Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

28 Δεκ 2016

0 Η Τελετή 2: Έξω από τα τείχη (Κεφάλαιο 1/ Μέρος 2ο)



             'Όταν ο Ντάνιελ πλένεται και ντύνεται, βάζω κι εγώ ένα αέρινο ροζ ανοικτό φόρεμα και φεύγουμε, αφήνοντας τον Βίκτωρ να ξεραθεί με την ησυχία του. Όχι ότι τον ενοχλούσαμε κιόλας...

«Πού πάμε;» μου λέει, ενώ μου σφίγγει το χέρι. Θέλω να κάνω τόσα πολλά, αλλά δεν ξέρω πώς.
«Μου είπες, ότι θα βρούμε απαντήσεις σε ό,τι και αν σκεπτόμουν. Πάμε μια βόλτα. Θέλω να μιλήσουμε» του λέω, ενώ ακουμπάει το χέρι μου απαλά και το χαϊδεύει.
«Μπορείς να μου πεις» μου λέει γλυκά και μου χαμογελάει. Παίρνω βαθιά ανάσα και ξεκινάω να του λέω για το τι είδα πριν από λίγο καιρό έξω από τα τείχη.
            Ο Ντάνιελ φαίνεται σκεπτικός και δε μιλάει για λίγο.
«Ναι, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτούς. Είναι καταδικασμένοι και δεν έχουμε καμία ελπίδα να τους βοηθήσουμε».
 Τα μάτια μου μισοκλείνουν και θυμός αρχίζει και ξαναέρχεται στην επιφάνεια.
«Πώς μπορείς να λες κάτι τέτοιο; Είναι δικοί μας άνθρωποι!» του λέω αγριεμένη.
«Ναι, αλλά αυτοί επέλεξαν να μη μας ακολουθήσουν, αν δεν κάνω λάθος!» μου απαντάει ήρεμα, αλλά εγώ δεν κατεβάζω τον τόνο μου.
«Ναι! Το αποφάσισαν πριν από σχεδόν 1500 χρόνια! Πρέπει να τους βοηθήσουμε! Κρατάνε μικρά παιδιά εκεί μέσα! Ντάνιελ, δεν είναι μόνο αυτοί. Άμα ξαναγίνει πόλεμος δε θα είμαστε πάλι τόσο τυχεροί! Θα μας πιάσουν και θα καταλήξουμε κι εμείς σαν αυτούς!» τα χέρια μου τρέμουν. Δεν περίμενα ποτέ μου τέτοια δειλία από τον Ντάνιελ. Πίστευα, ότι θα με συμπονούσε και θα με βοηθούσε να βγάλω μία άκρη. Σιωπή πέφτει για λίγο.
«Ξέρω τι σκέπτεσαι. Ότι είμαι ένας δειλός. Αν η αγάπη λοιπόν λέγεται έτσι, τότε ναι, είμαι! Μόλις σε βρήκα και δεν έχω σκοπό να σε χάσω. Αν έχεις σκοπό να κάνεις κάτι χαζό, στείλε κάποιον άλλον. Εσύ δεν έχεις να πας πουθενά» τα λόγια του είναι γλυκά, αλλά η φωνή του σκληρή. Δεν ξέρω ούτε πώς να αισθανθώ. Αγάπη, γιατί νοιάζεται; Θυμό, γιατί δεν σκέπτεται τον λαό του; Τι; Έχω μείνει μόνο με το στόμα μου ανοιχτό να τον παρακολουθώ να σηκώνεται όρθιος.
«Έχεις να πεις τίποτα άλλο ή θα φύγουμε;» μου λέει πιο ήρεμα και μου δίνει το χέρι του για να σηκωθώ. Ο θυμός τελικά υπερισχύει. Δε δέχομαι την ευγενική του χειρονομία και σηκώνομαι μόνη μου.
«Κοίτα να δεις! Αυτή τη συζήτηση την έχουμε ξανακάνει. Αλλά δεν πειράζει, θα την ξανά ακούσεις! Είτε σου αρέσει είτε όχι, η Τατιάνα από εδώ είναι Βασίλισσα και έχει μια ευθύνη απέναντι στον λαό της. Ο λαός μου δεν είναι μόνο όσοι μένουν γύρω μου, αλλά όσοι με χρειάζονται! Και αυτοί οι άνθρωποι εκεί έξω με χρειάζονται! Και θα τους βοηθήσω είτε έρθεις είτε δεν έρθεις! Δεν πρόκειται να τους εγκαταλείψω για ένα γκομενιλίκι!» εκσφενδονίζω την κάθε μου λέξη μέσα από τα δόντια μου με οργή. Αλλά έκανα χαζομάρα. Το τελευταίο δεν ήθελα να το πω. Το παρατράβηξα αυτή τη φορά... Ο Ντάνιελ τραβιέται λίγο και τα μάτια του μαρμαρώνουν. Τι έκανα;
«Ώστε αυτό είμαι για εσένα; Ένα γκομενιλίκι;» μου λέει, θυμωμένος, με ψυχρή φωνή.
«Μην αλλάζεις θέμα!». Ναι, αυτό είναι το καλύτερο που μπόρεσα να πω. Μπράβο! Μην κατεβάσεις τον εγωισμό σου, Τατιάνα! Θα σου πέσει τίποτα! Ο Ντάνιελ δεν λέει τίποτα. Απλώς κάνει μεταβολή και φεύγει. Τι κάνω τώρα; Ω, Θεοί! Τι χαζή μου είμαι!
«Ντάνιελ, περίμενε» φωνάζω και τρέχω πίσω του να τον προλάβω. Δε σταματάει. «Ντάνιελ!» Και πάλι τίποτα. «Περίμενε». Είναι η τελευταία μου λέξη, πριν τον πιάσω από το χέρι. Αυτός το τινάζει μακριά του, χαρίζοντας ένα μούδιασμα από τον πόνο στο δικό μου χέρι. «Τι κάνεις;» είμαι έτοιμη να θυμώσω πάλι, αλλά άμα γίνει κάτι τέτοιο, τότε "Αντίο Ντάνιελ!". «Έλα τώρα! Έχεις δίκιο! Συγνώμη! Πάνω στα νεύρα μου λέω πράγματα, που δεν τα εννοώ».
Ο Ντάνιελ σταματάει και μου ρίχνει ένα λοξό βλέμμα. Κάτι πάει να πει, αλλά αλλάζει γνώμη και συνεχίζει μπροστά του. ΟΚ. Πολύ κρατήθηκα. Του ρίχνω μια δέσμη νερού και τον καρφώνω σε ένα δέντρο, παγώνοντας τα άκρα του.

«Τι κάνεις; Είσαι τρελή;» μου φωνάζει και προσπαθεί να απεγκλωβιστεί.
«Αυτό έπρεπε να το καταλάβεις πριν από πολύ καιρό» του λέω ειρωνικά και μετά μαλακώνω. «Κοίτα, συγνώμη. Δεν έχω ιδέα, γιατί το είπα αυτό. Μάλλον για να σε κάνω λίγο να θυμώσεις. Αλλά το παράκανα. Δεν είσαι γκομενιλίκι για εμένα. Είσαι η ζωή μου. Και το εννοώ. Δεν ξέρω, αν θα μπορέσω να προχωρήσω χωρίς εσένα. Σε παρακαλώ» του λέω και η φωνή μου έχει γίνει ψίθυρος. Στην τελευταία λέξη ο πάγος που τον κρατάει λιώνει και ο Ντάνιελ προσγειώνεται στα πόδια του.
«Θα το σκεφτώ» μου λέει κάπως περιπαιχτικά και με προσπερνάει. Τον βλάκα! Με ανησύχησε! Βάζει τα γέλια και εγώ πέφτω με ορμή πάνω του. Προσγειωνόμαστε στο απαλό γρασίδι κι αυτός με τσιμπάει δυνατά στο μπράτσο.
«Ει! Γιατί το έκανες αυτό;»
«Αυτό για να μάθεις να μου μιλάς έτσι. Κι αυτό για να μάθεις, ότι όσο θυμωμένος κι αν είμαι, δεν πρόκειται να σε αφήσω ποτέ!» μου λέει γλυκά και με φιλάει πρώτα στο μπράτσο όπου με τσίμπησε και μετά στα χείλη. Του χαμογελάω και σηκώνομαι όρθια.
«Λοιπόν... Υπάρχει μια κενή θέση στο συμβούλιο. Θα ήθελες… ;» τον ρωτάω ναζιάρικα.
«Τι; Εγώ; Εγώ να μπω στο διοικητικό συμβούλιο; Και το ρωτάς;» μου λέει και με πιάνει από το χέρι.
«Το ξέρεις, ότι αυτή η θέση είναι του συμβούλου όμως. Δεν είναι τόσο εύκολη δουλειά» του λέω εξεταστικά.
«Δηλαδή θες να πεις, ότι θα δίνω διαταγές, θα υπογράφω χαρτιά και θα βάζω χέρι στο ταμείο; Ε, εννοώ θα δίνω τις συντάξεις και τα επιδόματα φυσικά!» μου λέει ο Ντάνιελ γεμάτος ανυπομονησία.
«Βασικά τώρα που το σκέπτομαι η θέση είναι πιασμένη!» του λέω και καταπίνω ένα πνιχτό γέλιο.
«Τότε απόλυσέ τον! Συγχαρητήρια! Μόλις αποκτήσατε το πιο έμπιστο δεξί σας χέρι!» μου λέει με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη, τείνοντάς μου το χέρι του. Τον κοιτάω λίγο διστακτικά και τελικά του ανταποδίδω την χειραψία.
«Μην ξεχνάς, ότι ακόμα είμαι πάνω από εσένα. Απαγορεύεται να κάνεις το οτιδήποτε χωρίς την άδειά μου».
«Μα φυσικά!» μου λέει με αυτό το σαρδόνιο χαμόγελο να εμφανίζεται σιγά-σιγά στα χείλη του.



Voula GK.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου