Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

4 Αυγ 2016

0 Σκιές (Κεφάλαιο 23) Υπόγειο

Το δέρμα μου πλέον δεν το ένιωθα. Είχε παγώσει τόσο που έκαιγε. Δεν μπορώ να υπολογίσω ακριβώς πόσον καιρό ήμουν εδώ γιατί δεν υπήρχε τίποτα που να υποδηλώνει ότι πέρναγαν οι μέρες. Το μόνο που υπήρχε ήταν το σκοτάδι και οι σκέψεις μου. Μοναδική πηγή φωτός ήταν οι λάμπες που τρεμόπαιζαν στο διάδρομο έξω απ' το κελί.
Έβγαζαν αυτό το ωχρό φως που μοιάζει σαν να διαλύεται στον αέρα και καμιά φορά στηριζόμουν στην πόρτα και χάζευα τις Σκιές που πηγαινοέρχονταν. Απ' την θερμοκρασία υπέθετα ότι ήταν χειμώνας αλλά ούτε γι' αυτό μπορούσα να είμαι σίγουρη γιατί μας είχαν μεταφέρει σε κάποιο υπόγειο. Μπορούσε να είναι όσο κρύο και υγρό θέλει χωρίς να το νοιάζει τι καιρό κάνει έξω.
Απ' ό,τι μπορούσα να καταλάβω αγγίζοντας το σώμα μου, είχα αποστεωθεί. Τα κόκκαλά μου προεξείχαν και τα γόνατά μου ήταν φαρδύτερα απ' τους μηρούς μου. Περνώντας τα δάχτυλά μου ανάμεσα απ' τα μαλλιά μου ένιωθα γυμνά σημεία. Πολλά απ' τα μαλλιά μου είχαν πέσει. Όταν σηκωνόμουν μερικές φορές για να ξεμουδιάσω έπρεπε να στηρίζομαι στον τοίχο για να μην πέσω και λαχάνιαζα μέχρι να φτάσω απ' τη μία άκρη του κελιού στην άλλη.
Αναρωτιόμουν τι να είχε απογίνει ο Στέφανος. Τον είχαν στο διπλανό κελί από μένα και τον άκουγα πού και πού να σέρνει τις αλυσίδες του. Τώρα είχα μέρες να τον ακούσω, ή και βδομάδες. Πού και πού προσπαθούσε να μου μιλήσει αλλά κάθε φορά που το έκανε άκουγα έναν περίεργο ήχο σαν ηλεκτρισμό και ένα γδούπο. Μετά τίποτα. Δεν τολμούσα να τον ρωτήσω τι συνέβαινε γιατί φοβόμουν να μην πάθω το ίδιο, ό,τι κι αν ήταν αυτό. 
Η κακομοίρα η Μυρτώ πόσο θα είχε ανησυχήσει. Γιατί η Ειρήνη; Δεν προλάβαμε να κάνουμε κι εκείνο το τραπέζι με τον άντρα της. Από αναβολή σε αναβολή το πηγαίναμε, λες και ξέραμε πού θα είμαστε αύριο. Πώς θα τα βγάλουν πέρα χωρίς εμένα; Οι Σκιές έχουν αποκτήσει τεράστια δύναμη, αν πάρουν το Βιβλίο τι θα γίνει;
Ξέρω ότι αν δεν ήμουν αφυδατωμένη τα μάτια μου θα πνίγονταν στα δάκρυα. Όταν ήμουν μικρή έλεγα ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά κι αν δεν πάνε καλά τότε δεν είναι το τέλος. Δεν είμαι και πολύ σίγουρη τώρα πια.

Ξαφνικά άνοιξε βίαια η πόρτα και το σκοτάδι φωτίστηκε από μια λάμψη σε σχηματισμό κεραυνού που ξεκινούσε απ' το χέρι της Σκιάς και κατέληγε στο ιπτάμενο σώμα του Στέφανου που πέρασε ξυστά από δίπλα μου και προσγειώθηκε με δύναμη στον τοίχο. Η πόρτα έκλεισε με έναν φοβερό γδούπο και το σαρδόνιο γέλιο της Σκιάς έσκισε τον αέρα όπως είχε κάνει και η λάμψη πριν λίγο. Ψηλαφίζοντας το υγρό πάτωμα, έφτασα στον Στέφανο και τον αγκάλιασα. Μετά βίας ανέπνεε. Δεν ήθελα να μιλήσω, δεν ήθελα να κάνω τίποτα. Απλά έμεινα εκεί και παραδόθηκα.


Αργυρώ - Μέδουσα Βένιου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου