Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

7 Ιαν 2016

0 Game of Shadows (Κεφάλαιο 21) "O Εφιάλτης"


«Πρέπει να φύγουμε αμέσως από εδώ!» ξεστόμισα  και ο φόβος άρχισε να με ζώνει
«Πως; Δε φτάσαμε ποτέ μέχρι εδώ… Και αυτό το …το ..το πράγμα τι ήταν; Άνθρωπος;» αναρωτήθηκε τραυλίζοντας ο Τόμας
«Παραλίγο να μας σκοτώσει!»  ακούστηκε η τρομαγμένη φωνή της  Έρρικα
«Πρέπει να φύγουμε τώρα!» τόνισα τη τελευταία μου λέξη… Δεν είχα πάρει ούτε το όπλο μου μαζί μου…  Οι ζωές μας αυτή τη στιγμή βρισκόταν εκτεθειμένες σε κίνδυνο και όσο πιο πολύ το συνειδητοποιούσαμε τόσο ο φόβος κούρνιαζε στη ψυχή μας.
«Μα πως; Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος.... Πρέπει να περάσουμε από κοντά του..» είπε και με κοίταξε στα μάτια..
«Τι θα κάνουμε , τι θα κάνουμε;» επαναλάμβανε συνέχεια ο Τόμας  ενώ δεν έπαψε να κρατάει σφικτά το κεφάλι του …
  Πώς να βγαίναμε από εδώ μέσα, ήταν το μόνο μας ερώτημα…. Δεν ήξερα τι να κάνω…  Πρώτη φορά στη ζωή μου συνάντησα ένα τέτοιο πράγμα.. Πως μπορώ να το χαρακτηρίσω; Πως;  Ζώο; Τέρας; Άνθρωπο; Τι;…   Και όλα αυτά που ανακαλύψαμε μέχρι στιγμής;  Εκείνο το καταραμένο  νεκροταφείο…. Μακάρι να μη το βρίσκαμε ποτέ….  Ανάθεμα κι εκείνη η γριά …. Δεν έπρεπε να τη πιστέψω! Δεν έπρεπε ….Και ο Τζάκσον τι να έχει γίνει ; Εγώ, ο Τζάκσον η  Σίσι, η Έρρικα , o Μάρκος, η Κίμ και Τόμας  ήμαστε θύματα τους …  Θύματα αυτών των διαβολικών σκιών που μόνο το τρόμο  και το θάνατο ξέρουν να σπέρνουν…  Αδηφάγα ζώα σαν κι αυτούς δε ξέρω αν έχω ξανασυναντήσει…  Καταραμένη αυτή η μέρα! Καταραμένη! Πως μπορώ να μας σώσω;  Τι να κάνω;  Ξαφνικά όλα γύρω μου άρχισαν να στροβιλίζονται μέχρι τη στιγμή που ξύπνημα μούσκεμα από τον ιδρώτα με το γράμμα της Σάρα για συντροφιά.
      Τι διάολο μου συμβαίνει;  Κράτησα το κεφάλι μου για λίγο και έπαψα να σκέφτομαι… Βαριαναστέναξα.  Αυτό το όνειρο… Μάλλον ο εφιάλτης τι να ήθελε να μου πει;  Θέλω τόσο απεγνωσμένα να πάρω απαντήσεις που ακόμα το υποσυνείδητο μου παίζει μαζί μου.  Μετά από εκείνο το καταραμένο γράμμα της Σάρα δεν έπαψα να σκέφτομαι.   
   Σηκώθηκα και το άρπαξα απότομα… Δε με  νοιάζει αν η Μάριαμ δε μας αφήνει να βγούμε έξω από τα δωμάτια μας εγώ  θέλω δεν θέλω απλά απαντήσεις  για αυτό το μυστήριο αλλά τη λύση του.  Πρέπει να μιλήσω στον Τζάκσον και αυτό θα κάνω.  Κοίταξα τον εαυτό μου στο καθρέπτη  και μια μικρή ανάμνηση ξεπρόβαλε από μπροστά μου σαν αστραπή αυτή η κραυγή που έσκισε στα δύο τον απέραντο ουρανό , αυτή η κραυγή ήταν η δικιά μου … «Μαμά» και μετά η εικόνα της χάθηκε σαν ένα βιαστικό δάκρυ , έσβησε σαν σκιά μέσα στο σκοτάδι….  
«Τζάκσον!» ξεστόμισα και κτύπησα την πόρτα
«Τι έπαθες;» άνοιξε ξαφνιασμένος
Ενώ εγώ μπούκαρα αμέσως μέσα
«Ντέρεκ τι έγινε;»
«Διάβασε αυτό» αποκρίθηκα και του έριξα το γράμμα στα μούτρα.
«Τι είναι αυτό;» το άρπαξε αμέσως απορημένος
«Φαγητό  για σκύλους..» ξεστόμισα ειρωνικά ενώ αυτό αποκρίθηκε με μια γκριμάτσα και άρχισε να διαβάζει.
Εγώ ακούμπησα αθόρυβα στον τοίχο με τα χέρια σταυρωμένα και το μυαλό σε εγρήγορση. 
«Δε…Δεν…» άρχισε να τραυλίζει και με κοίταξε σοκαρισμένος
«Τζάκσον αυτό το ‘παιχνίδι’ γίνεται όλο και ποιο τρομακτικό! Κάποιοι ή κάποιος παίζει ανενόχλητος με της ζωές μας και πρέπει να ανακαλύψουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται ποιος .»
«Τι διάολο γίνεται ρε φίλε.. Και ο …» εκεί σταμάτησε δεν είχε το θάρρος να τον αποκαλέσει πατέρα.. «Τι θα κάνουμε τώρα;  Και ο Μάξ τι μπορεί να είχε ανακαλύψει;»
«Δε γνωρίζω… Μακάρι να ήξερα!» ξεστόμισα και τότε πρόσεξα τη κόκκινη ζακέτα της Σίσι στη πολυθρόνα του.  « Αυτή δεν είναι της Σίσι» τον ρώτησα
«Ε;» τα μάτια του καρφώθηκαν στη ζακέτα.. «Α, ναι ναι.. Την ξέχασε στο μάθημα και είπα να της τη δώσω» οι παλμοί της καρδιά τους  ήταν γρήγορη.. Έλεγε ψέματα. Εγώ χαμογέλασα.
«Πρέπει να προσέχουμε… Τώρα θα φύγω πριν έρθει η Μάριαμ…  Θα τα πούμε σε λίγο..»  απάντησα  « Α και Τζάκσον…. Πρόσεχε» με κοίταξε με απορία
«Μη φοβάσαι δε θα με σκοτώσει κανείς…»
«Δεν αναφερόμουν σ’ αυτό..» ήταν η τελευταία μου σπόντα κι έφυγα. 
  Οι ώρες κύλησαν γρήγορα αλλά όχι και τόσο βασανιστικά…  Στο μεσημεριανό ήμασταν όλοι, αμίλητοι βέβαια …. Κανείς δεν κοιτούσε κανένα και κανείς δε μιλούσε σε κανένα.  Αυτή η σιγή δεν ήταν όμως και τόσο αθόρυβη…  Μέσα μας όλοι ουρλιάζαμε από ερωτήματα, ο καθένας με τα δικά του…. Εκεί κατάλαβα πως όλες αυτές οι φωνές δεν ηχούσαν πουθενά παραμόνο στην ψυχή του καθενός… Ήμασταν όλοι βασανισμένες ψυχές που περιμένουν στο σκοτάδι την επόμενη κίνηση τους… Σαν πρόβατα σε σφαγή…   Έτσι η μέρα τελείωσε με το βραδινό στην ίδια μοίρα..  Σιωπή… Αυτή η απέραντη σιωπή. 
« Θέλω προτού τελειώσει η ώρα μας να αναφερθώ σε κάτι ακόμα… Σκιά..  Το είχαμε ξαναφέρει …. Τώρα όμως ήρθε η ώρα να δώσουμε ένα διαφορετικό ορισμό… Δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε σε ένα κόσμο χωρίς σκιές, όχι γιατί η σκιά είναι κομμάτι του εαυτού μας .... Θα ικετεύαμε σαν τον Πήτερ Παν κάποιος να βρει τη χαμένη μας σκιά και να την ράψει μαζί μας για  να ενωθεί... Ώστε να μην μπορεί να αποδράσει ξανά!   Σκιά Στην αναλυτική ψυχολογία λέγεται το κατώτερο τμήμα της προσωπικότητας…. Το άθροισμα όλων των προσωπικών και συλλογικών ψυχικών στοιχείων τα οποία, εξαιτίας της ασυμβατότητάς τους με την επιλεγμένη συνειδητή στάση, δεν εκφράζονται στη ζωή και επομένως ενώνονται σε μία σχετικά αυτόνομη «διχασμένη προσωπικότητα» με αντιθετικές τάσεις μέσα στο ασυνείδητο.  Η σκιά συμπεριφέρεται αντισταθμιστικά στη συνείδηση.  Δηλαδή εξισορροπεί τις αρνητικές συνέπειες…. Έτσι  τα αποτελέσματά της μπορούν να είναι τόσο θετικά όσο και αρνητικά.  Στα όνειρα μια σκιά ή καλύτερα η σκιά έχει πάντα το ίδιο φύλο με τον ονειρευόμενο… Σύμφωνα με τον Γιουνγκ: «Η σκιά προσωποποιεί οτιδήποτε αρνείται να αναγνωρίσει το υποκείμενο γύρω από τον εαυτό του. Προβάλλεται πάνω στο άτομο άμεσα ή έμμεσα...»  Επίσης « Η σκιά είναι εκείνη η κρυμμένη, απωθημένη, στο μεγαλύτερο μέρος της κατώτερη, ένοχη προσωπικότητα, της οποίας οι έσχατες διακλαδώσεις φθάνουν πίσω στο βασίλειο των ζωικών μας προγόνων και έτσι περιλαμβάνουν ολόκληρη την ιστορική όψη του ασυνείδητου... Μέχρι τώρα πίστευαν ότι η ανθρώπινη σκιά ήταν η πηγή κάθε κακού. Τώρα, όμως, είμαστε βέβαιοι πως ο ασυνείδητος άνθρωπος, δηλαδή η σκιά του, δεν αποτελείται μόνο από ηθικά κατακριτέες τάσεις, αλλά διαθέτει επίσης και έναν αριθμό από καλές ιδιότητες, όπως τα φυσιολογικά ένστικτα, οι κατάλληλες αντιδράσεις, οι ρεαλιστικές διαισθήσεις, οι δημιουργικές παρορμήσεις κ.α.»  Χωρίς τη σκιά είμαστε ένα τίποτα! Καλά Χριστούγεννα και καλές διακοπές » ήταν η τελευταία μου κουβέντα και τελείωσα το πρωινό μάθημα.  
Το κουδούνι έσπασε τη σιωπή και ήχησε την έξοδο για τους μαθητές μου.  Η Έρρικα έμεινε τελευταία και με πλησίασε ενώ εγώ την αγνόησα.
«Ντέρεκ.» ξεστόμισε μα εγώ παρέμεινα γυρισμένος πλάτη και συνέχυσα το συγύρισμα. «Σου μιλάω!»
«Τι θες ρε κορίτσι μου;» αποκρίθηκα με έντονο τόνο.
«Τώρα σοβαρά μιλάς;  Ήρθες και μου είπες αυτά που ήθελες να πεις και τώρα το παίζεις ανίδεος τι διάολο;» 
«Κοίτα μικρή, τώρα παιχνίδι κάνω εγώ …» την κοίταξα με μίσος « Και με εσένα θα ασχοληθώ αργότερα γιατί κι εσύ μου χρωστά απαντήσεις…»
«Τι πάει να πει τώρα αυτό;» 
« Αυτό πάει να πει ότι εμείς οι δύο έχουμε ανοικτούς λογαριασμούς .» την πλησίασα απειλητικά « Τα λέμε σύντομα»  Ξεστόμισα ενώ ήμασταν μια ανάσα σε απόσταση και προχώρησα…
«Το τέλος θα το ορίσω εγώ» ψιθύρισα στον εαυτό μου ενώ την άφησα ξοπίσω  απορημένη
  Στο δρόμο της επιστροφής τα πόδια μου είχαν άλλη ποριά…  Σαν το ένστιχτο μου να με καθοδηγούσε σε εκείνο το νεκροταφείο.  Λένε πως το ένστιχτο δεν κάνει ποτέ λάθος και πως πρέπει να το ακολουθείς..  Τα μυστικά δεν τελειώνουν ποτέ … Αλλά ποτέ. Κάποια είναι καλά θαμμένα στο σκοτάδι και άλλα τόσο επιφανειακά που με την πρώτη κίνηση ξεπροβάλουν αμέσως για να φέρουν την καταστροφή.   Καταστροφή… Ένας βαρύς αναστεναγμός  βγήκε από μέσα μου.. Μια ζωή ζούσα μέσα στο χάος , στη καταστροφή , εκεί οπού κανείς δε θα ήθελε να ζήσει.  Το παρελθόν είναι το κλειδί, αυτό έλεγε η Σάρα.  
   Τότε κοντοστάθηκα έξω από  εκείνο το ανατριχιαστικό νεκροταφείο και κοιτούσα… Έψαχνα μια απάντηση, μια λύση , κάτι…  Τότε ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί σου και εκείνο το αεράκι που φύσηξε ξαφνικά με ανάγκασε να κοιτάξω ξοπίσω μου με δισταγμό.   Την είδα … Τον είδα… Τους είδα… Όλες αυτές οι αθώες και οι ένοχες ψυχές με αυτά τα φοβισμένα μάτια με κοίταξαν.  Τα μάτια μου βούρκωσαν, ναι  όλες αυτές οι ψυχές εμφανίστηκαν μπροστά  κραυγάζοντας για βοήθεια, τη δική μου βοήθεια.   Ψυχές χωρίς μιλιά μα τα μάτια τους ούρλιαζαν με λόγια.   Γονάτισα και αγκάλιασα το ξηρό χώμα.  Όχι δεν είχα μόνο ένα χάρισμα… Δεν ήταν μόνο αυτό που εκείνη αποφάσισαν να μου δώσουν…  Αυτό που με έκανε ξεχωριστό ήταν οι ψυχές που μπορούσα να δω… Όχι οποιεσδήποτε ψυχές όμως… Αυτές που είχαν ξεμείνει εδώ βασισμένες γιατί δεν κατάφεραν να δικαιωθούν …. Εγώ έχω υποχρέωση να τις βοηθήσω και αυτό θα κάνω…  Γι’ αυτό είχα δει εκείνο τον εφιάλτη, το υποσυνείδητο μου , μου φωνάζει  και μερικές φορές δε λέω να το ακούσω γιατί δε θέλω να έχω συνείδηση.  Δε θέλω να είμαι καλός …  Γιατί όσο πιο καλός και αφελείς είσαι τόσο πιο πολύ μπορούν αυτοί εκεί έξω να σε εκμεταλλεύονται.  Το τέλος πλησιάζει και μαζί του πλησιάζει και η καταστροφή.  Εγώ όμως σ’ αυτό το τέλος θα αποδώσω δικαιοσύνη για όλες αυτές τις ψυχές που αυτοί αποφάσισαν να κλέψουν.   Ήρθε η ώρα να αντιστρέψω τους ρόλους και να τους καταστρέψω.   Τώρα ο εφιάλτης για τους Ιχθείς αρχίζει. 

Chara Christ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου