Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

5 Αυγ 2016

4 Πώς να γράψεις εκτενές μυθιστόρημα (Μέρος 2/2)



Τα σχόλια που έλαβα δείχνουν πως βρήκατε το πρώτο μέρος του άρθρου χρήσιμο και βοηθητικό. Χαίρομαι αφάνταστα για αυτό, και ακόμη περισσότερο για τον αριθμό των ερωτήσεων σας (ο οποίος ξεπέρασε κάθε προηγούμενο), καθώς μου δώσατε την ευκαιρία να αναλύσω και να επεξηγήσω  ορισμένα σημεία του άρθρου. Οι απορίες σας κάλυψαν ένα ευρύ φάσμα της δημιουργικής διαδικασίας, επομένως είμαι σίγουρη πως ακόμη και όσοι δεν υποβάλατε ερωτήσεις, θα βρείτε κάτι που να σας ενδιαφέρει. 



Ακολουθούν οι ερωτήσεις που τέθηκαν από το κοινό είτε μέσω της ομάδας μας «Moonlight Tales e-library» είτε μέσω του άρθρου «Πώς να γράψεις ένα εκτενέςμυθιστόρημα (Μέρος ½)»:

Πώς μπορούμε να κάνουμε τον λόγο μας πιο εκτενή χωρίς να μιλάμε για άσχετα πράγματα; Angelina Salalala.

Θα προσποιηθώ ότι δε σε ξέρω και θα δώσω μια γενική απάντηση, ώστε να βοηθηθούν και άλλοι αναγνώστες:
Για αρχή βεβαιώσου πως ακολουθείς τον κανόνα της συγγραφής που αναλύσαμε σε προηγούμενο άρθρο: Μην το λες,δείξ’ το. Αν δεν τον ακολουθούσες μέχρι τώρα, τότε θα δεις πως με τη χρήση του, αυτόματα ο λόγος σου θα γίνει πιο εκτενής και πιο λογοτεχνικός. Αν παρ’ όλα αυτά νιώθεις πως κάτι λείπει από τον λόγο σου, προσπάθησε να τον εμπλουτίσεις με σχήματα λόγου (παρομοιώσεις, μεταφορές, αντιθέσεις κ.λπ), τα οποία κάνουν πιο παραστατικό και ενδιαφέρον το κείμενο. Αν πιστεύεις πως κάτι λείπει από το περιεχόμενο, πιάσε τους χαρακτήρες από το χέρι και παίξε ξανά τη σκηνή στο μυαλό σου κομμάτι κομμάτι. Μπες στη θέση τους και ζήσε τη μαζί τους. Φαντάσου τις κινήσεις τους, τις αντιδράσεις τους, τα συναισθήματά τους, το τι βλέπουν γύρω τους, το πώς αντιδρά το περιβάλλον τους.
Συνήθως οι νέοι συγγραφείς αμελούν το κομμάτι της συναισθηματικής αντίδρασης ή το αποτυπώνουν πολύ λιτά σε σημείο που δεν πείθει. Άλλες φορές παραλείπουν κινήσεις με τέτοιον τρόπο που αν προσπαθήσεις να παίξεις τη σκηνή στο μυαλό σου, οι χαρακτήρες μοιάζουν σχεδόν στατικοί. Δε χρειάζεται να καταγράφουμε και την παραμικρή λεπτομέρεια, αλλά μερικές φορές οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά και διαμορφώνουν την ατμόσφαιρα του έργου. Το παν σε ένα μυθιστόρημα είναι η ισορροπία διαφορετικών στοιχείων και με τον πειραματισμό και την εξάσκηση θα βρεις τη δική σου.
Αν πάλι δε νιώθεις ότι λείπει κάτι από τα παραπάνω στο έργο σου –και ο ιδανικός σου αναγνώστης συμφωνεί μαζί σου–, τότε ο λόγος σου είναι μια χαρά και να τον αφήσεις όπως είναι. Κάποιοι άνθρωποι έχουν από τη φύση τους περιεκτικό λόγο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι παραλείπουν πράγματα. Είναι ένα ταλέντο και αυτό και χαρακτηριστικό της γραφής τους. Αν λοιπόν ανήκεις σε αυτούς, απλά αποδέξου την ιδιαιτερότητά σου. Αυτή θα σε κάνει να ξεχωρίσεις.





Πώς περιγράφεις μέρη χωρίς να επισκιάζεις τον πρωταγωνιστή; Γεωργία Μπακλή.

Ο αναγνώστης ενδιαφέρεται για την τοποθέτηση και τη δράση του πρωταγωνιστή στο τοπίο και όχι τόσο για το ίδιο το τοπίο. Σίγουρα επιζητά μια ωραία περιγραφή του χώρου, αλλά μόνο και μόνο για να συμπληρώσει την εικόνα και να στήσει τη σκηνή ολοκληρωμένα με τη φαντασία του. Κράτα αυτό στο μυαλό σου όταν περιγράφεις μέρη και τοπία. Δώσε στον αναγνώστη τα στοιχεία που χρειάζεται για να πλάσει τη σκηνή και μην ξεφεύγεις σε περιγραφές που δεν έχουν να προσφέρουν κάτι στην εξέλιξη της ιστορίας. Αν έχεις μεγάλες περιγραφές, διέκοψε τες με διαλόγους. Μπορείς να ενσωματώσεις στοιχεία του χώρου μέσα στους ίδιους τους διαλόγους ή να τα σκορπίσεις μέσα στις σελίδες. Σε κάθε περίπτωση απέφυγε να κάνεις μια τεράστια και αδιάκοπη περιγραφή του μέρους, γιατί ο αναγνώστης απλά θα προσπεράσεις σειρές και σελίδες.
 Ένας πολύ ωραίος τρόπος για να περιγράψεις τοπία είναι μέσα από τα μάτια, τις απόψεις και τις εμπειρίες των χαρακτήρων σου. Χρησιμοποίησε τα συναισθήματα που γεννά στον ήρωα σου –για παράδειγμα– η εικόνα της θάλασσας, για να μεταφέρεις τη σκηνή στον αναγνώστη. Έτσι προσδίδεις ένα επιπλέον ενδιαφέρον στις περιγραφές και ο αναγνώστης δε θα προσπεράσει σελίδες.

Πώς από μία ιδέα φτάνεις στο τέλος; Γεωργία Μπακλή.

Αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα για να το αναλύσουμε εδώ, καθώς περιλαμβάνει πολλούς παράγοντες. Για την ακρίβεια το σύνολο των συγγραφικών άρθρων προσπαθεί να δώσει λύση σε αυτό το ερώτημα. Θα σου δώσω όμως το τρίπτυχο που θεωρώ εγώ βασικό: Κίνητρο-Προτεραιότητα-Επιμονή. Όπως αναφέρω και στο νούμερο 9 του άρθρου, πρέπει να βρεις ένα κίνητρο που θα σε ωθεί να συνεχίσεις. Αν σου αρκεί το «θέλω να ολοκληρώσω ένα βιβλίο», πορεύσου με αυτό. Είναι ένα προσωπικό στοίχημα. Μερικές φορές όμως χρειάζεσαι κάτι πιο ισχυρό. Επίσης, όσο πιο ισχυρό το κίνητρο, τόσο πιο εύκολα θα βάλεις τη συγγραφή σε προτεραιότητα. Και τέλος, η επιμονή είναι απαραίτητο συστατικό, γιατί θα συναντήσεις πολλά εμπόδια στην προσπάθειά σου.



Όταν γράφεις ένα μυθιστόρημα, θεωρείς πως πρέπει να έχεις κάνει ακριβές πλάνο ακολουθίας των γεγονότων ή εξυπηρετεί ένας βασικός κορμός γεγονότων κι από κει κι έπειτα να αφήσεις τα ενδιάμεσα να τα χτίσουν οι χαρακτήρες σου με την έμπνευση της στιγμής; Αλεξία Λαμπροπούλου

Υπάρχουν πολλοί που λένε ότι πρέπει να έχεις στήσει συγκεκριμένο και αυστηρό πλάνο προκειμένου να γράψεις ένα μυθιστόρημα. Αυτό όμως παραβλέπει έναν πολύ βασικό παράγοντα. Την ιδιοσυγκρασία του συγγραφέα. Αν ρίξεις μια ματιά γύρω σου, θα δεις πως υπάρχουν άνθρωποι οργανωτικοί που ζουν με πρόγραμμα και τα θέλουν όλα σε κουτάκια για να λειτουργήσουν. Από την άλλη υπάρχουν άνθρωποι που επιζητούν το στοιχείο της έκπληξης και της σταδιακής ανακάλυψης, ακόμη και άνθρωποι που λειτουργούν πιο αποδοτικά μέσα στο «χάος». Όπως αναφέρω και στο νούμερο 8, το πως θα στήσεις το πλάνο σου εξαρτάται από εσένα την ίδια και τον τρόπο που δουλεύεις πιο αποδοτικά.
Θα ασχοληθούμε αναλυτικά με το συγκεκριμένο θέμα σε επόμενο άρθρο, για να εξετάσουμε όλους τους πιθανούς τρόπους και το πώς λειτουργούν.
 
Οι περιγραφές σε ένα μυθιστόρημα (π.χ. για ένα πρόσωπο, ένα αντικείμενο ή τοπίο) πρέπει να είναι αναλυτικές; Ή μπορούμε να αποφεύγουμε τις λεπτομέρειες που απλώς γεμίζουν σελίδες χωρίς να εξυπηρετούν την πλοκή; Άλλη μία ερώτηση: Οι αναλύσεις για τη ζωή των χαρακτήρων κατά τη διάρκεια της ιστορίας, είναι καλύτερα, π.χ. να γνωρίζουμε λίγα πράγματα για τη ζωή τους ή να αναφέρουμε περισσότερες πληροφορίες, για να γίνουν πιο κατανοητοί στους αναγνώστες (π.χ. για το παρελθόν τους); Evi Koutsimari

Το πρώτο σκέλος το έχω απαντήσει ήδη μέσα από το άρθρο. Ό,τι δεν εξυπηρετεί την πλοκή είναι περιττό και φεύγει, γιατί προκαλεί κοιλιά στην ιστορία μας. Η δεύτερη ερώτηση σου συνδέεται άμεσα με την πρώτη. Ο αναγνώστης πρέπει να ξέρει για τη ζωή των χαρακτήρων τα στοιχεία που θα εξυπηρετήσουν την πλοκή. Το ότι ο Γιάννης έπεσε από την κούνια μικρός δεν είναι μια πληροφορία που μας ενδιαφέρει. Αν όμως ο Γιάννης τρέμει τα σκυλιά, τότε μας ενδιαφέρει το ότι στα πέντε του χρόνια τον δάγκωσε ο σκύλος του πατέρα του, πράγμα που μπορεί να λάβει προεκτάσεις ως προς τη σχέση του Γιάννη με τον πατέρα του και επομένως αποτελεί σημαντικό στοιχείο στη δημιουργίας ενός ολοκληρωμένου χαρακτήρα. Με απλά λόγια, δεν έχει σημασία αν αυτά που θα πεις είναι πολλά ή λίγα, αρκεί να προσφέρουν στον αναγνώστη στοιχεία τα οποία θα φανούν χρήσιμα για την εξέλιξη και καλύτερη κατανόηση της ιστορίας σου.
Σημείωσε πως υπάρχουν στοιχεία ενός χαρακτήρα που ενδεχομένως να μη χρειαστεί ποτέ να αναφέρεις, παρ’ όλα αυτά εσύ πρέπει να τα γνωρίζεις. Όταν ένας χαρακτήρας είναι ολοκληρωμένος στο μυαλό σου αυτό αποτυπώνεται στο χαρτί (ισχύει και για τους δευτερεύοντες χαρακτήρες).

Είσαι υπέρ του co-writing; Πιστεύεις ότι μπορεί να λειτουργήσει στο μυθιστόρημα εξίσου καλά με άλλα είδη συγγραμμάτων; Αλεξία Λαμπροπούλου.

Έχω δοκιμάσει τη συλλογική συγγραφή και μάλιστα για μυθιστόρημα, και μου άρεσε πολύ σαν διαδικασία. Μάλιστα το συγκεκριμένο εγχείρημα είναι αναρτημένο στο blog, αλλά δυστυχώς διακόπηκε λόγω άλλων προτεραιοτήτων. Υπάρχουν όμως πολλά παραδείγματα που μας δείχνουν ότι η συλλογική γραφή μπορεί να λειτουργήσει. Δύο μυαλά είναι πάντα καλύτερα από ένα, αρκεί να υπάρχει πνεύμα συνεργασίας και να είναι όλα τα μέλη εστιασμένα στον στόχο. Αναλυτικά για το θέμα έχει γράψει σε άρθρο της η Αγγελίνα, οπότε σε παραπέμπω εκεί: Συλλογική συγγραφή: Μοντέλα,πλεονεκτήματα-μειονεκτήματα και προτάσεις.



Όταν περισσότερες από μία ιστορίες κατακλύζουν το μυαλό σου την ίδια περίοδο, είναι προτιμότερο να ασχολείσαι με μία τη φορά κι αφού την ολοκληρώσεις να πιάσεις την επόμενη ή μπορούν να δουλεύονται παράλληλα με την ίδια επιτυχία; Αλεξία Λαμπροπούλου

Θα έλεγα πως πάλι έχει να κάνει με εσένα και τον τρόπο που δουλεύεις. Ξέρω συγγραφείς που δουλεύουν διαφορετικά πρότζεκτ παράλληλα και το έχω κάνει και η ίδια σε μια περίοδο που βρισκόμουν σε writers block όσον αφορούσε τη βασική μου ιστορία, είχα όμως μια άλλη ενδιαφέρουσα και αρκετά δυνατή ιδέα να τριγυρνά στο μυαλό μου. Δεν είναι κακό να ασχοληθείς και με μια άλλη ιστορία παράλληλα, αρκεί να θυμάσαι ποια είναι η βασική σου και σε ποια εστιάζεις πραγματικά. Διαφορετικά δε θα ολοκληρώσεις καμία. Η δεύτερη λειτουργεί ως «βοηθητική», ώστε να ξεμπλοκάρεις και να ανανεωθείς, ειδικά αν η συγγραφική διαδικασία σού έχει πάρει αρκετό καιρό και το μυαλό σου έχει κρασάρει. Φυσικά μπορείς να ασχοληθείς πιο εντατικά με το δεύτερο πρότζεκτ, αφού ολοκληρώσεις το πρώτο.


Τι έκταση πρέπει να έχει περίπου ένα κεφάλαιο; Και πώς μπορώ να πετύχω αυτή την έκταση χωρίς να κουράζω τον αναγνώστη; Σωτηρία Μαυρομμάτη

Έχω δει κεφάλαια από μισή σελίδα μέχρι… όσο πάει…
Δεν υπάρχει κανόνας για την έκταση των κεφαλαίων. Το μέγεθος τους ποικίλει ανάλογα την ιστορία και το στιλ του συγγραφέα. Το πώς θα τα χωρίσεις είναι δική σου επιλογή. Αν κάνεις συχνές αλλαγές αφηγητή, μπορείς να αλλάζεις κεφάλαιο κάθε φορά που αλλάζει αφηγητής. Το καλύτερο πάντως είναι να αλλάζεις κεφάλαιο κάθε φορά που αλλάζει η σκηνή ή το θέμα, ώστε το κάθε κεφάλαιο να έχει νοηματική συνοχή: αρχή, μέση και τέλος. Καλό είναι να αποφύγεις τα πολύ μικρά (μία-δύο σελίδες) ή τα πολύ μεγάλα κεφάλαια (ειδικά αυτά), τουλάχιστον στο σύνολο του έργου, γιατί κουράζουν ή κακοφαίνονται στους αναγνώστες.
Σε κάθε περίπτωση, μη γράφεις έχοντας στο μυαλό σου ότι το κεφάλαιο πρέπει να έχει «τόσες» σελίδες. Άσε την ιστορία να σε οδηγήσει στο πού θα κάνει τη νοηματική της παύση.  

Πώς καταλαβαίνω πως το μυθιστόρημά μου έχει κάνει κοιλιά χωρίς να πάρω τη γνώμη άλλου; Υπάρχουν δηλαδή συγκεκριμένα σημάδια; Foni Fanmpire

Συνήθως εντοπίζεις κοιλιές σε διαλόγους που είτε είναι ανούσιοι είτε τους λείπει η ένταση, σε τεράστιες, αναίτιες περιγραφές και σε λανθασμένη χρήση της επιβράδυνσης. Παρ’ όλα αυτά η κοιλιά στο μυθιστόρημα είναι ένα ιδιαίτερο θέμα, μπορεί να κρύβεται παντού και να οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Για παράδειγμα, ένας βαρετός ή μη καλά δομημένος χαρακτήρας δημιουργεί πρόβλημα στο σύνολο του έργου. Όπως καταλαβαίνεις, χρειάζεται να αναλύσουμε σχεδόν το σύνολο των θεμάτων της συγκεκριμένης στήλης προκειμένου να σου πω όλα τα σημάδια. Όμως το πρώτο και βασικότερο σημάδι, για να αναγνωρίσεις την ύπαρξη της, είναι να βαριέσαι ακόμη και εσύ όταν διαβάζεις κάποιο κομμάτι της ιστορίας σου. Τότε ξέρεις ότι κάτι πάει πολύ στραβά.
Είναι δύσκολο για έναν συγγραφέα να εντοπίσει μόνος του το ατόπημα της κοιλιάς, κυρίως επειδή είναι συναισθηματικά δεμένος με το έργο του. Για αυτό πρέπει μετά την ολοκλήρωση του έργου να το αφήνουμε στην άκρη για ένα διάστημα. Τρεις μήνες είναι το ιδανικό, έτσι αποκόβεσαι από την ιστορία και τη βλέπεις με πιο αντικειμενική ματιά. Έχω παρατηρήσει πως ακόμη και με μερικές μέρες μακριά από την ιστορία, εντοπίζεις εύκολα αρκετά λάθη, φαντάσου λοιπόν τι θα καταφέρεις αν τηρήσεις μια μεγάλη απομάκρυνση. Όπως κατάλαβες αυτό θα σε βοηθήσει όχι μόνο για το κομμάτι της κοιλίας, αλλά και για την ορθή επιμέλεια γενικότερα.
Ακόμη και αν πιστεύεις ότι εντόπισες όλα τα επικίνδυνα σημεία, μην αποφύγεις να συμβουλευτείς και κάποιον άλλον. Ένας ιδανικός αναγνώστης (το προσωπικό σου πειραματόζωο) είναι ιδιαίτερα χρήσιμος για τέτοιες δουλειές. Μην ξεχνάς πως κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικά γούστα και αναπόφευκτα σε μια ιστορία ο καθένας θα ενδιαφερθεί για διαφορετικά στοιχεία. Σε γενικές γραμμές η κοιλιά είναι κοιλιά, αλλά παίρνοντας γνώμες αναγνωστών θα βρεις και άλλα σημεία που χρήζουν βελτίωσης.
Tip: Δώσε την ιστορία σου στον ιδανικό σου αναγνώστη και μόλις τη διαβάσει ολόκληρη, ζήτα του να σου τη διηγηθεί από την αρχή. Τα σημεία που δε θυμάται είναι αυτά που πιθανότατα κάνουν κοιλία και πρέπει να τα ξανακοιτάξεις.



Όταν γράφουμε ένα εφηβικό μυθιστόρημα είναι προτιμότερο ο πρωταγωνιστής όπως και οι άλλοι χαρακτήρες να βρίσκονται στην εφηβεία ή μπορούν πχ να είναι και φοιτητές; Και τι μπορούμε να κάνουμε για να μην ξεφύγουμε από την ηλικιακή ομάδα στην οποία απευθυνόμαστε. Evi Koutsimari

Η εφηβική λογοτεχνία είναι τεράστιο κεφάλαιο, οπότε θα τα πω λίγο συνοπτικά. Το ότι οι ιστορίες παρουσιάζονται από την οπτική γωνία των εφήβων, αποτελεί ένα από τα βασικά γνωρίσματα της εφηβικής λογοτεχνίας. Όπως λέει και το όνομά του, αυτό το είδος ασχολείται με τα θέματα που απασχολούν τους εφήβους: αναζήτηση της ταυτότητάς τους, αμφισβήτηση και ανεξαρτητοποίηση από τους γονείς, τάση ανατροπής των κοινωνικών συμβάσεων, γνωριμία με το σώμα τους, ερωτικές και φιλικές σχέσεις, ιδεολογικές και φιλοσοφικές αναζητήσεις κ.α. Συνήθως ένας φοιτητής ή γενικότερα ένας μεγαλύτερος ηλικιακά χαρακτήρας έχει ξεπεράσει τα προβλήματα που απασχολούν ή μπορεί να προκύψουν σε έναν έφηβο. Ή τουλάχιστον δε θα τα αντιμετωπίσει με τον ίδιο τρόπο. Επομένως ένα μυθιστόρημα όπου όλοι είναι φοιτητές, δεν εντάσσεται στην κατηγορία του εφηβικού. Δε χρειάζεται να είναι όλοι έφηβοι και ανώριμοι, αλλά η παρουσία της ηλικιακής αυτής ομάδας είναι απαραίτητη και οφείλει να αποτελεί έντονο στοιχείο.
Τα εφηβικά μυθιστορήματα κατά κύριο λόγο παρακολουθούν την εξέλιξη του εφήβου από παιδί σε ενήλικα, την ωρίμανσή του με ό,τι αυτό συνεπάγεται ανάλογα την ιστορία. Αν έχεις αυτά στο μυαλό σου πιστεύω θα μείνεις εντός της ηλικιακής ομάδας όπου στοχεύεις. 

Θα ήθελα να ρωτήσω για την εξέλιξη των χαρακτήρων. Μιλάμε μόνο για τον πρωταγωνιστή και τους δευτερεύοντες χαρακτήρες; Γιατί θα υπάρχουν και κάποιοι με μικρότερο ρόλο που δε θα φανούν ιδιαίτερα και είναι πιο δύσκολο να φανεί κάποια εξέλιξη σε εκείνους. Θεωρείς πως είναι λάθος αυτό; Αγγελική.

Όταν έχουμε πολλούς χαρακτήρες είναι πρακτικά αδύνατον να παρουσιάσουν εξέλιξη όλοι τους. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες με μικρό ρόλο δύσκολα θα εξελιχθούν, καθώς δεν τους δίνεται χώρος να το κάνουν, και είναι σίγουρο ότι –για παράδειγμα– ο περιπτεράς από τον οποίο πήρε τσιγάρα ο πρωταγωνιστής στο κεφάλαιο 5 δε θα παρουσιάσει καμία.
Στο νούμερο 4 του άρθρου αναφέρω πως πρέπει να δημιουργήσετε ενδιαφέροντες χαρακτήρες που ο αναγνώστης θα απολαμβάνει να συναντά. Στην ουσία αυτό που πρέπει κάνετε είναι να τους προσφέρετε βάθος. Στους πρωταγωνιστές είναι πιο εύκολο, αφού τους χαρίζουμε πάντα όλοι μας τη φροντίδα. Οι δευτερεύοντες όμως θέλουν προσοχή, γιατί συχνά πέφτουμε στην παγίδα των κλισέ και δημιουργούμε μονοδιάστατους χαρακτήρες. Για παράδειγμα αποφύγετε την κακιασμένη ξανθιά που δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει στη ζωή της από το να λιμάρει τα νύχια της, να βάφει τη ρίζα και να καταστρέψει τη ζωή της πρωταγωνίστριας. Δώστε της ένα προσόν, δώστε της νόημα, δώστε της άσπρο και μαύρο και γκρι. Κάντε την χαρακτήρα με υπόσταση και όχι καρικατούρα που υπάρχει απλά για να κυλάει η ιστορία.   
Επιπλέον, η βιβλιοθηκάριος που θα εμφανιστεί μία ή δύο φορές σε όλο το βιβλίο ίσως να μην μπορεί να εξελιχθεί ως χαρακτήρας, αλλά δε χρειάζεται να ντύνεται σαν τη γιαγιά μου και να έχει ανύπαρκτη προσωπική ζωή. Μπορεί να είναι ελκυστική και πνευματώδης ή μονίμως θλιμμένη για κάποιον λόγο, ο οποίος ίσως να μην εξηγηθεί ποτέ ή ίσως και να φανεί στην πορεία της ιστορίας μέσα από την αλληλεπίδραση του πρωταγωνιστή με άλλους χαρακτήρες.
Ακόμη και οι μικροί χαρακτήρες έχουν μια ιστορία πίσω τους. Μπορεί αυτή να μην αποτυπώνεται στο βιβλίο σας, αλλά ως συγγραφείς οφείλετε να τη γνωρίζετε.
(Ελπίζω να σε υπερκάλυψα).

Αν για έναν μικρότερο χαρακτήρα δε γράψουμε μια εξέλιξη και απλά αναφερθούμε στον λόγο που έκανε καλό ή κακό στον πρωταγωνιστή είναι ελλιπές; Χρειάζεται να τον εμπλουτίσουμε; Δέσποινα Τ.

Δεν το βρίσκω ελλιπές, εφόσον είναι και μικρότερος χαρακτήρας, όπως λες. Θα σε παρέπεμπα στην απάντηση που έδωσα στην Αγγελίκή, ακριβώς από πάνω, για να πάρεις μερικές ιδέες για το πως να δημιουργήσεις ενδιαφέροντες μικρούς χαρακτήρες. Από εκεί και έπειτα είναι πάντα στο χέρι και την προσωπική άποψη του συγγραφέα το αν ένας χαρακτήρας χρειάζεται να αναπτυχθεί περισσότερο με βάση την ιστορία.


Κλείνοντας, θα ήθελα να διευκρινίσω πως όταν απαντώ στις ερωτήσεις προσπαθώ να καλύψω όλα τα πιθανά σενάρια που κρύβονται από πίσω της, για να βοηθήσω τόσο εσάς όσο και άλλους αναγνώστες που μπορεί να αντιμετωπίζουν αντίστοιχο πρόβλημα. Παρ' όλα αυτά αν θεωρείτε πως η απάντηση δεν άγγιξε το θέμα που αντιμετωπίζετε, μη διστάσετε να θέσετε μια διευκρινίστική ερώτηση, ώστε δίνοντας μου περισσότερα στοιχεία για το πρόβλημα σας, να μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα. Ακόμη, κάποιες ερωτήσεις θέτουν θέματα τα οποία θέλουν περαιτέρω ανάπτυξη. Τα έχω σημειώσει, ώστε να τα δούμε λεπτομερώς σε κάποιο μελλοντικό άρθρο. Μην ξεχνάτε πως εκφράζοντας τους προβληματισμούς σας, δίνετε και σε εμάς την κατεύθυνση, για να εμπλουτίσουμε τη στήλη των συγγραφικών άρθρων με θέματα που σας απασχολούν και σας ενδιαφέρουν.
Για περισσότερες απορίες ή διευκρινίσεις περιμένω τα σχόλια σας είτε εδώ είτε στη σελίδα και στην ομάδα μας facebook.

Σας ευχαριστώ που με συντροφεύσατε για ακόμη μια φορά. Σας εύχομαι καλή και δημιουργική συνέχεια <3

Μαρία Μουστοπούλου



Εξελισσόμαστε, για να σας προσφέρουμε περισσότερα...

Χάρη στη μεγάλη αγάπη και υποστήριξη που έχετε δείξει στη στήλη συγγραφικά άρθρα, στην επιθυμία σας να μαθαίνετε όλο και περισσότερα, αλλά και στην ανάγκη μας να σας παρέχουμε όσο το δυνατόν περισσότερη και καλύτερης ποιότητας βοήθεια και καθοδήγηση στο συγγραφικό σας ταξίδι, η ομάδα του Moonlight Tales σε συνεργασία με τις Εκδόσεις iWrite δημιούργησε το Scripta Manent. Ένα εργαστήρι δημιουργικής γραφής που εστιάζει στην ανάδειξη και στην ανάπτυξη του προσωπικού στιλ του κάθε σπουδαστή, ώστε μετά το πέρας των μαθημάτων να είναι έτοιμος να σταθεί με θάρρος και με αυτοπεποίθηση στον εκδοτικό χώρο.

Αν ενδιαφέρεστε για πιο εντατική δουλειά, ώστε να ξεδιπλώσετε όλα τα μυστικά της συγγραφικής τέχνης, το Scripta Manent σας περιμένει για να τα αποκαλύψουμε μαζί. 

Βρείτε μας και στο Facebook.

4 σχόλια:

  1. Πολύ διαφωτιστικές οι απαντήσεις σου. Σε ευχαριστούμε!
    Εμένα με κάλυψες.
    Αγγελική

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. πολύ ωραίο και το δεύτερο κομμάτι του άρθρου! ένα μεγάλο ευχαριστώ για την πολύτιμη βοήθεια που μας δίνετε <3!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σ'ευχαριστούμε πολύ Μαρία! Κι εμένα με κάλυψες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μαράκι τώρα το είδα και μπράβο για την καλή δουλειά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή