Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

27 Ιαν 2017

0 The Last Shadow (Game of shadows II) - (Κεφάλαιο 2) "Σκέψεις"

Τζάκσον
            Περιπλανιόμουν... Χαμένος στις σκέψεις μου, μέσα στους δρόμους του Κρίμελ Μπρουκ.  Με συνοδό το φόβο, που γάντζωσε τα πλοκάμια του επάνω μου αγκαλιάζοντας με τόσο σφιχτά, μη μπορώντας να πάρω ανάσα. Οι σκέψεις, κατάφεραν να απλώσουν τον  καταραμένο τους ιστό μέσα στον μυαλό μου. Όλα όσα μου είπε ο Ντέρεκ, με ταρακούνησαν. Με τρόμαξαν. Όλο αυτό το παιχνίδι δεν είχει τελειώσει... Απλώς εμείς εφοδιαστήκαμε με τα γεγονότα, κλείνοντας τα μάτια και τ’ αυτιά μας στην αλήθεια που προσπαθούσε να μας αφυπνίσει. Κοντοστάθηκα έξω από την παλιά μας οικία και αναρωτήθηκα... «Τι πραγματικά κρύβει αυτό το σπίτι; Πότε, άραγε, θα τελειώσουν τα μυστικά και τα ψέματα;»
Είχε γίνει πια ένα ερείπιο. Εκεί συνειδητοποίησα, πόσα μπορεί να αλλάξει ένας χρόνος. Αυτό το ερείπιο, πόσα μυστικά να κουβαλά ακόμα; Πότε θα βρεθούμε αντιμέτωποι με ολόκληρη την αλήθεια; Τόσες σκέψεις, τόσα ερωτήματα... Κι ο φόβος εκεί, να καραδοκεί  ετοιμάζοντας το επόμενο του βήμα.
« Ένα ερείπιο, που θα μας στοιχειώνει όλους για μια ζωή!» ψιθύρισα στον εαυτό μου ενώ παρέμεινα να το κοιτάζω.

Ντέρεκ
Μάλλον είχαμε την ίδια σκέψη...  Επιτάχυνα το βήμα μου και τον πλησίασα. Κοιτούσε το ερειπωμένο σπίτι αποσβολωμένος και φαινόταν χαμένος στις σκέψεις του.  Η αλήθεια τελικά σε βάζει σε σκέψεις. Ιδιαίτερα όταν είναι επιφανειακή... 
            Έβαλα τα χέρια στις τσέπες και στάθηκα δίπλα του. Αναστέναξα βαριά και έκανα μια μικρή, γρήγορη αναδρομή. Πολλές αναμνήσεις έτρεξαν μπροστά από τα μάτια μου.  Αυτό το σπίτι, θα μας στοιχειώνει για μια ζωή...

Τζάκσον
Δεν τον είχα προσέξει, μέχρι τη στιγμή που τα βήματα του σταμάτησαν δίπλα μου. Βαριαναστέναξε... Κι εγώ, με τόσες απορίες και σκέψεις να με βασανίζουν, δεν ήξερα αν έπρεπε να πω κάτι.
Ντέρεκ
Αυτή η σιωπή, ήταν τόσο τρομακτική που δεν ήθελα να κρατήσει άλλο!
«Χαμένος στις σκέψεις σου;» πήρα πρώτος το λόγο. 
«Εσύ τι λες;» μου απάντησε κοιτάζοντας με μ’ένα βλέμμα γεμάτο ειρωνία.
«Τζάκσον...»
«Άκου, Ντέρεκ... Είσαι πολύ καλός μου φίλος. Όμως όλα αυτά που...» έκανε μια παύση πρωτού ολοκληρώσει την πρόταση του. «Γιατί να συνεχίζεται όλο αυτό ακόμα; Δεν... Δεν μπορώ να το καταλάβω. Δε καταλαβαίνω!» ξεστόμισε με έντονο τόνο.
«Ξέρω… Είναι δύσκολο τώρα. Όμως πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να λύσουμε αυτό το καταραμένο μυστήριο. Αλλιώς θα μας στοιχειώνει για μια ζωή!»
«Ο Μαξ, πώς και...» χαμήλωσε το βλέμμα και δεν ολοκλήρωσε την πρόταση του.
«Αυτό, είναι κάτι που μόνο ο ίδιος μπορεί να επιβεβαιώσει».
«Δηλαδή; Τι γνωρίζεις;»
« Αρκετά… Απλώς είναι η εκδοχή της μιας όψης».
«Μάλιστα... Η εκδοχή της μιας όψης; Μάλιστα… Και ποια είναι δεύτερη;»
« Κοίτα... Σε όλα τα μυστήρια, όπως και στις ιστορίες,  υπάρχουν δύο, ίσως και τρεις όψεις. Πρέπει να διασταυρώσω πρώτα όλες τις πληροφορίες που έχω και μετά  να καταλήξω σε συμπέρασμα...»
«Με λίγα λόγια,  δεν γνωρίζεις κάτι συγκεκριμένο, κάτι σίγουρο».
«Κάπως έτσι. Απλώς…» σταμάτησα καθώς μια σκέψη μου πέρασε από το μυαλό. « Στη δουλειά μας έχουμε μάθει κάποια σημαντικά πράγματα...»
«Ναι! Όπως το να κρύβουμε αλήθειες.» μου απάντησε με ειρωνικό ύφος και ένα σαρκαστικό, έντονο βλέμμα.
«Μέχρι τη στιγμή, που θα είμαστε εντελώς σίγουροι για αυτά που γνωρίζουμε!»
«Και τι πάει να πει αυτό; Μου λες να φλομώνω τον κόσμο στο ψέμα, μέχρι εγώ να ανακαλύψω την αλήθεια; Μια αλήθεια που θα φέρει το χάος μαζί με όλες τις απαντήσεις που ψάχνουμε;»
«Δε λέω αυτό! Απλώς, δεν μαρτυράς τα πάντα, μέχρι τη κατάλληλη στιγμή.  Λες και αποκαλύπτεις απλά αυτά που χρειάζεται ώστε να βγάλεις μια πρόχειρη, αλλά αληθοφανή απάντηση.»
«Το ίδιο λέμε, αλλά το προσπερνάω γιατί αρκετά έχω μπερδευτεί… Εσύ, αυτό που θες τώρα, είναι εμείς να ξεσκεπάσουμε  την αλήθεια και αυτούς που παίζουν ακόμα με τις ζωές μας, όπως λες. Με ποιον ακριβώς τρόπο;»
«Πάντα σε μια υπόθεση, υπάρχει ένα κίνητρο... Αυτό είναι που πρέπει βρούμε!»
«Το έχουμε ήδη βρει! Αυτοί έκαναν πειράματα για να ανακαλύψουν...»
«Μια θεραπεία σε μια συγκεκριμένη ασθένεια και μπλα μπλα... Ανοησίες, Τζάκσον! Όλα αυτά είναι μια επιφανειακή αλήθεια. Ένα μικρό κομμάτι της! Πρέπει να ψάξουμε πιο βαθιά, πρέπει να δούμε αυτό το μυστήριο από την αρχή ».
«Πώς τα σκέφτεσαι όλα αυτά;»
«Στην εγκληματολογία, όπως μάθαμε μελετούν το έγκλημα και την εγκληματικότητα. Τους πρωταγωνιστές του εγκλήματος, δηλαδή τον εγκληματία και το θύμα. Αυτό πρέπει να κάνουμε κι εμείς! Αλλά σωστά αυτή τη φορά...»
«Ναι, μόνο που τα θύματα είμαστε εμείς! Το θυμάσαι αυτό, έτσι;»
«Πολύ καλά! Και εδώ ακριβώς είναι που θέλω να καταλήξω. Στην αρχή του μυστηρίου...»
Ο Τζάκσον, πήρε μια βαθιά ανάσα  και είπε «Ωραία, λοιπόν. Αρχίζουμε πάλι από το μηδέν!»
«Έτσι πρέπει.» αποκρίθηκα και τον κοίταξα αποφασισμένος.
«Αυτό το σπίτι, θα είναι και πάλι η αφετηρία μας.» είπε και συνέχισε να το κοιτάζει. «Και τώρα που το ανέφερες εσύ, δεδομένου ότι μας έκανες την απρόσμενη τιμή  να επιστρέψεις μετά από έναν ολόκληρο χρόνο, πού θα μένεις; Γιατί, όπως βλέπεις, κανείς μας δεν μένει πια εδώ...»
«Γιατί δεν μένετε πια εδώ;» άλλαξα κουβέντα. «Πρέπει να μου λύσεις αυτή την απορία».
«Θα το κάνω, όταν κι εσύ λύσεις τη δική μου!»
«Ε, όλο και κάπου θα μένω κι εγώ».
«Η απάντηση σου με σκοτώνει,  φίλε μου!»
«Έχει κάποια σημασία;» Τον κοίταξα έντονα και προχώρησα αφήνοντας τον πίσω μου...
«Λοιπόν, ξέρεις τι καταλαβαίνω;» αποκρίθηκε και ο τόνος της φωνής του ανάγκασε τα βήματα μου να  σταματήσουν. «Μιλάς για επιφανειακές αλήθειες… Κι εσύ αυτό κάνεις! Αναφέρεις μόνο ότι σε συμφέρει! Πάντα κάτι κρύβεις, Ντέρεκ. Πρόσεξε...  Αυτό, μπορεί να είναι η καταστροφή σου!»
Δεν του απάντησα. Παρέμεινα με την πλάτη γυρισμένη προς εκείνον, ανοιγόκλεισα τα μάτια και αποχώρησα μέσα στη σιωπή. Καθώς περπατούσα, τα βήματα μου γίνονταν όλο και πιο βαριά. Τα λόγια του Τζάκσον είχαν καρφωθεί στο μυαλό μου.  Βούλιαζα στις σκέψεις. Είχε δίκιο! Αποκαλύπτω συνεχώς μόνο αυτά που θέλω. Μια μικρή, επιφανειακή αλήθεια. Κι αυτό, γιατί; Γιατί η αλήθεια με τρομάζει... Τα ερωτήματα πληθαίνουν, κι εγώ προσπαθώ να μη βουλιάξω!
  Πήρα μια βαθιά ανάσα και κοίταξα τα αστέρια στον ουρανό. Το κρύο αεράκι πάγωσε το κορμί μου, μα όχι τη ψυχή μου. Η ψυχή μου ήταν ήδη παγωμένη από τις σκέψεις και το φόβο που δεν έλεγε να με αφήσει. Τα μυστικά πληγώνουν περισσότερο από την αλήθεια, όμως δυστυχώς δεν έχουμε πάντα το θάρρος να την αποκαλύψουμε.   Και αυτοί οι καταραμένοι φόβοι μας περιζώνουν…  Μα, οι φόβοι, στην ουσία αποτελούν δικό μας δημιούργημα. Κι έχουν όση σημασία τους δίνουμε εμείς. Έτσι, τρέφονται από εμάς. Τρέφονται μεγαλώνοντας ολοένα και περισσότερο μέσα στο μυαλό μας μαζί με τις σκέψεις μας. Αν όμως κάτι τρέφεται από εμάς, δεν πρέπει να το αφήσουμε να χορτάσει.  Πρέπει να απαλλαγούμε από αυτό, όσο πιο σύντομα μπορούμε. «Όλο αυτό το παιχνίδι, πρέπει  να λάβει ένα τέλος...» ψιθύρισα στον εαυτό μου και προχώρησα. 
             Πλησίασα τη πόρτα της πολυκατοικίας και  μπήκα μέσα. Προχώρησα προς το διαμέρισμα μου, ακούμπησα το κρύο χερούλι και με τα κλειδιά άνοιξα.  Με περίμενε στο σκοτάδι... Στεκόταν κοντά στο παράθυρο, κοιτώντας απέξω. Το φως του φεγγαριού χρωμάτισε τη σκιά του. Δεν τόλμησε να με πλησιάσει. Με τα χέρια σταυρωμένα πίσω στη πλάτη, δε μου έριξε ούτε μια ματιά. Μόνο κοιτούσε έξω από το παράθυρο...
« Όλα θα γίνουν όπως τα σχεδιάσαμε.» είπα με σοβαρό ύφος.
«Ωραία.» απάντησε με βαριά φωνή και αποχώρησε με κατεύθυνση προς το διπλανό διάδρομο.
Αναστέναξα και πλησίασα κοιτώντας το φεγγάρι, που ήταν τόσο φωτεινό. Τότε σκέφτηκα πως, για να ξεκινήσεις από την αρχή, πρέπει  το πρώτο σου βήμα να ξεκινήσει από το μηδέν.  Και το μηδέν είναι ένας αριθμός. Ο αριθμός της αφετηρίας!
Καμιά φορά τα παιχνίδια γίνονται πολύ επικίνδυνα, κυρίως όταν αλλάζεις στρατόπεδο... Αυτή είναι τακτική μου. Ήρθε η ώρα να αντιστραφούν οι ρόλοι.  Αν είσαι αρκετά έτοιμος να ρισκάρεις για την αλήθεια, ίσως αυτή  η αλλαγή να σε καθορίσει νικητή! 

Chara Christ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου