Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

28 Ιουν 2016

0 Σκιές (Κεφάλαιο 18) Γνωριμία

"Η Τύχη φαίνεται να έχει τρυπώσει για τα καλά απ' τις χαραμάδες του σπιτιού μας και μας χαμογέλαγε με το δικό της τρόπο. Ίσως βέβαια αυτό να μην κρατούσε για πολύ, δεν το συνηθίζει άλλωστε. Είμαστε χαρούμενες όμως, μια οικογένεια με τον ίδιο σκοπό που φυσικά δεν ήταν άλλος απ' το να προστατεύουμε η μία την άλλη.
Όπως όλα τα ωραία πράγματα, έτσι και η αγάπη της μιας για την άλλη ξεπήδησε στα στήθια μας ακούσια, σιωπηλά και σχεδόν ύπουλα θα έλεγε κανείς, κάνοντάς μας να αψηφάμε κάθε πιθανό κίνδυνο και να ξεπερνάμε μαζί τις δυσκολίες. Αυτό μόνο πιο κοντά μπορούσε να μας φέρει, εκπληρώνοντας τις προσδοκίες της Μοίρας που μας ήθελε μαζί"
Έκλεισα το ημερολόγιό μου χαμογελώντας καθώς έπεφτα πίσω βουλιάζοντας στον καναπέ. Αυτό φαίνεται να ξύπνησε τη Μυρτώ που κοιμόνταν γαλήνια δίπλα μου και μουρμούρησε κάτι ακατάληπτο.
"Άντε σήκω, 7μιση πήγε, δε θα προλάβουμε να είμαστε στην ώρα μας και η Ειρήνη θα γκρινιάζει".
Σηκώθηκε και αφού τεντώθηκε με ρώτησε νυσταγμένα τι εννοούσα και τι είχα πάλι στο δαιμόνιο μυαλό μου.
"Μόλις κοιμήθηκες σκέφτηκα να κανονίσω με την Ειρήνη μια βολτούλα. Έχει κάτι να μου πει και επίσης θέλω να σε γνωρίσει".
"Επιτέλους θα βγούμε απ' το σπίτι!", τα βουρκωμένα απ' το χασμουρητό μάτια της αμέσως πέταξαν σπίθες και έτρεξε μέσα να ντυθεί.
"Έτοιμη", ακούστηκε μετά από λίγο μια φωνή απ' την κρεβατοκάμαρα και έπειτα ξεπρόβαλε ένα ξανθό κοριτσάκι με μια μακριά μωβ φούστα και ένα μαύρο μακρυμάνικο ζιβάγκο. Αν δεν ήξερα ότι αυτά ήταν τα ρούχα που της αγόρασα πριν μερικές μέρες κι ότι σίγουρα έχω κλειδώσει την πόρτα, θα νόμιζα ότι κάποια άλλη μπήκε κρυφά σπίτι. Είχε ισιώσει τα μαλλιά της και είχε βαφτεί ελαφριά. Δεν έχω ιδέα πού έμαθε να τα κάνει αυτά.
"Μα πώς....;" ρώτησα σαστισμένα παίζοντας στα δάχτυλά μου μια τούφα απ' τα μαλλιά της.
"Ανακάλυψα ότι είμαι καλή στο να αντιγράφω κάτι που σε είδα να κάνεις, δεν ξέρω αν πιάνει και με άλλους ανθρώπους", γέλασε και σήκωσε τους ώμους της απολογητικά. Γέλασα κι εγώ δυνατά ενώ από μέσα μου την καμάρωνα.
"Τέλεια, είμαστε έτοιμες να φύγουμε λοιπόν! Μην ξεχάσεις το φίλτρο σου", της θύμισα , δίνοντάς της ένα μπουκαλάκι κλεισμένο με φελλό.
"Πανέτοιμες!" το πήρε και μου έκλεισε το μάτι.
Όσο χαλαρή και φαινόμουν βέβαια, τα σωθικά μου έτρεμαν και σφίγγονταν στη σκέψη ότι εκεί έξω μας περιμένει ένας στρατός από Σκιές. Ευτυχώς δεν μπορούσαν να την πειράξουν όσο είναι άνθρωπος.
Σταμάτησα στη μέση της σκάλας.
"Δεν με έχεις δει ποτέ να βάφομαι και να ισιώνω τα μαλλιά μου"
"Τι;"
"Ναι, θέλω να πω ότι πριν την απαγωγή σου έμεινες ελάχιστα μαζί μου και είμαι σίγουρη ότι εκείνες τις μέρες ούτε ίσιωσα τα μαλλιά μου ούτε βάφτηκα", γύρισα απότομα και την κοίταξα στα μάτια αγωνιώντας για την απάντηση.
"Μα μπορούσα να σε δω όποια στιγμή ήθελα, νόμιζα ότι το ήξερες ότι μπορούμε να το κάνουμε αυτό"
Πάγωσα. "Τι εννοείς, Και στο σπίτι; Εννοείς ότι ερχόσουν σπίτι και δε σε έβλεπα;"
"Όχι, η ασπίδα σου με κρατούσε μακριά αλλά μπορούσα να σε βλέπω, κάτι σαν όραμα δηλ..." πριν προλάβει να τελειώσει την πρότασή της την άρπαξα απ' το χέρι και έτρεξα πάνω.
"Τι έγινε;", φώναξε σαστισμένη. Μόλις φτάσαμε μπροστά στην πόρτα τα χέρια μου έτρεμαν τόσο πολύ που δεν μπορούσα να πιάσω το σωστό κλειδί. Τότε συνέβη αυτό που φοβόμουν. Ένας σουβλερός πόνος διαπέρασε το κρανίο μου και μαύρισαν όλα, η φωνή της Μυρτώς ακουγόταν σαν να ήταν μέτρα μακριά και σταδιακά έσβησε.
~*~
Ξύπνησα απ' την αναγούλα και ένιωσα ένα απαλό χέρι στο μάγουλό μου που μου γύρισε γρήγορα το κεφάλι στο πλάι για να βγάλω το πράσινο υγρό σε μια λεκάνη και όχι πάνω μου. Το χέρι ανήκε στην Ειρήνη, ενώ με την άκρη του ματιού μου είδα την Μυρτώ να κάθεται στην άλλη άκρη του καναπέ χαϊδεύοντάς μου τα πόδια.
"Ειρήνη...πώς βρέθηκες εδώ;" κατάφερα να ρωτήσω μόλις πήρα ανάσα.
"Εγώ της τηλεφώνησα να έρθει από δω, δεν ήξερα τι να κάνω", ψιθύρισε η μικρή μέσα απ' τα δόντια της, δηλώνοντας την ενοχή της. Έβαλα όλη την εναπομείνασα δύναμη στα χέρια μου κι έκανα μια προσπάθεια να σηκωθώ αλλά η Ειρήνη με κράτησε πίσω και μου έδωσε ένα ποτήρι νερό με καλαμάκι.
"Μείνε έτσι, χρειάζεσαι ξεκούραση", με μάλωσε. Πριν προλάβω ν' απαντήσω, άκουσα ένα συριστικό απόηχο του ονόματός μου. Ξαφνικά φρικιαστικές εικόνες ξεπήδησαν μπροστά μου από διαμελισμένα πτώματα και Σκιές να τρώνε τα σωθικά τους. Κραυγές, κραυγές από παντού και σατανικά σιχαμένα γέλια. Δεν άντεξα τον πόνο και έχασα ξανά τις αισθήσεις μου. Βρέθηκα σε ένα δάσος με σάπια δέντρα και πολλή ομίχλη, από κάπου ακουγόταν μια απόκοσμη μουσική σαν ψαλμωδία. Πετούσα αρκετά γρήγορα και ανάμεσα στα ξερά κλαδιά διέκρινα πολλά ζευγάρια λάμψεις. Ξάφνου πετάχτηκε μπροστά μου μια Σκιά με κόκκινα μάτια και λίγο πριν περάσω από μέσα της, ξύπνησα.

Ο ιδρώτας έσταζε κρύος απ' το μέτωπό μου και το σπίτι ήταν άδειο.


Αργυρώ-Μέδουσα Βένιου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου