Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

7 Μαρ 2017

0 Η Τελετή 2: Έξω από τα τείχη (Κεφάλαιο 3/Μέρος Β)


           Ανοίγω τα μάτια μου κι ο Ντάνιελ δε βρίσκεται δίπλα μου. Άντε πάλι. Πού να τρέχει αυτό το παιδί; Ποιος ξέρει τι ετοιμάζει πάλι;
Το βράδυ που πέρασε, κοιμήθηκα με την ψυχή μου, καθώς ήμουν εξουθενωμένη από όλα αυτά τα δράματα. Εξετάζω τον χώρο γύρω μου και παρ’ όλα αυτά που έγιναν χτες, ετοιμάζομαι να πάω στην Ανελίζ. Είμαι ακόμα φρέσκια από τον ύπνο, οπότε το να ξανακοιμηθώ είναι εύκολη υπόθεση τώρα.
Βλέπω το σώμα μου να κοιμάται στο κρεβάτι. Πώς είμαι έτσι; Θέλω επειγόντως ένα καλό χτένισμα. Ακούω πίσω μου την πόρτα του δωματίου να ανοίγει. Μπαίνει μέσα ο Ντάνιελ με έναν τεράστιο δίσκο πρωινού. Κλείνει την πόρτα πίσω του.
«Αααα!» φωνάζει και ο δίσκος πέφτει από τα χέρια του. Γυρνάω πίσω μου να δω τι τον έχει τρομάξει αλλά τίποτα. Αυτός κοιτάζει το σώμα μου που κοιμάται. «Ααα!» ξαναφωνάζει και το δείχνει, μετά γυρνάει και δείχνει εμένα και βάζει πάλι τις φωνές. Με το που καταλαβαίνω ότι κοιτάζει πραγματικά εμένα, βάζω με τη σειρά μου κι εγώ τις φωνές. Βρίσκομαι πάλι ενωμένη με το σώμα μου. Η επαναφορά είναι τόσο απότομη που πέφτω από το κρεβάτι και χτυπάω το κεφάλι μου στο κομοδίνο.
«Τι στο…» λέω ενώ σηκώνομαι σιγά-σιγά όρθια, τρίβοντας το κεφάλι μου.
«Τι ήταν αυτό;» συνεχίζει να δείχνει ο Ντάνιελ το σημείο, όπου βρισκόταν πριν από λίγο το πνεύμα μου, τρέμοντας ολόκληρος.
«Ντάνιελ, ηρέμησε και πες μου ψύχραιμα τι είδες μόλις τώρα» του λέω με σταθερή φωνή κατεβάζοντάς του κάτω το χέρι απαλά.
«Εσένα. Ήσουν χρυσή. Αλλά μετά ήσουν εκεί. Κοιμόσουν» μου λέει σχεδόν τραυλίζοντας. Τώρα μάλιστα. Φοβάται τα φαντάσματα; Αυτό δεν το περίμενα. Τι λέω; «Δεν είμαι τρελός! Σε είδα! Ή το είδα! Δεν ξέρω...» συνεχίζει να λέει και του πιάνω το χέρι.

«Ηρέμησε. Δεν είσαι τρελός. Περίμενε να τα μαζέψω και θα σου εξηγήσω» του λέω και αρχίζω να μαζεύω το κατεστραμμένο πρωινό που μόλις είχε φέρει. Με το που λέω αυτά τα λόγια, το πρόσωπό του ηρεμεί και φαίνεται να αρχίζει να το σκέφτεται. Μάλλον περισσότερο φοβήθηκε μήπως τρελάθηκε, παρά το άμα ήταν φάντασμα αυτό που μόλις είδε.
Όταν τελειώνω, παίρνω ένα μήλο που είχε πέσει, το σκουπίζω πάνω μου και το βάζω στο στόμα του για να το φάει. Αυτός το δαγκώνει και με κοιτάζει όλο περιέργεια.
«Λοιπόν...» λέω και παίρνω μεγάλη ανάσα. Ξεκινάω να του λέω όλα αυτά τα περίεργα για την τηλεμεταφορά, για το πνεύμα μου, για τον χρόνο που σταμάτησα, για τα οράματα και ειδικά στο τελευταίο θέμα, μόνο που δεν του έπεσε το μήλο από το στόμα.
«Κι εγώ πώς σε είδα τώρα;» με ρωτάει κάπως επιφυλακτικά.
«Δεν ξέρω. Η απάντηση όμως νομίζω είναι ίδια με την απάντηση στην ερώτηση: “Γιατί έχω εγώ τα σημάδια από του πυροβολισμούς σου;”» του λέω και αυτός αρχίζει να το σκέφτεται επίμονα.
«Τι;» τον ρωτάω σαστισμένη αλλά δεν αλλάζει στάση.
«Θα σε ρωτήσω μία και μοναδική ερώτηση και θέλω να μου απαντήσεις ειλικρινά» μου λέει σοβαρός και από το μυαλό μου περνάνε χίλιες δυο ερωτήσεις. Διστάζω λίγο αλλά στο τέλος του νεύω θετικά.
«Τότε... Που με θεράπευσες από τις σφαίρες. Τι ακριβώς έγινε;» μου λέει λες και ξέρει ήδη την απάντηση. Παίρνω βαθιά ανάσα και προσπαθώ να σκεφτώ, πώς θα του το πω πλαγίως. Αλλά δεν υπάρχει καμία απάντηση στη δικιά μου αναζήτηση.
«Ντάνιελ. Δε σε θεράπευσα απλώς... Ήσουν νεκρός και...» ξεκινάω να λέω και τότε πετάγεται όλο χαρά από τη θέση του.
«Ναι! Το ήξερα! Τώρα βγάζουν όλα νόημα!» λέει δυνατά και με φιλάει απότομα. «Τώρα ξέρω τι να κάνω! Ευχαριστώ, αγάπη μου!» λέει φεύγοντας από το δωμάτιο. Αγάπη μου; Από πότε με αποκαλεί έτσι; Και τι εννοεί, ξέρει τι θα κάνει; Αχ, Ντάνιελ. Γιατί να τα κάνεις όλα τόσο δύσκολα;


Μεσημεριάζει κι αν θέλω να μπει σε εφαρμογή το σχέδιό μου, πρέπει να αφήσω τον Ντάνιελ και να ξεκινήσω προπόνηση. Κάνω κύκλους στο δωμάτιο και σκέφτομαι από πού πρέπει να ξεκινήσω. Αυτό με τις αστραπές; Και αυτό με τον σεισμό ήταν πολύ χρήσιμο, όπως και οι ανεμοθύελλες. Καλύτερα να μάθω να τα ελέγχω σε στιγμές αδυναμίας και μετά να μάθω να τα χρησιμοποιώ, όταν θέλω. Άσε που το θέμα του συμβουλίου είναι αυτό. Το ότι μπορεί να αποκαλυφθώ πάνω στα νεύρα μου ή κάτι τέτοιο. Αλλά πώς θα το μάθω αυτό το πράγμα;
Ξαφνικά σταματάω μέσα στη μέση του δωματίου καθώς μου έρχεται η τέλεια ιδέα. Για να μάθω να το ελέγχω, πρέπει να μάθω να το ελέγχω, όταν θυμώνω. Και ποιος ο καλύτερος τρόπος για να θυμώσω; Ο Ματ και ο Μπράντον! Σηκώνω το τηλέφωνο της υπηρεσίας δωματίου και καλώ στο γραφείο, τώρα πια, του Ντάνιελ. Μετά από αρκετή ώρα το σηκώνει.
«Όποιος και να είναι, ελπίζω να είναι σημαντικός ο λόγος που επιμένεις τόσο! Έχω δουλειά!» μουγκρίζει θυμωμένος ο Ντάνιελ από την άλλη γραμμή.
«Χα, ορίστε;» του λέω ειρωνικά και η φωνή του αμέσως μαλακώνει.
«Συγγνώμη, καλή μου, αλλά έχω πολλή δουλειά και το συνεργείο έχει ξεκινήσει από το πρωί και τώρα κάνω τις διορθώσεις στα σχέδια...» Περίμενε, τι; Ποια σχέδια; Ποιο συνεργείο; Τι λέει; Όχι τώρα. Μάζεψέ τα όλα για το βράδυ. Τώρα έχω και εγώ να κάνω δουλειά.
«Ναι, ναι, οκ κατάλαβα, δεν πειράζει. Κάλεσε τον Ματ και τον Μπράντον σε μισή ώρα στο γυμναστήριο» του λέω βιαστικά και το κλείνω. Αυτά τα τηλέφωνα είναι πολύ πρακτικά, όταν τα χρειάζεσαι. Ο πατέρας μου έχει βάλει σε όλο το κτίριο. Πάντα έβρισκε καινούρια πράγματα να προσθέσει παντού. Ήταν καταπληκτικός εφευρέτης. Κρίμα που άφησε πίσω του τόσα πολλά πράγματα ατελείωτα...

Voula Gk.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου