Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

23 Ιουλ 2016

0 Σκιές (Κεφάλαιο 22) Φυλακή

Πυκνό σκοτάδι, τόσο πυκνό που με πνίγει. Όχι μόνο ως απουσία φωτός, όπως το βλέπουμε αλλά και οποιασδήποτε θετικής δύναμης που αντιπροσωπεύει το φως. Τίποτα θετικό να φωτίσει τον κόσμο μου. Νομίζω ότι η τρέλα μου χτυπάει την πόρτα ή μπορεί και να είναι ήδη εδώ. Φυλακή. Μια φυλακή σωματική, ψυχική, πνευματική υλική και άυλη που ό,τι κι αν έκανα δεν μπορούσα να ξεφύγω απ' αυτήν. Όπου κι αν ήμουν, όσα κι αν έπραττα.
Νιώθω απλά άδεια. Ή μάλλον καλύτερα αδειασμένη, γιατί είμαι σίγουρη ότι κάποιος μου πήρε ό,τι είχα και δεν ξέρω γιατί. Δεν μπορώ να βρω το δίκιο μου όσο κι αν φώναζα. Ένας αθώος στη φυλακή. Είχε κάποιο νόημα άραγε να βγω από δω; Θα άλλαζε κάτι; Η ελευθερία μου ήταν μια ψευδαίσθηση. Ποτέ στ' αλήθεια δεν ήμουν ελεύθερη, ποτέ δεν ένιωσα ότι έβαλα το ένα μου πόδι μπροστά απ' το άλλο και προχώρησα. Ο βούρκος με κρατούσε κολλημένη εκεί ακόμα κι αν για λίγο φάνηκε έστω ότι τελείωσαν όλα, ότι με άφησαν ήσυχη. Θα καταφέρω ποτέ να είμαι μόνη μου;
Κάποτε απαρνήθηκα τον κόσμο, τους ανθρώπους. Έδωσα στον εαυτό μου δύναμη να παρατήσει την προσπάθεια να μιλάω μ' αυτούς και να εξαρτώμαι απ' αυτούς. Κλείστηκα τόσο πολύ και δεν κατάλαβα καν μεγάλη διαφορά από πριν. Απλά έδωσα στον εαυτό μου μια πιπίλα για να σταματήσει να κλαίει προσωρινά, όπως κάνουν οι δόλιοι γονείς για να ξεγελάσουν το παιδί και αντί να του δώσουν βυζί του δίνουν πλαστικό για να τους αφήσει ήσυχους. Έτσι αφέθηκα να νομίζω ότι το επέλεξα μόνη μου. Έκανα κι εγώ στην άκρη το ενθουσιώδες παιδί που ήθελε να κάνει παρέα με ανθρώπους και το έσυρα σε μια γωνιά, στον κόσμο του και του ‘δωσα μια πιπίλα. "Μόνη μου!" φώναζα στο κεφάλι μου και χαμογελούσα, χωρίς να μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυα του παιδιού. Άλλη μια στιγμή τρέλας, απ' αυτές που νιώθεις ότι ξαφνικά όλα άρχισαν να δουλεύουν και κατάλαβες το νόημα των πάντων κι αυτό είναι πέρα από εσένα ή μήπως το παθαίνω μόνο εγώ; Νομίζω το ‘χω δει στις ταινίες, στις ομολογίες των δολοφόνων που αφήνουν το δικό τους καταπιεσμένο παιδί να μιλήσει. Οι λέξεις έρχονται στο στόμα μόνες τους, και λες "Αυτό είναι, όλα εξηγούνται" Αλλά είναι πλέον αργά.
Ζαλίζομαι και όλα είναι θολά, σαν να τα βλέπω μέσα από τζάμι καλυμμένο με χνώτα. Τα χνώτα που αφήνουν οι σκέψεις που βουίζουν στο κεφάλι μου. Η μικρή Δανάη εκεί μέσα πρωταγωνιστεί σε ταινία σουρεάλ, εκδοχή της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων που τρέχει χωρίς να πηγαίνει πουθενά, χαμένη από πόρτα σε πόρτα ψάχνοντας τρόπο να βγει και μια γίνεται πολύ μικρή και την άλλη πολύ μεγάλη, μιλάει με γάτες και τα βάζει με κακιές βασίλισσες.

Δεν νομίζω ότι είμαι εγώ αυτή που με ελέγχω πλέον, όχι. Είμαι μια μαργιονέτα κρεμασμένη απ' τα νεύρα και τους τένοντές της και ματωμένη, ξεκοιλιασμένη, στα χέρια του Άρρωστου Κλόουν που με παίζει τόσο επιδέξια και γελάει διαβολικά. Πόσο γκροτέσκο και πόσο μου ταιριάζει!


Αργυρώ - Μέδουσα Βένιου 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου