Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

5 Φεβ 2017

0 The Last Shadow (Game of shadows II) - (Κεφάλαιο 3) "Το πεπρωμένο"

Έρρικα

Τα βήματα μου γίνονταν όλοενα και πιο βιαστικά, ενώ η Κίμ προσπαθούσε να με προλάβει λαχανιασμένη.
  Ο χρόνος περνά τόσο γρήγορα και βιαστικά, που δεν ξέρεις ποτέ τι σε περιμένει. Το παρελθόν οφείλει να μένει στο παρελθόν. Αν κολλήσεις εκεί, θα χάσεις το παρόν κι έτσι το μέλλον θα σε προσπεράσει. Τι γίνεται όμως όταν το παρελθόν σε κυνηγά;
Πρέπει επιτέλους να δοθεί ένα τέλος... Η επιστροφή του με είχε αιφνιδιάσει. Ή μήπως όχι; Υπάρχουν πολλά κενά που πρέπει να καλυφθούν, κι αυτός είναι ο μόνος που μπορεί να δώσει εξηγήσεις. Κι ενώ εγώ είχα χαθεί στις σκέψεις μου, η φωνή  της Κίμ με αφύπνισε.  
«Περίμενε!» είπε λαχανιασμένη και σταμάτησε να πάρει μια ανάσα.  

«Συγνώμη... Δεν κατάλαβα ότι προχωρούσα τόσο γρήγορα».
«Δεν πειράζει, αλλά…» έκανε μια μικρή παύση.  
«Αλλά, τι;»
«Είσαι σίγουρη γι’ αυτό; Γιατί εγώ, για να είμαι ειλικρινής, δεν πιστεύω και πολύ σ’ αυτά...»
«Κίμπερλι, αν δεν θέλεις να έρθείς μαζί μου, είναι εντάξει...»
«Δεν είπα αυτό! Άλλωστε, εγώ επέμεινα να σε ακολουθήσω. Δεν με ανάγκασες. Αλλά να, εγώ...»
«Κιμ, σέβομαι τις απόψεις σου, αλλά σεβάσου κι εσύ τις δικές μου!» Είπα και συνέχισα κοιτάζοντας την με αισιοδοξία. «Έχω έρθει ξανά εδώ και, την τελευταία φορά, αυτή η γριά μου είχε πει για μια απρόσμενη επιστροφή που θα φέρει τα πάνω κάτω».
«Αχ, όπως νομίζεις …»  
«Συνεχίζουμε, λοιπόν;»
«Ναι!»
            Προχωρήσαμε για αρκετή ώρα, μέχρι που φτάσαμε αρκετά βαθιά στο δάσος.  Πλησιάσαμε το ξύλινο, παλιό, μικρό σπίτι. Ανέβηκα το πρώτο σκαλοπάτι, ενώ η Κιμ έμεινε πιο πίσω και με κοιτούσε περίεργα.
«Θα έρθεις;»
«Συγγνώμη, για να καταλάβω... Εσύ εδώ έχεις ξανάρθει;»
«Ναι!»
«Ολομόναχη;»
Αναστέναξα  και της απάντησα. «Ναι!»
«Μόνη σου;»
«Όχι, παρέα με τον κλώνο μου! Μόνη μου ήρθα και μη με ξαναρωτήσεις γιατί και πώς… Πάμε τώρα!»
«Έρρικα, γιατί δεν ρωτάς τον ίδιο; Δηλαδή αυτή θα σου δώσει περισσότερες απαντήσεις απ’ ότι εκείνος;»
«Για τον Ντέρεκ μιλάμε! Ποτέ δεν δίνει όλες τις απαντήσεις στα ερωτήματα μας...»
«Ίσως αυτό να έχει αλλάξει, όπως κι εμείς».
«Δεν το νομίζω! Ο Ντέρεκ, για να έρθει πίσω, κάτι γνωρίζει. Και αμφιβάλλω αν θα είναι κάτι καλό...»
«Γιατί, δηλαδή, να μην επέστρεψε για άλλους λόγους;»
«Όπως;» την ρώτησα με πνεύμα, κοιτάζοντας την έντονα.
«Για σένα...»
«Κίμπερλι,  στο ξαναλέω! Ο Ντέρεκ ήρθε πίσω γιατί κάτι έχει μάθει. Αυτό, δε μου το βγάζεις από το μυαλό!» αποκρίθηκα θυμωμένη. «Εξαφανίζεται έναν ολόκληρο χρόνο μαζί με τον πατέρα μου και, ξαφνικά, κάνει μια απρόσμενη επιστροφή. Αυτό δεν είναι τυχαίο...»
«Εντάξει, με έπεισες! Αλλά και πάλι… Εγώ τις απαντήσεις θα τις έπαιρνα από τον ίδιο, κι όχι από μια γριά που λέει το πεπρωμένο!» ξεστόμισε ειρωνικά.
«Εγώ θα πάω! Αν θες έλα...» απάντησα και προχώρησα.
            Με μεγάλο δισταγμό με ακολούθησε. Εγώ χτύπησα την πόρτα και η γριά μας άνοιξε.
«Περάστε!» μας προσκάλεσε με ευγένεια.
Η Κίμπερλι τρόμαξε λιγάκι από την εμφάνιση της. Φορούσε  ένα γκρι μαντίλι στο κεφάλι, τα μάτια της ήταν έντονα βαμμένα με μαύρη σκιά και τα νύχια της ήταν απεριποίητα και πολύ μακριά.   
«Καθίστε.» είπε απευθυνόμενη σ’ εμάς και πάλι με ευγένεια, δείχνοντας τα  μαξιλάρια στη γωνία, μπροστά ακριβώς από το μικρό τραπεζάκι όπου είχε τοποθετημένη την τράπουλα της.
            Η Κιμ με κοίταξε με έντονο βλέμμα, κι εγώ μ’ ένα νεύμα μου την καθησύχασα.
«Έφερες και τη φίλη σου, όπως βλέπω».
«Ναι, απλώς...»
«Εγώ δε θέλω να μάθω κάτι. Ήρθα για παρέα...» με διέκοψε η Κιμ.
            «Δε χρειάζεται να απολογείσαι. Ξέρω...»
«Τι ξέρει;» μου ψιθύρισε γεμάτη απορία.
«Σς...» αποκρίθηκα και την έσπρωξα στο μπράτσο.
«Δώσε μου το χέρι σου».
Κράτησε το χέρι μου και,  με το αριστερό της χέρι, ακούμπησε την παλάμη μου κλείνοντας για λίγα δευτερόλεπτα τα μάτια της. Έπειτα, ανακάτεψε την τράπουλα και έριξε τα χαρτιά.  Ένα κύμα έντονης σιωπής ακολούθησε, μέχρι τη στιγμή που με κοίταξε τρομαγμένη στα μάτια. 
«Ένα πρόσωπο έκανε την επιστροφή του κι η φουρτούνα μόλις άρχισε!  Αυτό το πρόσωπο γνωρίζει πολλά. Θα φέρει αλήθειες που θα σας συνθλίψουν...  Γνωρίζει καλά τι κάνει κι ετοιμάζει ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι. Το παρελθόν του, πιο σκοτεινό από ποτέ. Πλησιάζει μεγάλη καταιγίδα... Μόνο με αίμα μπορεί να τελειώσει αυτός ο ζοφερός, σαδιστικός κύκλος!»
«Καλά, γιατί μας μιλάς για ένα άτομο που δε ξέρουμε καν ποιος είναι;»  ρώτησε η Κίμ.
«Κι όμως... Η φίλη σου το γνωρίζει πολύ καλά και τρέφει έντονα αισθήματα  γι’ αυτό το πρόσωπο. Αυτός φαίνεται μπερδεμένος. Κάτι φοβάται... Κουβαλά αρκετά μυστικά στις πλάτες του.  Δεν ξέρω τι ακριβώς σε απασχολεί μικρή μου, όμως το τέλος θα είναι οδυνηρό για όλους! Πολλά πρόσωπα, πολλές υποσχέσεις, ψέματα, διπλοπροσωπία.  Όμως για σένα, ένα είναι σίγουρο απ’ ότι βλέπω εδώ. Τη στιγμή που η ζωή θα σου στερήσει ένα σημαντικό πρόσωπο, θα σου χαρίσει ένα άλλο».
Τα τελευταία λόγια της μου προκάλεσαν ανατριχίλα. Η Κιμ κι εγώ κοιταχτήκαμε, έχοντας μείνει κυριολεκτικά άφωνες. Δεν είχαμε λόγια, η φωνή μας είχε παγώσει. Φύγαμε μέσα στην εκκωφαντική σιωπή.
«Λες να… Να συμβεί αυτό που είπε;» ρώτησε με δισταγμό τραυλίζοντας η Κιμ.
«Δεν… Δεν ξέρω τι να απαντήσω τώρα…  Όμως, αν όντως υπάρχει πεπρωμένο κι αυτό έχει προδιαγραφεί από τη μοίρα μας  για να συμβεί, τότε θα γίνει!»


Chara Christ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου