Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

20 Φεβ 2017

0 The Last Shadow (Game of shadows II) - (Κεφάλαιο 4) "Αντιμέτωποι με τον Φόβο"

Ντέρεκ
Προτού προλάβω να κάνω το τελευταίο μου βήμα και να ανοίξω την πόρτα, η φωνή της Ρετζίνα με σταμάτησε.
«Μου χρωστάς!» ξεστόμισε με έντονο τόνο στη φωνή.
«Καλημέρα, λέει ο κόσμος...»
«Ο κόσμος! Εγώ δεν εντάσσομαι στον κόσμο. Κι ας μην πολυλογούμε... Πότε θα μου πεις;»
«Ρετζίνα, δεν έχω ώρα».

«Ντέρεκ! Το ότι είσαι εδώ και έχεις κάπου να μένεις το οφείλεις σ’ εμένα. Μην το ξεχνάς...»
«Ποτέ! Το θυμάμαι, εντάξει;» αποκρίθηκα και πήρα μια ανάσα. «Όλα θα γίνουν στην ώρα τους. Μην ξεχνάς κι εσύ τι σου είπα...»
«Ωραία, πάσο... Πρέπει όμως κάποια στιγμή, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, όλο αυτό να τελειώσει. Πρέπει να μας πεις την αλήθεια. Ό,τι έμαθες… Όσο σκληρή κι αν είναι αυτή η αλήθεια, πρέπει να μας πεις τα πάντα!»
«Το ξέρω…»
«Τόσο πολύ φοβάσαι την αντίδραση όλων μας;» αποκρίθηκε τη στιγμή που χαμήλωνα το βλέμμα.
«Τους φόβους μας, εμείς τους δημιουργούμε …»
«Αυτό, που πάντα απαντάς με γρίφους και με γνωμικά, με εκνευρίζει!»
«Θα το ξεπεράσεις... Πρέπει να φύγω τώρα».
Τα βήματα μου ακολούθησαν το διάδρομο και, καθώς προχωρούσα, όλο και περισσότερο συνειδητοποιούσα το τι είχε συμβεί.  Η ώρα της αποκάλυψης πλησίαζε όλο και περισσότερο.  «Η τελευταία σκιά» μονολόγησα και κάθισα στην έδρα μου.  Όλοι τους περιμένουν μια απάντηση. Ένα όνομα… Όλοι τους περιμένουν από εμένα να αποκαλύψω την αλήθεια. Κι αυτό ακριβώς θα κάνω... Πολύ σύντομα!


Τόμας
Πρόσεξα τη Ρετζίνα που μιλούσε στον Ντέρεκ. Όταν αυτός έφυγε, πέρασα δίπλα της σιωπηλός κοιτάζοντας την με το πιο γοητευτικό μου βλέμμα, με την ελπίδα πως θα μου μιλήσει.
«Καλημέρα, Τόμας!» είπε εκείνη με την γλυκιά φωνή της. Ένιωσα ένα παράξενο συναίσθημα όταν πρόφερε τ’ όνομα μου, όπως και κάθε φορά που μου μιλούσε δηλαδή.
«Καλημέρα!»  της απάντησα χαρίζοντας της ένα ζεστό χαμόγελο.
«Δεν έχεις μιλήσει ακόμα με την Έρρικα, έτσι;»
Η ερώτηση της, σαν δίκοπο μαχαίρι, με μοίρασε στα δύο.
«Όχι... Και καλύτερα να μην μιλήσουμε γι’ αυτό.» απάντησα και το χαμόγελο μου έσβησε αμέσως.
«Τόμ...»  η φωνή της δεν με άφησε να προχωρήσω.
«Ρετζίνα, δεν θέλω να μιλήσω γι’ αυτό! Δεν είμαι έτοιμος ν’ αποδεχτώ ότι έχω μια αδελφή. Παρατήστε με στην ησυχία μου, όλοι σας! »
«Ωραία... Θα σε αφήσω στην ησυχία σου, αν με αφήσεις να σου εξηγήσω κάτι πρώτα».
«Βιάζομαι. Έχω μάθημα!»
«Είσαι κι εσύ ξεροκέφαλος!»
«Τι να κάνουμε; Αυτός είμαι! Λυπάμαι αν δε σου αρέσει».
«Κάποτε είχα κι εγώ μια αδελφή. Δεν πρόλαβα, όμως, να της πω πόσο πολύ την αγαπούσα. Κι αυτό είναι κάτι που δεν θα συγχωρήσω ποτέ στον εαυτό μου... Ξέρεις γιατί;»  με κοίταξε με ένα θλιμμένο βλέμμα. «Γιατί το θεωρούσα δεδομένο. Νόμιζα πως ποτέ δεν θα την έχανα. Η ζωή μου είχε χαρίσει μια αδελφή και, ξαφνικά, όλα άλλαξαν.  Μπορώ να καταλάβω το θυμό σου, αλλά μην χάσεις αυτό που βρήκες… Μην το θεωρείς δεδομένο. Γιατί η ζωή, ότι μας χαρίζει απλόχερα, μπορεί ξαφνικά να το πάρει πίσω. Δώσε μια ευκαιρία, κάνε μια νέα αρχή.  Και μη φοβάσαι...»
«Ακούγεσαι σαν τον Ντέρεκ τώρα».
«Οι εμπειρίες και τα χρόνια δεν κρύβονται...»
«Ρετζίνα, δεν θέλω να μιλήσω ξανά για το συγκεκριμένο θέμα. Αρκετά έχουμε περάσει όλοι. Μεγάλωσα μέσα σ’ ένα ψέμα και δε με νοιάζει τίποτα πια, παρά μόνο ο εαυτός μου! Δεν έχω να πω τίποτα παραπάνω.» αποκρίθηκα με σοβαρό ύφος.
«Είσαι μικρός ακόμα. Μην το κάνεις αυτό...»
«Να μην κάνω τι; Να μη σέβομαι τον εαυτό μου; Να μην σκέφτομαι τι θα γίνω; Να σκέφτομαι συνεχώς όλους τους υπόλοιπους και να βρίσκομαι πάντα στο μηδέν;»
«Δεν λέω αυτό, Τόμας. Ξέρεις... Εσύ και ο Ντέρεκ έχετε αρκετά κοινά! Αλλά μην κάνεις ότι κάνει εκείνος».
«Δεν καταλαβαίνω...»
«Ο Ντέρεκ έχει το ταλέντο να αφαιρεί όλες τις συναισθηματικές όψεις από τη σκέψη του, όταν χρειαστεί να δείξει τον ψυχρό του εαυτό. Κι αυτό κάνει τώρα. Το ίδιο προσπαθείς να κάνεις κι εσύ. Είναι άμυνα». 
Τα έλεγε τόσο ωραία... Κι είχε απόλυτο δίκαιο! Όμως, δεν είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσω τίποτα αυτή τη στιγμή. Νιώθω τόσο μπερδεμένος... Με κοίταξε μ’ ένα βλέμμα γεμάτο ελπίδα. Ποιος να ξέρει, άραγε, πόσα έχει περάσει...  Ξαφνικά, η φωνή της Έρρικα ακούστηκε λίγο πιο πέρα κι εγώ έφυγα βιαστικός. Δεν είπα ούτε αντίο στην Ρετζίνα.


Έρρικα
Όταν τον είδα, αυτός έφυγε βιαστικός. Δεν με άφηνε να τον πλησιάσω. Όσο κοντά και να ήταν, τόσο περισσότερο απουσίαζε, όπως και ο Ντέρεκ. Η Ρετζίνα  ήρθε κοντά μου και μου χαμογέλασε.
«Μην στενοχωριέσαι… Θέλει χρόνο.» είπε μόνο κι έφυγε.
Όλον αυτόν τον καιρό, η Ρετζίνα κι εγώ είχαμε γίνει δύο καλές φίλες. Σαν να ήταν η μεγάλη μου αδελφή. Μια αδελφή που ποτέ δεν είχα... 
Προχώρησα με αργά βήματα προς την αίθουσα. Το γεγονός ότι, συνεχώς ήμουν αναγκασμένη να τον βλέπω, με έκανε να νιώθω αμήχανα. Συνεχώς με αγνοούσε, κι αυτό είναι κάτι που πονάει ένα ερωτευμένο άτομο. Δεν έπρεπε να το δείχνω όμως. Στο κάτω κάτω, υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα που θα έπρεπε να με απασχολούν τώρα.
  Πήρα μια ανάσα και κοίταξα την κλειστή πόρτα. Το χέρι της Κίμπερλι ακούμπησε τον ώμο μου δίνοντας μου δύναμη, ενώ ταυτόχρονα μου χάρισε ένα πλατύ χαμόγελο πλημυρισμένο με ελπίδα.  


Ντέρεκ
Είχα αρχίσει το μάθημα. Ξαφνικά, η πόρτα άνοιξε και είδα την Έρρικα και την Κίμπερλι να ξεπροβάλουν.
«Μας κάνατε την τιμή να έρθετε;» τους είπα ειρωνικά. Εκείνες δεν απάντησαν και, μέσα σε μια παγερή σιωπή, κάθισαν στο βάθος. «Πριν το τέλος του μαθήματος θα ήθελα να μου παραδώσετε όλοι την ιστορία που σας είχα ζητήσει...» συνέχισα, μα τα πρόσωπα τους ήταν βαριεστημένα. «Το ξέρω ότι είναι η πρώτη ώρα και οι περισσότεροι βαριέστε. Όμως σ’ αυτό το μάθημα, πιστεύω πως μαθαίνετε αρκετά γα τον έξω κόσμο. Κάνω λάθος;»
«Όχι, κύριε. Έχετε δίκαιο!» απάντησε η Σίσι με δισταγμό
«Χμμ… Μάλιστα.» τους κοίταξα όλους προσεκτικά. «Γιατί διστάζεις να δώσεις μια απλή απάντηση;» την ρώτησα, μα αυτή δεν έβρισκε τις λέξεις να απαντήσει.  «Φοβάσαι;» συνέχισα πλησιάζοντας την.
«Ε... Εγώ...» 
«Φοβάσαι!» πρόσθεσα και το βλέμμα μου στάθηκε στην Έρρικα. «Φόβος, λοιπόν. Μια λέξη που μας τρομάζει... Πώς μπορούμε να προσδιορίσουμε τον φόβο; Μπορεί να μου πει κανείς;»
«Όταν κινδυνεύεις από κάτι ή κάποιον, τότε φοβάσαι». 
«Σωστά Μάρκο… Κάποιος άλλος;»
«Θα μπορούσαμε να παρουσιάσουμε τον φόβο ως μία μορφή άμυνας...»
«Χμμ... Ωραίο αυτο Κίμπερλι».
«Είναι ένα βασικό συναίσθημα του ανθρώπου.» πρόσθεσε με δυναμισμό και  σιγουριά η Ερρικα. «Προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου, όπως ο έρωτας.» είπε κοιτάζοντας με έντονα με αυτά τα καταπράσινα μάτια και συνέχισε. «Ή ακόμα και μιας απειλής...»
«Πολύ σωστά.» χαμήλωσα το βλέμμα και πλησίασα την έδρα μου. «Ο Φόβος είναι ένας... Είναι ένας μηχανισμός προστατευτικού χαρακτήρα, μια φυσιολογική αμυντική αντίδραση του οργανισμού. Ενεργοποιείται χωρίς να απαιτείται συνειδητή σκέψη.  Διακρίνεται από τη σχετική συναισθηματική κατάσταση του άγχους, το οποίο εκδηλώνεται ως εσωτερική κατάσταση. Στην περίπτωση της συναισθηματικής κατάστασης του φόβου, έχουμε να κάνουμε σχεδόν πάντα με μελλοντικά γεγονότα. Με καταστάσεις ή συμπεριφορές, τις οποίες μπορούμε να διαφύγουμε ή να αποφύγουμε. Ο φόβος, θα μπορούσε επίσης να είναι μια στιγμιαία αντίδραση σε κάτι που συμβαίνει στο παρόν».
«Δηλαδή, είναι όντως άμυνα;»
«Ναι, Μάρκο».
«Αν αποδεχθείς και αντιμετωπίσεις τους φόβους σου, τότε μπορείς να τους μειώσεις, ακόμα και να τους νικήσεις;»  η φωνή του Τόμας επιτέλους ακούστηκε.
«Φυσικά! Γιατί οι φόβοι, στην ουσία, είναι δικό μας δημιούργημα. Μερικές φορές πρέπει να αποδεχόμαστε την σκοτεινή πλευρά μας που, στο κάτω-κάτω, όλοι έχουμε. Και που μερικές φορές, ή καλύτερα τις περισσότερες φορές, φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε.  Αλλά αυτό είναι ένα άλλο  θέμα, στο οποίο θα αναφερθώ στο επόμενο μάθημα». 
Πήρα στα χέρια μου το DVD και πλησίασα την τηλεόραση.
«Ο Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες, του Γουές Κρέιβεν».
«Θα δούμε ταινία τρόμου;» ρώτησε η Σίσι.
«Τρόμος και φόβος. Όνειρα και εφιάλτες. Ο τρόμος είναι κάτι πολύ πιο ισχυρό από το φόβο, ενώ τα όνειρα είναι κάτι αντίθετο από τους εφιάλτες».
«Γιατί πρέπει να αναλύουμε τόσο πολύ κάποια πράγματα;»
«Γιατί, νεαρέ Μάρκο, το θέατρο δεν είναι και τόσο απλό. Είναι αρκετά πολύπλοκο... Ένας ηθοποιός, για να ενσαρκώσει έναν χαρακτήρα, πρέπει να έχει μεγάλο ταλέντο και να έχει μελετήσει αρκετά. Κάποιοι άνθρωποι είναι πολύ καλοί ηθοποιοί και στην αληθινή ζωή! Μπορούν πολύ εύκολα να δείξουν ψεύτικα συναισθήματα, να κοροϊδεύσουν.  Όχι για να ενσαρκώσουν κάποιο ρόλο σε μια παράσταση ή ταινία, αλλά γιατί απλά είναι χαιρέκακοι.  Κάποτε, κάποιος μου είπε πως, όταν οι μάσκες πέσουν, τότε αρχίζει το πραγματικό καρναβάλι. Αυτό γίνεται στην αληθινή ζωή!»
«Τίποτα δεν μένει κρυφό!» απάντησε η Έρρικα και με κοίταξε έντονα.
«Σωστά... Η αλήθεια, αργά η γρήγορα, βγαίνει στο φως!»
Η ώρα είχε περάσει και η μέρα προχωρούσε με αγωνία και σκέψεις.  Όλοι μας είχαμε κάτι να φοβηθούμε και να σκεφτούμε. Αναφορικά μ’ εμένα, δεν ξέρω τι απ’ όλα θα με βυθίσει τελικά. Ο φόβος ή μήπως οι σκέψεις;
Το απόγευμα δεν άργησε να έρθει κι εγώ περίμενα τον Τζάκσον έξω από την παλιά οικία μας, εκείνο το ερείπιο.
«Όλα εντάξει;» με ρώτησε.
«Είσαι έτοιμος βλέπω...» φορούσε μαύρα ρούχα και σκούρα αθλητικά.
«Πάντα!»
Με ένα νεύμα μου μπήκαμε μέσα. Όλο το μέρος έμοιαζε σαν ένα αχούρι. Τα πάντα ήταν σπασμένα, λες και είχαν μπει κλεφτές. Ένα χάος...  Ο ήλιος κόντευε να δύσει και εμείς έπρεπε να ανάψουμε τους φακούς μας.
«Τόση σκόνη έχω να δω από τότε που καθάρισα το δωμάτιο μου.» παρατήρησε σαρκαστικά ο Τζάκσον ενώ εγώ ψαχούλευα.  «Τι ακριβώς ψάχνουμε;» 
Αναστέναξα προσπαθώντας να σκεφτώ.
«Ντέρεκ!»
«Ημερολόγιο.» αποκρίθηκα.
«Ε; Τι πράγμα; Ημερολόγιο;»  με κοίταξε με ένα παράξενο βλέμμα.
«Ναι.» απάντησα μονολεκτικά και προχώρησα
«Ένα ημερολόγιο... Μάλιστα. Ποιανού;»
«Τζάκσον, αυτό το ημερολόγιο θα είναι μια τρανταχτή απόδειξη!»
«Δεν ρώτησα αυτό όμως».
«Το ξέρω...»
«Αχ, γιατί το ψάχνουμε τώρα;»
Εκείνη την στιγμή τον κοίταξα κατάματα. Είχε έρθει η ώρα να του αποκαλύψω την αλήθεια... Τα πάντα! Διαφορετικά, οι απανωτές ερωτήσεις του θα συνέχιζαν την πορεία τους ακάθεκτες. Η στιγμή της αποκάλυψης είχε φτάσει! Ο μεγαλύτερος φόβος μου, για να πω την αλήθεια, βρισκόταν απέναντι μου. Ήταν η ώρα να ξεστομίσω εκείνο το καταραμένο όνομα...



Chara Christ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου