Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

20 Φεβ 2017

0 Η Τελετή 2: Έξω από τα τείχη (Κεφάλαιο 2/Μέρος 2)


           Αν μπορούσα να ουρλιάξω με όλη μου τη δύναμη και να μη με ακούσει κανείς, τότε θα ούρλιαζα για το υπόλοιπο της ημέρας. Από πότε ξεκίνησε να τρέφει τέτοια αισθήματα για εμένα; Τον αγαπάω τον Βίκτωρ. Μετά την Κάσια ήταν ο μόνος που μου στάθηκε. Φυσικά τώρα έχω τον Ντάνιελ αλλά και πάλι. Ο Βίκτωρ είναι κολλημένος σε ένα άλλο μέρος της ζωής μου. Δεν μπορώ έτσι απλά να τον ξεγράψω...
Με αυτά και με αυτά θα αργήσω. Κάνω ένα γρήγορο ντους για δεύτερη φορά σήμερα και βάζω ένα μακρύ μαύρο φόρεμα με δαντελωτή πλάτη. Πηγαίνω προς τη βασιλική αίθουσα και λίγο πιο έξω βλέπω τον Ντάνιελ.
«Άργησες» μου λέει και με φιλάει. «Ερχόμουν να σε βρω». Του χαμογελάω όσο μπορώ και μπαίνουμε μέσα στην αίθουσα.
Μέσα είναι ο Μιγκέλ σε ένα καροτσάκι. Έμαθα ότι τον πυροβόλησαν κάπου στη μέση και ότι θα περάσει αρκετός καιρός μέχρι να θεραπευτεί πλήρως και να περπατήσει. Προσφέρθηκα να τον βοηθήσω αλλά προτίμησε να παλέψει μόνος του. Μου είπαν ότι υπάρχει τεράστιος κίνδυνος μόνιμης αναπηρίας και από τότε κάθε φορά που τον χαιρετάω και δίνουμε τα χέρια μας, βάζω όση θεραπευτική ενέργεια προλαβαίνω. Τα πάει πολύ καλά μέχρι τώρα. Δίπλα του κάθεται ο Ντάνιελ. Μετά οι εκπαιδευτές και δεξιά μου η Κάσια. Φοράει ένα τέλειο μπλε φόρεμα που κάνει τα μάτια της εκπληκτικά λαμπερά.
«Ας αρχίσουμε λοιπόν» λέω ενώ σηκώνω ψηλά τα χέρια μου. Όλοι σηκώνονται, μου κάνουν υπόκλιση και ανακάθονται. Ο Μιγκέλ μου χαρίζει μια γοητευτική υπόκλιση με το κεφάλι και ένα χαμόγελο. «Λοιπόν. Πρώτα από όλα σας συστήνω το καινούριο μέλος του συμβουλίου μας και δεξί μου χέρι, Ντάνιελ Μπόροβιτς. Χειριστής και των τεσσάρων στοιχείων. Πιστεύω ότι, αν του δώσουμε καλή δουλειά, θα μας λύσει τα χέρια». Ο Ντάνιελ κάνει για ακόμα μια φορά υπόκλιση και οι υπόλοιποι του νεύουν από τη θέση τους. «Τι σας προβληματίζει, Μιγκέλ;» λέω στον στρατηγό, καθώς τον βλέπω σκεπτικό.
«Είναι πολύ νέος. Και δεν είμαι τόσο σίγουρος, αν πρέπει να αναλάβει τα γραφειοκρατικά» λέει με επιφύλαξη.
«Για αυτό στην αρχή θα τον βοηθήσω εγώ και μετά αν δεν κάνει σωστή δουλειά απλώς θα αντικατασταθεί. Διαφωνεί κανείς;» του απαντάω σίγουρη για τα λεγόμενά μου και κοιτάζω του υπόλοιπους γύρω μου. Καμία απάντηση. «Πολύ καλά λοιπόν. Τώρα ο πραγματικός λόγος της συνάντησης. Όπως γνωρίζετε, έστω και για λίγο χρονικό διάστημα, βρέθηκα στο εχθρικό έδαφος. Μέσα στο κτίριο που με αιχμαλώτισαν κρατάνε, αν όχι χιλιάδες, τότε σίγουρα εκατοντάδες σαν κι εμάς, εκατοντάδες Φάσλ. Τους χρησιμοποιούν ως πειραματόζωα. Πρέπει να τους ελευθερώσουμε. Και παρακαλώ μην απαντήσετε γρήγορα. Σκεφτείτε ότι αν δεν το σταματήσουμε τώρα, τότε μπορεί μια μέρα να βρεθούμε κι εμείς σε αυτή τη θέση» τους λέω σχεδόν ικετευτικά και ψίθυροι εξαπλώνονται στην αίθουσα. Οι ψίθυροι σταματάνε απότομα και ο Σαντιάγκο παίρνει τον λόγο.
«Τι σκέφτεστε, δηλαδή, να κάνουμε;» μου λέει με επιφύλαξη. Ένα τεράστιο χαμόγελο έρχεται στα χείλη μου, αλλά φεύγει αμέσως και παίρνω το επαγγελματικό σκληρό μου ύφος.
«Μπορούμε να φτιάξουμε όπλα και αμάξια. Όπως έχουν και αυτοί. Υπάρχει ένα αμάξι κοντά στις κεντρικές πύλες και είναι πολύ καλύτερο από αυτά που έχουμε. Και όπλα έμαθα ότι κυκλοφορούν, μετά την μάχη, παντού. Μπορούμε να αντιγράψουμε τα μοντέλα και έτσι με την καινούρια τεχνολογία έχουμε περισσότερες πιθανότητες να πάρουμε αυτό που ζητάμε, όχι μόνο τώρα, αλλά και για αιώνες» λέω και δύσπιστα βλέμματα με κοιτάνε περίεργα. Η αλήθεια είναι ότι στο μυαλό μου ακουγόταν καλύτερο.
«Και να κάνουμε κάτι τέτοιο, δεν έχουμε υλικά. Έχουμε ένα περιορισμένο έδαφος που δεν μπορεί να αναπαράγει όλα αυτά που χρειαζόμαστε». Αυτό δεν το είχα σκεφτεί. Έχει ένα τεράστιο δίκιο. Και όλο το μέταλλο του βασιλείου να λιώναμε δε θα ήταν αρκετό.
«Γιατί τότε απλώς δεν αγοράζουμε από αυτούς;» πετάγεται η Κάσια. Απότομα την κοιτάζουμε όλοι προβληματισμένοι. «Καλά, δεν ξαναμιλάω» λέει εκείνη νομίζοντας ότι την επικρίνουμε. Αυτή η κοπέλα πάντα πετάει τα πιο άκυρα και πάντα είναι ότι πιο έξυπνο έχω ακούσει.
«Όχι! Είσαι θεά! Αυτό είναι!» λέω φωναχτά τις σκέψεις μου και τώρα όλα τα μάτια είναι καρφωμένα πάνω μου.
«Τι εννοείς;» μου λέει ο Ντάνιελ.
«Θα φτιάξουμε ομάδες».
«Πάλι;» με διακόπτει ο Ντάνιελ.
«Ναι, πάλι!» λέω και τον κοιτάω νευριασμένα. Οκ, είναι το αγόρι μου, αλλά αυτά τα υφάκια στο συμβούλιο δεν έχουν λόγο. «Θα κάνουμε ομάδες και θα βγούμε έξω από τα τείχη. Θα ψάξουμε για ό,τι τεχνολογία έχουν και μπορεί να μας φανεί χρήσιμη και θα την αγοράσουμε. Από όπλα και αυτοκίνητα μέχρι υπολογιστές και τηλέφωνα». Τώρα η αίθουσα έχει γεμίσει όχι με ψίθυρους αλλά φωνές. «Παρακαλώ! Ήρεμα! Σκεφτείτε το και περιμένω απάντηση». Σιγά-σιγά όλοι αναλογίζονται μόνοι τους κάνοντας την αίθουσα μουντή. «Λοιπόν, Κάσια;»
«Υπέρ» λέει εκείνη απευθείας.
«Ντάνιελ;»
«Κατά!» φωνάζει θυμωμένος. Τον αγριοκοιτάζω και συνεχίζω με τους άλλους, σημειώνοντας ένα κατά και έξι υπέρ.
«Έχει να προσθέσει κανείς άλλος κάτι;» λέω προσπαθώντας να μην κοιτάξω τον Ντάνιελ.
«Πότε ξεκινάμε και ποιες θα είναι οι ομάδες;» ρωτάει ο Μιγκέλ.
«Αύριο θα ενημερώσουμε τους πάντες και θα χωριστούμε ανάλογα με πόσους εθελοντές θα έχουμε. Δεν παίζει ρόλο εδώ, πόσα στοιχεία ξέρεις να χειρίζεσαι» λέω και το βλέμμα μου πέφτει στον Ντάνιελ, που είναι σκεπτικός.
«Πες το» του λέω και αυτός με κοιτάζει.
«Δεν μπορείτε να έρθετε εσείς όμως, Μεγαλειότατη» λέει σοβαρός.
«Τι; Γιατί;»
«Κύριε Μπόροβιτς, η βασίλισσα Τατιάνα είναι τα πάντα. Το όπλο και η κάλυψή μας. Δε θα τα καταφέρουμε χωρίς αυτή» λέει ο Μιγκέλ και προς το παρόν έχω ηρεμήσει κάπως.
«Η βασίλισσα Τατιάνα όπως είπατε είναι τα πάντα. Άρα αν πάθει κάτι, τότε είμαστε χαμένοι. Εκτός αυτού, όλοι ξέρουμε ότι δεν έχει μάθει ακόμα να ελέγχει την δύναμή της και σε κατάσταση αδυναμίας μπορεί να μας αποκαλύψει».
Τι ήθελα και τον έβαλα εδώ μέσα; Πράγματι είναι πολύ έξυπνος. Ξέρει πού πρέπει να πατήσει και δυστυχώς για εμένα έχει δίκιο.
«Θα μάθω» λέω απότομα. «Αύριο κιόλας θα ξεκινήσω προσωπική εκπαίδευση. Δεν επιτρέπω να γίνει κάτι τέτοιο χωρίς εμένα». Μπορεί να φαίνεται εγωιστικό, αλλά δε γίνεται να με κλειδώσουν εδώ μέσα! «Λοιπόν, είστε υπέρ ή κατά;»
Τέσσερις υπέρ και τρεις κατά. Πάλι καλά.
«Αύριο θα βγάλετε συλλαλητήριο για την κατάσταση και για τους εθελοντές. Αυτή είναι δική σου δουλειά. Τέλος συμβουλίου» λέω και σηκώνομαι όρθια. Όλοι υποκλίνονται και όταν βγαίνω από την αίθουσα, αρχίζουν να φεύγουν και οι υπόλοιποι. Ο Ντάνιελ με προλαβαίνει και έρχεται στο πλευρό μου.
«Πώς μπόρεσες να το κάνεις αυτό;» λέω οργισμένη μέσα από τα δόντια μου.
«Να σε προστατέψω θέλω. Άλλωστε έχασα. Πήρες αυτό που ήθελες» μου λέει απαλά και σταματάω απότομα.
«Ελπίζω να έχεις πολλή δουλειά σήμερα, γιατί στο δωμάτιο δεν πρόκειται να έρθεις».
«Τι είναι πάλι αυτό;» μου λέει και βάζει τα γέλια.
«Αν δε θες να βρεθείς με καμία τρύπα στη μέση σου, εσύ και όχι στο στρώμα, τότε μη με πλησιάσεις ενώ έχω νεύρα» λέω και φεύγω σχεδόν τρέχοντας. Νιώθω λες και θα εκραγώ. Μπαίνω και κλειδώνομαι μέσα στο δωμάτιό μου. Ωραία! Και τώρα πώς θα εξασκηθώ; Μόνο πάνω σε κατάσταση θυμού και πανικού κάνω ότι κάνω, σκέφτομαι απηυδισμένη.
 Η Ανελίζ. Άργησα. Πρέπει να δω την Ανελίζ.

Voula Gk.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου