Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

11 Ιαν 2016

0 Game of Shadows (Κεφάλαιο 22) "Νεκροί από συναισθήματα"



    Βρισκόμασταν όλοι στο τραπέζι , όλοι με τα πρόσωπα σιωπηλά ….  Πάλι αυτή η δυνατή σιωπή  κατάφερε να μας αγκαλιάσει, για ακόμα μια φορά η σιωπή χαράχτηκε τις καρδιές μας.  Τα μάτια μου έκανα κύκλους και το μυαλό μου γέμιζε με σκέψεις… Η Σάρα είναι νεκρή και όλοι συμπεριφέρονται λες και δεν έχει συμβεί τίποτα…
Ναι ίσως γι’ αυτό να φέρει ευθύνη ο φόβος που έχει ζώσει τα κορμιά μας.  Όλη αυτή την ώρα της σιωπής εγώ τουλάχιστον κατάλαβα πολλά.  Τα μάτια όντως είναι ο καθρέπτης της ψυχής.  Τους κοιτούσα τρώγοντας αθόρυβα.  Ο Τζάκσον φαινόταν λιγάκι ταραγμένος  ενώ η Σίσι δεν έπαψε να τον κοιτάει, το βλέμμα της ήταν τόσο έντονο και ούρλιαζε από έρωτα.  Σίγουρα κάτι παίχτηκε ανάμεσα τους…  Ο Τόμας χάζευε το φαγητό του , έμοιαζε να βρίσκεται σε άλλο κόσμο και αυτός ο κόσμος φώναζε το όνομα Κίμπερλι.  Η Μάριαμ κοιτούσε το κηπουρό απέναντι της με  αυτό το δολοφονικό βλέμμα ενώ εκείνος την αγνοούσε, αυτό που μου έκανε εντύπωση από εκείνον ήταν οι σπασμωδικές κινήσεις που έκανε με τα χέρια του.  Σε μια στιγμή άρχισε ένα ιδρώνει και η καρδιά του να κτυπάει όλο ένα και περισσότερο… Τι να έκρυβε άραγε;  
   Και καθώς κοιτούσα τριγύρω διακριτικά το βλέμμα μου συναντήθηκε μ’ αυτό του Τζίμ.  Τότε θυμήθηκα το γράμμα της Σάρα… Ο Τζίμ πατέρας του καλύτερου μου φίλου.  Αυτό κι αν κρύβει πράγματα…  Θα έδινα τα πάντα αυτή τη στιγμή για να μπορούσα να διαβάσω τις σκέψεις τους! Ιδιαίτερα να νιώσω αυτά που νιώθουν…  Αν και αυτό το έκανα κοιτάζοντας μέσα από τα μάτια τους.   Ξαφνικά εκεί που σκεφτόμουν και τους κοιτούσα μια άλλη καρδία άρχισε ένα κτυπά  γρήγορα…. Και να ήταν μόνο αυτό, αυτό τον κτύπο τον γνώριζα ήταν διαφορετικός αλλά ταυτόχρονα γνωστός.   Συγκεντρώθηκα στον ήχο  και κοίταξα απέναντι στα δεξιά μου.   Αυτή η καρδιά ανήκε στην  Έρρικα…  Την κοίταξα με ένα κοφτό βλέμμα και εκείνη μου αποκρίθηκε με μια διαπεραστική ματιά ενώ σηκώθηκε. 
«Τελείωσες;» τη ρώτησε η Μάριαμ 
«Ναι…» απάντησε μονολεκτικά και άρπαξε το πιάτο από το τραπέζι.
«Άστο.. Θα τα μαζέψω εγώ μετά» ξεστόμισε η Μάριαμ και της έκανε νόημα αν φύγει.
   Το βάδισμα της ήταν απειλητικά αθόρυβο και η σιωπή της μύριζε υπερβολικό φόβο.   Τη στιγμή προχώρησε προς τη πόρτα το βλέμμα της καρφώθηκε στον ταραγμένο κηπουρό.  Αυτός την κοίταξε με οργή και μάλιστα τεράστια οργή.  Εκείνη έσκυψε το κεφάλι και έφυγε ενώ οι υπόλοιποι συνέχισαν το φαγητό  τους. 
   Τελικά η σιωπή λέει πολλά και τα βλέμματα ακόμα περισσότερα … Οι περισσότεροι άνθρωποι όπως κι εμείς  σ’ αυτό το σπίτι έχουμε επιλέξει να θάψουμε αυτά τα συναισθήματα που μας εγκλωβίζουν καθημερινά μέσα στην απόλυτη σιγή εκεί όπου κανείς δεν μπορεί να σε ακούσει…  Έτσι νομίζουμε τουλάχιστον.   Τι να κάνεις τη σιωπή όταν τα μάτια σου ουρλιάζουν από συναισθήματα;  Τα δικά μου μάτια αυτή της στιγμή ψάχνουν για μια λύση και κυρίως  ζητούν εκδίκηση ....   
    Η ώρα κύλησε και όλοι βρεθήκαμε στα δωμάτια μας, αυτό  για μια στιγμή μου θύμισε εσώκλειστό σχολείο…  Μόνο που εκεί δεν υπάρχουν δολοφονίες και μυστηριώδεις εξαφανίσεις …   
  Ξάπλωσα και κοιτούσα για ακόμα μια φορά το ταβάνι…  Τότε θυμήθηκα τη κοπέλα μου, αυτά τα ξανθά μαλλιά και εκείνο το αστραφτερό χαμόγελο που με κρατούσε ζωντανό.   Το χαμόγελο του αδελφού μου, του Μάξ , της μητέρας μου…  Έριξα ένα βαρύ αναστεναγμό και έκλεισα για λίγο τα μάτια όταν ξαφνικά τα ουρλιαχτά της Σίσι με  τρόμαξαν.  
 Σηκώθηκα αμέσως πάνω και βρέθηκα με μιας έξω στο διάδρομο κοιτώντας τον Τζάκσον απορημένος. 
«Τι έγινε;» μου αποκρίθηκε έκπληκτος
«Δε ξέρω…» 
«Η Σίσι ήταν αυτή;» αναρωτήθηκε με ταραχή
«Έτσι φαίνεται»  απάντησα ενώ την ίδια στιγμή η Σίσι ούρλιαξε ξανά.
«Βοήθεια!! Η Έρρικα» ακουστικέ η φωνή της Μάριαμ γεμάτη σπαραγμό ενώ ξεπρόβαλε από το μπάνιο
Κοιταχτήκαμε και οι δύο … Τότε  ο Τόμας έτρεξε με μια γρήγορη  κίνηση απευθείας προς το μέρος μας. Αυτά τα λόγια με κατάφεραν αν με ταράξουν.. 
  Έτρεξα αμέσως μέσα ενώ το κορμί της αγκάλιαζε αθόρυβα το κρύο πάτωμα. Η Σίσι κοιτούσε σοκαρισμένη …. Εγώ γρήγορα γονάτισα κοντά της .. Αυτή η εικόνα ήταν τρομακτική, το πρόσωπο της είχε όψη νεκρού και για κάποιο λόγο εκείνη τη στιγμή ένοιωσα την καρδιά μου να ξεριζώνεται από τη θέση της.  Η ανατριχίλα δεν έλειπε από το κορμί μου.
«Δεν έχει σφυγμό, Δεν έχει σφυγμό» επαναλάμβανε την ίδια φράση ο Τόμας ενώ της κρατούσε το χέρι
«Δεν αναπνέει Ντέρεκ κάνε κάτι!» ούρλιαζε η Μάριαμ ενώ εγώ προσπαθούσα να τη σώσω. Ποιος να το έκανε αυτό; … Αν δεν ήταν η Μάριαμ τότε ποιος;
Το σώμα της παρουσίασε για λίγο επιπόλαιες αναπνευστικές κινήσεις και μετά κενό… Τότε ήταν που κατάλαβα πως αυτή η στιγμή κυριολεκτικά ήταν κατάσταση ζωής και θανάτου.  Η Σίσι κοιτούσε χαμένη ενώ ο Τζάκσον γεμάτος σοκ  άρχισε να χάνει τη ψυχραιμία του.
 Τότε θυμήθηκα τα μαθήματα πρώτων βοηθειών που είχαμε κάνει… Η Έρρικα είχε όψη νεκρού άρα η καρδιά της σταμάτησε να λειτουργεί…. Εκείνες οι αγωνιώδεις και επιπόλαιες αναπνευστικές κινήσεις που παρουσίασε ήταν μια από τις κρισιμότερες καταστάσεις, που μπορεί να αντιμετωπίσει κανείς. Με λίγα λόγια σημαίνει συναγερμός… Όχι δεν θα άφηνα άλλο θύμα όχι αυτό το συγκεκριμένο θύμα… Η Έρρικα αν είναι να πεθάνει τότε για αυτό θα φροντίσω αποκλειστικά εγώ!  Σήκωσα προσεκτικά το κεφάλι της  προς τα πίσω και τότε ξεκίνησα τις τεχνητές αναπνοές  συνέχυσα με τις καρδιακές μαλάξεις , πίεζα απότομα και δυνατά το στέρνο της στη μέση του στήθους μέχρι αυτή να ανακτήσει τις αισθήσεις της… Όταν της έδωσα το τελευταίο  φιλί της ζωής αυτή πήρα μια βαθιά ανάσα  και άνοιξε τα πράσινα της μάτια.  Με κοίταξε ζαλισμένη ενώ ο Τόμας  ξεφύσησε ανακουφισμένος.. Η Σίσι  χαμογέλασε με τα δάκρια στα μάτια και ακούμπησε στην αγκαλιά του Τζάκσον.  Η Μάριαμ δεν είχε συνέρθει ακόμα από το σόκ… 
«Μπράβο Ντέρεκ» ξεστόμισε  η Σίσι με χαρά  ενώ η Έρρικα με κοιτούσε με περιέργεια. 
« Αν έμενε  αβοήθητη για 5 λεπτά ακόμα , ουσιαστικά  θα έχει χάσει το παιγνίδι με τη ζωή» αποκρίθηκα και τότε έβαλα το χέρι μου γύρω από την πλάτη της   και το άλλο μου χέρι αγκάλιασε τα  πόδια της.  Εκείνη έβαλε τα χέρια της γύρω από το λαιμό μου και τότε τη σήκωσα και τη μετέφερα στο δωμάτιο της. 
«Τι ήταν τώρα αυτό ρε φίλε..» ξεστόμισε ο Τόμας  καθώς περιμέναμε έξω από το δωμάτιο της. 
«Μακάρι να μπορούσα να σου απαντήσω..» αποκρίθηκα και ακούμπησα στον τοίχο
Άρχισα και πάλι τις σκέψεις, αν δεν το έκανε η Μάριαμ τότε ίσως να ήταν ο Τζίμ η ο κηπουρός… Αλλά γιατί; Τι διάολο να έχει γίνει πάλι…   Ξάφνου μετά από 3 ώρες η πόρτα άνοιξε με το γιατρό να ξεπροβάλει  μαζί με τη Μάριαμ προς τα έξω..  Αυτός ο γιατρός με τα καστανόξανθα μαλλιά και γαλάζια μάτια ήταν ο Ντίν, πρώην συνεργάτης μας, άσος στην ιατρική και ψυχολογία. 
« ‘Όλα θα πάνε καλά… Χρειάζεται μόνο να χαλαρώσει λιγάκι και τίποτα παραπάνω.  Επίσης να μην στρεσάρετε τόσο πολύ..» αποκρίθηκε και με κοίταξε λες και ήθελε ν μου πει κάτι παραπάνω. 
«Γιατρέ θα μπορούσατε να κοιτάξετε λιγάκι κι εμένα γιατί έχω συχνούς πονοκεφάλους..» πρόσθεσα  
«Φυσικά..» αποκρίθηκε  και με ακολούθησε στο δωμάτιο μου.
«Λέγε» ξεστόμισα βιαστικός  και έκλεισα αμέσως τη πόρτα. 
«Καρδιακή ανακοπή …Αιφνίδια καρδιακή ανακοπή…» αποκρίθηκε και με κοίταξε 
«Ναι..»
«Τι ναι;.. Λέω το κοριτσάκι έπαθε ξαφνική και απρόσμενη απώλεια της λειτουργίας της καρδιάς, της αναπνοής και της συνείδησης»
«Τώρα εγώ ο επιστήμονας κατάλαβα  τα πάντα!» αποκρίθηκα ειρωνικά..
«Δε μου λες η μικρή γιατί  έκανε χρήση;» 
«Τι να έκανε;»
«Πόσο πιο απλά να σου πω ρε φιλαράκι..  Δε μιλάω και κινέζικα..»
«Ναι.. Ασχολίαστο…» είπα γεμάτος σαρκασμό
«Κοίτα η μικρή πρέπει από το στρες που επηρεάζει το συναισθηματικό της κόσμο λόγω ψυχοκοινωνικών παραγόντων, επηρεάζει μεταξύ άλλων και το αυτόνομο νευρικό σύστημα. Το σύστημα που ελέγχει το ρυθμό της καρδίας. Φαίνεται πως εξαιτίας αυτού έκανε και μια μικρή χρήση το κοριτσάκι με αποτέλεσμα την αιφνίδια καρδιακή ανακοπή  και την απρόσμενη απώλεια της λειτουργίας της καρδιάς, της αναπνοής και της συνείδησης.»
«Με αποστόμωσες τώρα..»  
«Αχ… Εσύ και η ειρωνεία πάτε πακετάκι μαζί έτσι;»
«Ε τι να κάνουμε…»
«Να πάρετε για μια φορά στα σοβαρά τον υπόλοιπο κόσμο ίσως;» 
«Λέγε ρε με απλά λόγια τι έπαθε..»
«Πρώτον ότι έπαθε το έπαθε μόνη της…. Έκανε χρήση για δικούς τις λόγους … Αλά αυτή η χρήση έγινε για πρώτη φορά απ’ ότι καταλαβαίνω…. Τέλος πάντων η καρδιά της υπέστη ένα σοκ σταμάτησε να λειτουργεί και έπαθε ότι έπαθε να στο πω έτσι…»
«Μάλιστα..»
«Ντέρεκ..» ξεστόμισε διστακτικά ενώ εγώ του έγνεψα για να μου μιλήσει « Το αίμα που της πείρα θα το δώσω στο χημείο μήπως και βγάλουμε μια άκρη….» ξεστόμισε και με κοίταξε κατάματα
«Πάρε κι αυτό..»  αποκρίθηκα και άνοιξα το κομοδίνο μου…  Άρπαξα ένα κομμάτι από τη φανέλα του Μάξ που είχα κρύψει μέσα σε ένα σακουλάκι ως στοιχείο… Με κοίταξε ξαφνιασμένος « Είναι.. Ήταν  του Μάξ…»  πρόσθεσα και συγκράτησα τα δάκρια μου
Δεν είπε κάτι…  Άλλωστε είχε καταλάβει για το θάνατο του Μάξ…  Το μόνο που έκανε ήταν να μου γνέψει καταφατικά και έπειτα φύλαξε το στοιχείο στη τσάντα του.
«Για ότι νεότερο θα σε ενημερώσει η Πηνελόπη..» αποκρίθηκε  και πλησίασε τη πόρτα
«Ντίν… Σε ότι αφορά με το στοιχείο που σου έδωσα για τον Μάξ θέλω να το γνωρίζεις μόνο εσύ εντάξει;»  ξεστόμισα και εκείνος κούνησε θετικά και πάλι το κεφάλι του.
 Όταν έκλεισε τη πόρτα ξοπίσω του εγώ νέκρωσα τα συναισθήματα μου για τον Μάξ… Μόνο για εκείνη τη στιγμή τουλάχιστον και τότε κατάλαβα! Κατάλαβα γιατί το έκανε αυτό η Έρρικα και αμέσως  βρέθηκα στο δωμάτιο της.  Κτύπησα τη πόρτα δύο φορές ψύχραιμα και ήρεμα.  
  «Ντέρεκ!»  αποκρίθηκε η Μάριαμ και μου άνοιξε τη πόρτα ,με κοίταξε με θαυμασμό ενώ με άφησε να περάσω. «Θα τα πούμε αργότερα αποκρίθηκε στην Έρρικα και έφυγε.
 Καθόταν στο κρεβάτι με την πλάτη ακουμπημένη στο προσκέφαλο και στα χέρια της κρατούσε ένα χρυσό σταυρό.   Όταν πλησίασα με κοίταξε στα μάτια και προσπάθησε να ελέγξει το φόβο της.
«Ευχαριστώ..» ξεστόμισε με όση δύναμη είχε..
Χαμογέλασα ειρωνικά και την πλησίασα ακόμα περισσότερο..
«Ξέρω γιατί το έκανες…» αποκρίθηκα και την κοίταξα απειλητικά
«Τι; Είσαι τρελός τι έκανα;»
«Αχ Έρρικα… Εσύ και οι φίλοι σου θα αργήσετε να ωριμάσετε!»
«Δε σε καταλαβαίνω.. Και πάψε να με κοιτάς με αυτό το βλέμμα με ανατριχιάζει…» 
«Δε πειράζει θα σου περάσει..»
«Είσαι καλά; Γιατί με κοιτάς έτσι;»
«Νομίζεις ότι είσαι πιο έξυπνη και πως με το θάνατο θα γλιτώσεις από τις τύψεις μικρή; Ε;» είπα και την άρπαξα σφιχτά από το μπράτσο ενώ την πλησίασα ακόμα περισσότερο. « Είσαι δειλή..» της ψιθύρισα στο αυτί.
«Σταμάτα να το κάνεις αυτό.. Μοιάζεις με παράφρονα.» με κοίταξε φοβισμένη ενώ ταυτόχρονα το βλέμμα της μύριζε έρωτα. 
«Ναι, μπορεί… Ξέρεις όμως οι παράφρονες μικρή μου έχουν μια λογική ακαταμάχητη…» 
«Μη με πλησιάζεις άλλο.» ξεστόμισε και χαμήλωσε το βλέμμα 
«Γιατί; Αφού σ’ αρέσει…» ξεστόμισα και ακούμπησα το δάκτυλο μου στο πηγούνι της  ενώ της σήκωσα το πρόσωπο.  « Νομίζεις πως με το θάνατο θα γλιτώσεις;  Χαχ.. Όχι… Όχι Έρρικα… Θα ζήσεις για να απολύσεις τη κόλαση που σου ετοιμάζω … Εσύ μικρή θα πληρώσεις για όλα όσα έχεις κάνει… Αν και το κολπάκι σου ήταν αρκετά καλό δε πέτυχε….»
«Πιο κόλπο; Τι διάολο θέλεις;»
«Ξέρεις πολύ καλά τι θέλω….»
«Βγες έξω..»  με κοίταξε με έντονο βλέμμα..
«Φταις Έρρικα… Και όσο περισσότερο προσπαθείς να σκοτώσεις αυτές τις ευθύνες τόσο περισσότερο σε στοιχειώνουν….» αποκρίθηκα και την έσπρωξα. «Εσύ σκότωσε όλα τα πολύτιμα άτομα που χαράχτηκαν στη καρδιά μου και τώρα θα σε κάνω να πληρώσεις γι’ αυτό αλλά όχι με θάνατο… Ο Θάνατος δεν είναι τιμωρία αλλά φυγή…  Όσο ζω και αναπνέω  τόσο περισσότερο θα ζεις και  εσύ … Θα σου κάνω τι ζωή κόλαση!»
«Τόσο καιρό νομίζεις ότι ζούσα στο παράδεισο;» αποκρίθηκε με θυμό και σηκώθηκε
«Α μη μου ταράζεσαι… Ο Γιατρός είπε να μη στρεσάρεσαι.. Χαλάρωσε τώρα γιατί τα χειρότερα έρχονται μωρό μου.»  ξεστόμισα και χάιδεψα το μάγουλο της ενώ της χαμογέλασα γεμάτος ειρωνεία.
«Φύγε» 
«Τώρα που βρήκα πώς να σε τιμωρήσω, δε θα φύγω ποτέ.. Ποτέ από τη ζωή σου, θα είμαι ο χειρότερος σου εφιάλτης Έρρικα..» 
«Βγες έξω τώρα..» είπε και μου έσπρωξε το χέρι
«Ο Χειρότερος..»
«Σε μισώ!» ξεστόμισε και με έσπρωξε
«Παρομοίως..» απάντησα και φεύγοντας βρόντηξα τη πόρτα.

  Αυτό που  είχε κάνει ήταν έξυπνο… Ναι κάποιοι άνθρωποι που πέρασαν από τόσα πολλά  παίρνουν τη σκληρή απόφαση να νεκρώσουν όλα τους τα συναισθήματα… Δε θέλουν να νιώθουν τίποτα, ούτε πόνο , ούτε θλίψη, χαρά, αγάπη….. Τίποτα.    Γύρω μας βρίσκονται άνθρωποι… ψυχές  που τριγυρνούν νεκρές στην ουσία, νεκρές ψυχές από συναισθήματα…. Με λίγα λόγια είσαι ζωντανός νεκρός….  Η Έρρικα προσπάθησε να αυτοκτονήσει λόγω ενοχών… Μα δε τα κατάφερε…  Κι αυτή θα είναι η τιμωρία της, να ζει με τις ενοχές και τις τύψεις… Σ’ αυτό θα φροντίσω κι εγώ…   Όσο για αυτούς τους νεκρούς ανθρώπους από συναισθήματα , αυτούς εγώ θα τους  ονομάζω Ιχθείς…. Γιατί κι αυτοί τέτοια άτομα πρέπει να είναι…  Το σχέδιο μου τώρα είναι έτοιμο να μπει σε εφαρμογή…. Τώρα δε θα είμαι ένα απλό πιόνι στο παιχνίδι τους  αλλά ο αντίπαλος σ’ αυτό το σκάκι με τα πιόνια…  Το παιχνίδι των σκιών έχει αποκτήσει  ένα δυνατό εχθρό.. Εμένα.

Chara Christ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου