Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

18 Ιουν 2016

0 Παιχνίδι Εμπιστοσύνης "Level 2" (Κεφάλαιο 1)


Ο ήλιος έδυσε στο μεγάλο χωριό του Άντισον, Ιλινόις, ένα μέρος που οι άνθρωποι δουλεύουν σαν σκυλιά, έχουν οικογένειες μεγάλες σαν κουνελιών και κοιμούνται νωρίς σαν τις κότες. Πανέμορφη περιοχή με πληθυσμό 36,942, ξαπλωμένη γύρω από το Σαλτ Κρικ, ένα μικρό μέρος από τον ποταμό του Ιλινόις.

Ένα φιλί και ένα ψητό κοτόπουλο με την αγαπημένη του κράνμπερι σως είναι τα δώρα για τον Ρικ από την Ζωή για το μεγάλο του επίτευγμα σήμερα στο δικαστήριο. «Συγχαρητήρια, Ρικ» του είπε και αμέσως τον αγκάλιασε ο Ντάνι, ο 16χρονος νέος, αφρο-αμερικάνικης καταγωγής, τον οποίον μεγάλωσαν σαν πραγματικό τους παιδί. Ο Ντάνι ήταν καρπός μεγάλου έρωτα του συγχωρεμένου κολλητού του Ρικ, Τόμας, και της συγχωρεμένης Σιμόν.

Οι τρεις τους ζουν εδώ και πολλά χρόνια σε αυτήν την υπέροχη μονοκατοικία στη Σαμπλ Άβενιου και μαζί με την Πόλυ, την αξιαγάπητη γιαγιά του Ρικ, κάθισαν και φάγανε όλοι μαζί στο τραπέζι. Η γιαγιά Πόλυ φυσικά δεν σταμάτησε τα ανέκδοτα που επαναλάμβανε σαν κασέτα σε κάθε γιορτή.  «Δεν φαντάζεσαι πόσο περήφανη είμαι για σένα, αγάπη μου» λέει η Ζωή στον Ρικ, ο οποίος της κλείνει το μάτι, ευτυχισμένος, αλλά το στρες φαίνεται στο βλέμμα του. Δεν είναι λίγο να κλείνεις στην φυλακή τον μεγαλύτερο γκάνγκστερ του Άντισον. Μόλις μπήκε στο στόχαστρο μιας ολόκληρης μαφιόζικης οικογένειας και η φάτσα του θα κοσμεί όλα τα περιοδικά και τις εφημερίδες τις επόμενες ημέρες, ως τον «Μπάτμαν» του Άντισον.

«Χωρίς να θέλω να επισκιάσω την νίκη σου, Ρικ, θα θελα να επισημάνω σε όλους, ότι αύριο είναι ο τελικός του μπάσκετ στο Άντισον Τρέιλ Χάι» που θα γίνει ανάμεσα στις δύο μεγάλες σχολικές ομάδες, του Άντισον Τρέιλ και του Ντρίσκολ Κάθολικ Χάι, με αρχηγό φυσικά τον Ντάνι. «Μην ανησυχείς, αγόρι μου, θα κάνω ζέσταμα όλο το βράδυ και θα το κερδίσουμε» λέει η γιαγιά Πόλυ και όλοι γελάνε. «Δε χρειάζεται ν’ ανησυχείς για τον αγώνα, Ντάνι, το ξέρεις πολύ καλά πόσο δυνατός είσαι και ό,τι θέλεις το καταφέρνεις, αρκεί να έχεις τη θέληση» συμπληρώνει η Ζωή και κάνει την πρόποση με κόκκινο κρασί και σπράιτ για τον Ντάνι.

«Γιαγιά, όχι όλο μαζί» της λέει ο Ρικ που τη βλέπει να το κατεβάζει μονορούφι. «Γιατί; Θα μου χαρίσει χρόνια; Να μην φύγω ευτυχισμένη;» του λέει η Πόλυ. «Σε παρακαλώ, Πόλυ, όχι τέτοια λόγια απόψε, έχουμε χαρές!» λέει η Ζωή και η Πόλυ μουρμουρίζει κάτι και συνεχίζει να τρώει. «Εύχομαι λοιπόν, να έχουμε υγεία, αγάπη και να είμαστε για πάντα ενωμένοι σαν οικογένεια» λέει η Ζωή με το ποτήρι ψηλά και με ένα τεράστιο χαμόγελο.

Τη νύχτα, ο Ρικ ξάπλωσε στο υπέρδιπλο κρεβάτι του και διάβαζε κάτι δικογραφίες στο ipad του, μέχρι που η Ζωή ξάπλωσε δίπλα του και του έδωσε ένα μεγάλο φιλί στο μάγουλο. «Σου είπα συγχαρητήρια;» του ψιθυρίζει με ένα πονηρό βλέμμα κι αυτός της χαρίζει ένα πεταχτό φιλί και ένα ψεύτικο χαμόγελο. «Άσε τις δικογραφίες, αγάπη μου, για λίγο, έλα να ζήσουμε τη στιγμή. Γιορτάζουμε απόψε» του λέει η Ζωή κι αυτός τις αφήνει στην άκρη. «Τι γιορτάζουμε ακριβώς, Ζωή; Που μπήκα στο στόχαστρο της μαφίας;» της λέει και αυτή ξεφυσάει. «Σιγά την μαφία του Άντισον, αγάπη μου, κάτι κωλόπαιδα που πουλάνε χασίς στο πάρκο. Τι φοβάσαι για την ζωή σου;» του λέει η Ζωή, ρουθουνίζοντας.

«Αυτά τα κωλόπαιδα μπορεί να πειράξουν ακόμα και τον Ντάνι, Ζωή. Έχουν όπλα και ζουν στις σκιές, ξέρεις πώς είναι να ζεις στις σκιές;» της λέει κι αυτή σοβαρεύει. «Ξέρω πολύ καλά πώς είναι να ζεις στις σκιές, Ρικ, μεγάλωσα σε αυτές. Αλλά τώρα…τώρα είμαστε εδώ, επιτέλους ασφαλείς και ευτυχισμένοι να ζήσουμε όπως θέλουμε εμείς. Δε θέλω να ζήσω άλλο στον φόβο, το καταλαβαίνεις; Τέρμα τα παιχνίδια» του κλαψουρίζει κι αυτός, ανήσυχος, την καθησυχάζει με ένα φιλί και ξαπλώνει αμέσως πάνω της. «Έχεις δίκιο, συγνώμη, έφερα πάλι το στρες από τη δουλειά, και έχεις δίκιο, αγάπη μου. Το ξέρω…σ’ αγαπώ τόσο πολύ και δε θα αφήσω ποτέ και τίποτα να σε πειράξει. Ούτε και τον Ντάνι, ούτε κανέναν…» της λέει και την ξαναφιλάει. Αυτή, νιώθοντας το δυνατό κορμί του πάνω της  σκάει ένα χαμόγελο ξανά. «Είσαι ο μπάτμαν μου;» του λέει και αρχίζουν να φιλιούνται με πάθος, καταλήγοντας να κάνουν καυτό έρωτα μέχρι τα χαράματα που αποκοιμήθηκαν.

Ο αγώνας μπάσκετ έληξε με τη νίκη του Ντάνι και της ομάδας του. Όλο το Άντισον και οι περιφέρειες μαζεύτηκαν για να δουν αυτή τη νίκη στο γήπεδο του Άντισον Τρέιλ Χάι. Η Ζωή και η Πόλυ τρέχουν να αγκαλιάσουν τον Ντάνι, αλλά τους προλαβαίνει η Ντρου, μια πανέμορφη αφρο-αμερικάνα τσιρλίντερ που πέφτει στην αγκαλιά του Ντάνι και τον φιλάει, κι αυτός την κάνει σβούρες, χαρούμενος. «Ζωή, γιαγιά!» τους φωνάζει όταν τους βλέπει και κατεβάζει από την αγκαλιά του την Ντρου. «Μπράβο, αγόρι μου, τα κατάφερες, είδες;» του λέει η Ζωή και τον αγκαλιάζει. Η γιαγιά Πόλυ κοιτάζει εξεταστικά την Ντρου που φοράει τη μπλε στολή με το κοντό φουστανάκι. «Βλέπω, Ντάνι, δεν σκοράρεις μόνο σε αυτό το γήπεδο…» σχολιάζει η γιαγιά και ο Ντάνι χασκογελάει. «Ναι, ε…δεν έτυχε να σας γνωρίσω τη συμμαθήτριά μου, την Ντρου» λέει ο Ντάνι, λίγο ντροπιασμένος. Αφού χαιρετηθήκανε, κατευθύνονται προς το αυτοκίνητο.

«Ε…Ζωή, δε θα έρθω μαζί σας, πηγαίνετε. Θα πάμε όλοι μαζί με την ομάδα για πίτσα, για να το γιορτάσουμε αν δεν σε πειράζει» λέει ο Ντάνι κι η Ζωή του χαμογελάει και του λέει να περάσει καλά. «Θα είναι και η Ντρου;» τον ρωτάει και το πάνλευκο χαμόγελό του κράζει «ναι». «Χρειάζεσαι τίποτα; Λεφτά, ή…ξέρεις, προστασία…;» του λέει η Ζωή, λίγο αμήχανα κι αυτός ρουθουνίζει, εξίσου αμήχανα. «Όχι, μην ανησυχείς, Ζωή, είμαι εντάξει. Θα τα πούμε το απόγευμα» της λέει και χαιρετιούνται.

Η Ζωή με την Πόλυ στο αυτοκίνητο ξεκινάνε αργά αργά ώστε να παρατηρήσουν λίγο ακόμα την Ντρου και τον Ντάνι. «Πώς μεγάλωσε τόσο γρήγορα, Πόλυ. Και τώρα έχει κοπέλα» λέει η Ζωή. «Δεν είναι ο μόνος που μεγάλωσε τόσο γρήγορα» της λέει η Πόλυ και της χαμογελάει. «Το ξέρω, κι εγώ μεγάλωσα και ο Ρικ και όλοι μας…σαν χθες μου φαίνεται που βλέπαμε το ΚD να γκρεμίζεται σαν πύργο από τραπουλόχαρτα. Τέλοσπαντων, έχω βάρδια στο νοσοκομείο σε λίγο, θα σε πετάξω σπίτι και θα φύγω κατευθείαν» λέει η Ζωή και ξεκινάει το αμάξι. «Εγώ δεν μεγάλωσα καθόλου πάντως, δε ξέρω τι λες εσύ» λέει η Πόλυ και γελάνε, και καθώς προχωράνε στον κεντρικό δρόμο του Άντισον μπλέκουν στην κίνηση. «Πρέπει να έγινε ατύχημα, βλέπω περιπολικά και ασθενοφόρα μπροστά» λέει η Πόλυ που φοράει τα τεράστια γυαλιά της. «Να σου πω, νιάτο, αυτά τα γυαλιά είναι για μόστρα, ε;» της λέει η Ζωή και γελάει. Καθώς επιτέλους περνάνε μπροστά από το ατύχημα, η Ζωή βλέπει μια γνώριμη φάτσα ανάμεσα στους αστυνομικούς και τους ντετέκτιβ. «Δεν μπορεί…Αυτός…αυτός δεν είναι ο Λαρς;» λέει η Ζωή και παραλίγο να στουκάρει το αυτοκίνητο σε μια κολώνα.


Η εξώπορτα του σπιτιού του Ρικ έχει μείνει ανοιχτή. Σκοτάδι έξω και μέσα. Άλλη μια μέρα στα δικαστήρια πέρασε και στο σπίτι θα πρέπει να είναι ο Ντάνι μόνος του, καθώς γνωρίζει ότι η Ζωή έχει βάρδια στο νοσοκομείο. Αλλά γιατί η πόρτα είναι ανοιχτή; «Ντάνι;» φωνάζει ο Ρικ και ανοίγει το φως. Όλα τα πράγματα είναι ανακατωμένα σαν να πέρασε τυφώνας από κει μέσα. «Ντάνι!» φωνάζει, τρομαγμένος, ο Ρικ και τρέχει στο δωμάτιό του αλλά λείπει. «Ντάνι!» ξαναφωνάζει και πηγαίνει στο υπνοδωμάτιό του, όπου βλέπει το χιλιομαχαιρωμένο πτώμα της Ζωής ξαπλωμένο στο ίδιο της το αίμα. Στον τοίχο αναγράφεται με αίμα η φράση «Game On», κάτι που λένε οι παίκτες συνήθως σε έναν αγώνα για να προκαλέσουν τους αντιπάλους. Ο Ρικ τρέχει πάνω από τη Ζωή, ουρλιάζοντας, κλαίγοντας και οδυρόμενος για τον ξαφνικό χαμό του μεγάλου του έρωτα…

Stavros Aivalis

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου