Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

16 Ιουλ 2016

5 Κατακτώντας την αγάπη (Κεφάλαιο 6)

Οι επόμενες δύο εβδομάδες που μεσολαβούσαν μέχρι την έναρξη των μαθημάτων για την Αγάπη κύλησαν σαν νερό. Η γνωριμία της με τον Ηλία είχε προχωρήσει αρκετά, περισσότερο από ότι θα περίμενε και η ίδια. Με δική του πρωτοβουλία τις περισσότερες φορές, βρισκόντουσαν κάθε μέρα. Πότε για καφέ σε μικρές κουλτουριάρικες καφετέριες στα στενά των Εξαρχείων, πότε για φαγητό σε ρεμπετάδικα στου Ψυρρή, πότε για ρακόμελα χαμηλά στον πεζόδρομο του Θησείου, δίπλα του γνώριζε κόσμο και μορφές διασκέδασης πολύ διαφορετικές από αυτές που έβλεπε με τη Μίνα. Τις βοήθησε και με τη μετακόμιση, στρατολογώντας ορισμένους φίλους του στο κουβάλημα από τον τρίτο στον τέρατρο όροφο.
Την τελευταία μέρα πριν αρχίσει επίσημα το νέο ακαδημαϊκό έτος και μαζί με αυτό οι υποχρεώσεις της Αγάπης, ο Ηλίας πέρασε και την πήρε από το σπίτι το πρωί. Η Μίνα θα ήταν στη δική της σχολή κι έτσι η Αγάπη θα ήταν μόνη όλο το πρωινό, αν δεν την έπαιρνε ο Ηλίας να βρεθούνε. Ήταν πολύ μπερδεμένη σχετικά με τη συμπεριφορά του Ηλία. Από τη μία την έπαιρνε κάθε μέρα να βρεθούν, ανεξάρτητα από το αν θα μπορούσε η Μίνα ή όχι. Της γνώριζε κόσμο, συζητούσε μαζί της ευχάριστα για διάφορα θέματα, γενικά έδειχνε να αποζητά την παρέα της. Από την άλλη μεριά, δεν υπήρχε τίποτα ξεκάθαρο στη συμπεριφορά του που να δηλώνει κάποια άλλου είδους συμπάθεια. Δεν μπορούσε με τίποτα να αποκωδικοποιήσει τα μηνύματα πίσω από τις λέξεις και τις συμπεριφορές του. Απλά δεν έχανε ευκαιρία να βρεθεί κοντά του.
Εκείνο το πρωινό έδειχνε λίγο διαφορετικός απ’ότι συνήθως. Πιο σοβαρός. Λες και κάτι τον προβλημάτιζε. Αφού βγήκαν από την πολυκατοικία κατηφόρισαν ως την Πατησίων και ξεκίνησαν να περπατάνε παρέα με κατεύθυνση προς Ομόνοια. Τότε της έκανε πρώτη φορά κουβέντα για εκείνο το κομμάτι της ζωής του που είχε φροντίσει να την ενημερώσει η Μίνα. Το κομμάτι του ¨αγωνιστή¨. Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε αυτήν την πλευρά του Ηλία. Την πλευρά του ανθρώπου, πέρα από το χαβαλέ και την παρέα. Την πλευρά εκείνου που έχει ιδανικά και αξίες. Που πιστεύει και προασπίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Την πλευρά εκείνου που επιθυμεί να πατάξει την κοινωνική αδικία και να οικοδομήσει μια κοινωνία ισότητας που θα προσφέρει τα αυτονόητα σε όλους. Είδε τον ¨αγωνιστή¨ στα μάτια του Ηλία. Της μίλησε για την ιδανικά δομημένη κοινωνία, όπου δεν θα υπάρχουν ανισότητες. Την κοινωνία όπου όλοι οι άνθρωποι θα έχουν πρόσβαση και θα απολαμβάνουν τα αγαθά που τους αξίζουν επί ίσοις όροις. Μια κοινωνία χωρίς πλούσιους και φτωχούς. Της μίλησε και για αγώνες. Αγώνες για να δείξουν σε όλους ότι αντιστέκονται στα συμφέροντα των λίγων και παλεύουν για τα συμφέροντα των πολλών. Αγώνες να αλλάξει η συλλογική συνείδηση ώστε όλος ο κόσμος να ενστερνιστεί τις ίδιες ιδέες και να διεκδικήσει τα αυτονόητα. Αγώνες για την εγκαθίδρυση ενός νέου, κοινωνικά δίκαιου καθεστώτος. Αγώνες στους οποίους κανείς δεν πρέπει να μένει αμέτοχος θεατής. Περπατώντας είχαν διασχίσει την Πατησίων μέχρι το ύψος της Λεωφόρου Αλεξάνδρας χωρίς καν να το καταλάβουν. Ανηφόρισαν λίγο και μπήκαν στο Πεδίον του Άρεως. Η Αγάπη ήταν πλέον σκεπτική. Δεν καταλάβαινε γιατί της τα έλεγε όλα αυτά ο Ηλίας.
–Τι σκέφτεσαι; την ρώτησε εκείνος βλέποντας ότι την είχε προβληματίσει.
–Να.... Καλά όσα μου είπες, και μπορώ να πω ότι με βρίσκεις σύμφωνη. Δεν μπορώ όμως να καταλάβω πού αποσκοπεί αυτή η κουβέντα, ενώ έχω έντονα την αίσθηση ότι κάπου θες να καταλήξεις.
–Είδες που είσαι τσακάλι; Όλα τα καταλαβαίνεις...!!!
–Λοιπόν;
–Λοιπόν..., συνέχισε δείχνοντας της ένα παγκάκι για να καθίσουν. Όλοι αυτοί οι αγώνες, για να έχουν αποτέλεσμα, πρέπει όσοι αγωνίζονται να είναι μαζί. Μία ομάδα. Οργανωμένοι. Συσπειρωμένοι γύρω από ένα σχέδιο δράσης κι έναν κοινό σκοπό. Γι’ αυτό το λόγο τόσο εγώ όσο και όλα σχεδόν τα παιδιά που γνώρισες τις τελευταίες μέρες μαζί μου, είμαστε ενταγμένοι στην ίδια οργάνωση νεολαίας. Κι όσοι από αυτούς δεν είναι ήδη ενταγμένοι, έχουν σκοπό να το κάνουν άμεσα. Είναι μια συνειδητή απόφαση συνεισφοράς κι η έναρξη της αγωνιστικής δράσης του καθενώς μας η ένταξη στην οργάνωση. Από εκείνη τη στιγμή και μετά παύουμε πλέον να είμαστε μόνο φίλοι, συμφοιτητές, γνωστοί. Είμαστε μέλη της ίδιας οντότητας, είμαστε πάνω απ’ όλα ¨σύντροφοι¨.

Η Αγάπη τον κοιτούσε βαθιά μέσα στα μάτια. Ρουφούσε κυριολεκτικά τις λέξεις που έβγαιναν από τα χείλη του μία μία. Την είχε συνεπάρει ο τρόπος που μιλούσε και η σιγουριά που εξέπεμπε.

–Αγάπη... Θα ήθελες να συστρατευθείς μαζί μας στην πάλη; Θες να γίνεις κι εσύ ένας κρίκος στην αλυσίδα που θα τραβήξει και θα γκρεμίσει το σάπιο οικοδόμημα της σημερινής κοινωνίας; Αυτό το κατεστημένο της υπουδούλωσης των ιδεών και της κατάφορης κοινωνικής αδικίας;

Τώρα είχε μείνει να τον κοιτάζει πραγματικά έκπληκτη. Αν και όλα όσα της έλεγε μέχρι τώρα της δημιουργούσαν τρομερό θαυμασμό για εκείνον και τους "συντρόφους" του, δίσταζε να απαντήσει. Ένιωθε κάτι ανάμεσα σε ανασφάλεια, φόβο και δειλία. Αμέσως έρθε στο μυαλό της η σκέψη του πατέρα της. Εκείνος τι θα της έλεγε να κάνει αν ήταν δίπλα της; Θα συμφωνούσε ή όχι με μία τέτοια κίνηση;

–Κοίτα Ηλία... Όπως πολύ σωστά είπες, μία τέτοια απόφαση πρέπει να είναι απόλυτα συνειδητή. Δεν είναι κάτι που μπορώ να αποφασίσω έτσι απλά, σε μια στιγμή, γιατί ενέχει ο κίνδυνος να παρασυρθώ από μία παρόρμηση και στη συνέχεια να μετανιώνω την επιλογή μου. Κι επειδή, αν αποφασίσω να συστρατευθώ μαζί σας, όπως λες, πρέπει να είμαι απόλυτα συνειδητοποιημένη απέναντι στις ευθύνες που επισύρει μία τέτοια απόφαση από μέρους μου, θα μου επιτρέψεις να πάρω λίγο χρόνο ώστε να το σκεφτώ.
–Αυτά τα πράγματα δεν θέλουν σκέψη. Ή κατανοείς την αναγκαιότητα της πάλης μας, οπότε αυτομάτως επιθυμείς να παλέψεις στο πλάι μας, ή δεν την κατανοείς οπότε και δεν υπάρχει λόγος να συνεχίζουμε αυτήν την κουβέντα. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο, Αγάπη. Τα γεγονότα τρέχουν κι εμείς μένουμε θεατές, έρμαια των καταστάσεων όσο δεν παλεύουμε στην πράξη να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα.
–Και θεωρείς προτιμότερο να υποκύψω στην πειθώ σου αυτήν την στιγμή, να μπω για λίγο στα πράγματα και μετά, αν το μετανιώσω για τον οποιονδήποτε λόγο, να εισπράττεις απλά την αδιαφορία μου για τους αγώνες σας; Δεν είναι προτιμότερο να σας στηρίζω για αρχή από κάποια μικρή απόσταση, κι αφού καταφέρω να οικειοποιηθώ την νοοτροπία και τις ιδέες σας, τότε οικειοθελώς και χωρίς καμία πίεση να προσχωρήσω πλέον στην οργάνωση σας; Ποιος ο λόγος να με πιέσεις;
–Δεν θέλω να σε πιέσω. Σαφώς και στην οργάνωση χρειαζόμαστε μέλη απόλυτα συνειδητοποιημένα και ταγμένα στην πάλη μας, με όποιες μορφές και αν εκφράζεται αυτή. Απλά η διεύρυνση της είναι μέσα στα καθήκοντα όλων των μελών της οργάνωσης. Κι εσύ μου έχεις δώσει την εντύπωση μιας πραγματικής αγωνίστριας. Δεν καταλαβαίνω τι είναι αυτό που σε κρατάει από το να μπεις ενεργά στην πάλη, ότι κι αν είναι όμως οφείλω να το σεβαστώ. Θα έχεις τον χρόνο που χρειάζεσαι για να το σκεφτείς.

Σιωπή επικράτησε μεταξύ τους για λίγα λεπτά. Λες και είχαν ξαφνικά εξαντληθεί όλα τα πιθανά θέματα συζήτησης. Την σιωπή αυτή έσπασε ξανά ο Ηλίας.

–Τι λες, πάμε; Έχει περάσει η ώρα. Πρέπει να ξεκουραστείς. Από αύριο θα έχεις βαρύ πρόγραμμα.
–Ναι... Πάμε...

Βγήκαν από το πάρκο και κατηφόρισαν μέχρι την Πατησίων. Έξω ακριβώς από την ΑΣΟΕΕ ήταν η στάση. Πήραν το τρόλεϊ που θα τους πήγαινε σπίτι. Πέντε στάσεις πιο κάτω αποβιβάστηκαν από το τρόλεϊ. Μπήκαν στην πολυκατοικία, στην συνέχεια στο ασανσέρ, κι ακόμα παρέμεναν και οι δύο σιωπηλοί. Την ώρα που κατέβαινε από το ασανσέρ η Αγάπη γύρισε προς το μέρος του Ηλία και τον κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια.

–Θα μιλήσουμε; τον ρώτησε.
–Ναι, φυσικά. της απάντησε εκείνος, αλλά η φωνή του υποδούλωνε τώρα κάποια ψυχρότητα. Καλή αρχή αύριο.

Η Αγάπη αρκέστηκε σε ένα νεύμα κι άφησε την πόρτα του ασανσέρ να κλείσει. Για μια στιγμή ένιωσε την αυτοκυριαρχία της να καταρρέει. Αυτό ήταν. Τον έχανε. Τον απογοήτευσε. Μαζί με την θέρμη της φωνής του εξαλείφονταν και όλες οι πιθανότητες να εξελιχθεί η γνωριμία τους σε κάτι παραπάνω. Εκείνος την θεωρούσε αγωνήστρια κι εκείνη του είχε δείξει όλο το μέγεθος της δειλίας της.
            Μπαίνοντας στο σπίτι πήγε κατ’ευθείαν στο μπάνιο. Η Μίνα είχε επιστρέψει και δεν ένιωθε έτοιμη να αντιμετωπίσει την πάντα καλοπροαίρετη ανάκριση της. Η Αγάπη ήταν για τη Μίνα ανοιχτό βιβλίο. Θα αντιλαμβανόταν αμέσως την ταραχή της και θα άρχιζε τις ερωτήσεις. Έπρεπε πρώτα να ηρεμίσει, να σκεφτεί ψύχραιμα και στη συνέχεια είχε σκοπό να το συζητήσει και με τη Μίνα, αν και μάλλον ήξερε εκ των προτέρων την γνώμη της επί του θέματος. Λίγα λεπτά αργότερα, κι αφού είχε ανακτήσει την αυτοκυριαρχία της, αποφάσισε να βγεί από το μπάνιο και να πάει στην κουζίνα, όπου βρήκε τη Μίνα να τρώει.
–Συγγνώμη που δεν σε περίμενα, αλλά δεν ήξερα πότε θα γυρνούσες. Με τον Ηλία ήσουν;
–Ναι, με τον Ηλία.
–Ωχ.... Τι έγινε; Γιατί τέτοια μούτρα;
–Τίποτα... Απλά είχαμε μία ιδιαίτερη κουβέντα σήμερα.
–Δηλαδή;
–Δηλαδή μάλλον λύθηκε το μυστήριο.
–Ποιο μυστήριο, Αγάπη; Τι λες;
–Δεν αναρωτιόμασταν γιατί επιδιώκει τόσο να βρισκόμαστε;
–Ναι. Και λοιπόν; Εκδηλώθηκε;
–Μπορείς να το πεις κι έτσι...
–Για λέγε!
–Μη χαίρεσαι... Ο αγωνιστής εκδηλώθηκε! Μου έκανε πρόταση να μπω στην οργάνωση!
–Σοβαρά μιλάς;
– Πιο σοβαρά δεν γίνεται.
–Και τι του απάντησες;
–Ότι θα το σκεφτώ.
–Δεν πιστεύω να το σκέφτεσαι σοβαρά!
–Τι να σου πω... Ούτε κι εγώ η ίδια ξέρω... Θα δείξει. Δεν χρειάζεται να αποφασίσω σήμερα.
–Κοίτα μην μπλέξεις πουθενά. Αυτό σου λέω μόνο. Πάω μέσα. Πρέπει να ξεκινήσω μια εργασία. Θα την δουλέψω στο λαπ-τοπ. Εσύ δες τηλεόραση, κάτσε στον υπολογιστή, κάνε ότι θες. Τα λέμε αργότερα.
–Οκ. Τα λέμε μετά.

Μόλις την άφησε η Μίνα μόνη στην κουζίνα η Αγάπη βυθίστηκε στις σκέψεις της. Σκεφτόταν ξανά τον Ηλία. Το τελευταίο του βλέμμα πριν χωρίσουν στο ασανσέρ, το γεμάτο απογοήτευση όπως νόμιζε, έμενε καρφωμένο στο μυαλό της. Λες και τον έβλεπε μπροστά της. Τι να έκανε; Από τη μία ήθελε να είναι κοντά του, να περνάνε χρόνο μαζί. Από την άλλη, άξιζε να πάρει μία τόσο σοβαρή απόφαση μόνο και μόνο για να είναι κοντά του; Δεν ήταν καν σίγουρη αν εκείνος είχε το παραμικρό ενδιαφέρον για εκείνη, πέρα από το να την εντάξει στην οργάνωση. Ακούμπησε την παλάμη της στο μέτωπο της. Την είχε πιάσει τρομερός πονοκέφαλος. Ίσως έπρεπε να σταματήσει να το σκέφτεται για την ώρα. Έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσε να πάρει μια απόφαση, ούτε έπρεπε να αποφασίσει όσο βρισκόταν σε σύγχυση. Θα άφηνε να περάσουν λίγες μέρες να ξεκαθαρίσει τις σκέψεις της, να δει και τη στάση του Ηλία από ‘δω και μπρος, και θα έπαιρνε μια απόφαση εν καιρώ.
Πήρε ένα γιαούρτι από το ψυγείο και πήγε να καθίσει στο σαλόνι. Άνοιξε την τηλεόραση, έκανε ένα γρήγορο ζάπινγκ και την έκλεισε ξανά. Δεν της άρεσε τίποτα να δει. Πήρε από τη βιβλιοθήκη τον οδηγό σπουδών, πήρε και το εβδομαδιαίο πρόγραμμα των μαθημάτων και κάθισε να τα μελετήσει λίγο και να οργανωθεί. Η Αγάπη ήταν στο τρίτο τμήμα θηλέων του έτους της. Το πρόγραμμα της για το πρώτο εξάμηνο ήταν ιδιαίτερα φορτωμένο, σε αντίθεση με το δεύτερο εξάμηνο που θα έχει ελάχιστες ώρες παρακολούθησης ημερησίως. Τα μαθήματα ξεκινούν αύριο και για πρώτη μέρα έχει μάθημα από τις οκτώ το πρωί ως τις πέντε το απόγευμα, με δύο ώρες κενό ενδιάμεσα. Μία ώρα κενό από τις δέκα μέχρι τις έντεκα και ξανά άλλη μία ώρα κενό από τις δύο έως τις τρείς. «Είναι τουλάχιστον λίγο μοιρασμένες οι κενές ώρες μέσα στην ημέρα.» σκέφτηκε. Άφησε το πρόγραμμα ξανά στο τραπεζάκι κι έμεινε να κοιτάζει το κινητό της τηλέφωνο, λες και κάτι περίμενε. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή το τηλέφωνο άρχισε να χτυπάει. Έσπευσε να το σηκώσει πρωτού δει ποιος την καλούσε. Είχε έντονη την αίσθηση ότι σηκώνοντας το τηλέφωνο, στην άλλη άκρη της γραμμής θα ήταν ο πατέρας της. Δεν επαληθεύτηκε όμως το προαίσθημα της. Ήταν ο Γιώργος, που είχε πάρει να μάθει τα νέα της. Περνούσε πολύ χρόνο με τον Ηλία τελευταία και είχε μέρες να βρεθεί με την παρέα της Μίνας. Μίλησαν λίγη ώρα και συμφώνησαν να βρεθούν την επόμενη μέρα προς το βραδάκι. Θα έλεγαν και στα κορίτσια. Είχαν καιρό να βγουν οι τέσσερις τους, όπως στην αρχή.
Τελειώνοντας με το τηλεφώνημα του Γιώργου, απέμεινε να κρατάει το κινητό της στο χέρι. Η σκέψη να καλέσει τον πατέρα της την κυρίευε έντονα. Τι κι αν είχε πει ότι θα τον ξεγράψει, ότι θα έχει μόνο τα τυπικά κι αυτά από ανάγκη, η επιθυμία της να του μιλήσει ήταν πέρα από όσα είχε πει και νόμιζε πως είχε αποφασίσει. Έμεινε έτσι ακίνητη και σκεπτική, παλεύοντας με τον ίδιο της τον εαυτό για λίγη ώρα, μέχρι που συγκέντρωσε όλο το κουράγιο που χρειαζόταν για μία τέτοια κίνηση. Σχημάτισε δειλά τον αριθμό του κινητού του και πάτησε το κουμπί της κλήσης. Μόλις λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, πριν ακούσει το τηλέφωνο να καλεί, κέρδισε η αγωνία και η αμηχανία κι έκλεισε το τηλέφωνο. Δεν άντεχε να μαζεύει ξανά τα κομμάτια της. Λίγα αργότερα το τηλέφωνο της χτυπούσε ξανά και, ναι έβλεπαν καλά τα μάτια της, την καλούσε ο πατέρας της. Μάλλον δεν είχε κλείσει αρκετά γρήγορα το τηλέφωνο. Τι να έκανε τώρα; Πήρε μια βαθιά ανάσα και απάντησε.
–Πατέρα, εσείς;
–Ναι Αγάπη. Με έπαιρνες; ο τόνος του ήταν πάντα το ίδιο απότομος.
–Μάλιστα, αλλά έκλεισα γιατί δεν γνώριζα αν είσαστε απασχολημένος.
–Ήθελες κάτι;
–Μόνο να σας πω ότι αύριο ξεκινάω μαθήματα στη σχολή.
–Ωραία. Καλή σταδιοδρομία λοιπόν. Στο σπίτι τακτοποιήθηκες; (σε αυτή την ερώτηση σαν να διέκρινε μια μικρή δόση ενδιαφέροντος η Αγάπη).
–Μάλιστα, πατέρα.
–Καλώς. Καλό βράδυ Αγάπη.
–Καλό βράδυ και σε εσάς πατέρα.

Κλείνοντας το τηλέφωνο ένιωθε ακόμα την καρδιά της να χτυπάει ανεξέλεγκτα. Παρ’όλα αυτά ήταν ευχαριστημένη από την έκβαση του τηλεφωνήματος. Η πρώτη δύσκολη κίνηση είχε γίνει, είχαν επικοινωνήσει κι η επαφή τους αυτή ήταν ήρεμη κι αρμονική. Καλό σημάδι αυτό για τη συνέχεια, αν μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι θα υπάρξει κάποια ανάλογη συνέχεια. «Τώρα η μπάλα είναι στο δικό του γήπεδο. Εγώ την κίνηση μου την έκανα» σκεφτόταν. Η γλυκιά επίγευση που της είχε αφήσει το τηλεφώνημα ήταν αρκετή ώστε να καταλάβει το ονειροπόλο μυαλό της Αγάπης και να το οδηγήσει μέσα από το υποσυνείδιτο σε μία βροχή αναμνήσεων από την παιδική της ηλικία. Αναμνήσεις που ούτε ήξερε ότι είχε. Θυμήθηκε την προσχολική της ηλικία και τα παιχνίδια με τον πατέρα της και το Νικόλα. Το κυνηγητό στο γκαζόν, τα πυργάκια στην άμμο, τις βουτιές που έκανε από τους ώμμους του πατέρα της. Κάθε καλοκαίρι στην άδεια του γινόταν ο καλύτερος φίλος και μια ζωντανή παιδική χαρά για τα παιδιά του. Τους είχε πάρει κι έναν σκύλο, έναν καθαρόαιμο γερμανικό ποιμενικό, που για πολλά χρόνια αποτέλεσε την καλύτερη συντροφιά αλλά παράλληλα και τον καλύτερο φύλακα για τα παιδιά. Τον αγαπούσε πολύ αυτόν τον σκύλο η Αγάπη και στεναχωρήθηκε πολύ όταν, στα δώδεκα της χρόνια, ο κτηνίατρος τον διέγνωσε με καρκίνο και αναγκάστηκαν, για να μην υποφέρει, να του κάνουν ευθανασία. Η Αγάπη τότε είχε κλειστεί στο δωμάτιο της για μέρες. Ήταν πολύ θυμωμένη με τον πατέρα της που απλά άκουσε το γιατρό και έκανε την ευθανασία, αντί να προσπαθήσει να βρει θεραπία για το σκύλο τους. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι, το περιστατικό εκείνο, υπήρξε το πρώτο ρήγμα στη σχέση πατέρα-κόρης. Γιατί τα σκεφτόταν όλα αυτά τώρα; Το μόνο που κατάφερε ήταν να χαλάσει τη διάθεση της ξανά.

 Η σκέψη της έτρεξε για ακόμη μια γορά στον Ηλία. Τι να έκανε εκείνος άραγε; Την σκεφτόταν καθόλου; Και γιατί να την σκέφτεται δηλαδή; Το πολύ πολύ να την λυπάται που αφήνει τη δειλία της να την κρατάει πίσω και δεν μπορεί να εκδηλώσει την αγωνιστική φύση που, ένας Θεός ξέρει πώς, κατάφερε να διακρίνει σε εκείνη ο Ηλίας. Μήπως ο Ηλίας είχε δίκιο; Μήπως είχε έρθει η ώρα για πρώτη φορά στη ζωή της να υψώσει το ανάστημα της απέναντι σε ότι την αδικεί και την καταπιέζει ως άνθρωπο; Μήπως έπρεπε για μια φορά να κάνει την υπέρβαση, ξεπερνώντας τους φόβους και τις αναστολές της. «Ενωμένοι άλλωστε πετυχαίνουμε περισσότερα απ’ ότι ο καθένας μεμονομένα. Το λέει ξεκάθαρα κι ο μύθος του Αισώπου. Ένα κλαδάκι μόνο του σπάει με ευκολία, ενώ ένα δεμάτι κλαδιά δεν σπάει.» σκεφτόταν συνεχώς. Ξαφνικά, έτσι σε μια στιγμή, ένιωσε την σπίθα να ανάβει μέσα της. Μια σπίθα ελπιδοφόρα και άκρως αγωνιστική. Έτσι απλά, σε μια στιγμή, ούτε κι εκείνη ξέρει πώς πήρε την απόφαση. Σε μια στιγμή είχε πιάσει το κινητό στα χέρια της. Την αμέσως επόμενη στιγμή είχε συντάξει το γραπτό μήνυμα κειμένου και πατούσε αποστολή. Το μήνυμα είχε φυσικά αποδέκτη τον Ηλία κι έλεγε απλά «Θα το κάνω...»

Αλεξία Λαμπροπούλου

5 σχόλια:

  1. δεν μας τα λεει καλά ο Ηλίας.... α ρε Αγάπη τι έχεις να τραβήξεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευτυχώς ή δυστυχώς δεν βρίσκονται όλοι οι άνθρωποι στο δρόμο μας για καλό... Όλοι όμως, ανεξεραίτως, κάτι μας διδάσκουν... Κι η Αγάπη έχει να μάθει πολλά από τη συναναστροφή της με τον Ηλία!!!!

      Διαγραφή
    2. αυτο το 'πρεπει να παθεις για να μαθεις' , πολυ με στεναχωρει για την Αγάπη..... :'(

      Διαγραφή
  2. Ποτέ δεν ξέρεις... Ίσως στο τέλος η Αγάπη να είναι εκείνη που θα μάθει, κι ο Ηλίας εκείνος που θα πάθει.... Ακόμα όλα παίζονται!!! Δεν λέω άλλα... Οι απαντήσεις που αναζητάς προσεχώς!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή