Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

17 Ιαν 2017

1 The Last Shadow (Game of shadows II) - (Κεφάλαιο 1) "Η Επιστροφή"

Ντέρεκ
«Η έκρηξη ήχησε στ’ αυτιά μου σαν αιχμηρό σπαθί και με ανάγκασε να ξαναβρεθώ στη σκληρή πραγματικότητα, σε αυτό το χάος. Μόλις άνοιξα τα μάτια μου, όλα ήταν θολά. Είχα χτυπήσει το κεφάλι μου και το πρόσωπο μου άγγιζε το κρύο, σκληρό χώμα. Τα μάτια μου είχαν βουρκώσει από την εικόνα που αντίκρισα. Tο αίμα μου είχε χρωματίσει το χώμα κόκκινο. Μακάρι να ήταν μόνο το δικό μου… Γύρω μου το χάος! Νεκροί άνθρωποι, ανάμεσα τους παιδιά. Κι εγώ εκεί, μέσα στις κηλίδες του αίματος που έτρεχε απ’ το κεφάλι μου, ανήμπορος να σηκωθώ, ανήμπορος να κάνω κάτι. Έμοιαζε μ’ έναν βούρκο θανάτου, που δεν ήθελα να κοιτάζω.

 Το σκοτάδι, σαν πέπλο θανάτου, αγκάλιασε αθώες ψυχές αυτήν την μέρα.  Γιατί απλά κάποιοι, μέσα από το θάνατο προσπαθούν να κερδίσουν ζωές. Ή μάλλον οι δυνατοί τους αναγκάζουν… Και σαν πρόβατα ακούμε πάντα τους δυνατούς. Εκείνους που, το μόνο που έχουν στο μυαλό τους είναι το συμφέρον τους. Ή καλύτερα, το χρήμα που θα κερδίσουν στις τσέπες τους. Τα μάτια μου βούρκωσαν ακόμη μια φορά, από λύπη όμως. Αυτή η εικόνα με τρομάζει… 
            Πραγματικά βαδίζω στο θρίαμβο των σκιών. Στην κόλαση που έχουν δημιουργήσει για να μας καταστρέψουν… Όλους μας! Κανείς όμως δε λέει να μιλήσει, να μας αγγίξει με μια δυνατή φωνή και, επιτέλους, να μας αφυπνίσει…  Κοιμόμαστε με τα μάτια ανοικτά και φωνάζουμε αθόρυβα. Φωνάζουμε μέσα σε αυτό το χάος που κανείς δεν πρόκειται να μας ακούσει! Γιατί τους αφήνουμε να παίζουν με τις ζωές μας; Άτιμη  εξουσία! Πόσο τέρας, άραγε, μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος για να σε κερδίσει; Μέχρι που μπορεί να φτάσει;
             Μακάρι να μην είχα ανοίξει τα μάτια μου. Να ζούσα ακόμα στο σκοτάδι. Να μην  καταλήξω σε μιαν άβυσσο βαμμένη με χρώμα κόκκινο, όπως τώρα… Μακάρι  όλα  αυτά να  είχαν τελειώσει και να μην είχε ραγίσει  ποτέ ο γυάλινος κόσμος  μου. Μακάρι όλα να ήταν ένα όνειρο. Μα, δεν ήταν και δεν θα είναι… Αυτό που ζω και βλέπω είναι ένας μεγάλος  εφιάλτης!
Όχι, δεν θα γίνω σαν κι αυτούς! Ποτέ! Δεν πρέπει. Αυτό, δεν είναι το τέλος! Τίποτα δεν έχει τελειώσει. Όλο αυτό είναι απλά η αρχή! Το τέλος είναι μόνο η αρχή!»
            Τελειώνοντας το απόσπασμα του βιβλίου μου, για λίγο επικράτησε σιωπή.  Σιωπή συνοδευόμενη από βλέμματα, που έλεγαν πολλά.
«Τι έγινε, παιδιά; Δεν σας άρεσε;» ρώτησα και, την ίδια στιγμή, η Έρρικα με κοίταξε με ένα δολοφονικό βλέμμα που μου έκοψε την ανάσα. 
«Γι’ αυτό απουσιάζατε όλο αυτό το χρονικό διάστημα;» με ρώτησε ο Μάρκος, κι εγώ αποκρίθηκα κουνώντας το κεφάλι καταφατικά.
«Μοιάζει πολύ δραματικό! Μήπως ζήσατε κάτι παρόμοιο στ’ αλήθεια;»  ακούστηκε η φωνή της Κίμπερλι  από το βάθος. «Γιατί,  όλοι οι συγγραφείς, είναι γνωστό πως, πίσω από αυτά που γράφουν κρύβουν μια σκληρή πραγματικότητα. Την  οποία ίσως και να έχουν βιώσει, είτε αυτοί είτε κάποιο πολύ κοντινό τους πρόσωπο».
«Μπορεί ναι, μπορεί και όχι… Όλα είναι πιθανά! Κανείς δε γνωρίζει πραγματικά πόσο βαρύς είναι ο σταυρός που κουβαλά ο καθένας μας στις πλάτες του. Αυτό να το θυμάστε... Επίσης, είναι σημαντικό να διαβάζετε βιβλία! Έτσι αποκτάτε μεγαλύτερη φαντασία και διευρύνετε τη δική σας κριτική σκέψη. Μέσα από τα βιβλία καλλιεργείται η γνώση.  Ότι βιβλίο και να είναι».
«Οι περισσότεροι, περιφρονούν τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας… Αυτό δεν είναι σωστό...» αποκρίθηκε ο Μάρκος.
«Όχι, δεν είναι… Όμως κι εσύ, δεν είναι σωστό να κρίνεις ποτέ κάποιο άτομο για τα θέλω του και γι’ αυτά που του αρέσουν. Όπως όλοι έχουμε το δικαίωμα να λέμε την άποψη μας, έτσι έχουμε το δικαίωμα και στις επιλογές.  Όσο για τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας...» έκανα μια μικρή  παύση και πήρα μια ανάσα, « Αυτά είναι τα πιο δύσκολα. Είναι για άτομα που μπορούν να διαβάσουν πίσω από τις λέξεις… Η φαντασία είναι γρίφος! Μερικές φορές βέβαια, κάποιοι το παρακάνουν και χάνουν το νόημα. Αυτό που εγώ θέλω να συγκρατήσετε, είναι η γνώση που μπορείτε να πάρετε μέσα από τα βιβλία. Ακόμα κι ένα παραμύθι για παιδιά κάτι έχει να σας προσφέρει».
«Μας έλειψαν οι συμβουλές σας!» πρόσθεσε με χαμόγελο ο Μάρκος
«Χαίρομαι!» απάντησα και το κουδούνι σήμανε το τέλος του μαθήματος. «Προτού φύγετε... Θα ήθελα να γράψετε κι εσείς κάτι. Μια ιστορία, οτιδήποτε! Τα λέμε αύριο, λοιπόν.» τους είπα και αποχώρισα από την αίθουσα.
             Η φωνή της Έρρικα με σταμάτησε  καθώς προχωρούσα. 
«Ντέρεκ!»  φώναξε με κοφτή φωνή το όνομα μου.
Βαριαναστέναξα και απάντησα.
«Έρρικα...»  την κοίταξα με ειρωνεία.
«Μόνο αυτό έχεις να πεις; Εμφανίζεσαι μετά από έναν ολόκληρο χρόνο, λες και δεν έχει συμβεί τίποτα...» έκανε μια μικρή παύση.  Είχε τόσα να πει, μα δεν ήξερε από πού να αρχίσει.
«Τι θέλεις να σου πω δηλαδή;»
«Χρωστάς κάποιες εξηγήσεις Ντέρεκ».
«Όπως;»
«Όπως;» με κοίταξε με περιφρόνηση. «Όπως, γιατί εξαφανίστηκες μαζί με τον πατέρα μου!»
«Είχα τους λόγους μου».
«Ναι, μάλιστα… Μπορώ να τους μάθω κι εγώ, μήπως;»
«Όχι!» αποκρίθηκα μονολεκτικά και  προσπάθησα να φύγω, μα το χέρι της με σταμάτησε.
«Τι διάολο τρέχει μαζί σου; Εξαφανίζεσαι μαζί με τον πατέρα μου για έναν ολόκληρο χρόνο. Εμφανίζεσαι από το πουθενά, ενώ ένα μεγάλο ανθρωποκυνηγητό είχε ξεκινήσει εξαιτίας σου. Και, μετά από όλα αυτά, δεν θέλεις να δώσει εξηγήσεις στα άτομα που σε νοιάζονται. Γιατί;»
«Πολλές ερωτήσεις κάνεις. Και, δυστυχώς για σένα, δεν θα υπάρξουν απαντήσεις. Όχι ακόμα, τουλάχιστον».
«Ντέρεκ!» ξεστόμισε με έντονο τόνο. «Για να επιστρέψεις εσύ έτσι ξαφνικά, αυτό σημαίνει πως κάτι κακό θα συμβεί! Μη με αφήνεις στο σκοτάδι... Πού είναι ο πατέρας μου; Τι έχει συμβεί; Εξήγη…»
«Θα κλείσεις επιτέλους το στοματάκι σου; Σταμάτα να κάνεις ερωτήσεις στις οποίες δεν πρόκειται να σου δώσω απάντηση!» αποκρίθηκα και την πλησίασα. «Μην ψάχνεις τώρα για απαντήσεις, Έρρικα. Η αλήθεια είναι πολύ οδυνηρή. Τίποτα δεν έχει τελειώσει… Αυτή η σιωπή και η γαλήνη είναι απλά μια απάτη».
«Τι εννοείς; Μη μιλάς με γρίφους και δώσε μου επιτέλους μία εξήγηση!Πρέπει να μου μιλήσεις Ντέρεκ... Τι πραγματικά  έγινε όλον αυτόν τον χρόνο που έλειπες και γιατί αποφάσισες να επιστρέψεις πίσω;»
Εγώ παρέμεινα σιωπηλός.
«Ντέρεκ!» Με κοίταζε με έντονο βλέμμα… Είχα καιρό να δω αυτά τα καταπράσινα μάτια, αυτό το φλογερό βλέμμα.
«Να προσέχεις.» απάντησα και κοίταξα στο βάθος τον Τζάκσον. Σ’ αυτόν, ναι, θα δώσω απαντήσεις. Μπορεί όχι όλες, αλλά τις πιο σημαντικές. Και, αφήνοντας την Έρρικα γεμάτη απορίες πίσω μου, πλησίασα τον Τζάκσον . 
            Μια ψυχρή σιωπή είπε πολλά. Τόσα, όσα κανείς δε θα μπορούσε να φανταστεί.  Το βλέμμα του, γεμάτο απορία αλλά και θυμό. Αυτή η οργή χρωμάτιζε το πρόσωπο του τόσο έντονα, που μου προκάλεσε ανατριχίλα.
«Γιατί;» ήταν η μόνη λέξη που ξεγλίστρησε από το στόμα του.
«Υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει να μάθεις...» έκανα μια παύση. Δείλιαζα να τον κοιτάξω. « Γνωρίζω πως έχεις να μου κάνεις πολλές ερωτήσεις, αλλά..»
«Αλλά; Αλλά τι; Ε, τι;» Το βλέμμα του έγινε έντονο.  «Τι τρέχει μαζί σου ρε φίλε; Τι έχεις κάνει; Σε κυνηγούσαν όλοι, επικρατούσε ένα χάος, και ξαφνικά η απόλυτη σιωπή! Τι έγινε; Και κυρίως, τι στο καλό κρύβει ο πατέρας μου; Γιατί εσύ…» έκανε μια παύση, με πλησίασε και με έδειξε με το δάκτυλο του. « Εσύ, είμαι σίγουρος πως ξέρεις. Το ερωτήμα είναι, τι και γιατί;»
«Ξέρω… Ξέρω αρκετά! Το μόνο που μπορώ να σου απαντήσω τώρα εδώ, είναι πως το παιχνίδι των σκιών δεν έχει τελειώσει. Τώρα αρχίζει! Αν και αυτό  είμαι σίγουρος ότι το γνωρίζεις...» ξεστόμισα με ένταση στη φωνή μου
«Γιατί επέστρεψες, Ντέρεκ; Γιατί τώρα;»
«Το ότι η ιστορία είχε κοπάσει για λίγο, αυτό έπρεπε να σου λέει πολλά! Όλο αυτό, ήταν μια επιφανειακή σιωπή στην οποία εμείς έχουμε ένα ρόλο.  Θα σου δώσω τις απαντήσεις που θέλεις. Όχι εδώ όμως! Όσο για τον πατέρα σου,  αυτός  γνωρίζει ακόμα περισσότερα από εμένα. Γι’ αυτό να είσαι βέβαιος...»
Με κοίταξε  σκεπτικός και παρέμεινε για λίγο σιωπηλός.
«Είσαι ένα μυστήριο ρε φίλε , πραγματικά!»
«Όλοι είμαστε ένα μυστήριο Τζάκσον. Ή καλύτερα, ένας γρίφος... Ο κάθε άνθρωπος αποτελεί ένα ζοφερό γρίφο. Θα σε περιμένω στο δάσος...» τα λόγια μου ήταν κοφτά και έδωσαν λήξη στη συζήτηση εκείνη τη στιγμή.   
Τον άφησα πίσω μου με απορίες, όπως κάνω με όλους συνήθως. Η ώρα πέρασε γρήγορα και, πλέον, η στιγμή της αλήθειας είχε φτάσει. Το βάδισμα του ήταν γοργό και το ύφος ανυπόμονο.  Με πλησίασε  κι ακούμπησε τη πλάτη του στον κορμό του δέντρου.
«Ακούω!» μου απηύθυνε το λόγο απότομα, μα εγώ έμεινα σιωπηλός. Δεν ήξερα από πού ν’ αρχίσω. «Θα μιλήσεις; Ντέρεκ!»
«Ναι».
«Ναι;» ξεστόμισε και με κοίταξε με ειρωνικό βλέμμα «Αυτή είναι η απάντηση σου; Ένα ναι;» Σταύρωσε τα χέρια του στο στήθος του. «Τι συμβαίνει, Ντέρεκ; Τι σε ανάγκασε να γυρίζεις;»
«Πολλοί λόγοι, όχι ένας».
«Μάλιστα... Αυτή τώρα είναι απάντηση;»
«Δε ξέρω από πού...»
«Να σου πω εγώ!» με διέκοψε και το ύφος του γέμισε οργή. «Εξαφανίζεσαι ξαφνικά με ένα δολοφόνο, για έναν ολόκληρο χρόνο. Ο πατέρας μου και οι αρχές ξεκινούν να σε ψάχνουν, αλλά εσύ άφαντος! Τόσο καιρό σε κυνηγάνε, ξεφεύγεις  μέσα στη σιωπή. Κι εμένα με αφήνεις στο σκοτάδι, ενώ πίστευα πως μου είχες εμπιστοσύνη…  Και το γελοίο ξέρεις ποιο είναι;» είπε πλησιάζοντας με γεμάτος απογοήτευση. «Εγώ, όταν ο πατέρας μου ξεκίνησε όλο αυτό το ανθρωποκυνηγητό, εγώ ο βλάκας πήρα το μέρος σου! Το μέρος του φίλου μου!» εκεί έκανε μια παύση. Για μία στιγμή μου φάνηκε πως, η σκηνή εκείνη πέρασε από το μυαλό του σαν μια γρήγορη αναδρομή. 
            «Έπειτα εμφανίζεσαι από το πουθενά, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα και ο πατέρας μου σταματά τα πάντα!  Όλα διαγράφονται… Πώς; Γιατί;»
«Γιατί αυτό επέλεξαν εκείνοι...»
«Εκείνοι;» με κοίταξε γεμάτος απορία.
«Σου θυμίζει κάτι αυτό;» του έδειξα το σύμβολο.  
«Ιχθείς;» ψιθύρισε και με κοίταξε σοκαρισμένος. Λες και οι λέξεις ξαφνικά γκρεμίστηκαν, είχε μείνει άναυδος.
«Τίποτα δεν έχει τελειώσει Τζάκσον... Πρέπει να βρούμε όλη την αλήθεια. Κι αυτή τη φορά δεν πρέπει να αφήσουμε καμία σκιά πίσω!»
«Τι... Τι εννοείς;»  είπε τραυλίζοντας.
«Το παιχνίδι, θα τελείωσει πραγματικά μόνο όταν βρούμε και την τελευταία σκιά! Μόνο τότε!»
«Ντέρεκ, μίλα ξεκάθαρα!»
«Εσύ, ήξερες ότι ο Μάξ είναι ζωντανός;» αποκρίθηκα με σοβαρό ύφος  και τον κοίταξα κατάματα. «Όλο αυτό ήταν ένα παιχνίδι!» συνέχισα. «Κι εμείς τα πιόνια!»
Έμεινε στήλη άλατος. Δεν πίστευε στ’ αυτιά του! 
«Πώς; Αφού...» οι λέξεις δεν μπορούσαν να βρουν μία τάξη και να ξεγλιστρήσουν. Με κοιτούσε χαμένος...

«Τίποτα δεν έχει τελειώσει ... Τίποτα!» 

 Chara Christ

1 σχόλιο: