Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

26 Ιουν 2016

0 Σκιές (Κεφάλαιο 17) Αναγέννηση

Όσο τρώγαμε, παρατήρησα ότι σκέπαζε τα μάτια της μια ομίχλη φόβου, κάνοντάς την πολύ ανήσυχη και φειδωλή στις κινήσεις και στα λόγια. Τι φοβόταν όμως; Δεν κρύβω ότι κι εγώ είχα μια ανησυχία για το τι θα γίνει όταν οι Σκιές αποφασίσουν να κάνουν την επανεμφάνισή τους και για το πώς και αν θα κατάφερνα να την ξανακάνω άνθρωπο. Υποθέτω ότι δεν είχα προλάβει να τ' αναλογιστώ όλ' αυτά, ήμουν πολύ απορροφημένη με το να χαίρομαι που κατάφερα να ολοκληρώσω το ταξίδι. Αυτό το μικρό είχε κότσια και περισσότερη ωριμότητα απ' αυτήν που φανταζόμουν. Αλλά έτσι είναι, ο φόβος σε αλλάζει, σε αναγκάζει να ωριμάσεις και να εξελιχθείς, σου δίνει τη δύναμη να κάνεις αυτό το επόμενο βήμα ακόμα κι αν τα πόδια σου τρέμουν και είσαι σίγουρος ότι αν το κάνεις θα καταρρεύσεις, όμως δεν έχεις άλλη επιλογή, πρέπει να συνεχίσεις προκειμένου να γλιτώσεις απ' αυτό που σε κυνηγάει. Εδώ που φτάσαμε δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω, αυτό έχει σημασία και θα κάνω ό,τι περνάει απ' το χέρι μου για να την ξανακάνω άνθρωπο και να μην μπορέσουν οι Σκιές να την βλάψουν ξανά.  Ασυναίσθητα το χέρι μου κινήθηκε προς το δικό της και με μια απαλή κίνηση το κάλυψε σφίγγοντας το ανεπαίσθητα. Η μικρή γύρισε και με κοίταξε με αυτό το θλιμμένο βλέμμα που είχε πάντα.
"Ξέρω ότι μπορείς να το κάνεις. Μόνο που...", ψέλλισε.
"Μόνο που τι;;" ρώτησα με γαλήνια έκφραση και ένα ζεστό χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπό μου.
"Να, μόνο που είμαι σίγουρη ότι δε θα το αφήσουν να περάσει έτσι, θα γυρίσουν και δε θέλω να μπεις σε κίνδυνο εξαιτίας μου!!"
"Αχ δε θέλω ηττοπάθειες! Σήκω έχουμε δουλειά να κάνουμε!"
Με κοίταξε ξαφνιασμένη, σίγουρα δεν περίμενε τέτοια αντίδραση. Παρ' όλ' αυτά με ακολούθησε σέρνοντας τα πόδια της ως to γραφείο απ' όπου πήρα το βιβλίο που είχα κλειδωμένο στο συρτάρι του γραφείου μου κι έπειτα στο σαλόνι όπου καθίσαμε αναπαυτικά μπροστά απ' τη σβηστή για την ώρα σόμπα. Την άναβα πάντα το βράδυ για οικονομία.
"Λοιπόν! Θέλω όλη τη θετική σου σκέψη συγκεντρωμένη εδώ, προσπάθησε να χαλαρώσεις όσο θα ψάχνω κάποιο ξόρκι", την πρόσταξα κι άρχισα να ξεφυλλίζω το σκονισμένο βιβλίο. "Να κάτι βρήκα! Για πιάσε τα χέρια μου", είπα και εκείνη αμέσως έβαλε τα κρύα χεράκια της στα δικά μου.
"Όπως στο λυκόφως η μέρα γίνεται νύχτα,
όπως η γη συναντιέται με τη θάλασσα με απαλή γραμμή,
όπως το σύννεφο γίνεται βροχή,
έτσι κι αυτό το σώμα απαλά να μεταβεί σε απόλυτη ύλη,
να πάρει σχήμα και υφή και έτσι ας είναι"
Έκλεισα τα μάτια μου, πήρα μια βαθιά ανάσα και τα άνοιξα. Τίποτα. Η Μυρτώ στεκόταν εκεί, ακόμα ημιδιάφανη να με κοιτάει με ένα βλέμμα γεμάτο αγωνία.
"Τι έγινε πέτυχε; Πες μου ότι πέτυχε!"
Της απάντησα χαϊδεύοντας της απαλά το χέρι και χαμογελώντας αμυδρά. Αμέσως το ζωντανό βλέμμα της ξεψύχησε όπως μια πεταλούδα το τέλος της άνοιξης. Μείναμε εκεί να δοκιμάζουμε ξόρκια μέχρι το μεσημέρι χωρίς αποτέλεσμα.
"Παράτα τα, δεν πρόκειται να γίνω άνθρωπος ποτέ, έτσι κι αλλιώς αυτό που είμαι τώρα θεωρείται βελτίωση απ' αυτό που ήμουν όταν γεννήθηκα", κλαψούρισε.
"Θα προσπαθήσουμε πάλι αύριο, δεν το βάζω κάτω", σηκώθηκα και έβαλα στο στερεοφωνικό ένα δίσκο του Brahms κι έπειτα πήγα στην κουζίνα να φτιάξω τσάι. Η Μυρτώ πήγε μέχρι το παράθυρο και κοίταξε έξω, κρυμμένη πίσω απ' της κουρτίνες. Όσο έφτιαχνα το τσάι προσπαθούσα να οδηγήσω το μυαλό μου σε άσχετα θέματα αλλά μου ήταν αδύνατον, σκέφτηκα μέχρι και να πουλήσω το σπίτι και να πάμε να ζήσουμε κάπου απόμερα αλλά αποτίναξα γρήγορα αυτόν τον στοχασμό και επικεντρώθηκα στ' ότι θα τα καταφέρουμε. Μαζί. Σέρβιρα το τσάι και έκατσα δίπλα της στον καναπέ δίνοντάς της την κούπα. Το βλέμμα της είχε καρφωθεί τώρα στο βιβλίο. Για να μην την ταράζει έσκυψα και το μάζεψα. Καθώς το σήκωνα, έπεσε από μέσα ένα χαρτάκι. Ακούμπησα το βιβλίο στο τραπεζάκι και ξετύλιξα το χαρτάκι. Ήταν η συνταγή για ένα φίλτρο! Μα ναι, το θυμόμουν αυτό το φίλτρο! Ήταν στην ουσία κάτι σαν αφέψημα που μου έφτιαχνε η γιαγιά μου για να δυναμώσω, υποτίθεται ότι βοηθούσε στην ανάπτυξη των ιστών ή κάτι τέτοιο. Έτρεξα αμέσως στην κουζίνα χωρίς να πω λέξη και επιβεβαίωσα ότι είχα όλα τα υλικά. Δυστυχώς μου έλειπε ένα, χρειαζόμουν τσουκνίδα. Η Μυρτώ με κοίταγε σαστισμένη να πηγαίνω πέρα δώθε ψάχνοντας και προσπαθούσε να καταλάβει τι συμβαίνει. Τινάχτηκα και έτρεξα μέχρι την πόρτα.
"Γυρίζω αμέσως, νομίζω το βρήκα!", είπα και πετάχτηκα έξω. Κατέβηκα με φόρα τις σκάλες και έτρεξα μέχρι το καινούριο μαγαζάκι με τα βότανα που είχε ανοίξει στην γειτονιά μου. Μπήκα, την πήρα, πλήρωσα, αυτό ήταν! Είμαι σίγουρη ότι είναι αυτό! Σε λίγα λεπτά ήμουν πίσω και κοπανούσα όλα τα υλικά στο γουδί. Τα έβρασα και τα έβαλα σε μια κούπα.
"Πιες αυτό, πιες το!"
"Σιγά καλέ θα τσουρουφλιστώ!"
Της απάντησα με ένα νεύμα προτροπής να δοκιμάσει κι αφού το φύσηξε λίγο δοκίμασε με την άκρη των χειλιών της. Φυσικά κάηκε και έκανε πίσω. Κάπως έτσι βρεθήκαμε κι οι δύο καθισμένες στον καναπέ να κοιτάμε την αχνιστή κούπα και να περιμένουμε να κρυώσει.
"Λες να κρύωσε;", με ρώτησε ανυπόμονα.
"Δεν ξέρω", απάντησα σχεδόν υπνωτισμένη απ' τα σχήματα που έπαιρναν οι υδρατμοί που έβγαιναν απ’ το στόμιο.
"Θα δοκιμάσω", δήλωσε κι αμέσως ξύπνησα. Ανακάθισα στη θέση μου και κάρφωσα το βλέμμα μου πάνω της. Πήρε προσεκτικά την κούπα στις χούφτες της και το κατέβασε όλο μονορούφι. Τα πρώτα δευτερόλεπτα δεν είδαμε διαφορά, έπειτα όμως άρχισε αργά αργά να γίνεται όλο και λιγότερο διαφανής και το κόκκινο στα μάτια της να εξαφανίζεται.
Τσίριξα πολύ δυνατά και έσφιξα στην αγκαλιά μου το ζεστό πλέον κορμάκι της.
"Τα καταφέραμε!", φώναξε γεμάτη ευχαρίστηση κι εκείνη. "Πωπω δεν το πιστεύω!"
"Στο είπα! Δεν έπρεπε να το βάλουμε κάτω και να που τα καταφέραμε. Το μόνο που μένει τώρα είναι να δούμε πόσο θα κρατήσει. Έλα", είπα και την τράβηξα στην κουζίνα να της δείξω την συνταγή και να ετοιμάσουμε κι άλλο για να ‘χουμε απόθεμα. Όσο περιμέναμε να δούμε πότε θα περάσει η επίδρασή του παίξαμε επιτραπέζιο και τραγουδήσαμε στο καραόκε που μου είχε πάρει δώρο ο Στέφανος κάποτε. Πέρασαν τουλάχιστον τρεις ώρες μέχρι να δω αυτήν την κόκκινη φλογίτσα να αχνοφαίνεται και πάλι στα μάτια της και είχε πάει απόγευμα.
"Μυρτούλι, πρέπει να πιείς το φίλτρο πάλι να δούμε τι θα γίνει. Τα μάτια σου γίνονται κόκκινα πάλι"
Παρατήσαμε ό,τι κάναμε και τρέξαμε στην κουζίνα όπου γεμάτες αγωνία σουρώσαμε τα βότανα και τα βάλαμε στην κούπα. Εκείνη έπινε αχόρταγα κι εγώ την παρακολουθούσα.
"Ναι έπιασε! Έπιασε κι αυτή τη φορά! Οι λάμψεις εξαφανίστηκαν σχεδόν μόλις ήπιες την τελευταία γουλιά.", αυτή τη φορά εκείνη έπεσε με φόρα στην αγκαλιά μου και μ' έσφιξε σαν να μην υπάρχει αύριο.
Το Κακό γίνεται πάντα χωρίς προσπάθεια, φυσικά, μοιραία. Το Καλό είναι πάντα αποτέλεσμα κάποιας τεχνικής.

~Charles Baudelaire


Αργυρώ Μέδουσα Βένιου 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου