Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

7 Ιαν 2017

0 Τιμωρημένος και από τους Δύο Κόσμους (Κεφάλαιο 8) Η Ειρήνη που δεν είναι καθόλου ειρηνική

Μετά τον Φτερωτό ακολούθησε η Φρειδερίκη, μετά τη Φρειδερίκη το δαιμόνιο και τελευταίος ο Έκτορας για να κλείσει και την πύλη περάσματος.
      «Έκτορα, μήπως χρειάζεται να έρθεις μπροστά;» ρώτησε ο Φτερωτός.
«Το ξόρκι κλεισίματος της πρώτης πύλης, σημαίνει το αντίστροφο για τη δεύτερη» του απάντησε με άνεση ο Έκτορας.
      «Και τώρα που θα κλείσεις τη δεύτερη, θα είναι ανοιχτή η πρώτη;» τον ρώτησε η Φρειδερίκη.
«Όχι γιατί θα κάνω ξόρκι σφραγίσματος» της απάντησε ο Έκτορας. «Οπότε καλά είμαι εδώ πίσω, τελευταίος από όλους».
      «Τι πρέπει να κάνω εγώ που είμαι μπροστά;» τον ρώτησε ο Φτερωτός.
      «Κοίτα μπροστά σου» του είπε το δαιμόνιο.
      Ο Φτερωτός γύρισε να δει μπροστά του, το έδαφος που κάλυπτε μέχρι στιγμής το δρόμο, είχε υποχωρήσει. Ο Φτερωτός σύρθηκε και βγήκε προς τα έξω, ακολούθησαν και οι άλλοι.
      Η Φρειδερίκη στάθηκε για λίγο να τινάξει τα ρούχα της, σάστισε για λίγο. Ο Φτερωτός πήρε μια εισπνοή να μιλήσει, εκείνη πρόλαβε να του κάνει νόημα να σωπάσει. «Ακούτε κάτι;» τους ρώτησε.
      Ο Φτερωτός μαζί με τον Έκτορα κοίταξαν γύρω τους και ύστερα κοιτάχτηκαν με μεταξύ τους, ανασηκώνοντας ανήξεροι τους ώμους τους.
      «Η κοιλιά του χοντρούλη θα είναι» απάντησε ξερά το δαιμόνιο.
      Ο Έκτορας έπιασε την κοιλιά του, κοιτάζοντας θυμωμένα το δαιμόνιο. «Δεν πεινάω» του απάντησε επιθετικά.
«Σσσσς!» είπε η Φρειδερίκη.
      «Ωχ, ναι» είπε σιγανά ο Φτερωτός. «Ακούω…γκρ γκρ…» γύρισε να δει τον Έκτορα. «Σίγουρα δεν είναι το στομάχι σου;» τον ρώτησε.
«Δεν αφήνω ποτέ το στομάχι μου να παραπονιέται» του απάντησε ο Έκτορας, τρίβοντας κυκλικά την κοιλιακή του χώρα.
«Μη τον ρωτάτε. Μετά θα πεινάσει και άντε να του βρούμε φαγητό». Είπε το δαιμόνιο.
      «Αουουουου!».
      Ο Φτερωτός με το που άκουσε το δυνατό ουρλιαχτό, ένιωσε το αίμα του να παγώνει, τα φτερά του να πονάνε. Πήγε και κρύφτηκε πίσω από το δαιμόνιο, που γελούσε μαζί του.
      «Γαβ Γαβ». Δυνατά γαβγίσματα ήταν η συνέχεια του ουρλιαχτού.
Όλοι τους παραξενεύτηκαν, μαζευτήκαν ο ένας δίπλα στον άλλον. Άκουγαν το ουρλιαχτό του λύκου, έπειτα πολλαπλά γαβγίσματα.
      «Ειρήνη;!» φώναξε δυνατά με θάρρος η Φρειδερίκη. «Ειρήνη καλό μου, εμφανίσου!» συνέχισε να λέει προχωρώντας λίγα βήματα προς τα μπροστά.
      Ένα λευκό σκυλί με γαλανά μάτια εμφανίστηκε με τη γλώσσα έξω, κουνώντας χαρωπά τη λεπτή ουρά του. Γάβγισε κοιτάζοντας τη Φρειδερίκη.
      Η Φρειδερίκη άπλωσε το χέρι της, να χαϊδέψει το μακρουλό κεφάλι του σκύλου. «Η Ειρήνη που δεν είναι καθόλου ειρηνική» είπε καθώς έτριβε το κεφάλι του λευκού σκύλου.
      «Έλα βγες από τον κώλο μου, ένα χαρωπό σκυλάκι είναι μόνο» είπε το δαιμόνιο απευθυνόμενο στον Φτερωτό. «Χοντρομπαλά δωσ’ του καμιά καραμέλα να φάει».
      «Δε κάνει να τρώει γλυκά!» είπε η Φρειδερίκη,
Η Ειρήνη κοιτούσε επίμονα το δαιμόνιο και του γάβγισε.
«Αρχίσαμε» σχολίασε το δαιμόνιο.
      Ο Φτερωτός τιναζόταν σε κάθε γάβγισμα, ο Έκτορας από την άλλη είχε κρυφτεί πίσω από έναν τάφο μαζεμένο, η Ειρήνη που δεν ήταν καθόλου ειρηνική τον ξεπερνούσε σε ύψος και εκείνος είχε φοβηθεί πάρα πολύ.
      «Μα στη Φρειδερίκη δε γαβγίζεις!» παραπονέθηκε ο Φτερωτός, λιγάκι φοβισμένος.
      «Παλιότερα πολεμήσαμε μαζί» ξεκίνησε να του εξηγεί η Φρειδερίκη. «Ο πατέρας της είναι Λευκός Λύκος και η μητέρα της αδέσποτος σκύλος. Πριν από χρόνια η Ειρήνη, ήταν κυνηγημένη από μια Αγέλη Λύκων επειδή δεν είναι γνήσια Λύκος και ήθελαν να τη σκοτώσουν. Ο πατέρας μου κυνηγούσε τη συγκεκριμένη Αγέλη αρκετό καιρό. Η Ειρήνη βρέθηκε στο δρόμος μας ζητώντας τη βοήθεια μας και μαζί κατατροπώσαμε την Αγέλη των ατίθασων Λύκων» έκανε μια μικρή παύση, κοιτάζοντας τρυφερά την Ειρήνη. «Το αίμα του Λύκου που κυλάει στις φλέβες τιμάει τις συμμαχίες, παραμένοντας πιστή σε εκείνους που τη βοήθησαν».
      «Έχουν οι Λύκοι αυτό το κουσούρι;» πετάχτηκε το δαιμόνιο. «Τα είχα για περήφανα πλάσματα».
«Είναι περήφανα πλάσματα» του απάντησε η Φρειδερίκη με έντονη φωνή.
      «Και τι γυρεύει εδώ ο κόπρος;» ρώτησε το δαιμόνιο.
Η Ειρήνη αγρίεψε πάρα πολύ, έκανε σα να ήταν δαιμονισμένη.
      «Μην την προκαλείς» είπε ο Έκτορας.
Το δαιμόνιο γέλασα τρανά. «Κάνε το σταυρό σου χοντρέ» του είπε γελώντας.
      «Τι – τι – τι – θε – θε – θέλεις καλό μου σκυλάκι;» ρώτησε τραυλίζοντας ο Φτερωτός. Η αλήθεια είναι πως φοβάται τους Λύκους γιατί είναι άγριοι και επιθετικοί, γεμάτη αινίγματα και παραξενιές. Αυτό που έβλεπε εκείνη τη στιγμή τον τρόμαζε ακόμα περισσότερο, ήταν κάτι διχασμένο. Πότε λύκος, πότε σκύλος.
      «Ειρήνη!» της φώναξε η Φρειδερίκη.
Η Ειρήνη σταμάτησε αμέσως να γαβγίζει και κοίταξε τη Φρειδερίκη.
      «Η Λαίδη Μήτρον βρίσκεται εδώ» είπε παγωμένα η Φρειδερίκη.
«Εδώ συγκεκριμένα;» ρώτησε ο Φτερωτός.
      «Όχι» απάντησε με σιγουριά το δαιμόνιο. «Κρύβεται κάπου μέσα στη πόλη».
«Μπορείς να τη δεις;» τον ρώτησε ο Έκτορας.
      «Όχι» του απάντησε το δαιμόνιο. «Μπορώ όμως να την αισθανθώ».
«Οδήγησε μας εκεί που βρίσκετε» του είπε ο Φτερωτός.
«Αποκλείεται. Δε σε εμπιστεύομαι» είπε η Φρειδερίκη.
      «Είσαι ανήλικο για να έχεις άποψη» της απάντησε αμέσως το δαιμόνιο. «Αποφασίζουν οι κηδεμόνες σου αντί για εσένα» είπε κοιτάζοντας μία τον Έκτορα, μία τον Φτερωτό.
      «Εννοεί και εμένα;» ρώτησε σιγανά ο Έκτορας τον Φτερωτό.
«Η Φρειδερίκη είναι μεγάλη, για να αποφασίζει για τον εαυτό της» είπε με περηφάνια ο Φτερωτός.
      Η Φρειδερίκη ένιωθε το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι της, έσφιγγε τις γροθιές της για να συγκρατηθεί. Αν ήταν στο φυσιολογικό της μέγεθος, θα τα είχε γκρεμίσει ό,τι βρισκόταν γύρω της. Εκείνη τη στιγμή ήταν ένα μικρό κοριτσάκι με ξανθά κοτσίδια, που είχε κατακόκκινα μάγουλα από το θυμό της. 
      «Κάποιος έχει νεύρα, κάποιας τα μάγουλα κοκκίνισαν» είπε τραγουδιστά το δαιμόνιο, προκαλώντας την αύξηση θύμου της Φρειδερίκης.
      «Ρώτα το σκύλο…» σταμάτησε να μιλάει ο Έκτορας αντικρίζοντας, το άγριο βλέμμα της Ειρήνης. «Λυκόσκυλο». είπε με θάρρος ο Έκτορας και η Ειρήνη ούρλιαξε υψώνοντας το κεφάλι της. «Ρώτα το Λυκόσκυλο…» συνέχισε να λέει ο Έκτορας χαμογελαστά. «Πώς μπορούμε να βρούμε τη Λαιδή Μήτρον» ολοκλήρωσε χαμογελώντας στη Ειρήνη, που δεν είναι καθόλου ειρηνική.
      «Δεν μπορεί να μας πει» είπε μονότονα η Φρειδερίκη. «Είναι η αφεντικίνα της» τους κοίταξε όλους με ψυχρότητα.
      «Τι πάει να πει αυτό;» τη ρώτησε ο Φτερωτός.
«Ότι είναι το κατοικίδιο της βρε χαζούλη» του απάντησε χαριτωμένα.
      «Ωραία. Θα γίνεις εσύ το GPS μας» είπε αμέσως ο Φτερωτός στο δαιμόνιο.
      Το δαιμόνιο κούνησε πέρα – δώθε την ουρά του κα μαστίγωσε με δύναμη το έδαφος. «Και δε φοβάστε μήπως σας οδηγήσω σε παγίδα;» τέντωσε την ουρά του προς το μέρος της Φρειδερίκης και τη μάζεψε γρήγορα πίσω.
      «Γιατί δεν μπορεί η Ειρήνη να μας καθοδηγήσει;» πετάχτηκε ο Έκτορας.
      «Βρε κεφτέ από γιουρβαλόσουπα, τι δεν καταλαβαίνεις;». Ρώτησε το δαιμόνιο, τον Έκτορα.
      Ο Έκτορας φούσκωσε, τα μάγουλα του θυμωμένος.
      «Θα είναι σα να την προδίδει» του απάντησε με ψυχραιμία η Φρειδερίκη.
«Για το καλό της, δεν το κάνει». Συμπλήρωσε το δαιμόνιο.
      «Πώς μας βρήκες;» ρώτησε ο Φτερωτός. «Αχ, μπορείς να γίνει άνθρωπος;» ρώτησε το σκύλο που γάβγιζε, επιχειρώντας να απαντήσει στην ερώτηση του. «Δε θα μπορέσουμε να συνεννοηθούμε».
      «Μας μυρίστηκε» απάντησε η Φρειδερίκη. 
      «Χμμμμ…Φοβάσαι ή είναι η ιδέα μου;» ρώτησε το δαιμόνιο τη Φρειδερίκη.
      Ο Φτερωτός πήγε προς το μέρος της. «Θέλεις να σε πάρω αγκαλιά;» τη ρώτησε απλώνοντας τα χέρια του στα πλάγια, αλλά το κοριτσάκι δεν αντέδρασε. Ο Φτερωτός μάζεψε τα χέρια του και γονάτισε μπροστά της. «Ξέρω γιατί αγχώνεσαι» της είπε ψιθυριστά. «Όλα είναι υπό έλεγχο» συνέχισε να της λέει ψιθυριστά και στο τέλος της έκλεισε το μάτι.
      Η Φρειδερίκη φοβόταν πάρα πολύ, τη συνάντηση με τη Λαίδη Μήτρον. Είχε παλαιούς λογαριασμούς μαζί της και τώρα ήταν η κατάλληλη ευκαιρία για να την αποτελειώσει. Ήταν έτοιμη να βάλει τα κλάματα, ένιωθε να κόμπο στο λαιμό να την πνίγει. Κοίταξε τον Φτερωτό μέσα στα μάτια. Το γαλάζιο χρώμα των ματιών του, τη βύθιζε μέσα στη θάλασσα ηρεμίας και γαλήνης. Κοιτάζοντας τον, το άγχος και ο θυμός της, έχαναν τις δυνάμεις τους. Αισθάνθηκε μια ζεστή αύρα να την περιτριγυρίζει, πήγε το κεφάλι της προς τα μπροστά πλησιάζοντας τα χείλη του.
  Εκείνος γύρισε το κεφάλι του από την άλλη, την αγκάλιασε ψυχρά και σηκώθηκε όρθιος.


Constantine Red Moon

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου