Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

23 Δεκ 2015

0 Game of Shadows (Κεφάλαιο 19) - "Carol of the Bells"




   Το επόμενο πρωί μας βρήκε όλους βουτηγμένους στις σκέψεις. «Σαμάνθα  Μάνσον;» ψιθύρισα στον εαυτό μου.  Αν όντως έχει δίδυμη αδελφή γιατί ποτέ δεν το είπε στον Τόμας; Κι αν πάλι αυτό που είδαμε δεν είναι αλήθεια; Αχ! Το καλύτερο δώρο που θα μπορούσα να πάρω αυτά τα Χριστούγεννα είναι οι απαντήσεις! Αλλά δεν νομίζω να τις πάρω και ποτέ… “ Απαντήσεις ” ψιθύρισα και πάλι στον εαυτό μου... Μερικές φορές ζητάμε πράγματα που ήδη έχουμε στα χέρια μας , απλά δεν τις βλέπουμε ή δε θέλουμε να τις δούμε. 
   Σηκώθηκα από το κρεβάτι κι ετοιμάστηκα για το πρωινό μου τρέξιμο... Στο διάδρομο συνάντησα τη Σάρα., όχι δε της μίλησα απλά προσπέρασα και φόρεσα τα ακουστικά μου... Εκείνο το δολοφονικό της βλέμμα όμως κατάφερε να χαρακτή στο μυαλό μου.
«Ντέρεκ»  φώναξε το όνομα μου αλλά εγώ έκανα πως δεν την άκουσα.
 Προτού προλάβω να πλησιάσω τις σκάλες με άρπαξε απότομα από το μπράτσο
«Τι θέλεις;» ξεστόμισα θυμωμένος
«Εγώ δε θέλω τίποτα… Εσύ θες απαντήσεις.» την κοίταξα απορημένος «Ξέρω πολύ καλά γιατί πραγματικά ήρθες εδώ Ντέρεκ…  Παίζεις ένα πολύ βρόμικο παιχνίδι μα να θυμάσαι όταν φτάσεις στο τέλος θα το μετανιώσεις.»   ξεστόμισε με σιγουριά και με κοίταξε με εκείνο το βλέμμα «Τελικά δεν είσαι και τόσο καλός όσο θέλει να δείχνεις…  Είστε ίδιοι.» πρόσθεσε και χαμογέλασε απολιτικά.
Αποκρίθηκα στο βλέμμα της μα δεν απάντησα… Τελικά αυτή τα ξέρει όλα…  Τι συμφέρον μπορεί να έχει σ’ αυτή τη διαβολική υπόθεση;
 «Τι εννοούσε; Ντέρεκ εσύ δεν είσαι με τους καλούς; Έχω μπερδευτεί.» αποκρίθηκε ο γιος του Μαξ
«Θα καταλάβεις όταν σου πω τη συνέχεια.» απάντησα και πήρα μια ανάσα.
Όταν τελείωσα από το τρέξιμο και επέστρεψα σπίτι για ακόμα μια φορά συνάντησα τον πατέρα σου.   Κοιτούσε τα στολίδια στο δέντρο δίπλα κοντά σε εκείνο το αναθεματισμένο τζάκι.  Δε με κοίταξε για πρώτη φορά.  Φαινόταν σκεπτικός σαν κάτι να τον απασχολούσε τότε πρόσεξα το βλέμμα του να καθηλώνετε στο μενταγιόν που είχε αγκαλιά στη παλάμη του.  Εκεί ξαφνιάστηκα αν και δε θα πρεπε.
Το μενταγιόν είχε το σύμβολο Ιχθείς.  Τι διάολο σημαίνει τώρα αυτό;  Προχώρησα με σκυφτό το κεφάλι προς το δωμάτιο μου μα σταμάτησα.  Έπρεπε να κάνω κάτι, να παίξω ένα ισχυρό χαρτί που κρατούσα στα χέρια μου.  Πλησίασα η πόρτα της Έρρικα και τη κτύπησα ήρεμα δύο φορές.
«Γεια σου ‘Ερρικα» αποκρίθηκα  χαμογελώντας μόλις άνοιξε την πόρτα . Ξαφνιάστηκε δε με περίμενε.
«Τι θες εσύ;»
«Είναι ώρα για μερικές απαντήσεις» είπα και την άρπαξα από το χέρι
«Τι κάνεις;»
«Καλά ευχαριστώ εσύ; Αν και δε σε βλέπω και στα καλύτερα σου.» απάντησα ειρωνικά και την έσπρωξα μέσα.
«Έχεις τρελαθεί; Ξεχνάς ότι μας παρακολουθούν όλους;»
«Εγώ όχι , ξέρω πολύ καλά τι κάνω σε αντίθεση μ’ εσένα.»
«Ντέρεκ τι έπαθες;»

«Κοίτα Έρρικα η υπομονή έχει και τα όρια της… Νόμιζες ότι είσαι πιο έξυπνη από όλους έτσι;»
«Ναι… Επειδή δε καταλαβαίνω τι στα κομμάτια θέλεις , δε σταματάς να μιλάς με γρίφους και να μου πεις τι θέλεις ξεκάθαρα;»
«Τελικά εσύ είσαι πολύ καλή στα ψέματα μικρή..»
«Ε;»
«Ένα και δύο τρία! Λοιπόν αρκετά… Γι αυτό τα παράτησες έτσι; Φοβήθηκες …  Συνεργάζεσαι μαζί τους αλλά τους φοβήθηκες.»
«Τι; Πας καλά παιδί μου;»
«Αρκετά!» γούρλωσα τα μάτια  και ακούμπησα ο χέρι μου σο τοίχο « Τα ξέρω όλα Έρρικα…» με κοίταξε τρομοκρατημένη.
«Τι λες;»
«Κοίτα μικρή, εγώ ξέρω πολλά»
«Δε μου τα λες να τα μάθω κι εγώ λοιπόν;» αποκρίθηκε αγριεμένη.
«Χαχ… Λες πως με θυμάσαι και με  εμπιστεύεσαι..» την πλησίασα με ένα έντονο βλέμμα. « Μιας και πλησιάζουν Χριστούγεννα θα σου πω μια μικρή ιστοριούλα που θα σου δώσει κάποιες απαντήσεις  έτσι απλά σαν ένα μικρό δωράκι.» το βλέμμα της μύρισε φόβο.  Χαμογέλασα γιατί η καρδιά της κτυπούσε τόσο γρήγορα από την αγωνιά.  Ναι δεν ήμουν απόλυτα ειλικρινείς από την αρχή… Εγώ και η ειλικρίνεια έχουμε τσακωθεί εδώ και λίγα χρόνια.  «Θα ξεκινήσω από την αρχή μικρή μου Έρρικα» ξεστόμισα αποφασισμένος. «Πριν 12  χρόνια ένα ‘καλό’  μικρό κοριτσάκι βρέθηκε σ’ αυτή τη καταραμένη πόλη σ’ ένα απαίσιο μέρος γεμάτο εργαλεία γιατρών , ήταν πολύ τρομακτικό… Ένα 14χρονο αγόρι όμως τη βρήκε και την έσωσε μόνο που αυτό ήταν το λάθος του.» 
«Γιατί μου τα λες αυτά;» αποκρίθηκε και τα μάτια της βούρκωσαν
«Γιατί; Γιατί» την πλησίασα ακόμα περισσότερο «Εσύ γνωρίζεις καλύτερα από μένα… Ξέρεις τι μου κίνησε περισσότερο την περιέργεια; Πως βρήκες το θάρρος να μου ζητήσεις βοήθεια ….»
«Δεν καταλαβαίνω» ξεστόμισε και χαμήλωσε το βλέμμα
«Α δεν καταλαβαίνεις.. Να σε βοηθήσω εγώ… εκείνο το αγόρι που μοιάζει τόσο πολύ μ’ εμένα  αυτό το αγόρι δεν ήμουν εγώ αλλά… Ο Δίδυμος αδελφός μου… Και ξέρεις τι έπαθε αμέσως μετά που εσύ ελευθερώθηκες;   Τον βασάνισαν για να τους αποκαλύψει κάτι αν και δεν το έκανε και μετά… Μετά τον έκαψαν εκεί κάτω ζωντανό, ξέρεις γιατί; Γιατί αυτό το κάτι το είχες εσύ.»  με κοιτούσε στήλη άλατος άναυδη με το βλέμμα γεμάτο απορία..
«Πως.. Εεε, εγώ.. Εσύ..»
«Αυτός , αυτή… Εμείς οι δύο έχουμε ανοικτούς λογαριασμούς και πολύ σύντομα θα τους κλείσουμε.»
«Εσύ πως ξέρεις..»
«Εγώ. Εκείνο το βράδυ ακολούθησα τον αδελφό μου και είδα ότι είδα.  Πριν 12 χρόνια εξαιτίας σου χάθηκε ένα πολύτιμο άτομο από τη ζωή μου … Ότι πολύτιμο είχα στη ζωή μου εσύ μου το τσάκισες… Πρώτα ο αδελφός μου , μετά η γυναίκα μου και τέλος ο Μάξ » τα μάτια της με κοίταξαν γεμάτα ξαφνισμό.
«Την, γυναίκα σου;»
 «Πριν δυο χρόνια πλησίασες μια γυναίκα με το όνομα Νέλια… Ήθελες να ζητήσεις βοήθεια για της εξαφανίσεις….  Η Νέλια αρνήθηκε και το επόμενο πρωί βρέθηκε με μια σφαίρα στο κεφάλι σπίτι της. Τι με κοιτάς;» ξεστόμισα αγριεμένος με έντονο τόνο « Εγώ την βρήκα.. Εγώ!  Για καιρό ζούσα βυθισμένος στο σκοτάδι , δεν γνώριζα γιατί πέθανε μέχρι εκείνη την καταραμένη μέρα που ο Μαξ ανακάλυψε πράγματα γι’ αυτή την υπόθεση…  Η γυναίκα μου  είχε αυτό το διαβολικό σύμβολο , τότε δεν ήξερα τι σήμαινε. Τώρα όμως όλα βγάζουν ένα νόημα.  Εκείνη την καταραμένη νύχτα που εσείς και ο Μαξ  κατεβήκατε στους διαδρόμους  εσύ γνώριζες πως σας είχαν στήσει παγίδα … Πρόδωσες  τους φίλους σου Έρρικα. Κι όταν συνειδητοποίησες τι έκανες; Προσπάθησες να τους σώσεις  αλλά οι μόνοι που κατάφεραν να σωθούν ήσουν εσύ κι ο Τόμας.  Συνέχισες τις έρευνες μόνο και μόνο για να παγιδέψεις τους κακούς και να σώσεις τους φίλους σου με την ελπίδα ότι ήταν ακόμα ζωντανοί.  Έτσι δεν είναι;» δεν απάντησε παρέμεινε σκυφτή , εγώ τότε κούνησα το κεφάλι. « Στη δουλειά μου Έρρικα έμαθα να ψυχολογώ τους ανθρώπους  και κυρίως να έχω  παρατηρητικότητα … Ξέρεις δεν ήμουν σίγουρος  γι’ αυτά που σου είπα τώρα , στο μυαλό μου ήταν απλά μια θεωρία…  Μέχρι τη στιγμή που ανακαλύψαμε το νεκροταφείο με του υπόλοιπους.  ‘Σαμάνθα Μάνσον’ εκείνη τη στιγμή όταν το πρωτοείδαμε σκεφτήκαμε πως είναι η δίδυμη αδελφή σου με βάση τη χρονολογία μόνο που εγώ σήμερα το πρωί πήγα ξανά εκεί… Κάτι σ’ αυτή ην ιστορία δεν μου κολλούσε και τελικά το ένστικτο μου δεν κάνει ποτέ λάθος.. Η Ταφόπλακα είχε  ξανά χαρακτή .. Για να γίνω πιο σαφής τα συγκεκριμένα νούμερα είχαν χαρακτή ξανά . 1996… Χαχ  το 9 και το 6 ήταν πειραγμένα   έτσι κατάλαβα πως η ημερομηνία γέννησης ήταν ψεύτικη.  Η γυναίκα στη φωτογραφία ήταν η μητέρα σου ;» ρώτησα με αβεβαιότητα
   Εκείνη τη στιγμή που με κοίταξε έτοιμοι να μου δώσει μια οριστική απάντηση  η κραυγή της  Μάριαμ σαν μαχαίρι βρόντηξε μέσα από τ’ αυτιά μου.   Η Έρρικα με κοίταξε τρομαγμένη , εγώ αποκρίθηκα βιαστικά στο βλέμμα της και τότε άνοιξα την πόρτα.
«Είναι νεκρή!» ξεστόμισε  με τα μάτια γεμάτα φόβο.
Όλοι ξεπρόβαλαν από τα δωμάτια τους σοκαρισμένοι  ενώ από το δωμάτιο της Σάρα ηχούσε εκείνη η χριστουγεννιάτικη μελωδία από το μουσικό κουτί με το τραγούδι ‘Carol Of The Bells’.
 Πλησίασα στο δωμάτιο και αντίκρισα το νεκρό της σώμα κοντά στη μπαλκονόπορτα του δωματίου της … Το χάλι βάφτηκε στα κόκκινα από το αίμα της  και το μαχαίρι που ήταν καρφωμένο στη καρδιά της  είχε μαζί κι ένα σημείωμα.
«Το τέλος πλησιάζει.

                           ‘Καλά’ Χριστούγεννα» 


Chara Christ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου