Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

18 Φεβ 2017

0 Τιμωρημένος και από τους Δύο Κόσμους (Κεφάλαιο 11) Σχέδιο Διάσωσης


Όλοι τους είχαν ακούσει για το Ορυχεία των Σκελετών, αλλά πότε μέχρι τώρα δε χρειάστηκε να τα επισκεφτούν. Ακόμα και το δαιμόνιο, δεν έχει εμφανιστεί σε αυτό το μέρος.

      Τα Ορυχεία των Σκελετών, είναι ολοζώντανα νεκροταφεία. Σκελετοί σκαλίζουν το εσωτερικό της γης, δίχως καμία ουσία. Αυτή την εργασία τους έχει αναθέσει ο Αφέντης τους. Διότι όταν η ψυχή σου, καταδικάζεται στην κόλαση, δε γνωρίζει πουέ τι θα πει: «Αναπαύομαι εν ειρήνη». Μία περισσότερο κατανοητή εξήγηση:
      Οι συγκεκριμένοι σκελετοί, που αυτή τη στιγμή οι ήρωες της ιστορίας τους παρακολουθούν να μεταφέρουν μεγάλες πέτρες, είχαν κάποτε σάρκα – αίμα και οστά. Άνθρωποι δηλαδή, με όχι και τόσο καλή βούληση. Εγκληματίες κάθε λογής, βιαστές, ληστές, δολοφόνοι, κακοποιοί…Το τέλος της ζωής τους ήρθε με διαφόρους τρόπους είτε αυτοκτονία ή βαθιά γεράματα, είτε δολοφονία…Όλοι τους καταδικάστηκαν σε αιώνια τιμωρία.
      Οι ήρωες της ιστορίας, έμεναν κρυμμένοι πίσω από κάτι βράχια, παρακολουθώντας τη σκληρή εργασία των Σκελετών.
      «Δεν καταλαβαίνω γιατί τον έφεραν εδώ». Μίλησε η Φρειδερίκη.
«Για θυσία» της απάντησε η μετρίου αναστήματος γυναίκα.
«Θυσία;» ρώτησε, ο Φτερωτός.
«Κάνοντας θυσία στον Αφέντη τους ελπίζουν πως, θα ελαττωθεί η τιμωρία τους» απάντησε η μετρίου αναστήματος γυναίκα.
«Πώς θα ελαττωθεί καλέ, αφού είναι τιμωρημένοι για πάντα» είπε η Φρειδερίκη.
      «Με τη θυσία το για πάντα, θα γίνει μερικά χρόνια» της απάντησε η μετρίου αναστήματος γυναίκα, με λίγο νεύρο στη φωνή.
«Στα αλήθεια θα το πετύχουν;» ρώτησε με ενθουσιασμό ο Φτερωτός.
«Αν τους αφήσουμε να το κάνουν θα μάθουμε» του απάντησε η μετρίου αναστήματος γυναίκα. «Είσαι στα αλήθεια τόσο περίεργος;» τον ρώτησε κοιτάζοντας τον πονηρά.
      «Λέω καλύτερα να φτιάξουμε σχέδιο…» το λόγο πήρε η Φρειδερίκη, πριν καν ο Φτερωτός σκεφτεί την απάντηση για στην ερώτηση που του δόθηκε.
«Τι σχέδιο;» ρώτησε αφηρημένα τη Φρειδερίκη.
«Κεντήματος» του απάντησε στα γρήγορα η Φρειδερίκη. «Συγκεντρώσου λίγο» του είπε πιέζοντας με το δείκτη της, το σημείο του κροτάφου στο μέτωπο του. «Πώς θα τους εξουδετερώσουμε;» ρώτησε απευθυνόμενη στη μετρίου αναστήματος γυναίκα.
«Ηρέμησε μικρή» της είπε εκείνη, προκαλώντας μία μικρή έκρηξη σύγχυσης στο βλέμμα της Φρειδερίκης. «Οι ψυχές εδώ δεν αναπαύονται» είπε κοιτάζοντας και τους δύο στα μάτια.
      «Το δαιμόνιο πού είναι;» αναρωτήθηκε φωναχτά ο Φτερωτός, ρίχνοντας μια μικρή ματιά γύρω του.
      «Σου έλειψα ξεσκονόπανο;»
ο Φτερωτός τινάχτηκε ελαφρώς προς τα πίσω, βάζοντας το ένα του χέρι πάνω στο σημείο της καρδιάς. «Ανάθεμα ‘σε καρδιακό θα με κάνεις» ύψωσε το βλέμμα προς τα πάνω, κούνησε τη μύτη του πέρα δώθε ανταποκρινόμενος στο πείραγμα που του έκανε το δαιμόνιο.
      Το δαιμόνιο στεκόταν ακριβώς πάνω από το κεφάλι του Φτερωτού και με την άκρη της ουράς του γαργαλούσε τη μύτη του Φτερωτού.
      «Δαιμόνιο της συμφοράς, βοήθα!» τον πρόσταξε η Φρειδερίκη.
«Καλά το ξεκίνησες, στο τέλος όμως το χάλασες» της απάντησε εκείνο τραγουδιστά.
      «Σκασμός!» φώναξε η μετρίου αναστήματος γυναίκα.
«Είσαι τρελή!» η Φρειδερίκη όρμησε πάνω της, βουλώνοντας με το ένα της χέρι το στόμα της. «Θα μας ακούσουν» της είπε χαμηλόφωνα.
«Είναι σκελετοί» είπε ο Φτερωτός. «Δεν έχουν αυτιά».
«Είναι κουφάλογα» συμπλήρωσε τραγουδώντας το δαιμόνιο. «Κούφια άλογα. Δεν έχουν εγκέφαλο. Δεν έχουν αυτιά» συνέχισε να τραγουδά.
      «Αρά ούτε να μας δουν μπορούν» συμπέρανε η Φρειδερίκη, με μία λάμψη στο βλέμμα.
«Λάθος» της είπαν και οι τρεις μαζί και αμέσως κοίταξαν ο ένας τον άλλον έκπληκτοι.
      «Έχουν διαίσθηση» ξεκίνησε να της εξηγεί η μετρίου αναστήματος γυναίκα. «Η αλήθεια είναι πως δεν έχουν κανένα ζωτικό όργανο, είναι πιο νεκροί και από τους νεκρούς, όμως οι κλωστές τους είναι ακόμα πλεγμένες. Ο Δαίμονας τους κρατάει ζωντανούς υπηρέτες. Έχουν διαίσθηση και βούληση, για όποιον επιχειρήσει να εισχωρήσει στα Ορυχεία τους ή καλύτερα για όποιον επιθυμεί να κάνει κακό στον Αφέντη τους» ολοκληρώνοντας το λόγο της, παρατήρησε τη Φρειδερίκη με το Φτερωτό να κοιτάζονται, σηκώνοντας τους ώμους τους ανήξεροι, διατηρώντας ίδιο ρυθμό. «Πρέπει να πεθάνουμε» τους ανακοίνωσε απότομα.
      «Τι;!» αναφώνησαν και οι δύο με μία φωνή.
«Κάποιος θα εξαφανιστεί, θα εκλείψει από τη γη!» τραγούδησε το δαιμόνιο κουνώντας την ουρά του πέρα δώθε.
      «Δεν είναι τόσο τραγικό όσο ακούγεται» προσπάθησε να τους καθησυχάσει.
«Καταρχήν εγώ δεβ μπορώ να πεθάνω. Μου τον έχουν απαγορεύσει» τη διέκοψε ο Φτερωτός.
«Σωστό και αυτό» είπε η Φρειδερίκη.
      «Είσαι σύνθετος, μίσος άγγελος – μισός άνθρωπος» άρχισε να λέει η μετρίου αναστήματος γυναίκα.
«Δύο σε ένα νοικοκυρεμένα» πετάχτηκε το δαιμόνιο, διακόπτοντας τη ροή του λόγο της.
      Η μετρίου αναστήματος γυναίκα, με μια βαθιά ανάσα την έβγαλε προς τα έξω. Αισθανόμενη περισσότερο ήρεμη, μίλησε πάλι. «Ως άγγελος η δύναμη σου είναι εξασθενημένη, σταδιακά εξαφανίζεσαι. Ως άνθρωπος όμως, η δύναμη σου είναι ισχυρή σα μικρή παιδιού» έστρεψε το βλέμμα της και προς το μέρος της Φρειδερίκης. «Αυτό που θα γίνει είναι απλό και καθόλου επίμονο. Θα αφαιρέσω τις ψυχές σας, θα θάψω τα σώματα σας και όταν τελειώσετε την αποστολή διάσωσης του φίλου σας, θα επιστρέψετε κατευθείαν πίσω στο κόσμο σας. Στη πραγματική σας διάσταση».
      «Γιατί χρησιμοποίησες δεύτερο πληθυντικό;» τη ρώτησε η Φρειδερίκη, κοιτάζοντας την ύπουλα.
«Γιατί κάποιος πρέπει να θάψει τα άψυχα σώματα σας και να τα φυλάει σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά» της απάντησε με γρήγορο ρυθμό η μετρίου αναστήματος γυναίκα.
      «Τον Έκτορα πώς θα τον βγάλουμε έξω;» ρώτησε ο Φτερωτός.
«Θα ρουφήξεις την ψυχή του» του απάντησε η μετρίου αναστήματος γυναίκα, προχωρώντας κατά πάνω του.
      Ο Φτερωτός ξεροκατάπιε. «Τι θες να πεις;» τη ρώτησε, λιγάκι έντρομος.
«Αυτό που άκουσες. Θα κουβαλήσεις την ψυχή του Έκτορα μέσα σου, μέχρι να επιστρέψει ξανά στο σώμα του» του απάντησε ολοκληρωμένα η μετρίου αναστήματος γυναίκα.
«Και αν αυτό δε γίνει πότε;» ρώτησε η Φρειδερίκη. «Αν δηλαδή δε θα τα καταφέρουμε…».
      «Τότε θα πεθάνετε όλοι σας». Της απάντησε με χρώμα στη φωνή.
«Πάλι δεύτερο πληθυντικό» πετάχτηκε το δαιμόνιο. «Αχ, βάσανα που έχει η ζωή» η ουρά του μαστίγωνε κάθε τόσο την επιφάνεια του εδάφους, όσο διαλογιζόταν αιωρούμενος λίγα εκατοστά πάνω από το έδαφος.
      «Και εσύ πού το ξέρεις, έχεις ζήσει πότε;!» τον ρώτησε με ένταση στη φωνή, η Φρειδερίκη. «Αν πεθάνουμε, θα πεθάνεις και εσύ» απευθύνθηκε στη μετρίου αναστήματος γυναίκα, με απαλότητα στη φωνή και χαράσσοντας στο τέλος ένα μικρό χαμόγελο στα χείλη της.
      «Μικρή μου, δεν είναι απλή υπόθεση ο θάνατος μου» της απάντησε εκείνη γελώντας.
«Κακό σκυλί ψόφο δεν έχει» πετάχτηκε το δαιμόνιο.
      «Ας είναι» είπε μετά ο Φτερωτός, με τα μάτια του να κοιτάζουν κάπου αόριστα. «Πώς θα το κάνω;» απευθύνθηκε στη μετρίου αναστήματος γυναίκα.
«Θα τον φιλήσεις» του απάντησε εκείνη αμέσως.
      «Gay pride» είπε αμέσως το δαιμόνιο.
«Θα σταματήσεις;!» του φώναξε ο Φτερωτός. «Μιλάμε σοβαρά!» το δαιμόνιο τινάχτηκε, όπως μία τρομαγμένη γάτα. «Ανατρίχιασα» είπε, προσποιούμενος πως τρέμει από τον φόβο του.
      «Με γλώσσα;» ρώτησε ο Φτερωτός με δυσκολία, κοιτάζοντας την με ένα βλέμμα γεμάτο αθωότητα.
«Δεν μπορώ να το κάνω εγώ;» τη διέκοψε η Φρειδερίκη, πριν προλάβει να δώσει την απάντηση της στον Φτερωτό.
      «Όχι» απάντησε κατευθείαν η γυναίκα στη Φρειδερίκη. «Ο Φτερωτός έχει περισσότερο ψυχικό χώρο από εσένα».
«Με λες μικρόψυχη;!» τη ρώτησε θιγμένα η Φρειδερίκη.
      Η μετρίου αναστήματος γυναίκα έμεινε για μερικά δευτερόλεπτα σιωπηλή, δεν είχε καμία όρεξη για λογομαχία. «Η ψυχή σου έχει το χώρο που της αρμόζει» της απάντησε με σταθερή φωνή.
      «Μάλλον εννοεί ότι εγώ έχω περισσότερο χώρο, επειδή είμαι και άγγελος πέρα από άνθρωπος» είπε ο Φτερωτός στη Φρειδερίκη, για να την κάνει να καταλάβει καλύτερα αυτό που εννοούσε η μετρίου αναστήματος γυναίκα.
      «Και δε σου φαίνεται ρε τενεκέ» είπε το δαιμόνιο.
      «Δεν απάντησες, στην ερώτηση μου» μίλησε στη μετρίου αναστήματος γυναίκα, ανοίγοντας το βλέμμα του.
«Θα του ανοίξεις το στόμα και θα ρουφήξεις την ψύχη του» του απάντησε η γυναίκα, σε γρήγορο ρυθμό.
«Ε πες το έτσι» της είπε εκείνος ανακουφισμένος.
      «Γιατί δε μένει το δαιμόνιο, να φυλάει τα πτώματα μας όσο εμείς θα σπάμε κόκαλα;» ρώτησε η Φρειδερίκη, δείχνοντας το δαιμόνιο που συνέχιζε να κάνει διαλογισμό.
      «Πρώτον μπορεί να κάψει τα σώματα σας και να σας παγιδέψει για πάντα εδώ και δεύτερον με το ξόρκι δεσίματος που του έκανες, είναι αναγκασμένος να σε ακολουθεί» της απάντησε η γυναίκα, χωρίς καμία παύση στο λόγο της.
     
      Η Φρειδερίκη στάθηκε πλάι στο Φτερωτό, με ίσια πλάτη και τεντωμένα γόνατα. Προτίμησε να έχει κλειστά τα μάτια της, αναμένοντας το σώμα της να αδειάσει με την απελευθέρωση της ψυχής της.
      Ο Φτερωτός λύγησε τον αυχένα του προς τα πάνω, καταλαβαίνοντας για πρώτη φορά το πόσο μικροσκοπικός ήταν δίπλα στη Φρειδερίκη. Λίγο πιο πάνω από τη μέση της, έφτανε η κορφή του κεφαλιού του. Διακριτικά υποχώρησε προς τα πλαγιά με μικρά βήματα, για να μη γίνεται εύκολα αντιληπτή η διαφορά ύψους.
      Η μετρίου αναστήματος γυναίκα, αφαίρεσε πρώτα τηβ ψυχή του Φτερωτού. Βάζοντας το χέρι της στη μέση του θώρακα, πίεσε προς τα μέσα τα δάχτυλα της ανοίγοντας μία τρύπα. Μέσα από αυτή τη τρύπα ένα δυνατό κρυστάλλινο φως ξεπρόβαλε και με δύναμη απλώθηκε προς τα έξω.
      Η ψυχή του Φτερωτού ήταν πολύ δυνατή, το καταλάβαινε και ο ίδιος. Η μορφή του παρέμενε ίδια, μόνο που δεν είχε φτερά. Το σώμα του έπεσε λιπόθυμο στο έδαφος. Τότε εκείνος κατάλαβε πως χωρίς την ανθρώπινη ψύχη, θα είχε κιόλας εξαφανιστεί.
      Η ψυχή της Φρειδερίκης δεν έλαμπε πολύ, είχε ένα σκούρο φως που την έκανε να μοιάζει με Σκιά.
      «Όταν σκοτώνεις βρωμίζεις την ψυχή σου» είπε η μετρίου αναστήματος γυναίκα, σέρνοντας και δύο σώματα από τα μαλλιά.
      «Ε τα μαλλιά μου!» παραπονέθηκε ο Φτερωτός.

      Η μετρίου αναστήματος γυναίκα συνέχισε να βηματίζει, δίχως να του δώσει καμία σημασία.



Constantine Red Moon

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου