Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

24 Δεκ 2016

0 Τιμωρημένος και από τους Δύο Κόσμους (Κεφάλαιο 5) Η μετρίου αναστήματος γυναίκα

Ένας δυνατός αέρας γέμισε το δωμάτιο, ερχόμενος από το πουθενά. Ανακάτεψε τα πάντα, σηκώνοντας στάχτη από το τζάκι.
      «Εμφανίσου!» φώναξε το δαιμόνιο.
      Τότε όλα ηρέμησαν. Στη μέση του σαλονιού, στεκόταν μία σιλουέτα μέτρια σε ύψος που έμοιαζε για γυναικεία. Φορούσε ένα μαύρο μανδύα, το πρόσωπο της κάλυπτε η μαύρη κουκούλα του μανδύα.
      «Φανέρωσε το πρόσωπο σου» την πρόσταξε το δαιμόνιο.
«Θέλω να μιλήσω στο φίλο μου, προσωπικά» απάντησε η μετρίου αναστήματος γυναίκα.
«Ήξερα ότι θα έρθεις και σε περίμενα» της απάντησε το δαιμόνιο. «Μίλησε μου» την πρόσταξε στη συνέχεια.
«Η αρχή μου, δε μου το επιτρέπει» του απάντησε η μετρίου αναστήματος γυναίκα.
«Έτσι και αλλιώς θα μάθω τα λόγια σου» της είπε αμέσως το δαιμόνιο. «Μίλα κοιτάζοντας τον φωτισμένο (έτσι αποκαλούν τα δαιμόνια τα παιδιά των Αγγέλων) και εγώ θα ακούω».
      Η μετρίου αναστήματος γυναίκα, έμεινε σιωπηλή. Λίγα λεπτά αργότερα το δαιμόνιο εξαφανίστηκε και τότε η μετρίου αναστήματος γυναίκα κατέβασε την κουκούλα του μανδύα της.
      Ήταν όμορφα παραμορφωμένο. Μικρό πρόσωπο με γωνίες, μεγάλα πράσινα μάτια με λεπτά χείλη και μια ουλή οριζόντια από τη μία άκρη του προσώπου της έως την άλλη. Με ένα άνοιγα των ποδιών της, βρέθηκε μία ανάσα μπροστά από τον Φτερωτό.
      «Τα πράγματα είναι πολύ κρίσιμα» του είπε αμέσως. «Ο χρόνος μετράει αντίστροφα» του μιλούσε κοιτάζοντας τον, μέσα στα μάτια.
      Ο Φτερωτός είχε παγώσει ολόκληρος, μία τα λόγια της, από την άλλη το βλέμμα της.
      «Μπορείς να μου εξηγήσεις;» ακούστηκε η φωνή της Φρειδερίκης, που ήταν λίγο ακόμα ζαλισμένη από το χτύπημα.
      Η μετρίου αναστήματος γυναίκα, γύρισε να κοιτάξει τη Φρειδερίκη. Την περιεργαζόταν, με το βλέμμα της να πηγαίνει πάνω – κάτω. «Είσαι αδύναμη κορίτσι μου» της είπε πονώντας την.
«Σε παρακαλώ, ας μη μιλάμε για αυτό» της είπε η Φρειδερίκη, έτοιμη να κλάψει.
«Μην ανησυχείς, δε θα αργήσεις να γίνεις όπως ήσουν» της είπε η μετρίου αναστήματος γυναίκα, μία κρυφή λάμψη στο βλέμμα. «Πότε μίλησες τελευταία φορά με τον πατέρα σου;» τη ρώτησε.
«Δε θυμάμαι. Πάει καιρός» της απάντησε η Φρειδερίκη.
«Τι σου είπε τη τελευταία φορά;» τη ρώτησε η μετρίου αναστήματος γυναίκα.
«Ότι περνάει υπέροχα. Δε μου εξήγησε και πολλά» της απάντησε η Φρειδερίκη.
«Πρέπει να τον βρούμε επειγόντως» είπε η μετρίου αναστήματος γυναίκα, με σταθερή φωνή.
      «Για αυτό ήρθε σε εμένα» είπε ο Φτερωτός.
Η μετρίου αναστήματος γυναίκα, τον κοίταξε με σοβαρότητα. «Σε νόμισε για σωτήρα της».
«Δεν το νόμισα!» πετάχτηκε η Φρειδερίκη. «Είναι ο σωτήρας μου» συνέχισε σε πιο ήρεμο τόνο.
      Το δαιμόνιο εμφανίστηκε απότομα, μπροστά στη μετρίου αναστήματος γυναίκα.
      «Ηρέμησε» του είπε ο Φτερωτός. «Μπορούμε να οργανωθούμε όλοι μαζί».
«Τα δαιμόνια θα γελούν μαζί μου».
«Πριν έλεγες ότι ανταγωνίζεστε ο ένας τον άλλον, τώρα σε νοιάζει τι θα πούνε;» τον ρώτησε η Φρειδερίκη.
      Το δαιμόνιο έμεινε για λίγο σιωπηλό. «Εντάξει» είπε μετά από λίγο. «Ας συνεργαστούμε».
      «Πού είναι ο Έκτορας;» ρώτησε η μετρίου αναστήματος γυναίκα.
«Πάνω στη σοφίτα» απάντησε η Φρειδερίκη. «Φοβόταν να κατέβει».
«Πήγαινε φώναξε τον» την πρόσταξε η μετρίου αναστήματος γυναίκα.
      «Σε τι θα μας χρησιμεύσει ο μπόγος;» ρώτησε το δαιμόνιο.
«Είναι το κλειδί για τις πύλες» του απάντησε η μετρίου αναστήματος γυναίκα.
      «Δε χρειάζομαι κλειδί για καμία πύλη» είπε γελώντας το δαιμόνιο.
«Αν θέλεις βοήθεια, χρειάζεσαι» του είπε με σοβαρότητα, η μετρίου αναστήματος γυναίκα.
      Η Φρειδερίκη επέστρεψε μαζί με τον Έκτορα, κρυμμένο πίσω της.
      «Έκτορα, μη φοβάσαι» του είπε η μετρίου αναστήματος γυναίκα. «Εγώ είμαι εδώ» συνέχισε να του λέει με γλυκιά φωνή, να τον κάνει να αισθανθεί καλύτερα.
      Ο Έκτορας βγήκε γρήγορα πίσω από τη Φρειδερίκη και έπεσε πάνω στη μετρίου αναστήματος γυναίκα. «Σας περίμενα» της είπε αγκαλιάζοντας την σφιχτά.
«Έκτορα μη φοβάσαι» τον χάιδευε τρυφερά, στην κορφή του κεφαλιού. «Σου έμαθα πώς να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου. Έτσι δεν είναι;».
      Ο Έκτορας σήκωσε το κεφάλι του και την κοίταξε χαμογελώντας πλατιά. «Ναι μου μάθατε» της είπε χαμογελαστός. Έστρεψε το βλέμμα του προς το δαιμόνιο, τον κοιτούσε με θυμό δίχως κανένα φόβο.
      «Φοβήθηκα» σχολίασε το δαιμόνιο, κάνοντας πως τρέμει από το φόβο.
      «Για να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε σαν ομάδα…» ξεκίνησε να μιλάει ο Φτερωτός, πρόσεξε τη διάθεση του δαιμονίου να επέμβει, πρόλαβε να μιλήσει πρώτος. «Είπα σαν» τόνισε τη τελευταία λέξη, εξηγώντας καλύτερα το νόημα του λόγου του. «Θα πρέπει λοιπόν, να αφήσουμε στην άκρη της λογομαχίες, γενικώς τη μάχη αναμεταξύ μας» μιλούσε κοιτάζοντας τον καθένα ξεχωριστά.
      «Μέχρι να ολοκληρωθεί ο σκοπός, μετά μπορεί να κάνει ο καθένας ό,τι θέλει» είπε το δαιμόνιο, αμέσως μετά.
«Έστω» απάντησε η Φρειδερίκη.
      Ένα από τα σημαντικότερα που της έμαθε ο πατέρας της είναι, να μην εμπιστεύεται ποτέ κανέναν παραπάνω από τον εαυτό της. Κανένας δε θα θέλει να την προστατέψει, παραπάνω από τον ίδιο της τον εαυτό. Για πρώτη φορά χάριζε ζωή σε ένα δαιμόνιο και δε της άρεσε καθόλου αυτό. Σύντομα θα γινόταν και πάλι ο εαυτός της και τότε θα κανόνιζε μια και καλή το δαιμόνιο που στεκόταν απέναντί της και όποτε την κοιτούσε κρατιόταν να μη γελάσει.
      «Θα σας εξηγήσω πολύ σύντομα, τι πρέπει να κάνετε και να προσέχετε» το λόγο πήρε η μετρίου αναστήματος γυναίκα, απευθυνόμενη σε όλους.
«Να κάνουμε…εσύ δε θα είσαι μαζί μας;» τη ρώτησε η Φρειδερίκη.
«Έχω και άλλες υποχρεώσεις» της απάντησε, η μετρίου αναστήματος γυναίκα.
      Στη Φρειδερίκη δεν άρεσε αυτό, αν τους συνόδευε η μετρίου αναστήματος γυναίκα, θα ένιωθε περισσότερο ασφαλής. Τώρα, ήταν η μόνη που σκεφτόταν έξυπνα και πονηρά.
      «Σε ακούμε» είπε ο Φτερωτός.
«Τα γεγονότα που θέλετε να επιλύσετε, τυχαία είναι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας. Πρώτα θα βρείτε τη Δαιμόνισα, μετά τον πατέρα της Φρειδερίκης και ύστερα το Δεύτερο Δαίμονα. Ο Έκτορας όπως σας είπα και πριν, είναι το κλειδί για τις πύλες. Για να βρείτε τη Δαιμόνισα θα χρειαστεί να μεταφερθείτε σε όλα τα Χρονικά Επίπεδα, ανακαλύπτοντας τη κρυψώνα της».
«Οι πύλες είναι τα Νεκροταφεία» πετάχτηκε το δαιμόνιο.
      Η μετρίου αναστήματος γυναίκα, του χάρισε μια μάτια. «Ο Έκτορας θα προσέχει να μεταφέρεστε ασφαλείς από το ένα μέρος στο άλλο» είπε η μετρίου αναστήματος γυναίκα, κοιτάζοντας με περηφάνια τον Έκτορα που έμοιαζε με παιδί μέσα στην αγκαλιά της.
      «Τώρα σωθήκαμε σχολίασε το δαιμόνιο. «Δε γίνεται να μου λέτε που είναι να πάτε και να έρχομαι να σας βρίσκω;».
«Ήρθες εδώ ζητώντας τη βοήθεια μας» ξεκίνησε του λέει η Φρειδερίκη. «Ή θα πας με τα νερά μας ή το κουβαδάκι σου και σε άλλη παραλία».
      «Άντε καλά. Ας αρχίσουμε, να τελειώνουμε» δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά το δαιμόνιο. Ο αφέντης του, ο Πρώτος Δαίμονας, κινεί γη και ουρανό για να βρει την πρώην γυναίκα του. Αν την εντόπιζε πρώτα ο ίδιος, τότε θα κέρδιζε μία θέση πιο κοντά στο θρόνο. Για αυτό αναγκαστικά, χρειάζεται να κάνει ανάλογες υποχωρήσεις.

                                   * * * *
      Πριν φύγει η μετρίου αναστήματος γυναίκα, απομόνωσε διακριτικά τον Φτερωτό στην κουζίνα. Οι υπόλοιποι έμειναν στο σαλόνι. Ο Έκτορας έψαχνε για καραμέλες, η Φρειδερίκη ήταν ανήσυχη και το δαιμόνιο στην κοσμάρα του.
      «Αν ακούσετε αναστεναγμούς, μη φρικάρετε» τους είπε καθισμένος ξάπλα στον καναπέ.
«Τι αναστεναγμούς;» τον ρώτησε η Φρειδερίκη, ελαφρώς ταραγμένη.
«Ταράχτηκες;» τη ρώτησε το δαιμόνιο, κοιτάζοντας την πονηρά.
      «Είναι ζευγάρι;» τον ρώτησε.
«Όχι, αλλά του δίνουν και καταλαβαίνει που και που. Παλιότερα, όταν ο φωτισμένος ήταν στις καλές του, βρίσκονταν συστηματικά. Μετά εκείνος έπαθε κατάθλιψη μένοντας κλεισμένος στον εαυτό του και εκείνη βρήκε κάποιον άλλον να τη ζεστάνει».
«Αυτή τι ακριβώς είναι;» τον ρώτησε η Φρειδερίκη.
«Μάγισσα» της απάντησε με άνεση το δαιμόνιο.
«Και ποιο είναι το όνομα της;».
«Δεν είναι γνωστό το όνομά της. Αλλάζει συνέχεια μορφές και δεν έχει σημασία το όνομα» της εξήγησε συνοπτικά, το δαιμόνιο.
      Η Φρειδερίκη έστρεψε το βλέμμα της προς τον Έκτορα, ο οποίος είχε κουραστεί να ψάχνει για καραμέλες και είχε καθίσει απελπισμένος στην άκρη με σταυρωμένα τα χέρια πάνω στη πεταχτή κοιλιά του.
      «Εσύ ξέρεις το όνομα της;» ρώτησε η Φρειδερίκη τον Έκτορα.
«Δεν κάνει να σου πω» της απάντησε ο Έκτορας. «Έχω πάρει όρκο».
«Ακόμα και αν σου δώσω, όμορφες, λαχταριστές καραμέλες;». Τον ρώτησε με πονηριά, η Φρειδερίκη.
«Η μάγισσα μου, μου δίνει πιο ωραίες καραμέλες» της είπε ο Έκτορας.
      Πριν προλάβει να πει κάτι άλλο η Φρειδερίκη, εμφανίστηκε η μετρίου αναστήματος γυναίκα. «Έκτορα, έλα εδώ» τον πρόσταξε με σοβαρότητα.
       Ο Έκτορας πήγε κοντά της, μοιάζοντας με σκύλο που ζητάει χαρούμενος το μπισκότο του.
«Αυτό είναι για εσένα» του έδωσε ένα τεράστιο μαύρο πουγκί.
«Σας ευχαριστώ» την ευχαρίστησε, ανοίγοντας το πουγκί. Έβγαλε χοροπηδώντας από τη χαρά του, μία χούφτα καραμέλες βουτύρου.
«Δεν κάνει τίποτα» έσκυψε και τον φίλησε στο μέτωπο.
      «Ό,τι θέλεις να μάθεις, θα το μάθεις στην ώρα που είναι να το μάθεις» απευθύνθηκε στη Φρειδερίκη.
      Η Φρειδερίκη την κοίταξε ζαλισμένη, έχοντας μπερδευτεί από το γλωσσοδέτη που ξεστόμισε. Άνοιξε το στόμα της να μιλήσει αλλά μετρίου αναστήματος γυναίκα της έκανε νόημα να σωπάσει.
«Όλα στην ώρα τους». Της είπε και φόρεσε πάλι τη κουκούλα της.

      Τους αποχαιρέτησε όλους και εξαφανίστηκε.


Constantine Red Moon

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου