Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

23 Ιαν 2016

0 Game of Shadows (Κεφάλαιο 24) "Όσα δε γνωρίζει ο αφηγητής : Σκοτεινά μυστικά'


Μάριαμ
«Περίμενα στο παράθυρο μήκος και εμφανιστή ο Τζίμ… Έλειπε αρκετές ώρες και αυτό είχε αρχίσει να με ανησυχεί … Και όλες αυτές οι τύψεις που έχω… Πρέπει να σώσω το παιδί μου… Αχ αυτές οι τύψεις… Οι τύψεις  που δεν έπαψαν να με  ζώνουν…. Τόσες πολλές και αβάστακτες  που δεν μπορώ να πάρω άλλη ανάσα.  Πως έκανα εγώ όλα αυτά τα πράγματα;  Πως μπόρεσα να σκοτώσω ένα άνθρωπο;…  
Αλλά αυτή ήταν  αποφασισμένη να πει την αλήθεια… Έπρεπε να την σταματήσω… Δεν μπορώ να πιστέψω τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος τελικά για τη ζωή του παιδιού του… Αυτοί οι άτιμοι και απάνθρωπη φταίνε για όλα!  Αυτοί μας έφεραν σ’ αυτή τη θέση… Και καθώς κοιτούσα στο παράθυρο χαμένη άκουσα τη φωνή του Ντέρεκ…» 
Μόλις που κατέβηκα τις σκάλες , ήθελα να πάρω λίγο αέρα και να συνέλθω…  Εκεί πρόσεξα την Μάριαμ να κοιτάει χαμένοι έξω από το παράθυρο..
«Μάριαμ..» ξεστόμισα το όνομα της  και τη ξάφνιασα
«Ντέρεκ… Πως είσαι;» έμοιαζε χαμένη και προβληματισμένη σαν κάτι να την απασχολούσε
«Εγώ ναι.. Εσύ; Τι έχεις;»
«Εγώ; Τίποτα…»
«Εσύ κάτι σκέφτεσαι..»  αποκρίθηκα γεμάτος σιγουριά.
Μου χαμογέλασε με εκείνο το υποκριτικό ύφος και  προχώρησε προς τη κουζίνα…  Δεν ήθελε να μου πει τι έχει… Φόρεσα τη ζακέτα που κρατούσα στο χέρι μου και βγήκα έξω στο κρύο για να αναπνεύσω λίγο καθαρό αέρα και αν σκεφτώ…  Σκέψεις, όλο σκέψεις…  Το μυστήριο σιγά – σιγά φτάνει στο τέλος του…. Άραγε αυτό το τέλος να είναι καλό; 
Τόμας
«Μόλις είχα βγει έξω από το δωμάτιο μου, η Κίμ ήθελε να την συναντήσω μα απέναντι μου βρήκα την Έρρικα  να με κοιτάει με εκείνο το σιωπηλό βλέμμα.  Εγώ την κοίταξα αγριεμένος μα ταυτόχρονα ήθελα να μου δώσει εξηγήσεις , όμως η οργή μέσα μου μετά από αυτά που μου είχε πει ο Τζίμ δε μπορούσε να καταλαγιάσει.  Η προδοσία είναι κάτι που δεν μπορώ να συγχωρέσω…  Τη προσπέρασα και προχώρησα.»
‘Ερρικα
«Όταν με είδε το μόνο που έκανε ήταν να με προσπεράσει… Τίποτα παραπάνω.  Πρέπει όμως να του εξηγήσω… Ναι έκανα λάθος αλλά και ποιος δεν κάνει;…. Ήθελα να φωνάξω το όνομα του μα δείλιασα… Δεν τόλμησα, όχι… Έσκυψα το κεφάλι και προχώρησα…»
Τόμας
«Κοίταξα για μια στιγμή πίσω μου ενώ αυτή προχώρησε με σκυφτό το κεφάλι μέσα στη σιωπή…  Εκεί συνειδητοποίησα… Τα μυστικά σκοτώνουν…  Αν είχε οποιοδήποτε πρόβλημα μαζί τους έπρεπε να μας το είχε πει… Όχι αν το κρατήσει μυστικό και αν συνεργαστεί μαζί τους…  Έπειτα έσβησα τις σκέψεις και προχώρησα προς τις σκάλες… Εκεί το κουδούνι ήχησε δυο φορές..»
Μάριαμ
« Όταν άκουσα το κουδούνι όλες μου σκέψεις  κόπηκαν στα δύο… Είχα μια μικρή ελπίδα να είναι ο Τζιμ, αν και ποτέ δεν ξεχνούσε τα κλειδιά του…  Πλησίασα βιαστική τη πόρτα και άνοιξα.. Εκπλάγηκα… Τελικά δεν ήταν ο Τζίμ… ‘Κίμπερλι;’ Ξεστόμισα το όνομα της απορημένη… Τι να ήθελε άραγε;»
Κίμπερλι
«Μόλις που είχα φτάσει έξω από την οικία… Πήρα μια βαθιά ανάσα σκούπισα τα δάκρια μου και κτύπησα το κουδούνι…  Δε θα άντεχα να μείνω άλλο στο σπίτι με τους γονείς μου… Όχι μετά από αυτό που έμαθα…  Σύντομα η πόρτα άνοιξε με την Μάριαμ να λέει το όνομα μου απορημένη…»
Μάριαμ
«Φαινόταν ταραγμένη όσο κι αν προσπαθούσε να το κρύψει…  Τι να της συνέβη άραγε; Έμεινε αμίλητη για λίγο και με κοιτούσε … Στο βλέμμα της κατάλαβα πως έψαχνε για καταφύγιο… »
Τόμας
«Πλησίασα προς την έξοδο κι εκεί πρόσεξα την Μάριαμ να κοιτάει την Κίμ…  Μου έκανε εντύπωση… Είπε πως θα με περίμενε στο δάσος… Τι να έγινε; Τις πλησίασα και με αγωνία ξεστόμισα το όνομα της Κίμπερλι… Αυτή μου έριξε μια διαπεραστική ματιά και έπειτα ξανά κοίταξε την Μάριαμ. »
Κίμπερλι
«Δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη… Λες και τα λόγια είχαν σβηστεί από το μυαλό μου…  Μέχρι τη στιγμή  που βρήκα το θάρρος να μιλήσω…  ‘Μπορώ να μείνω  εδώ για απόψε Μάριαμ; Αν υπάρχουν κενά δωμάτια βέβαια…’ Τι ρώτησα και περίμενα την απάντηση της με αγωνία.. Ο Τόμας εξεπλάγη εκείνη τη στιγμή… Μα εγώ παρέμεινα καθηλωμένη στο βλέμμα της Μάριαμ…»
Μάριαμ
«Αυτή η ερώτηση με γέμισε με απορίες…  Μα δεν μπορούσα ν’ αρνηθώ... ‘ Ναι φυσικά… Όμως γλυκιά μου τι σου συνέβη;’  Δεν άντεξα να μην ρωτήσω..»
Κίμπερλι
«Όταν μου έκανε την ερώτηση δίσταζα να απαντήσω… Σαν η φωνή μου να χάθηκε… Απλά την κοίταξα  για λίγο και έπειτα έσκυψα το κεφάλι… Ο Τόμας έσπρωξε τη Μάριαμ στην άκρη και με πλησίασε .»
Τόμας
« Ήταν πολύ στενοχωρημένη μα κυρίως φαινόταν χαμένη.. Χαμένη στις δικές στις σκέψεις.. Την πλησίασα και την κοίταξα… Δεν ήταν ανάγκη να μιλήσει… Τα μάτια της έλεγαν τα πάντα…»
Μάριαμ
«’Πέρασε μέσα..’ ξεστόμισα και αγνόησα τον Τόμας… ‘Θα σου δείξω σε πιο δωμάτιο μπορείς να μείνεις.’  Αποκρίθηκα και την πλησίασα ενώ ανταπέδωσα το σπρώξιμο στον Τόμας..»
Ντέρεκ
  Μερικές φορές σκέφτομαι πόσο ωραίο ή μάλλον πόσο βοηθητικό θα ήταν να γνώριζα τι σκέπτονται οι άλλοι…  Να γνώριζα όλα τα μυστικά…. Όλα αυτά που εμείς οι ίδιοι θέλουμε να θάψουμε, γιατί δυστυχώς τα μυστικά μπορεί να γίνουν πολύ επώδυνα…  Όσο περπατώ με σκοπό να ξεφύγω τόσο πιο πολύ ο δικός μου γυάλινος κόσμος ετοιμάζετε να γίνει κομμάτια…. Βλέπω την καταστροφή να μου χαμογέλα… Με τόσες σκέψεις δηλαδή πώς να μη γκρεμιστεί ο δικός μου κόσμος…  Κάθισα σένα παγκάκι και κοιτούσα το χρώμα του ουρανού….  Αυτά τα χρώματα που αναμιγνύονται μεταξύ τους, τόσο όμορφα και αρμονικά… Αυτό το απαλό κόκκινο, το κίτρινο και το πορτοκαλί χρώμα που παίρνουν τα σύννεφα κατά τη δύση του ηλίου…….  Ξεχάστηκα για λίγο από αυτό το μαγευτικό θέαμα…  Μακάρι και η ζωή μου να είχε τόσο ζωντανά χρώματα…. Μα εγώ  μόνο το μαύρο έχω συνάντηση μέχρι τώρα στη ψυχή μου.  Είχα χαλαρώσει και γέμισα τη ταλαιπωρημένη μου ψυχή με τις λίγες καλές αναμνήσεις που είχα..  Μα ήταν τόσο  λίγες που έσβησαν γρήγορα… Δε θέλω να επιστρέψω πίσω στη καταστροφή… Στη σκληρή πραγματικότητα που με περιμένει με αγωνιά… Εκεί καραδοκεί για να με πάρει κοντά της για ακόμα μια φορά…  Πίσω στο σκοτάδι…. Κι εγώ εδώ έρμαιο στα ζοφερά χέρια της καταστροφής..  Μακάρι να είχα μια απλή ζωή…. Μακάρι… Μα δυστυχώς η μοίρα μου έχει άλλα σχέδια για τη ζωή μου… Πήρα μια βαθιά ανάσα και σαν έτοιμος από καιρό ακολούθησα το δρόμο της καταστροφής μου. 
  Μόλις που μπήκα στο σπίτι και στη πορεία προς τη κουζίνα δεν συνάντησα τον Τζίμ… Μου έκανε εντύπωση που δεν είχε επιστρέψει ακόμα…  Η απουσία του ήταν αρκετά αισθητή σε αντίθεση με της Σάρα.. Τα μάτια μου καρφώθηκαν στο τζάκι κι εκεί σκέφτηκα…. Μετά από αυτά που μου είπε ίσως και να…. Μα τι συσκέφτομαι;  Όχι… Ίσως να κάνω λάθος…   Προτού προλάβω να περάσω στη κουζίνα η πόρτα άνοιξε με την Κίμπερλι να ξεπροβάλει μπροστά μου μαζί με τον Τόμας…  Είχα εκπλαγεί λιγάκι… 
«Γεια σου Ντέρεκ» ξεστόμισε κείνη
«Εμ… Έχασα κάτι;» αποκρίθηκα με πορεία
«Η Κίμ θα μείνει για λίγο μαζί μας..» απάντησε ο Τόμας
Τον κοίταξα παράξενα και έκανα μια γκριμάτσα , έπειτα έφυγα… Δεν ήθελα άλλες σκέψεις στο μυαλό μου όχι αυτή τη στιγμή τουλάχιστον…
Κίμπερλι
«Φάνηκε αδιάφορος… Αρκετά αδιάφορος… Αυτός ο άνθρωπος είναι γεμάτος μυστήριο… Μα αυτό δεν ήταν το δικό μου πρόβλημα… Αχ, τόσα μυστικά… Γιατί  η ειλικρίνεια έχει εξαφανιστεί;»
Τόμας
«Ο Ντέρεκ το έπαιξε αδιάφορος και προχώρησε…. Αυτός ο τύπος με μπερδεύει… Κι εκεί που είχα αφαιρεθεί η Κίμ με καληνύχτισε και έφυγε….»
Κίμπερλι
«Όταν προχώρησα στο διάδρομο συνάντησα τον Τζάκσον να ψιθυρίζει κάτι στη Σίσι… Μου φάνηκε λιγάκι θυμωμένος…»
Τζάκσον
«’Τελειώσαμε Σίσι’ ήταν τα τελευταία μου λόγια… Δεν έπρεπε να είχα μπλέξει ποτέ με μια μαθήτρια μου… Αλλά ο έρωτας δεν καταλαβαίνει από αυτά…»
Σίσι
«Τα λόγια του με τσάκισαν… Κι αυτά τα γαλάζια μάτια είχαν χρωματιστεί με οργή… ‘Τζάκσον… Σε παρακαλώ..’ μα με διέκοψε»
Τζάκσον
«’Είπα τέρμα… Αυτό ήταν, ότι έγινε έγινε …’ δεν την άφησα να ολοκληρώσει….. Μα το βλέμμα της ήταν γεμάτο θλίψη…. Δεν έπρεπε να λυγίσω.. Όχι… Κι εκεί που κοιτούσα την Σίσι το βλέμμα μου έπεσε στη Κίμπερλι.»
Κίμπερλι
«Μόλις το βλέμμα του συνάντησε το δικό μου ταράχτηκα… Μα τους προσπέρασα κάνοντας την αδιάφορη. Αυτός όμως άφησε  ξοπίσω του την Σίσι και με ακλούθησε… Φωνάζοντας το όνομα μου»
Τζάκσον
«’Κίμπερλι στάσου..’ ξεστόμισα και την πλησίασα ενώ άφησα την Σίσι με δάκρια στα μάτια να μπει στο δωμάτιο της… Η Κίμ γύρισε προς το μέρος μου… Δεν μπορούσα να μην τη ρωτήσω τι έγινε και πως βρέθηκε εδώ.. ‘Τι συμβαίνει;’ Αποκρίθηκα »
Κίμπερλι
«Τον κοίταξα με μια σιωπή που τα έλεγε όλα.. ‘Τζάκσον…. Έχω ανακαλύψει κάτι ακόμα… Ένα μυστικό που αφορά εμένα και τους γονείς μου.. Τζάκσον, είμαστε πιόνια τους…. Ένα παιχνίδι για τους Ιχθείς..’ ψιθύρισα και τον κοίταξα με σοβαρό ύφος»
Τζάκσον
«Το ύφος της με σόκαρε … Τι να ανακάλυψε άραγε και μιλάει έτσι;  Μα δεν κατάφερα να κάνω την ερώτηση μου…»
Κίμπερλι
«Με κοίταξε σοκαρισμένος…  Τον είχα αφήσει λιγάκι άναυδο… Κι ακόμα δεν του είχα πει τίποτα. Η εικόνα ξεγλίστρησε από μπροστά μου κι εκεί που ετοιμαζόμουν να του εξηγήσω ο Τόμας ξεπρόβαλε ξαφνικά στο βάθος και μας κοίταξε με ένα έντονο βλέμμα… ‘Τόμας’ ξεστόμισα το όνομα του μα εκείνος με αγνόησε και απλά βρόντηξε τη πόρτα του δωματίου του, ενώ ο Ντέρεκ φάνηκε ξοπίσω…»
Όταν ανέβηκα πάνω πρόσεξα τον Τόμας να κλείνει την πόρτα του οργισμένος…
«Καλά τι έπαθε αυτός;» αποκρίθηκα 
«Δε ξέρω..» απάντησε ο Τζάκσον
«Τα λέμε αύριο» του ψιθύρισε η Κίμ και τον καληνύχτισε ενώ αυτός την κοιτούσε απορημένος
«Καληνύχτα Ντέρεκ.»  πρόσθεσε εκείνος όταν γύρισε προς το μέρος μου κι έφυγε
Κι αφού κανείς δεν έμεινε στο διάδρομο έπρεπε να πάρω κάποιες απαντήσεις από  την Έρρικα. Όπως το γιατί πραγματικά συνεργάστηκε μαζί τους… Πως μπόρεσε να προδώσει έτσι τους φίλους της;… Κι εκεί που πλησίαζα την πόρτα της ο Ντίν με πήρε τηλέφωνο.
«Ναι;» αποκρίθηκα αποριμένος
«Ντέρεκ, συγγνώμη για την ώρα αλλά..» έκανε μια μικρή παύση « Δε ξέρω πώς να το πω αυτό… Ντέρεκ η Έρρικα…»
«Θα μου πεις;» αποκρίθηκα 
«Ξέρεις πως εγώ και η Πηνελόπη είμαστε κάτι παραπάνω από φίλοι..»
«Θα μου μιλήσεις για τα ερωτικά σου τώρα;» ξεστόμισα γεμάτος ειρωνεία.
«Κοίτα θυμάσαι για κείνον τον θανατηφόρο ιό που ανακαλύψατε και δεν υπάρχει κάποια θεραπεία;»
«Ναι..»

« Η Έρρικα… Έχει ανοσία… Και το καλύτερο…» συνέχισε να μου μιλάει κι όταν μου αποκάλυψε εκείνη τη βόμβα το μυαλό μου θόλωσε ακόμα περισσότερο.  Έκλεισα το τηλέφωνο και κοίταξα με δολοφονικό βλέμμα την πόρτα της… Κτύπησα ήρεμος κι όταν άνοιξε με κοίταξε ειρωνικά.  Την τράβηξα διακριτικά από το μπράτσο και της ψιθύρισα «Σε δέκα  λεπτά να είσαι στο δωμάτιο μου..»  μετά την έσπρωξα και προχώρησα…  Εκεί θα μιλούσαμε με ασφάλεια…   Τα μυστικά τέλος, αυτή η μικρή θα μου πει όλα όσα ξέρει και κυρίως γι’ αυτό τον καταραμένο ιό.  Τα  σκοτεινά μυστικά και τα ψέματα τέλος!   Μπορεί αυτή η μικρή να έχει αθώο βλέμμα, μα τα πιο μεγάλα ζοφερά  μυστικά και ψέματα βρίσκονται στα πιο αθώα βλέμματα.  Τώρα όμως ήρθε η ώρα όλα αυτά να τελειώσουν…  Οι Ιχθείς πρέπει να τιμωρηθούν .


Chara Christ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου