Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

22 Μαρ 2017

6 Κατακτώντας την αγάπη (Κεφάλαιο 18)



Το βράδυ που ακολούθησε η Αγάπη δεν κοιμήθηκε σχεδόν καθόλου από την ανησυχία της. Περίμενε πάνω από το τηλέφωνο και, κάθε τόσο, έλεγχε ότι ήταν ακόμα ανοιχτό. Τις λιγοστές στιγμές που κατάφερε να την κερδίσει ο Μορφέας, περίεργα, ταραγμένα όνειρα την έκαναν ξανά να ξυπνήσει. Σε ένα από αυτά, θυμόταν ξεκάθαρα τον μυστηριώδη στρατιωτικό της φωτογραφίας να την πλησιάζει και να της λέει ότι ήρθε η ώρα να βρεθεί στην πραγματικότητα. Κι ενώ εκείνη γυρνούσε να κοιτάξει πίσω της, αντικρίζοντας έναν γκρεμό, ένιωθε δυο χέρια να την σπρώχνουν στο θάνατο.

Μετά το τελευταίο αυτό όνειρο, αποφάσισε να σηκωθεί από το κρεβάτι. Θα καθόταν να διαβάσει λίγο, μήπως κατάφερνε με το διάβασμα να χαλαρώσει. Κοιτώντας το ρολόι του σαλονιού, διαπίστωσε ότι ήταν ήδη περασμένες τέσσερις. Τέτοια ώρα σίγουρα ο Νικόλας θα κοιμόταν. Είπε όμως να επιχειρήσει να επικοινωνήσει μαζί του, κι έτσι του έστειλε ένα μήνυμα. «Κοιμάσαι;» Μια λέξη μόνο ήταν αρκετή. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα η δόνηση του κινητού της την έκανε να αναπηδήσει στη θέση της.
Σήκωσε το τηλέφωνο όλο αγωνία και περίμενε να ακούσει στην άλλη άκρη της γραμμής τον αδερφό της, αντιθέτως άκουγε κάποια συζήτηση, έναν καβγά για την ακρίβεια, ανάμεσα στους γονείς της.
«Και για λέγε... Πήγες και βρήκες τον αστυνόμο; Να του πεις τι, μωρή;» σε αυτό το σημείο ένας γδούπος έκανε την Αγάπη να τρομάξει.
«Όσα και να σπάσεις αυτήν την φορά, πρέπει να καταλάβεις ότι δεν σε φοβάμαι! Δεν έχω καμία εμπλοκή με τη συγκεκριμένη υπόθεση. Πόσες φορές πρέπει να στο πω για να με πιστέψεις;»
«Και πού ήσουν όταν μας παράτησες ξαφνικά κι έφυγες;»
«Χαράλαμπε, στο είπα το πρωί και στο ξανά λέω τώρα. Ήμουν στην Αθήνα. Τόσοι άνθρωποι στο έχουν βεβαιώσει, ήδη!»
«Ποια, η φίλη σου; Αυτή θα μου έλεγε ό,τι την δασκάλεψες να πει!»
«Και τα εισιτήρια; Τα αεροπορικά, των αστικών συγκοινωνιών... Είχε μιλήσει ο Νικόλας με την Αγάπη και ήξερε το παιδί ότι είδα και την κόρη μας όσο ήμουν Αθήνα».
«Ναι, βέβαια... Είναι και το νόθο σου στο κόλπο! Πώς δεν το είχα φανταστεί; Έγνοια σας... Θα σας κανονίσω όλους! Ο καθένας με τη σειρά του...»
Η Αγάπη έκλεισε το τηλέφωνο. Δεν άντεχε να ακούει άλλο. Είχε πολύ καιρό να βιώσει έναν από τους καβγάδες των γονιών της και είχε ταραχτεί πάρα πολύ. Τα χέρια της έτρεμαν και η καρδιά της λυσσομανούσε. Στο μυαλό της έτρεχαν εικόνες και ήχοι που είχαν σημαδέψει την ευαίσθητη παιδική ψυχή της. Τόσος φόβος, τόσος πόνος, τόση ανασφάλεια, όλα καλά κρυμμένα στο άβατο του υποσυνείδητου της. Λίγα λεπτά ήταν αρκετά για να ξεκλειδώσουν οι αναμνήσεις και να έρθουν με περισσή σφοδρότητα να κυριεύσουν το μυαλό και το σώμα της. Καθόταν κουλουριασμένη στον καναπέ τρέμοντας και μια φράση γυρνούσε συνεχώς στο μυαλό της. «Το νόθο σου...»
Ξημέρωσε Κυριακή. Το πρωί που σηκώθηκε η Μίνα βρήκε την Αγάπη να κοιμάται στον καναπέ. «Η χαζή... Θα πάγωσε ξεσκέπαστη!» μονολόγησε και πήγε να της φέρει μια κουβέρτα. Δεν μπορούσε να ξέρει γιατί η Αγάπη είχε καταλήξει να κοιμάται στον καναπέ, δεν την ανησύχησε όμως το γεγονός από μόνο του. Καθώς όμως οι ώρες περνούσαν χωρίς να ξυπνάει η Αγάπη – κόντευε πια μεσημέρι – αποφάσισε να την ξυπνήσει και να βεβαιωθεί ότι ήταν καλά.
Λίγη ώρα αργότερα η Αγάπη, κρατώντας μία κούπα καφέ στα χέρια, εξηγούσε στη Μίνα ότι την ταλαιπωρούσαν αϋπνίες. Δεν μπήκε βέβαια σε λεπτομέρειες, ήταν πολύ λεπτό το θέμα του καβγά των γονιών της για να το μοιραστεί. Απέδωσε την ανησυχία της σε πιθανό άγχος χωρίς να επεκταθεί στις αιτίες που της το δημιουργούσαν, μια και η Μίνα φάνηκε να πείθεται αμέσως και δεν την πίεσε για περαιτέρω εξηγήσεις. Κοιτάζοντας την οθόνη του κινητού της βρήκε αρκετά μηνύματα και αναπάντητες κλήσεις. Τα περισσότερα ήταν από τον Ηλία και τον πήρε αμέσως τηλέφωνο για να μην ανησυχεί. Κανόνισαν να βρεθούν αργότερα και τον έκλεισε γρήγορα με την πρόφαση ότι ήθελε να ετοιμαστεί.
Είχε έρθει πια η ώρα να δει τα μηνύματα του Νικόλα. Της είχε στείλει δύο, με διαφορά μιας ώρας το ένα από το άλλο. «Δεν ξέρω μέχρι πού άκουσες προτού πέσει η γραμμή. Είναι έτσι εδώ και ώρες. Κάποιο χαρτί ήρθε στον πατέρα και θεωρεί ότι η μαμά έχει εμπλοκή στην υπόθεση, εκείνη όμως επιμένει ότι δεν έχει καμία σχέση. Δείχνει φοβισμένη πάντως. Για οτιδήποτε μαθαίνω θα σε ενημερώνω». Αυτό της το είχε στείλει λίγο μετά που έκλεισε το τηλέφωνο για να μην ακούει άλλο. Επίτηδες είχε βάλει το τηλέφωνο στην αθόρυβη λειτουργία μετά το τηλεφώνημα. Δεν ήθελε να ακούσει άλλα, οπότε βεβαιώθηκε ότι, ακόμα κι αν την καλούσε πίσω ο Νικόλας, δεν θα το άκουγε.
Το επόμενο μήνυμα δεν το διάβασε αμέσως. Έκανε πρώτα ένα ζεστό μπάνιο να χαλαρώσει και, έτοιμη πλέον ψυχολογικά, άνοιξε το επόμενο μήνυμα που της είχε στείλει τα χαράματα ο αδερφός της. «Λοιπόν, δεν ξέρω περί τίνος πρόκειται, αλλά ο πατέρας θα ταξιδέψει άμεσα στη Θεσσαλονίκη. Τον κάλεσαν να δώσει κατάθεση για κάτι, δεν κατάλαβα τι. Δείχνει πάντως πολύ αναστατωμένος. Εσύ καλό θα ήταν να μην δώσεις σημεία ζωής αυτές τις μέρες. Σε ανέφερε πολλές φορές στον καβγά με τη μαμά, που παρεμπιπτόντως έληξε ήσυχα. Θα είμαστε σε επικοινωνία. Να προσέχεις, μικρή...»
Ήταν ίσως η πρώτη φορά στη ζωή της που ο Νικόλας έδειχνε να παίρνει ρόλο προστάτη απέναντι της. Πάντοτε μέχρι τώρα ήταν αδιάφορος, έως και εριστικός ορισμένες φορές. Δεν μπορούσε να καταλάβει πού οφειλόταν αυτή η αλλαγή στη συμπεριφορά του. Ήταν όμως σίγουρη ότι καλοδεχόταν το ενδιαφέρον και τις περιποιήσεις που έδειχνε να της προσφέρει ο μεγαλύτερος αδερφός της. Της άφηναν μία πολύ γλυκιά επίγευση και μια αίσθηση ασφάλειας που στερούνταν μέχρι τώρα.
Το κουδούνι που χτύπησε ξαφνικά την έβγαλε απότομα από τις σκέψεις της. Ο Ηλίας είχε έρθει να την πάρει κι εκείνη ήταν ακόμα με το μπουρνούζι. Του έριξε ένα πονηρό γελάκι και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο της αφήνοντας εκτεθειμένο τον έναν της ώμο. Ντύθηκε γρήγορα, στέγνωσε πρόχειρα τα μαλλιά της και τα έπιασε σε μια αλογοουρά. Σε λιγότερο από δέκα λεπτά ήταν έτοιμη.
                            Λοιπόν; Πού θα πάμε; τον ρώτησε και του έδωσε ένα θορυβώδες φιλί στο μάγουλο.
                            Θα περάσουμε πρώτα λίγο από το στέκι, που έχω μία δουλίτσα, και μετά πάμε όπου θέλει το κοριτσάκι μου!

Το στέκι... Στο άκουσμα του η Αγάπη έχασε το χρώμα της. Είχε πολύ καιρό να πάει εκεί. Από την ημέρα της πορείας που παραλίγο να χάσει τη ζωή της, δεν είχε περάσει ξανά από το στέκι ούτε είχε ασχοληθεί με τίποτα που να αφορά την οργάνωση. Ήταν λες και, ασυναίσθητα, ο οργανισμός της προσπαθούσε να αποβάλλει οποιαδήποτε συμπεριφορά ή ανάμνηση θεωρούσε ότι την είχε οδηγήσει στο ατύχημα. Ξαφνικά, όλα εκείνα που έκανε με ενθουσιασμό άλλοτε, τώρα της φαίνονταν ξένα. Ο Ηλίας φάνηκε να κατάλαβε τον εκνευρισμό της. Τη διαβεβαίωσε ότι δεν θα του έπαιρνε πάνω από λίγα λεπτά η δουλειά που είχε να κάνει και, παρά τη διστακτικότητα της, ξεκίνησαν μαζί για εκεί.
Φτάνοντας έξω από το παλιό οίκημα όπου στεγάζονται τα γραφεία της οργάνωσης, η Αγάπη ένιωσε να παγώνει. Τα πόδια της, ξαφνικά, λες και ήταν βιδωμένα στο έδαφος και αδυνατούσε να κάνει έστω και ένα παραπάνω βήμα. Ο Ηλίας προσπαθούσε να την ηρεμήσει, έβλεπε όμως ξεκάθαρα τον πανικό που την είχε καταλάβει στο βλέμμα της. Η Αγάπη, ήταν ξεκάθαρο, φοβόταν. Δεν είχε ξεπεράσει ακόμα τα όσα είχε ζήσει. Πώς θα μπορούσε, άλλωστε; Ήταν όλα τόσο πρόσφατα... Την οδήγησε σε μία μικρή καφετέρια που υπήρχε εκεί κοντά και την παρακάλεσε να τον περιμένει μέχρι να διεκπεραιώσει εκείνος όσα είχε να κάνει.
Η Αγάπη ήταν πολύ ταραγμένη. Στο μυαλό της γύριζαν ξανά οι εικόνες από την ημέρα της πορείας. Άκουγε θαρρείς τις φωνές του κόσμου, ένιωθε στα μάτια της το τσούξιμο από τα χημικά. Όλα ήταν ακόμα τόσο έντονα χαραγμένα στο μυαλό της, που ένιωθε να τα ζει ξανά. Σηκώθηκε από το τραπεζάκι που την είχε βάλει ο Ηλίας να καθίσει, βγήκε έξω και άρχισε να τρέχει σαν τρελή. Οι φωνές στο κεφάλι της την ακολουθούσαν. Άκουγε τις σειρήνες, τα ποδοβολητά. Νόμιζε ότι κάποιος την κυνηγούσε και το αίμα στις φλέβες της είχε παγώσει. Μέσα στην ταραχή της δεν καταλάβαινε ότι, εκείνος που έτρεχε πίσω της, δεν ήταν άλλος από τον Ηλία.
Για καλή τύχη και των δύο, κατάφερε να την πλησιάσει ακριβώς τη στιγμή που η σκοτοδίνη της ταραχής την κυρίευσε και έχανε τον έλεγχο του σώματος της. Αν δεν την είχε πιάσει ο Ηλίας, η Αγάπη θα είχε σωριαστεί με φόρα στο πεζοδρόμιο. Πολλοί περαστικοί, μάλλον ορμώμενοι από την περιέργεια κι όχι από την αλληλεγγύη τους, έσπευσαν να βοηθήσουν τον Ηλία. Αφού βεβαιώθηκαν ότι ήταν ζωντανή κι ότι είχε κληθεί το ΕΚΑΒ, ένας ένας επέστρεψαν στις δουλειές τους.
Λίγα λεπτά αργότερα η Αγάπη άρχισε να συνέρχεται και επιχείρησε να σηκωθεί. Ο Ηλίας όμως, που είχε τα πόδια του προσκέφαλο για την Αγάπη όλη αυτήν την ώρα, την απέτρεψε. «Όπου να ‘ναι έρχεται το ασθενοφόρο. Θα πάμε μια βόλτα προληπτικά από το νοσοκομείο...». Η δήλωση του δεν χωρούσε αμφισβήτησης κι έτσι η Αγάπη παρέμεινε ξαπλωμένη στο πεζοδρόμιο, μέχρι τη στιγμή που έφτασε το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ και την παρέλαβε για να την οδηγήσει στο πλησιέστερο εφημερεύον νοσοκομείο.
Η ολιγόωρη παραμονή τους στο νοσοκομείο συνοδεύτηκε από πλήθος διαγνωστικών εξετάσεων που αναζητούσαν τα πιθανά αίτια της λιποθυμίας της. Μόλις ο γιατρός της βάρδιας είχε όλες τις απαντήσεις στα χέρια του, ζήτησε από τον Ηλία να μιλήσουν ιδιαιτέρως. Εκείνος, αν και θορυβήθηκε, δεν θέλησε να δείξει την ανησυχία του και τον ακολούθησε προσφέροντας στην Αγάπη ένα μεγάλο χαμόγελο.
–          Με συγχωρείτε που ρωτάω αλλά, είστε κάποιος συγγενής της κοπέλας; Ρώτησε ο γιατρός κοιτάζοντας τον Ηλία αφοπλιστικά.
                            Είμαι ο σύντροφος της. Οι συγγενείς της βρίσκονται στην Κρήτη. Τι συμβαίνει, γιατρέ; Ο Ηλίας είχε αρχίσει να ανησυχεί...
                            Μπορείς να μου πεις τι συνέβη πριν το περιστατικό της λιποθυμίας της;
                            Βεβαίως. Πέρασα νωρίτερα από το σπίτι της και την πήρα. Είχαμε κανονίσει να βγούμε. Πρώτα όμως της ζήτησα να περάσουμε από τα γραφεία της οργάνωσης νεολαίας, της οποίας και οι δύο είμαστε μέλη. Όταν φτάσαμε εκεί, επειδή διέκρινα έναν εκνευρισμό να την έχει καταβάλει, την άφησα σε μία κοντινή καφετέρια μέχρι να κανονίσω εγώ μια δουλειά που είχα. Βγαίνοντας λοιπόν από τα γραφεία, την είδα να φεύγει από την καφετέρια τρέχοντας και την ακολούθησα. Έφτασα δίπλα της πάνω στην ώρα για να την πιάσω προτού σωριαστεί αναίσθητη.
                            Πώς δικαιολογείτε τον εκνευρισμό που παρατηρήσατε σε εκείνη;
                            Υποθέτω ότι οφείλεται στην πρόσφατη περιπέτεια της. Η Αγάπη είναι η κοπέλα που είχε τραυματιστεί σοβαρά στα επεισόδια που ακολούθησαν μετά από μια φοιτητική πορεία, πρόσφατα. Έκτοτε δεν είχε έρθει σε επαφή με θέματα που αφορούσαν αυτό το κομμάτι της ζωής της. Πιστεύω ότι οι αναμνήσεις της δημιούργησαν τον εκνευρισμό.
                            Νεαρέ, πιστεύω ότι τα αίτια είναι βαθύτερα. Ναι μεν η παρουσία της σε εκείνον τον χώρο ενεργοποίησε τις αντιδράσεις που είδες, θεωρώ όμως ότι κρύβεται και κάτι ακόμα από πίσω.
                            Τι εννοείτε, γιατρέ;
                            Η ψυχική υγεία της ασθενούς είναι διαταραγμένη, κλονισμένη για να το θέσω καλύτερα. Υπάρχουν ορισμένοι έντονα στρεσογόνοι παράγοντες που την επηρεάζουν. Αν δεν τους βρει και δεν τους καταπολεμήσει έγκαιρα, μπορεί να ακολουθήσουν άλλα, ισχυρότερα περιστατικά ανάρμοστης συμπεριφοράς από εκείνη. Και, για να σε προλάβω... Δεν είναι τρελή. Αν όμως δεν βγει στην επιφάνεια αυτό που βασανίζει την ψυχούλα της κοπέλας σου, φαίνεται ότι είναι ικανό στο μέλλον να την τρελάνει.

Ο Ηλίας τον άκουγε καταρρακωμένος. Τα πράγματα για την Αγάπη έδειχναν να είναι πολύ σοβαρά. Το κοριτσάκι του υπέφερε κι εκείνος δεν είχε πάρει χαμπάρι τίποτα! Ένιωθε τόσο άχρηστος... Έπρεπε να την βοηθήσει. Να την βοηθήσει να βρει το αγκάθι μέσα της και να το αποβάλλει. Παράλληλα, έπρεπε όλα αυτά να συμβούν με την σύμφωνη γνώμη της, την απόλυτη συνεργασία της, χωρίς να γνωρίζει η ίδια τους κινδύνους που αντιμετώπιζε.

                            Θα τα καταφέρεις; τον ρώτησε τελικά ο γιατρός.
                            Αφήστε τα όλα επάνω μου! Όλα θα γίνουν όπως πρέπει...
                            Ωραία! Αυτή είναι η κάρτα μου. Έχει όλα τα στοιχεία επικοινωνίας μου. Οποιαδήποτε ώρα της ημέρας με ενοχλείς. Κι αυτή... συνέχισε ο γιατρός δίνοντας στον Ηλία ακόμα μία κάρτα. Αυτή είναι η κάρτα μιας εκλεκτής συναδέλφου, ψυχολόγου - ψυχαναλύτριας, με ειδίκευση στα μετατραυματικά στρες. Θα μιλήσω εγώ μαζί της σήμερα κι εσύ κάλεσε την αύριο να σας κλείσει ένα ραντεβού. Στις πρώτες συνεδρίες καλό θα ήταν να την συνοδεύσεις, για να αισθάνεται άνετα και ασφαλής.
                            Σας ευχαριστώ πολύ, γιατρέ. Θα είμαστε σε συχνή επικοινωνία.

Οι δύο άντρες έσφιξαν τα χέρια και ο Ηλίας, φανερά ευγνώμων αλλά και καθησυχασμένος, βγήκε από το γραφείο του γιατρού. Βρήκε την Αγάπη να τον περιμένει εκεί ακριβώς που την είχε αφήσει αρκετή ώρα πριν. Εκείνη τον κοίταξε στα μάτια, προσπαθώντας να εκμαιεύσει τις πληροφορίες που αναζητούσε και που, πιθανά, θα προσπαθούσε να της αποκρύψει ο Ηλίας. Είδε όμως τέτοια γαλήνη στο βλέμμα του που, ευθύς αμέσως, ηρέμησε κι εκείνη. Στη διαδρομή για το σπίτι της εξηγούσε ο Ηλίας τις οδηγίες του γιατρού, όσες έπρεπε δηλαδή.
«Ονομάζεται μετατραυματικό στρες και δεν είναι καθόλου πρωτότυπο. Ζήτησε να με δει ιδιαιτέρως, μόνο και μόνο για να μάθει τι σου προξένησε αυτήν την αντίδραση, χωρίς να είσαι παρούσα και διακινδυνεύσει να ταραχθείς ξανά. Θα δεις την ψυχολόγο που μας συνέστησε κι εκείνη θα σε βοηθήσει να το ξεπεράσεις πλήρως.»
Την πρώτη μάχη την είχε κερδίσει. Είχε πείσει την Αγάπη για την αλήθεια των λόγων του και την είχε πείσει να ακολουθήσει τις συμβουλές του γιατρού, χωρίς περαιτέρω απορίες ή αντιρρήσεις. Αυτό που τον απασχολούσε τώρα, ήταν το αν θα έπρεπε να ενημερώσει τρίτους σχετικά με την πλήρη διάγνωση του γιατρού. Και αν το έκανε, ποιος θα έπρεπε να ενημερώσει; Τη Μίνα; Τους δικούς της, ίσως;
Με το κεφάλι βαρύ και τις σκέψεις του κουβάρι, μπαίνοντας στο σπίτι του μετά από ώρα, πήγε κατευθείαν στο δωμάτιο του. Τώρα που ήταν μόνος μπορούσε να ξεσπάσει όλη του την ανησυχία. Αφού εκτονώθηκε, χρησιμοποιώντας τα μαξιλάρια του σαν σάκους του μποξ, πήρε στα χέρια του το μοναδικό υλικό αντικείμενο που θα μπορούσε να τον ηρεμήσει. Οι νότες της κιθάρας του ξεχύνονταν γλυκά στο δωμάτιο ηρεμώντας την φουρτουνιασμένη του καρδιά και τον συνόδευσαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες...



Αλεξία Λαμπροπούλου 

6 σχόλια:

  1. Για μια στιγμή φοβήθηκα μήπως της είχε φουσκώσει την κοιλίτσα ο Ηλίας μας... :-) :-) :-) :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν νομίζω ότι θα προλάβουμε να δούμε κάτι τέτοιο... Λίγοι μήνες μας χωρίζουν άλλωστε από την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης...

      Διαγραφή
  2. Πολύ όμορφο κεφαλαιο!Μου άρεσε παρα πολύ! Τελικά η Αγαπη είναι πολύ πιο βασανισμένη από ότι όλοι μπορούσαμε να πιστέψουμε ξεκινώντας το βιβλίο! Αυτόσ ο πατέρας της....τι να πω...Θα τον βρει τον δασκαλό του!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν και ίσως δεν γίνεται εμφανές από την αρχή, η ουσία του βιβλίου είναι ο εσωτερικός αγώνας της Αγάπης. Με τις ανασφάλειες, με τις μνήμες, με τα τραύματα που φέρει η ψυχή της... Κι ένας αγώνας για να μάθει η ίδια να αγαπά κι ότι αξίζει να αγαπιέται! Η ψυχαναλύτρια θα ανασσύρει πολλά...

      Διαγραφή
  3. (τώρα που βρήκα χρόνο, να γράψω κι εγώ ένα σχόλιο)αχ βρε Αγάπη, βρε κορίτσι γλυκό... περιμένουμε το πόρισμα της ψυχολόγου!και θα ήθελα να δω και λίγο παραπάνω τη σχέση Νικόλα-Αγάπης παρακάτω εάν είναι δυνατό κυρία συγγραφεύς! :P Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στις αδελφικές σχέσεις! Τώρα το καλό που σου θέλω να μην συμβεί τίποτα στη μαμά της, θα σε φάω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητή κυρία αναγνώστης, έχουνε πολλά να δουν τα μάτια σας τούδε και στο εξής! Τα κύρια γεγονότα τρέχουν στο παρασκήνιο, αλλά δεν θα αργήσει η στιγμή που οι βόμβες θα αρχίσουν να σκάνε μία μία! Θα μας απασχολήσει λίγο η ψυχανάληση στο άμεσο μέλλον και ο αγώνας της Αγάπης να γιατρέψει τις πληγές που κρύβει! (Spoiler alert- Η κυρία Δέσποινα δεν θα πάθει τίποτα!)

      Διαγραφή