Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

16 Ιαν 2016

0 Game of Shadows (Κεφάλαιο 23) " Όσα δεν γνωρίζει ο αφηγητής : Ο εχθρός του Έρωτα"


Άρχισε να κτυπά την πόρτα δυνατά , σηκώθηκα ξαφνιασμένος μα δε πρόλαβα να βάλω τη φανέλα μου….. Όταν της άνοιξα μπούκαρε σαν τυφώνας μέσα στο δωμάτιο μου.
«Εσύ το είπες» ξεστόμισε γεμάτη θυμό.
«Είπα τι;» τη ρώτησα και έκλεισα την πόρτα
«Εσύ το έκανες έτσι; Αυτή είναι η εκδίκηση ρε; Αυτή;» συνέχισε να φωνάζει ενώ εγώ την κοιτούσα απορημένος.
«Σου έχει στρίψει κοπέλα μου;» ξεστόμισα και την πλησίασα
«Εσύ! Σε μισώ…  Είσαι ένα τέρας! Γιατί το έκανες αυτό ε;» συνέχυσε οργισμένη
«Θα ηρεμίσεις επιτέλους; Πες μου τι διάολο θες και φύγε..» ψήλωσα τον τόνο της φωνής μου
«Ξέρεις κάτι μόνος σου έχασες τα πρόσωπα που αγάπησες μόνο σου! Είσαι ένα τέρας…»
«Πάψε..» αποκρίθηκα με ψυχραιμία
«Η αλήθεια πονάει έτσι; Πόλεμο εσύ πόλεμο κι εγώ!»
«Σου είπα πάψε..» προσπάθησα να μείνω  όσο πιο ήρεμος γινόταν
«Δεν αξίζεις την αγάπη Ντέρεκ…. Και δε θα τι βρεις ποτέ! Ποτέ» μιλούσε με μίσος και με κοιτούσε κατάματα
«Κόφτο!» ο τόνος της φωνής μου έγινε ακόμα πιο έντονος
«Είσαι φτηνός ρε φτηνός! Με μηχανηματάκια λες εσύ αυτά που θες να πεις; Είσαι φτηνός!» 
«Ποια μηνύματα τι βλακείες είναι αυτές που λες;»
«Δεν αξίζεις ! Καλά να πάθεις που έμεινες μόνος…»
«Κόφτο!»
«Γιατί ε;»
«Σου είπα κόφτο..»
« Τι θα μου κάνεις; Θα με σκοτώσεις.. Ούτε αυτό δεν είσαι ικανός να κάνεις..»
«Πάψε Έρρικα..»
«Γιατί; Θα με βάλεις τιμωρία;»
«Κλείσε το στοματάκι σου μη σου το κλείσω εγώ!»
«Γιατί καλέ;  Επειδή έμεινες μόνος;» αποκρίθηκε γεμάτη ειρωνεία
«Σκάσε που να σε πάρει ο διάολος» αποκρίθηκα με όλη την οργή που είχα μέσα μου και την πλησίασα ακόμα περισσότερο
«Ο διάολος να πάρει εσένα να πας στο διάολο και ακόμα παρά πέρα!» ξεστόμισε και με κοίταξε κατάματα μ ‘ένα βλέμμα που θα τρόμαζε ακόμα και νεκρό.
Εκείνη τη στιγμή θόλωσα και την άρπαξα από το λαιμό. Ήθελα να τη σκοτώσω μα ταυτόχρονα χάθηκα στα πράσινα της μάτια σαν μαγεμένος… Την έσπρωξα στον τοίχο  και τότε  μια έκρηξη από συναισθήματα πλημύρισε και τους δύο μας.  Μια ανατριχίλα διαπέρασε το κορμί μου και ενώ η λογική μου φώναζε να φύγω η καρδιά μου δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από πάνω της…  Τα χείλη μου έγιναν ένα με τα δικά της… Τότε ήταν που επιτέλους η οργή μέσα της ηρέμησε.  Αλλά η δική μου;  Αυτό το κορίτσι που φιλούσα ήταν  η αιτία να χάσω τα αγαπημένα μου πρόσωπα, αυτό το κορίτσι είναι εχθρός μου…  Γιατί να μη μπορώ να σταματήσω;  Πώς μπορώ να αντιμετωπίσω αυτό το συναίσθημα.  Αυτό που έπρεπε να αισθάνομαι είναι αηδία   … Μα τη στιγμή που τα χέρια της μ’ αγκάλισαν ένιωσα τόσο οικία όσο ποτέ άλλοτε… Έπρεπε να σταματήσω.. Πρέπει να σταματήσω….  Αλλιώς αυτό θα έχει κακό τέλος…
Έρρικα
«Όταν με άρπαξε από το λαιμό φοβήθηκα μα τα μάτια του αντί για μίσος φώναζαν από έρωτα… To ένστικτο μου δε με γελούσε…. Ο Ντέρεκ κάτι νιώθει για μένα…  Αλλά κι εγώ γι’ αυτόν….  Πως γίνεται να νιώθεις δύο πράγματα ταυτόχρονα;  Μίσος και αγάπη δύο πολύ αντίθετα συναισθήματα… Πως γίνεται αυτό;  Τα μάτια μου κοιτούσαν τα δικά του και  τότε με φίλησε… Ξαφνιάστηκα για μια στιγμή μ’ αυτό το δυνατό συναίσθημα  που ένιωσα με ανάγκασε να αποκριθώ στο φιλί του.  Φίλησα τον άνθρωπο που λέει πως με μισεί… Τα χέρια του έφυγαν γύρω από το λαιμό μου , το μπράτσο του τυλίχτηκε γύρω από τη μέση μου ενώ το άλλο του χέρι κράτησε το πρόσωπο μου… Τότε τον αγκάλιασα , τα χέρια μου βρέθηκαν γύρω από το δικό λαιμό…. Μόνο που δεν ήταν για πνιγμό. »
Ξαφνικά η πόρτα κτύπησε!  Επιτέλους η αφορμή για να σταματήσει αυτή η  τρέλα βρέθηκε..  Τα χείλη μας χώρισαν αυτό ήταν το τέλος…
  Με κοίταξε μα δεν ήξερα με πιο ακριβώς συναίσθημα …. 
«Γιατί το έκανες αυτό;» αποκρίθηκε  σαν χαμένη
Είχα χάσει για λίγο τα λόγια μου δεν έβρισκα τις λέξεις… Πώς να αρθρώσω λέξη μετά από αυτό;
«Δεν… Δε… Ήταν ο μόνος τρόπος για να σε κάνω σταματήσεις..» ξεστόμισα και χαμήλωσα το βλέμμα
Η πόρτα ξανακτύπησε , αυτό το κτύπημα με έκανε να συνέλθω.. Απομακρύνθηκα από κοντά της και πλησίασα προς την πόρτα.  Εκπλάγηκα πραγματικά..  Ο Τζιμ έξω από το δωμάτιο μου. Φαινόταν ταραγμένος και όταν τον κοίταξα  σήκωσε το σκυφτό  του κεφάλι και με εκείνο το δολοφονικό του βλέμμα με πλησίασε.
Τζίμ
« Ήρθε η ώρα για κάποιες απαντήσεις… Πρέπει αν μιλήσω στον Ντέρεκ , πρέπει αν του πως όλα όσα γνωρίζω πριν αν είναι αργά…  Πρέπει αν βρω αυτό το καταραμένο θάρρος….  Ο Ένας μου γιος είναι νεκρός και ο άλλος στα χέρια τους…  ήρθε η ώρα να βρω τον κατάλληλο σύμμαχο ώστε να τελειώσει αυτό το αιματηρό παιχνίδι τους.. Καταραμένοι Ιχθείς… Καταραμένη η μέρα που συνεργάστηκα μαζί τους… Έτσι αποφασισμένος να αποκαλύψω την αλήθεια  βρέθηκα εδώ έξω από την πόρτα του… Βαριαναστέναξα και με όλο το θάρρος που μου έχει απομείνει κτύπησα.  Δεν άνοιξε αμέσως… Μπορεί να μην ήταν μέσα… Ίσως να πρέπει να ξανά κτυπήσω…  Αυτό έκανα… μα και πάλι η πόρτα κλειστή… Προτού προλάβω να ξανά κτυπήσω  η πόρτα άνοιξε με τον Ντέρεκ έκπληκτο….  »
«Εσύ;» ξεστόμισα και κράτησα την πόρτα μισάνοικτη.   Δεν ήθελα να δει την Έρρικα.
«Πρέπει να σου μιλήσω» απάντησε αυτός
«Ωραία να βάλω μια φανέλα  και τα λέμε κάτω;»  πρόσθεσα λιγάκι ταραγμένος
Με κοίταξε παράξενα.. Η αντίδραση μου του είχε κάνει εντύπωση και αντί με λόγια μου έγνεψε καταφατικά..
  Έκλεισα την πόρτα και ξεφύσησα ανακουφισμένος ακουμπώντας το κεφάλι μου για λίγα δευτερόλεπτα πάνω της.. Έπειτα γύρισα προς το μέρος της Έρρικα…
Έρρικα
« Όταν με κοίταξε στραβοκατάπια…. Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω.. θα ζητούσε εξηγήσεις… Και ναι θα του τις έδινα γιατί κι αυτός μου χρωστά κάποιες απαντήσεις.  Κι αυτό που συνέβη τώρα μεταξύ μας… Έμοιαζε με πυρηνική έκρηξη που αν δεν κτυπούσε η πόρτα η γη θα σταματούσε να γυρίζει…  Εγώ κι αυτός είμαστε σαν τη βροχή και το νερό… Ποτέ δε θα μπορέσουμε να βρούμε μια ισορροπία μαζί..»
Την κοίταξα κατάματα  
«Λοιπόν, μου χρωστάς κάποιες εξηγήσεις… Τώρα δεν έχω χρόνο ,αλλά  μόλις τελειώσω με τον Τζιμ θα μου τις δώσεις θες δε θες.»
«Τι σε θέλει ο Τζίμ;» αποκρίθηκε
«Δε θα σου δώσω λογαριασμό… Τώρα φύγε.» ξεστόμισα  με αγριάδα και την έδιωξα
Έρρικα
«  Όταν μου έκλεισε την πόρτα κατάλαβα πως προσπαθούσε να με αποφύγει…  Τι να ήθελε άραγε ο Τζιμ από αυτόν; Και ποιος πραγματικά μπορεί αν είναι ο Ντέρεκ…  Προτού γυρίσει να με δει πρόσεξα το όπλο που είχε κριμένο κάτω από το στρώμα… Τι παιχνίδι παίζει;  Τώρα εγώ έμεινα μόνη…. Εγώ είμαι αυτή που είναι μόνη… Δεν έπρεπε ποτέ να προδώσω τους φίλους μου… Ποτέ… Και αυτοί…. Αυτοί τι να θέλουν από μένα; Γιατί τους είμαι τόσο σημαντική;  Γιατί να μην μπορώ να θυμηθώ τα όσα μου έχουν κάνει…. Γιατί; Καθώς διέσχιζα το διάδρομο με σκέψεις συνάντησα τον Τόμας…. Μου έριξε μια γρήγορη διαπεραστική ματιά γεμάτη περιφρόνηση και προχώρησε προς το μπάνιο…. »
Τόμας
« Όταν τη συνάντησα το μόνο μου ένιωσα ήταν ένα τίποτα …  Κενό… Αυτή μας πρόδωσε εκείνο το βράδυ… Ήταν πάντα με το μέρος τους. Αλλά γιατί;   Πιο ήταν το κίνητρο;  Ακόμα και αν τη ρωτήσω δε ξέρω αν μπορώ να την πιστέψω…  Η ίδια παραδέχτηκε μετά τον καυγά μας πως  συνεργάστηκε μαζί τους…  Κι όσο πιο πολύ λέει πως μετάνιωσε τόσο πιο πολύ δεν μπορώ να την πιστέψω…  Η εμπιστοσύνη ανάμεσα μας γκρεμίστηκε…»
Τζιμ
« Τον περίμενα… Και όσο τον περίμενα τόσο πιο πολύ η αγωνία μου μεγάλωνε…   Μετά από αυτή την αποκάλυψη ίσως βρεθώ νεκρός όπως μάλλον και η Σάρα…. Μα ακόμα θυμάμαι τα  λόγια της ‘Πρέπει να μάθει την αλήθεια… Εμείς ήμασταν υπεύθυνη για το ότι είχε συμβεί τότε… Όμως τώρα, τώρα η ίδια ιστορία Τζίμ… Η ίδια ιστορία μας κυνηγά..  Πρέπει επιτέλους να δώσουμε ένα τέλος σ’ αυτό το καταραμένο πείραμα τους… ‘  Κι εκείνο το βλέμμα της… Αχ… Ξαφνικά τον είδα αν κατεβαίνει..»
 Τον κοίταξα… Φαινόταν αποφασισμένος κι εγώ ήμουν έτοιμος για να αντιμετωπίσω τις όποιες συνέπειες αυτής της συζήτησης.  Κάποιος είπε κάποτε πως αν θέλεις να αντιμετωπίσεις τους εφιάλτες σου πρέπει να σταθείς απέναντι τους και να τους  κοιτάξεις κατάματα  χωρίς φόβο…  Αυτό θα έκανα κι εγώ τώρα.. Ο Τζίμ είναι κι αυτός ένας εφιάλτης από το παρελθόν… Και μάλιστα εφιάλτης από τους Ιχθείς..
«Πάμε;» ξεστόμισε και προχωρήσαμε προς τα έξω.
Τον ακολουθούσα μέσα στη σιωπή…  Φαινόταν ήρεμος και έτοιμος …. Φτάσαμε λίγο πριν το δάσος και τότε σταμάτησε. Με κοίταξε και πήρε μια βαθιά ανάσα.
Τζίμ
«Όταν σταμάτησα, ήξερα πλέον η ώρα είχε φτάσει…  Τόσα μυστικά καλά κριμένα και τώρα… Τώρα όλα βγαίνουν στην επιφάνεια… Φέρω μεγάλη  ευθηνή για το ότι έχει συμβεί μέχρι τώρα αλλά πρέπει  να επανορθώσω! Άλλωστε δεν έχω κάτι άλλο να χάσω. Το μικρό αγόρι που είχα κάποτε να αντιμετωπίσω σε εκείνο το εργαστήριο τώρα είχε γίνει άντρας….  Τέλος στα μυστικά, τουλάχιστον στα δικά μου.»
Τον κοιτούσα ενώ αυτός σκεφτόταν… Μπορεί τελικά να είχε αλλάξει γνώμη… Ίσως κι όχι..
«Θα μου πεις τι θέλεις;»
«Ντέρεκ… Αυτή είναι η πρώτη και ίσως και η τελευταία φορά που εμείς οι δύο θα μιλήσουμε. Θέλω να με ακούσεις προσεκτικά και να κάνεις ότι δεν κάναμε εμείς τότε..»
« Αυτό τώρα είναι πρόλογος;»
«Μην ειρωνεύεσαι νεαρέ ο σαρκασμός δεν οδηγεί πουθενά.» αποκρίθηκε και πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Ωραία, τότε κι εσύ άσε τον πρόλογο και μπες κατευθείαν στο θέμα..» ξεστόμισα  με ψηλό τόνο
«Πολύ οξύθυμος είσαι εσύ..»
«Τι να κάνουμε αυτός είμαι και σε όποιον αρέσω..»
« Θα αρχίσω λοιπόν με τα δικά τους ονόματα..» εκεί τον κοίταξα με απορία «  Μάρκος Έντισον… Σπούδαζε ψυχολογία τότε αλλά στη πραγματικότητα ήταν συνεργάτης μου ….  Μάξιμος Τζίμι Μπένσον… Εγώ…  Ήμουν μυστικός πράκτορας της δίωξης κατά συρροήν δολοφόνων μαζί με τον Μάρκο Εγώ είχα αρχίσιε τις σπουδές για ιατρική.. Έπειτα τα παράτησα και έγινα μυστικός πράκτορα με τη βοήθεια του Μάρκου.. Η γνώσεις μου στην ανατομία ήταν χρήσιμες για τη συγκεκριμένη υπόθεση… Τζόναθαν Μάνσον …  Μεγαλοδικηγόρος, συνεργάστηκε μαζί με τον Μάρκο για ένα μικρό χρονικό διάστημα.. όπως και η  Άρια Τέιλορ επίσης γνωστή μεγάλο δικηγόρος.   Η Άρια και Τζόναθαν  κάποτε συνεργάστηκαν σε μια υπόθεση για μυστήριες εξαφανίσεις σ’ αυτή την πόλη.  Θα αναρωτιέσαι  βέβαια ποια η σχέση όλων αυτών των ανθρώπων και πως συνδέονται ακριβώς  με το μυστήριο αλλά και με εσάς…
 Αυτά τα ονόματα ίσως να σου τα έχει αποκαλύψει η Σάρα …. Μόνο που δεν σου ανέφερε αυτά που ενδιαφέρουν κυρίως εσένα… Μπέθανι Μιλκέρελ και  Ντάνιελ Μιλκέρ… Το επίθετο  κάτι σου λέει είμαι σίγουρος.  Δύο αριστούχοι στη φυσική αλλά και χημεία. Όλοι αυτοί , δηλαδή όλοι εμείς… Ήμασταν μια ομάδα τότε…   Ο πατέρας σου ήταν κολλητός με τον πατέρα της Έρρικα τον Τζόναθαν… Μετά ότι κι αν συνέβη μεταξύ τους χώρισαν και δεν ξανά μίλησαν ποτέ κανείς μας δηλαδή….. Ίσως να έφταιγε το ότι όλους οι δρόμοι μας χώρισαν όταν αυτοί μας πλησίασαν…. Ζήτησαν αν συνεργαστούμε μαζί τους, αλλά ποτέ δεν είδαμε ποιος ήταν ο αρχηγός τους… Αυτός που πραγματικά κινεί τα νήματα.  Οι γονείς σας προσπάθησαν να αντισταθούν σ’ αυτά τα  διεστραμμένα μυαλά και να τους σταματήσουν μα δεν τα κατάφεραν.  Μας είχαν πει ψέματα γι’ αυτό δεχτήκαμε..» ξεστόμισε με απογοητεύσει. « Όλα ήταν ψέμα.. Για να κερδίσουν λεφτά…»
«Τι έκαναν δηλαδή; Κι εγώ γιατί σε θυμάμαι;»
«Θυμάσαι;» αποκρίθηκε έκπληκτος
«Σκηνές… Θυμάμαι απλά διαφορετικές στιγμές… Τίποτα που να μου απαντάει στα ερωτήματα μου όμως..»
« Ποτέ σου μην το πεις σε κανέναν αυτό! Το κατάλαβες..» ξεστόμισε με ένα τρομαγμένο ύφος
«Τι;» τον κοίταξα απορημένος
« Αν τα θυμηθείς όλα είσαι τελειωμένος… Όχι από αυτούς, αλλά από τον εαυτό σου!»
«Τι πάει να πει αυτό;»
«Ντέρεκ, ο γιος μου ανακάλυψε κάτι ένα βράδυ , δε ξέρω τι αλλά ότι κι αν ήταν τώρα αγνοείται…  Είμαι σίγουρος πως τον έχουν σκοτώσει και τώρα απειλούν τη ζωή του δεύτερου μου γιού..»
«Μου τα λες μπερδεμένα.. Τι ακριβώς θες από μένα;»
Με κοίταξε γεμάτος μυστήριο ενώ συνέχισε να μου μιλάει, όλα αυτά που μου έλεγε ήταν απίστευτα… Αυτά τα πειράματα που έκαναν, τον ιό που δημιούργησαν…  Όλους τους ανθρώπους που σκότωσαν… Αλλά κυρίως το θάνατο της μητέρας και του πατέρα μου και τη παρεξήγηση που έγινε με αυτόν και τη μητέρα μου….
«Όλα όσα σου έχω πει πρέπει να μείνουν μεταξύ μας..» πρόσθεσε και προχώρησε μόνος στο δάσος ενώ με άφησε σε μια άβυσσό…
Τζίμ
«Όλα όσα του είχε πει ήταν η αλήθεια.. Είχα αποβάλει ένα βάρος από πάνω μου , επιτέλους η σκιά μου δεν θα είναι τόσο ζοφερή..  Το Τέλος πλησιάζει…  Καθώς περπατούσα σ’ αυτό το απέραντο δάσος  άκουσα βήματα… Σταμάτησα και κοίταξα πίσω μου… Αυτό που αντίκρισα δεν το περίμενα… Ήταν αδύνατον… ‘Εσύ;’ Ξεστόμισα … Ενώ με κοιτούσε αθόρυβα. ‘ Εσύ είσαι… Αδύνατον…  Η καρδία μου εκείνη τη στιγμή νόμιζα πως θα πεταγόταν έξω.. Με κοιτούσε χωρίς να πει λέξη.  ‘Γιατί; ‘ ήταν η μόνη μου ερώτηση…  Πως μπόρεσες Εσύ; Εσύ κινείς τα νήματα αυτού του παιχνιδιού;  Μια ζωή εσύ μας στοίχειωνες… Εσύ… Με κοίταξε χωρίς να πει κουβέντα… Και τότε μου έβαλε το πιστόλι στον κρόταφο… Αυτό θα ήταν το τέλος μου… Δεν έπρεπε να μιλήσω αυτό ήθελε να μου πει…. Όμως εγώ τελικά έχω συνείδηση γι’ αυτό μίλησα.. Τώρα είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσω τον δικό μου εφιάλτη… Αυτόν από το παρελθόν… Όλα τελειώνουν εδώ για μένα… ‘ Εγώ έχω μετανιώσει’  αποκρίθηκα και με κοίταξε με εκείνο το διαβολικό βλέμμα. ‘Θα σε ανακαλύψουν…. Και θα πληρώσεις για όλα έχεις κάνει… ‘  Δεν πρόλαβα να πω άλλη λέξη με πυροβόλησε…  Εκείνο το φως… Εκείνο το λευκό δυνατό φώς ξεπρόβαλε μπροστά μου και όλα όσα πέρασα και έκανα  διαπέρασαν από τα μάτια μου σαν μια ανάμνηση… Αυτό ήταν το δικό μου τέλος. »
 Προχωρούσα… μα στην ουσία δεν είχα που να πάω…  Όλα αυτά που ήθελα να ακούσω, οι απαντήσεις που ήθελα να πάρω τώρα με έχουν τσακίσει.  Η ζωή μου ήταν από  αρχή μια τεράστια καταστροφή  και όλα αυτά που φοβάμαι είναι ακόμα εδώ…. Εδώ για να με πληγώνουν… Μέχρι να δώσω ένα τέλος.
   Μπήκα βιαστικός στο σπίτι και προχώρησα προς το δωμάτιο της Έρρικα. Ήμουν έτοιμος να εκραγώ από αυτά που μου είπε ο Τζίμ… Τελικά αυτός  την αποκάλυψε στον Τόμας και την Κίμ… Ο Τίμ έκανε αυτό που άργησα να κάνω εγώ..  Οργισμένος προσπάθησα να κτυπήσω την πόρτα με ψυχραιμία μα αυτή δεν άνοιξε την πόρτα..  Και καθώς εγώ κτυπούσα επίμονα την πόρτα η ακοή μου συγκεντρώθηκε  στη φωνή του Τζάκσον. «Αυτό δεν πρέπει αν ξανά γίνει Σίσι… Το κατάλαβες;» ακούστηκε η φωνή του  γεμάτη ταραχή.. Και τότε  η πόρτα από το δωμάτιο της άνοιξε και από αυτή ξεπρόβαλε ο Τζάκσον. Τον κοίταξα με περιέργεια ενώ αυτός στραβοκατάπιε και πλησίασε προσπαθώντας να φανεί άνετος..
«Τι κάνεις εδώ» με ρώτησε
«Πρέπει αν δώσω ένα βιβλίο στην Έρρικα..» ξεστόμισα  « Εσύ;»
«Εγώ τι;» αποκρίθηκε  κάνοντας τον ανίδεο.
«Τίποτα ξέχνα το..» πρόσθεσα και προχώρησα
«Ντέρεκ…»
Γύρισα και τον κοίταξα
«Να προσέχεις..» 
«Εσύ να προσέχεις Τζάκσον… Εγώ δεν έχω κάνει κάτι..»
«Μη… Μην το πεις στον Πατέρα μου..» ψιθύρισε προτού απομακρυνθώ.
«Πρόσεχε» αποκρίθηκα και έφυγα.
Τζάκσον
« Σίγουρα είχε καταλάβει  ότι κάτι συμβαίνει με εμένα και την Σίσι… Αλλά τι να του έλεγα ότι έμπλεξα με μαθήτρια; Ένιωθα ντροπή γι’ αυτό…  Δεν έπρεπε.. Ήταν λάθος… Η μια νύχτα έγινε δύο και τώρα… Ήρθα εδώ για άλλο σκοπό και τελικά… Πρέπει αν του εξηγήσω..»
Βγήκα στο μπαλκόνι του δωματίου μου  περιτριγυρισμένος από σκέψεις. Τότε άκουσα τα βήματα του.. Κτύπησε τη πόρτα μου και εγώ του άνοιξα.
«Ντέρεκ..» ξεστόμισε και με κοίταξε
«Άντε πάλι..» αποκρίθηκα και βαριαναστέναξα
«Κοίτα.. εγώ..»
«Τζάκσον… Δεν χρειάζεται να μου απολογηθείς για κάτι εντάξει; Κάνε τα λάθη σου απλά μόνο αυτά τα λάθη να μην σχετίζονται με την υπόθεση που πρέπει να εξιχνιάσουμε..»
«Τι έχεις;»  αποκρίθηκε και με κοίταξε
«Όλος ο κόσμος μου έχει γυρίσει ανάποδα! Αυτό..»
«Μωρέ ο κόσμος σου εσένα πάντα ήταν ανάποδος… Τώρα τι σου συμβαίνει;»
«Χαχ… Τώρα… Τώρα παίρνω απαντήσεις Τζάκσον κάτι που θα έπρεπε να κάνεις κι εσύ.. Αλλά έχεις άλλα προβλήματα βλέπω…»  ξεστόμισα ειρωνικά
«Ας το αφήσουμε αυτό το θέμα… Εντάξει» ψήλωσε τον τόνο της φωνής του
«Όπως θες…»
«Τι εξελίξεις είχαμε;»
«Πολλές!» τότε ξεκίνησα να του μιλάω…  Ναι είχαν περάσει δύο ώρες μέχρι να του τα πω όλα περιληπτικά..
«Δη.. Δηλαδή εμείς… Εμείς είμαστε μέρος του παιχνιδιού τους έτσι;» ξεστόμισε σοκαρισμένος
«Έτσι φαίνεται… Το ερώτημα είναι ποιος διάολο βρίσκετε πίσω από αυτό το μυστήριο… Ποιος παίζει τόσο ανελέητα με τις ζωές μας και γιατί;»
«Και οι γονείς της Έρρικα; Αδύνατον δεν μπορεί αν τα χωρέσει το μυαλό μου όλα αυτά…»
«Αυτή την κοπέλα τη μισώ τόσο πολύ όσο τίποτα σ’ αυτό τον κόσμο. Μου έχει καταστρέψει όλη την αγάπη που ένιωσα…»
«Ντέρεκ μήπως υπερβάλεις ;»
«Σε τι; Στο ότι ο πατέρας της πυροβόλησε τον δικό μου; Στο ότι προσπάθησε να με σκοτώσει , μήπως ότι μια μέρα μετά που βρέθηκε με την κοπέλα μου για να ζητήσει απεγνωσμένη βοήθεια σ’ αυτό το διαβολικό παιχνίδι  η κοπέλα μου βρέθηκε σκοτωμένη; ‘Η καλύτερα να αναφερθώ στον Μάξ που τον πρόδωσε;»
«Φίλε χαλάρωσε! Το βλέμμα σου με τρομάζει»
«Ξέρεις Τζάκσον…  Αυτό δεν το αποκάλυψα σε κανέναν παραμόνο στον Ντίν…  Αλλά ο Μάξ είναι νεκρός εξαιτίας της… Εξαιτίας της»  το βλέμμα μου έδειχνε τόσο πληγωμένο βαθιά στη ψυχή
Εκεί  έμεινε άφωνος… Δεν είχε λόγια… Ξαφνικά η πόρτα μου κτύπησε με την Έρρικα να φωνάζει το όνομα μου.
  Της άνοιξα την πόρτα μα δεν την άφησα να μπει …
«Τι θέλεις;» ξεστόμισα με όλη την αγένεια που μπορεί να κουβαλάει ένας άνθρωπος.
«Απαντήσεις..» ξεστόμισε εκείνη και έσπρωξε το χέρι μου ενώ μπήκε μέσα. «Τζάκσον..» πρόσθεσε ξαφνιασμένη
«Λοιπόν… Βγες έξω ..» αποκρίθηκα αγριεμένος
«Θέλω απαντήσεις..»
«Εγώ να δεις..»
«Ντέρεκ..»
«Τέλος τα λόγια έξω…» την άρπαξα από το μπράτσο και την  έδιωξα όσο πιο απαίσια γινόταν.
Όταν έκλεισα την πόρτα ο Τζάκσον με κοιτούσε με ένα παράξενο ύφος.
«Τι;» τον ρώτησα ενώ αυτό κούνησε το κεφάλι του . «Τι;» πρόσθεσα με επιμονή..
«Μετά λες σε εμένα να προσέχω…»
«Δεν κατάλαβα το υφάκι σου..»
«Εγώ πάλι δεν καταλαβαίνω τα συναισθήματα σου…»
«Τι θες να πεις;»
«Είσαι σίγουρος πως αυτό το κορίτσι το μισείς;»
«Αμφιβάλεις;»
«Σημασία δεν έχει εγώ τι συμπεραίνω αλλά πως νιώθεις εσύ…»
«Εξαιτίας αυτής της μικρής ο Μαξ είναι νεκρός..»  άρχισα να μιλάω εχθρικά
«Ξέρει τι… Αυτή  τη στιγμή μιλάει η οργή που κουβαλάς μέσα σου…»
«Μπα θα γίνεις ψυχολόγος τώρα;…. Το μόνο που μπορώ να νιώσω γι’ αυτό το κορίτσι είναι μίσος…»
«Ξέρεις τι λένε..»
«Όχι , και δε θέλω να μάθω..»
«Εγώ θα σου πω… Γιατί αυτό που βλέπω στα μάτια σου δεν είναι μόνο μίσος.»
«Να πας να σε κοιτάξει οφθαλμίατρος τότε..»
Χαμογέλασε
«Χαχ.. Καλή η άμυνα δε λέω… Αλλά εγώ σε ξέρω καλά!»
«Μπράβο να σε χαιρόμαστε..»
«Το μίσος και η αγάπη είναι σαν το νόμισμα…  Έχουν δύο όψης και το νόμισμα φιλαράκι στριφογυρίζει δε μένει ποτέ στην ίδια θέση..»
«Κι εγώ που νόμιζα ότι πάντα αιωρείται..»
«Καλά… Κορόιδευε τον εαυτό σου αν αυτό σε βολεύει αλλά εγώ ξέρω τι λέω..»
«Μπισκοτάκι για βραβείο θες;»  συνέχισα την ειρωνεία
«Εσύ την έχεις πατήσει άσχημα… Να προσέχεις  λοιπόν… » είπε και προχώρησε προς την πόρτα. «Και Ντέρεκ… Μην γίνεσαι τόσο εχθρός με τον Έρωτα… Τον έχασες μια φορά μην τον αφήσεις να χαθεί και δεύτερη.. Είναι κρίμα…» ήταν η τελευταία του κουβέντα..

   Εγώ εχθρός με τον έρωτα; Δεν είναι δυνατόν… Όχι εγώ δεν είμαι ερωτευμένος , δεν πρέπει… Όχι μ ‘ αυτήν… Όχι…  Ακούμπησα την πλάτη μου στον τοίχο και αθόρυβα γονάτισα στο πάτωμα.  Αγκάλιασα τα γόνατα μου μα όχι τα συναισθήματα μου.. Αυτά έπρεπε να τα πνίξω… Πρέπει να συνεχίσω … Πρέπει να βρω μια άκρη …. Δεν έχω χρόνο για έρωτες και αηδίες… Όχι πια…  Δεν απλά εχθρός του έρωτα αλλά εχθρός σε όλα τα συναισθήματα που παραδέχομαι…  Το να παραδέχομαι τα  συναισθήματα μου είναι η καταστροφή μου…  

Chara Christ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου