Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

6 Αυγ 2016

2 Κατακτώντας την αγάπη (Κεφάλαιο 7)

Το πρόγραμμα για το τρίτο τμήμα θηλέων έγραφε οκτώ με δέκα το πρωί ποδοσφαίριση. Το πρακτικό του μαθήματος της ποδοσφαίρισης, βάσει του οδηγού σπουδών, γίνεται στο Βύρωνα, στο γήπεδο που βρίσκεται ακριβώς κάτω από το θέατρο Βράχων. Η Αγάπη έφυγε από το σπίτι στις έξι και μισή το πρωί. Πήρε το τρόλεϊ μέχρι την πλατεία Κάνιγγος κι από εκεί το λεωφορείο της γραμμής 732 που, όπως
διάβασε στη σελίδα του ΟΑΣΑ, κάνει τέρμα στο θέατρο βράχων στο Βύρωνα. Για πρώτη μέρα στάθηκε πολύ τυχερή καθώς είχε σχεδόν μηδενική αναμονή για το λεωφορείο κι έφτασε στο γήπεδο του Βύρωνα στις οκτώ παρά είκοσι. Μόλις λίγα λεπτά μετά από εκείνη έφτασε κι ο καθηγητής του εργαστηρίου. Ήταν ένας άνδρας μετρίου αναστήματος, μελαχροινός, που ηλικιακά τον υπολόγισε γύρω στα πενήντα. Την καλημέρισε ευγενικά και προχώρησε στο κέντρο του γηπέδου. Σιγά σιγά άρχισαν να μαζεύονται και οι υπόλοιπες κοπέλες του τμήματος, με τις αργοπορημένες να φτάνουν ακόμα μέχρι τις οχτώ και είκοσι. Το μάθημα ξεκίνησε με μικρή καθυστέρηση κι ο καθηγητής τις κατατόπισε σχετικά με τον τρόπο διεξαγωγής του εργαστηρίου καθώς και τον τρόπο με τον οποίο θα εξεταστούν και θα βαθμολογηθούν στο τέλος του εξαμήνου. Ευτυχώς έδειχνε να είναι επιεικής με τις κοπέλες, οι περισσότερες εκ των οποίων είχαν παντελή άγνοια σε ότι αφορούσε το ποδόσφαιρο. Η Αγάπη, τυχερή που είχε δύο αδερφούς, ήξερε αρκετά πράγματα για το συγκεκριμένο άθλημα κι ένιωθε ότι, δεδομένης της επιείκειας του καθηγητή, δεν θα είχε πρόβλημα να περάσει το μάθημα, γιατί όχι και με υψηλό βαθμό. Αφού τελείωσε τα θεωρητικά που αφορούσαν το εργαστήριο, ο καθηγητής πέρασε σε μια πρώτη γνωριμία με τις φοιτήτριες, που ήταν είκοσι δύο στον αριθμό. Με αυτόν τον τρόπο είχαν και οι ίδιες την ευκαιρία να γνωριστούν λιγάκι μεταξύ τους. Μετά και το πέρας της γνωριμίας τους με τον καθηγητή και τις συμφοιτήτριες τους, ο καθηγητής τις άφησε να φύγουν. Για πρώτη μέρα είχαν τελειώσει. Όλες μαζί, σαν ένα γκρουπάκι τουριστών σε ξενάγηση, κατευθύνθηκαν προς τη στάση του λεωφορείου. Θα έπαιρναν το 212 ως την πλατεία της Δάφνης, μόλις δύο λεπτά από τη σχολή.
Ενώ ήταν ακόμα στο λεωφορείο με προορισμό τη Δάφνη, άκουσε το κινητό της να χτυπά. Είχε έρθει γραπτό μήνυμα από τον Ηλία, που της έλεγε μόλις φτάσει στη σχολή να πάει να τον βρει στις εξέδρες. Πραγματικά, μόλις έφτασε στη σχολή χωρίστηκε από το υπόλοιπο τμήμα και κατευθύνθηκε προς τις εξέδρες. Βρήκε τον Ηλία με μια αρκετά μεγάλη παρέα. Ορισμένους τους ήξερε. Τους είχε γνωρίσει στις εξόδους με τον Ηλία. Βλέποντας την, την υποδέχτηκε μ’ένα φαρδύ αυτάρεσκο χαμόγελο κι άρχισε να την συστήνεις σε όσους δεν ήξερε. Η Αγάπη είχε την αίσθηση ότι την παρουσιάζει σαν τρόπαιο. Αφού τελείωσε με την ¨πραμάτεια¨ του, στράφηκε επιτέλους προς την Αγάπη.
–Πότε έχεις χρόνο να τα πούμε;
–Στις πέντε που τελειώνω. Αν είσαι ακόμα εδώ μπορύμε να γυρίσουμε μαζί σπίτι και να τα πούμε στη διαδρομή.
–Μόνο πρακτικά έχεις σήμερα; Δεν έχεις καθόλου θεωρία;
–Έχω θεωρία ανατομίας τρεις με πέντε.
–Από τα πρακτικά τι ώρα τελειώνεις;
–Στις δύο.
–Ωραία. Θα σε περιμένω εδώ στις δύο να φύγουμε. Πάμε κάπου να τσιμπήσουμε και να συζητήσουμε τα θέματα μας.
–Θα προλάβω να είμαι πίσω στις τρεις;
–Δεν χρειάζεται να είσαι πίσω στις τρεις. Οι θεωρίες είναι προαιρετικής παρακολούθησης.
–Κι εγώ έχω την προαίρεση να τις παρακολουθήσω. Μην περιμένεις να αφήσω τα μαθήματα. Αν δεν μπορείς να περιμένεις ως τις πέντε πέρνα από το σπίτι το βραδάκι.
–Αυτά που έχουμε να συζητήσουμε δεν αφορούν το ευρύ κοινό. Δεν μπορούμε να κάνουμε μία τέτοια κουβέντα παρουσία της Μίνας.
–Κάτσε να δω.... συνέχισε η Αγάπη ρίχνωντας μια ματιά στο πρόγραμμα των μαθημάτων. Το πρώτο πρωινό που είμαι ελεύθερη είναι την Πέμπτη , που ξεκινάω μάθημα στις δώδεκα. Αν δεν τα καταφέρουμε να συγχρονιστούμε νωρίτερα τα λέμε τότε!

Η ειρωνία στον τόνο και στο βλέμα της ήταν έκδηλη. Δεν περίμενε απόκριση του Ηλία. Απλά του γύρισε την πλάτη κι έφυγε. Ήταν έξαλλη μαζί του. Πρώτα την περιέφερε σαν τρόπαιο και μετά είχε την απαίτηση να παρατήσει τα μαθήματα της. Αυτό άγγιζε τα όρια του θράσσους. Βαθιά μέσα της είχε ήδη δεύτερες σκέψεις σχετικά με την απόφαση της να οργανωθεί.
            Μόλις απομακρύνθηκε λίγο η Αγάπη, πλησίασε τον Ηλία ο Λάμπρος. Ο Λάμπρος ήταν στο πέμπτο έτος, σύντροφος και καθοδηγητής του Ηλία στην οργάνωση. Ήταν περισσότερα χρόνια οργανωμένος απ’ όσα ο Ηλίας, κι αυτά τα έξτρα χρόνια του έδιναν τα «γαλόνια» που τον καθιστούσαν ιεραρχικά υψηλότερα.
–Ζόρικη η γκόμενα...  είπε και χτύπησε ελαφρά τον Ηλία στην πλάτη.
–Ζόρικη δεν λες τίποτα... Άγριο άλογο... Εγώ όμως θα την δαμάσω!
–Ηλία... είσαι σίγουρος ότι θες να την εντάξεις;
–Εννοείται!
–Ωραία... Μήπως θα ήταν καλύτερα να αναλάβει κάποιος άλλος την καθοδήγηση της;
–Για ποιο λόγο;
–Επειδή δεν φαίνεται να σου δείχνει τον απαιτούμενο σεβασμό. Ο καθοδηγητής πρέπει να είναι σε θέση να δίνει οδηγίες κι ο καθοδηγούμενος να τις σέβεται και να τις ακολουθεί.
–Μη σε νοιάζει τίποτα... Το κοριτσάκι με γουστάρει. Πολύ εύκολα θα την κάνω του χεριού μου.
–Για λέγε τι σκέφτεσαι;
–Σε πρώτη φάση θα πάω λίγο με τα νερά της, θα της πουλήσω και λίγο έρωτα και θα πέσει σαν ώριμο φρούτο. Αγριμάκι είναι κι εγώ θα την ημερώσω.
–Έι, τι λέτε τόση ώρα οι δυο σας εκεί κάτω; ακούστηκε ένας άλλος φίλος τους πάνω από την εξέδρα.
–Τίποτα! Φεύγουμε... Πάμε για κανέναν καφέ και μετά στο στέκι... απάντησε ο Λάμπρος.
–Θα τα πούμε στο στέκι. Χαιρέτισε κι ο Ηλίας κι έφυγαν οι δυο τους. Είχαν πολλά να πούνε ακόμα.



Η Αγάπη πέρασε μια πολύ όμορφη μέρα παρέα με τα κορίτσια του τμήματος της. Αν και για πρώτη μέρα, οι ώρες του μαθήματος ήταν πολλές, παρ’ αυτά όταν επιτέλους στις πέντε έβγαινε από το μεγάλο αμφιθέτρο ένιωθε μια γλυκιά κούραση συνδυαζόμενη με την απόλυτη ικανοποίηση που προσφέρει σε οποιονδήποτε άνθρωπο η αγάπη του γι’αυτό με το οποίο ασχολείται. Προς μεγάλη της έκπληξη, είδε τον Ηλία να την περιμένει στα τραπεζάκια του κλειστού κυλικείου. Χαιρέτισε τις κοπέλες ανανεώνοντας το «ραντεβού» τους για την επόμενη μέρα και κατευθύνθηκε προς τον Ηλία.
–Καλώς το μαθητούδι μου! Ο Ηλίας την υποδέχθηκε μ’ένα μεγάλο χαμόγελο κι ένα λάγνο βλέμμα.
–Τι κάνεις ακόμα εδώ;
–Μη μου πεις ότι είσαι ακόμα θυμωμένη από το πρωί; με αυτά τα λόγια την πλησίασε σε απόσταση αναπνοής.
–Η αλήθεια είναι ότι ενοχλήθηκα αρκετά... η Αγάπη, που ένιωθε ξαφνικά την καρδιά της να χτυπά τελείως άτακτα, έκανε ένα βήμα πίσω. Αυτή η ξαφνική υπερβολή οικειότητας του Ηλία την είχε μπλοκάρει.
–Απολογούμαι για την επιπολαιότητα μου ευγενική μου δεσποινίς... είπε ο Ηλιάς με το γνωστό αυτάρεσκο του χαμόγελο κι έκανε μια βαθιά υπόκλιση. Τι θα έλεγες να προσπαθήσω να εξιλεωθώ πηγαίνοντας σε κάπου για φαγητό;
–Θα το ήθελα πολύ, αλλά έχω ήδη κανονίσει! του απάντησε η Αγάπη με εξίσσου επιτειδευμένο ύφος.
–Τι εννοείς έχεις κανονίσει; Δεν μου είπες να τα πούμε όταν σχολάσεις;
–Εγώ στο πρότεινα, εσύ δεν έδειξες να αποδέχεσαι την πρόταση. Άσε που από χθες είχαμε πει με τα παιδιά να βρεθούμε. Έμενε μόνο να οριστικοποιήσουμε την ώρα. Αν θες έλα κι εσύ μαζί.
–Κρίμα... Κι έγω ήλπιζα να μας δοθεί η ευκαιρία να τα πούμε λιγάκι οι δυο μας...

Με αυτά τα λόγια την πλησίασε ξανά κι ακούμπησε το πηγούνι της Αγάπης με τον διπλωμένο δείκτη του δεξιού του χεριού, ανασηκώνοντας το ελαφρά. Η καρδιά της χτυπούσε πλέον σε ρυθμούς που δεν μπορούσε να ορίσει. Είχε απλά ακινητοποιηθεί στο άγγιγμα του. Η φαντασία της ήδη τον έβλεπε να σκύβει και να αγγίζει απαλά με τα χείλη του τα δικά της. Δεν ήξερε αν είχε τα μάτια της ανοιχτά ή κλειστά, είχε χάσει εντελώς την αίσθηση του τόπου και του χρόνου. Το μόνο που ένιωσε και την επανέφερε ήταν η ανάσα του που άγγιζε πλέον το αυτί της όταν της ψιθίρισε «Λοιπόν, τι λες; Πάμε κάπου να είμαστε οι δυο μας;» Χρειάστηκε μόνο λίγα δευτερόλεπτα για να συνέλθει από την ξαφνική ταραχή που κυριολεκτικά συγκλόνιζε όλο της το είναι. Από τη μία ένιωθε έτοιμη να τον ακολουθήσει και να παραδοθεί στον έρωτα του. Από την άλλη τα παιδιά θα την αναζητήσουν. Θα κλειθεί να δώσει εξηγήσεις που δεν θέλει. Τι να κάνει; Μια τρελή εναλλαγή του ¨θέλω¨ και του ¨πρέπει¨ , ένα δείλλημα που τρέχει στους νευρώνες του εγκεφάλου της με ταχύτητα ιλιγγιώδη και την ζαλίζει.

–Θα αποφασίσεις επιτέλους; Τι σκέφτεσαι;
–Να... Ηλία... Αν είχαμε κανονίσει μαζί, δεν θα περίμενες να είμαι συνεπής απέναντι σου και να έρθω στο ραντεβού μας, εφόσον δεν συντρέχει κάποιος σοβαρός λόγος στο να μην είμαι;
–Σαφώς!
–Αυτό νομίζω κι εγώ. Σκέφτομαι λοιπόν ότι, θα ήταν καλύτερα να μείνω συνεπής απέναντι στο πρόγραμμα μου και στους φίλους μου. Θα βρούμε μια άλλη στιγμή να τα πούμε οι δυο μας που δεν θα διακινδυνεύουμε να μας αναζητήσουν και να πρέπει μετά να δώσουμε εξηγήσεις.

Ο Ηλίας δεν της έφερε αντίρρηση. Ήξερε πως δεν θα κατάφερνε αυτό που ήθελε με το να της πάει κόντρα, οπότε συμφώνησε με την απόφαση της. Πριν χωριστούν φρόντισε να εξασφαλίσει ότι δεν θα κανόνιζε τίποτα η Αγάπη για την επομένη. Μόλις την άφησε μόνη, την ίδια κιόλας στιγμή που εκείνος, αποδεχόμενος χωρίς δεύτερη κουβέντα την απόφαση της, γυρνούσε να φύγει, την ίδια κι όλας στιγμή η Αγάπη το είχε μετανιώσει.

–Ηλία περίμενε! του φώναξε κι έκανε δυο γρήγορα βήματα προς τη μεριά του.
–Τι είναι μικρή; Τι έπαθες;
–Τίποτα.. Απλά αποφάσισα να έρθω μαζί σου. Θα βρω μια δικαιολογία για τα παιδιά.
–Αυτό είναι το κορίτσι μου! είπε ο Ηλίας και πέρασε το χέρι του στον ώμο της Αγάπης τραβώντας την πιο κοντά του.

Πήραν το μετρό απο τη Δάφνη ως το Πανεπιστήμιο. Κάθισαν σε μια ήσυχη καφτέρια στη στοά στην Κοραή. Εκεί, αφού πήραν ένα ελαφρύ γεύμα, ξεκίνησε ο Ηλίας να της εξηγεί τα απαραίτητα διαδικαστικά για την ένταξη της στην οργάνωση. Της έδωσε να διαβάσει το καταστατικό λειτουργίας της οργάνωσης προτρέποντας την να συντάξει το βιογραφικό της, το κείμενο δηλαδή με το οποίο θα παρουσίαζε τον εαυτό της ως υποψήφιο μέλος και θα εξηγούσε τους λόγους που την οδήγησαν σε αυτήν την απόφαση. Ρουφούσε κυριολεκτικά την κάθε του λέξη, μεθυσμένη ακόμα από την αίσθηση της ανάσας του. Χωρίς να το σκεφτεί περαιτέρω και χωρίς να θέσει τα όρια και τους κανόνες της, όπως σχεδίαζε ότι θα έκανε όταν φανταζόταν αυτήν την κουβέντα με τον Ηλία, ακολουθώντας απλά τον τρελό ρυθμό που πρόσταζε η καρδιά της, έκανε ότι ακριβώς της είπε ο Ηλίας.
 Φεύγοντας από εκεί λίγο αργότερα, τον ακολούθησε σ’ένα διαμέρισμα λίγα τετράγωνα πιο πάνω, σε μία παλιά πολυκατοικία επί της οδού Ιπποκράτους. Ήταν το διαμέρισμα ενός φίλου του από την οργάνωση, ο οποίος όμως έλλειπε εκτός Αθηνών. Η Αγάπη τον ακολουθούσε μαγεμένη. Οι αισθήσεις της είχαν παραλύσει από το πρωτόγνωρο των συναισθημάτων που την κατέκλυζαν. Κάθισε δίπλα της στον καναπέ, προσφέροντας της ένα ποτήρι κρασί. Ήπιε μόνο μία τζούρα, κοιτάζοντας τον βαθιά μέσα στα μάτια, κι ακούμπησε το ποτήρι της στο τραπεζάκι του σαλονιού. Από εκείνη τη στιγμή και μετά όλα έγιναν ακαριαία. Εκείνος στην κυριολεξία όρμησε πάνω της, και την φίλησε με πάθος. Ένα φιλί που κανείς τους δεν κατάλαβε πόσο διήρκισε. Αμέσως μετά την πήρε αγκαλιά και την οδήγησε στην κρεβατοκάμαρα. Της έκανε έρωτα. Έναν έρωτα παθιασμένο αλλά συνάμα τρυφερό. Η Αγάπη είχε παραδωθεί σε αυτήν την πρώτη της, την τόσο ξεχωριστή εμπειρία. Όλα της τα κύτταρα ρουφούσαν τον έρωτα που τόσο όμορφα της πρόσφερε. Αφού ολοκλήρωσαν, πήγαν να κάνουν ένα μπάνιο παρέα. Εκεί, καθώς έτρεχε το ζεστό νερό επάνω τους, την ρώτησε.
–Αγάπη... Αν δεν γίνομαι αδιάκριτος, πόσους άντρες έχεις γνωρίσει;
–Τι εννοείς πόσους; του απάντησε εκείνη με ένα μεγάλο χαμόγελο. Ήταν η πρώτη φορά...
–Σοβαρολογείς τώρα; Η έκπληξη του ήταν έκδηλη.
–Ναι, αλήθεια! Μα... γιατί κάνεις έτσι;
–Συγγνώμη.... συγγνώμη... της είπε εκείνος σφίγγοντας την επάνω του.
–Γιατί ζητάς συγνώμη; Όλα ήταν υπέροχα!
–Αν το ήξερα όλα θα ήταν διαφορετικά. Θα είχα φτιάξει ατμόσφαιρα, θα κοιτούσα να ειμαι πιο ¨ευγενικός¨ έστω στην αρχή...
–Μην ανησυχείς για τίποτα! Ήταν αληθινό και το ζήσαμε ακριβώς όπως το νιώσαμε. Δεν έχεις να απολογηθείς για τίποτα.

Βγαίνοντας από το μπάνιο, τυλιγμένοι μονο με τις πετσέτες, κάθισαν αγκαλισμένοι στον καναπέ για ώρα. Κάποια στιγμή θυμήθηκε η Αγάπη να κοιτάξει το κινητό της, που το είχε χαμηλωμένο για ώρες. Βρήκε πολυάριθμες κλήσεις τόσο από τη Μίνα όσο και από το Γιώργο και μηνύματα που έδειχναν ότι είχαν ανησυχήσει. Έστειλε ένα μήνυμα στη Μίνα, χωρίς να της εξηγεί και πολλά. Της έγραψε μόνο « Μην ανησυχείς είμαι καλά. Διακαιολόγισε με στα παιδιά και θα σου εξηγήσω στο σπίτι. Είμαι στον έβδομο ουρανό! Φιλιά!»
Ήταν όντως στον έβδομο ουρανό η Αγάπη. Κουλουριασμένη στην αγκαλιά του Ηλία, δεν την ένοιαζε τίποτα. Ένιωθε τόσο ήρεμη και τόσο ευτυχισμένη, όσο δεν είχε ξανανιώσει ποτέ στη ζωή της μέχρι τώρα. Δεν την απασχολούσε το πριν και το μετά. Ζούσε το τώρα. Ρουφούσε τη στιγμή. Του δόθηκε ξανά και ξανά εκείνο το απόγευμα. Εκείνος ήταν εξίσου ήρεμος, περιποιητικός αλλά και παθιασμένος. Ότι κι αν έμελλε να συμβεί, ανεξάρτητα με το αν από δω και μπρος θα ήταν μαζί, αυτό το απόγευμα θα έμενε για πάντα χαραγμένο στην μνήμη και την καρδιά της.
Γυρνώντας στο σπίτι, αρκετές ώρες αργότερα, βρήκε τη Μίνα φανερά εκνευρισμένη να την περιμένει καθισμένη οκλαδών στον καναπέ. Το βλέμα που της έριξε μολις μπήκε μέσα τα έλεγε όλα. «Άκουσον μεν, πάταξον δε...» ήταν το μόνο που της είπε η Αγάπη, πριν αρχίσει να της διηγείται ορμητικά τα όσα είχαν συμβεί νωρίτερα. Τίποτα δεν μπορούσε να σταματήσει εκείνη την ροή των συναισθημάτων που αναβίωναν λεπτό-λεπτό στο μυαλό και την καρδιά της. Τα νεύρα της Μίνας κράτησαν μόνο μερικά λεπτά πριν εξανεμιστούν τελείως και συμμετάσχει κι η ίδια ενεργά πλέον στην χαρά της φίλης της. Την πήρε αγκαλιά και κάθισαν σφιχταγγαλιασμένες για ώρα, χωρίς να μιλάνε πια, αφήνοντας την ενέργεια που πλανιόταν στο χώρο να εκτονοθεί.

–Δεν ξέρω τι θα κάνεις και πώς θα τα μπαλώσεις με τα παιδιά. Εγώ τους είπα ότι χτύπησες το πόδι σου στην προπόνηση και σε τρέχανε. Κοίτα αύριο να κουτσαίνεις όταν θα έρθουν να σε δουν.
–Μην ανησυχείς. Θα σε βγάλω ασπροπρόσωπη. Βολεύει να έρθουν αύριο που τελειώνω νωρίς. Το αργότερο στις πέντε θα είμαι πίσω.
–Ωραία. Στις έξι τότε, που τελειώνουμε κι εμείς το μάθημα, θα τους πάρω και θα έρθουμε κατ’ευθείαν εδώ. Ο Γιώργος δηλαδή θα έρθει σίγουρα. Για την Άννα δεν μπορώ να το εγγυηθώ.
–Δεν με συμπαθεί ιδιαίτερα, έτσι;
–Ποια; Η Άννα; ρώτησε η Μίνα στην προσπάθεια της να κερδίσει μερικά δευτετόλεπτα.
–Για την Άννα δεν μιλάμε; τη ρώτησε πονηρά η Αγάπη...
–Κοίτα... Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου. Θα έλεγα περισσότερο ότι της είσαι αδιάφορη. Δεν θα την ενοχλήσει να σε δει, ούτε θα το επιδιώξει όμως.
–Αμοιβαία τα αισθήματα, μην αγχώνεσαι. Ούτε εγώ θα επιδίωκα περαιτέρω συναναστροφή μαζί της, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν την εγκρίνω για φίλη σου. Είναι καλή κοπέλα, απλά δεν ταιριάζω εγώ μαζί της...
–Χωρίς να είμαι σίγουρη γι’αυτό που θα πω, νομίζω ότι άλλοι είναι οι λόγοι που δεν της επιτρέπουν να σε συμπαθήσει...
–Τι εννοείς Μίνα; Ποιοι άλλοι λόγοι θα μπορούσαν να υφίστανται και να καθορίσουν τη μεταξύ μας σχέση; Το μόνο μας κοινό είσαι εσύ.
–Και ο Γιώργος..!!!
–Ναι.. Μπορείς να το πεις... Και λοιπόν;
–Τι λοιπόν μωρέ Αγάπη; Κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις; Ο Γιώργος σου δείχνει προτίμηση κι είναι φως φανάρι!
–Αυτό είναι αλήθεια. Η Άννα δεν έχω καταλάβει πού κολλάει.
–Η Άννα, αν και δεν είναι ιδιαίτερα εκδηλωτική, από καιρό υποψιάζομαι ότι τρέφει κάποια αισθήματα για το Γιώργο. Εκείνος δεν έδειξε ποτέ κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον πέραν της φιλίας και της παρέας απέναντι της. Είναι λογικό λοιπόν τώρα, νιώθοντας τον ανταγωνισμό, να έχει άθελα της μια επιφυλακτικότητα απέναντι σου όσο κινδυνεύει να χάσει τον έρωτα της από εσένα. Κινδύνευε δηλαδή γιατί, τώρα που θα μάθει ότι είσαι με τον Ηλία, πιστεύω ότι θα σε δει με άλλο μάτι.
–Μίνα.... Δεν ξέρω σίγουρα να σου πω αν ΕΙΜΑΙ με τον Ηλία...
–Για εξήγησε το μου αυτό... Μετά το σημερινό πώς μπορεί να μην είστε μαζί;
–Δεν ξέρω... Δεν συζητήσαμε τίποτα τέτοιο. Για κάποιο λόγο, βαθειά μέσα μου, έχω μια αμφιβολία για την δική του πρόθεση όσον αφορά το μέλλον. Σε παρακαλώ, μη πεις τίποτα στα παιδιά μέχρι να βρεθώ με τον Ηλία και να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα μεταξύ μας. Εντάξει; Μου το υπόσχεσαι;
–Σου το υπόσχομαι χαζό μου. Μόνο κοίτα να ξεκαθαρίσεις σύντομα. Για σένα. Για να είσαι εσύ καλά και να ξέρεις πού βαδίζεις.
–Θα ξεκαθαρίσουν όλα... Αύριο κιόλας!!!

Το υπόλοιπο της βραδιάς κύλησε όμορφα για τις δύο φιλενάδες. Συζητούσαν ξανά και ξανά για τις στιγμές που μοιράστηκε η Αγάπη με τον Ηλία. Η Μίνα χαιρόταν να βλέπει τη λάμψη που ακτινοβολούσε η φίλη της διηγούμενη τα γεγονότα κι η Αγάπη δεν μπορούσε να διώξει αυτό το περίεργο σφίξιμο που ένιωθε στο στομάχι.

            Έναν όροφο πιο πάνω, ο Ηλίας ήταν καθισμένος στο κρεβάτι του οκλαδών και , εδώ και ώρα, πάλευε γρατζουνώντας την κιθάρα του. Κάθε φορά που προσπαθούσε να παίξει ένα από τα αγαπημένα του μέταλ κομμάτια, χωρίς να ξέρει γιατί, απλά το άφηνε στη μέση. Αντ’ αυτών, τα δάχτυλα του οδηγούνταν σε τελείως διαφορετικές μελωδίες, πιο ήρεμες, πιο γαλήνιες, πιο... ρομαντικές! Ένιωθε λες και, εντελώς ξαφικά, κάτι είχε αλλάξει μέσα του. Ανακάλυπτε ένα καινούριο κομμάτι του εαυτού του που, ίσως κι ο ίδιος μέχρι τώρα, να αγνοούσε. Η εικόνα της Αγάπης ερχόταν συνεχώς μπροστά του, κι ήταν τόσο όμορφη. Θυμώταν τον τρόπο που, σαν γατί, είχε κουρνιάσει στην αγκαλιά του. Γιατί δεν μπορούσε να ασχοληθεί με τίποτα άλλο απόψε; Πολλά πρωτοφανή συνέβαιναν στον ψυχισμό του. Ήταν κι αυτό το ανεξήγητο σφίξιμο στο στομάχι!

Αλεξία Λαμπροπούλου

2 σχόλια: