ ότι καταλαβαίνω παίζω σημαντικό ρόλο.. Αλλά γιατί να θέλουν να δημιουργήσουν ένα θανατηφόρο; Ποιο πραγματικά είναι το κίνητρο; Και ποιοι είναι αυτοί; Υπόγυιοι διάδρομοι που οδηγούν στα εργαστήρια τους  τι άλλο μπορεί αν κρίνουν; Γιατί επέλεξαν αυτό το σπίτι συγκεκριμένα; Τότε θυμήθηκα αυτό είπε η Σάρα…. Αυτό το μέρος ήταν ορφανοτροφείο… Αν και ένα μέρος του μυστηρίου το έχω ήδη λύση ακόμα  παραμένουν αρκετά κομμάτια θαμμένα στο σκοτάδι. Και σύντομα θα βγουν στο φώς.
   Μετά από εκείνο το τηλεφώνημα η επόμενη μέρα δεν άργησε να έρθει … Το μυαλό μου ήταν φορτωμένο με ατελείωτες σκέψεις. Μέσα στην απόλυτη σιγή εγώ κοιτούσα τον εαυτό στο καθρέπτη.  Λένε πως τίποτα δεν γίνεται τυχαία, άραγε να έχουν δίκαιο; Βαριαναστέναξα… Ξεπρόβαλα έξω από το δωμάτιο μου ντυμένος έτοιμος για μάθημα.
«Καλημέρα!» αποκρίθηκε χαρούμενη η Μάρια ενώ στα χέρια της κρατούσε ένα κουτί.
«Καλημέρα..» αποκρίθηκα με το πρόσωπο απορημένο και κοίταξα το κουτί.
«Στολίδια!» ξεστόμισε «Χριστούγεννα έρχονται να μη μπούμε λιγάκι στο πνεύμα;» αποκρίθηκε και συνέχισε την πορεία της
  Χαμογέλασα ειρωνικά… Ποιο πνεύμα, το γιορτινό ή το δολοφονικό;
«Αυτό δε θα το αντέξω..» ξεστόμισε σαρκαστικά ο Τόμας όταν πρόσεξε το δέντρο κοντά στο τζάκι.
«Τι έπαθες εσύ πάλι;» μόλις κατέβηκα
«Το μόνο που λείπει εδώ μέσα είναι ένα δέντρο…» πρόσθεσε ειρωνικά
«Γιορτές πλησιάζουν Τόμας..» ξεστόμισε η Σίσι
«Θα σου λέγα τώρα αλλά..» μουρμούρισε και αθόρυβα προχώρησε προς τη κουζίνα.
Του χάρισα ένα μισό χαμόγελο και ακούμπησα το χέρι μου στον ώμο του ενώ μαζί προχωρήσαμε προς τη κουζίνα.
Ναι με τον Τόμας αρχίσαμε να γινόμαστε φίλοι…. Άσχετα αν είχαμε διαφορά ηλικίας… Αυτό να πω την αλήθεια δεν το περίμενα… Αλλά ο Τόμας μου θύμιζε τον Μάξ ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που ήρθαμε πιο κοντά.
Η Έρρικα που καθόταν στο τραπέζι μόλις μας είδε ταράχτηκε και με μια γρήγορη κίνηση σηκώθηκε.  Δεν ήθελε να συνεχίσει αν και είμαι σίγουρος πως βαθιά μέσα της ξέρεις πως πρέπει να συνεχίσει.
     Οι ώρες κυλούσαν  με μένα βυθισμένο στις σκέψεις ενώ ο Τζόν διάβαζε την ιστορία που είχε γράψει … Προσπαθούσα να μαζέψω όσα πιο πολλά στοιχεία γίνεται και να τα βάλω σε μια σειρά, έτσι δεν του έδωσα προσοχή.  Το κουδούνι τον διέκοψε από το διάβασμα και σταμάτησε τον εαυτό μου από τις σκέψεις. 
«Στο επόμενο μάθημα οι υπόλοιπες ιστορίες.» Ξεστόμισα βιαστικά και κοίταξα τον Τόμας με νόημα..
Σήμερα θα πηγαίναμε στο δάσος… Είμαστε όλοι σίγουροι ότι οι υπόγειοι διάδρομοι περνούν από εκεί μα δεν φτάσαμε ακόμα μέχρι το τέλος τους και πολύ φοβάμαι πως όταν φτάσουμε δε θα έχουμε καλή κατάληξη.
 
    Αμέσως μετά το σχολείο  συναντηθήκαμε όλοι στο δάσος…. Είχαμε προχωρήσει αρκετά... Πρώτη φορά φτάσαμε τόσο μακριά … Ο Τόμας και η Κίμ κοιτούσαν με περιέργεια ενώ  ο Τζάκσον κι εγώ μείναμε σιωπηλοί, μα καθώς η ώρες περνούσαν  τόσο πιο πολύ η αγονία μας πλησίαζε.  Μέχρι εκείνη την απρόσμενη στιγμή.
«Τι στο καλό;» ξεστόμισε ο Τόμας  και γούρλωσε τα μάτια
«Μοιάζε με..»
«Νεκροταφείο» ολοκλήρωσα τη πρόταση της Κίμ
  Μας είχε κάνει εντύπωση, ένα νεκροταφείο στο βάθος του δάσους… Τα παιδιά πρώτη φορά είχαν συναντήσει αυτό το απαίσιο νεκροταφείο όπως κι εμείς άλλωστε… Ήταν πραγματικά ανατριχιαστικό θέαμα… Ίσως να έφταιγε και αυτή η καταραμένη ομίχλη…  Μετά σιωπή! Μπορεί το στόμα μας να μην είχε την δυνατότητα να αρθρώσει λέξεις όμως τα βλέμματα μας… Ούρλιαζαν  από λόγια και κυρίως φόβο.  Καθώς περπατούσαμε αθόρυβα μέσα σ’ αυτή την  απόλυτη σιωπή κοιτούσαμε τους παραμελημένους τάφους…
«Αυτή η σιωπή με τρομάζει..» αποκρίθηκε η Κίμ
«Χμμ» ξεστόμισε ο Τζάκσον ενώ το βλέμμα του κοιτούσε τις ταφόπλακες
«Τι ανακάλυψες;» τον ρώτησα  όταν πρόσεξα εκείνη την σκεπτική ματιά του
«Κοιτάξτε τις χρονολογίες. Μάλλον τη χρονολογία..» αποκρίθηκε «1991-2005.. 1995-2005…1989-2005.. 2001-2009.. 2003-2009»
«Όλοι οι θάνατοι έγιναν το 2005 και το 2009..» ξεστόμισε ο Τόμας σοκαρισμένος
 «Κι απ’ ότι βλέπουμε Υπάρχουν διάφορες ηλικίες…» πρόσθεσε ο Τζάκσον
«Τι διάολο γίνεται εδώ;»  είπε η Κίμ
«Ωραία Χριστούγεννα θα περάσουμε πάλι!» ψιθύρισε ο Τόμας και σταύρωσε τα χέρια του.
«Τόμας το επίθετο της Έρρικα δεν είναι Μάνσον;» τον ρώτησα και το βλέμμα μου καρφώθηκε στη ταφόπλακα πιο πέρα
«Ναι..» απάντησε μονολεκτικά
«Μήπως είχε δίδυμη αδελφή;»
«Η Έρρικα; Χαχ.. Όχι τουλάχιστον από ότι γνωρίζω.. Γιατί;»
«Τότε εξήγησε μου αυτό εδώ..» αποκρίθηκε και τους έδηξα την ταφόπλακα
“Σαμάνθα Μάνσον
1996-2005”
«Η φωτογραφία… Η.. Αποκλείετε!» ξεστόμισε ο Τζάκσον
«Λέτε η Έρρικα όντως να είχε δίδυμη αδελφή;
«Δε ξέρω τι διάολο γίνεται εδώ … Αλλά η Έρρικα πρέπει να το δει αυτό!» αποκρίθηκα και τους κοίταξα με σοβαρότητα.

   Εκείνη τη στιγμή οι σκέψεις και πάλι θόλωσαν το μυαλό μου… Τελικά αυτή η υπόθεση γίνεται όλο και πιο περίπλοκη!

Chara Christ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου