Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

18 Μαρ 2017

0 Η Τελετή 2: Έξω από τα τείχη (Κεφάλαιο 4/Μέρος Α)


           Κατεβαίνω τις σκάλες και αναλογίζομαι λίγα-λίγα τα λόγια του Ντάνιελ και εάν πράγματι πρόκειται για δουλειά ή απλώς εκμεταλλεύεται τη θέση του. Ξαφνικά χτυπάω πάνω στην Κάσια, αλλά ευτυχώς κρατάει την ισορροπία της και δεν πέφτει. Κουνιέται λίγο και βλέπω ότι από πίσω της βρίσκεται ο Κρίστιαν. Τελικά μάλλον εκείνος την κράτησε για να μην πέσει.

«Κάσια! Εμ, γεια!» λέω και κάνω να φύγω αλλά μπαίνει στη μέση. Με κοιτάει με ένα τεράστιο χαμόγελο και λέω να καθίσω να μάθω τι θέλει. Γιατί αν με κοιτάει έτσι, σίγουρα κάτι θέλει. «Τι έγινε;»
«Τώρα ερχόμασταν να σε βρούμε. Ήλπιζα ότι θα σε πετυχαίναμε» μου λέει χωρίς να αλλάξει τη στάση της.
«Και οι δύο; Τι θέλετε και οι δύο από εμένα;» τη ρωτάω απορημένη και δεν ξέρω για ποιο λόγο, αλλά η Κάσια γίνεται κατακόκκινη και το χαμόγελο στα χείλη της μεγαλώνει.
«Βασικά ο Κρίστιαν θέλει κάτι» μου λέει και κάνει στην άκρη. Μπροστά μου εμφανίζεται πιο σοβαρός από ποτέ ο Κρίστιαν.
«Είναι σοβαρό;» τον ρωτάω και η στάση του αρχίζει να γίνεται κάπως αμήχανη.
«Εεε, ναι...» λέει όχι και τόσο σίγουρος.
«Μπορεί να περιμένει; Έχω κάτι δουλειές» λέω κι αυτός ψάχνει να βρει την απάντηση στο βλέμμα της Κάσιας. Εκείνη του νεύει θετικά.
«Δεν είναι επείγον. Δηλαδή, ναι, μπορεί να περιμένει... Αλλά...» ξεκινάει να λέει αλλά τον διακόπτω.
«Ωραία. Τότε τι λέτε για οικογενειακό δείπνο στις τρεις; Ή μάλλον πάρτε το σαν διπλό ραντεβού» λέω στον Κρίστιαν και φεύγω.
«Τι;» ακούω τον Κρίστιαν να λέει αλλά δεν περιμένω απάντηση. Αν αρνηθεί θα του το δώσω ως διαταγή. Πίσω μου κάτι συζητάει με την Κάσια, δεν ακούω απλώς απομακρύνομαι. Μάλλον νιώθει λίγο άβολα μπροστά μου, αλλά δεν πειράζει θα το συνηθίσει. Κατευθύνομαι προς το γυμναστήριο και με την άκρη του ματιού μου βλέπω τον Ματ να με πλησιάζει. Σταματάω και τον περιμένω για να πάμε μαζί στο γυμναστήριο.
«Καλημέρα, μεγαλειοτάτη» μου λέει και κρατάει μια απόσταση μεταξύ μας.
«Μεγαλειοτάτη; Από πότε μου μιλάς έτσι;» του λέω και αυτός κατεβάζει το κεφάλι του κάτω. Τώρα μάλιστα. Τώρα που χρειάζομαι την αυθάδειά του και τις βλακείες του, τώρα κρατάει τυπικότητες. Τι φταίει άραγε; Ο Ντάνιελ; Το ότι τελικά είδε το τι είμαι ικανή να κάνω; Δεν ξέρω, πάντως βρήκε τη λάθος στιγμή.
Μπαίνουμε μέσα στο γυμναστήριο και ο Μπράντον είναι ήδη εκεί.
«Καλημέρα» λέει και υποκλίνεται. Μα καλά τι τους έχει πιάσει; Επίτηδες το κάνουν; Ήρθαμε εδώ για δουλειά, όχι για να δείξουμε ο ένας στον άλλον πόσο καλούς τρόπου μάθαμε τελευταία. Βασικά τον Μπράντον τον δικαιολογώ λίγο. Την τελευταία φορά που είχε πει ότι είμαστε μαζί τον απείλησα ότι θα βρεθεί στο νοσοκομείο. Μπορεί αυτό να τον έκανε λίγο να συνέλθει, αλλά ξαναλέω ότι τώρα τους χρειάζομαι ιδιότροπους και εκνευριστικούς όπως πάντα. Όχι έτσι!
Από συνήθεια βάζω τους επιδέσμους στα χέρια μου μόλις βλέπω και τον Ματ να τους βάζει. Ο Ματ έχει τελειώσει την εκπαίδευσή του εδώ και περίπου τέσσερα χρόνια και από τότε ασχολείται με τη διδασκαλία. Είχε τύχει μερικές φορές στο παρελθόν να μου παραδώσει αυτός μερικά μαθήματα, λόγω της καταπληκτικής του δεξιότητας στο στοιχείο της Γης. Αυτός μου έχει μάθει πώς να πηγαίνω κάτω από το χώμα και να εντοπίζω τον εχθρό μου. Φαίνεται πως σε λίγο έχει μάθημα, γι’ αυτό ετοιμάζεται. Ο Μπράντον με κοιτάει λίγο σαστισμένος.
«Για ποιο λόγο είσαστε εδώ;» ρωτάει κοιτώντας τους επιδέσμους που βάζω στα χέρια μου αποδοκιμαστικά.

«Χρειάζομαι τη βοήθειά σας. Πρέπει επειγόντως να με βοηθήσετε να προπονηθώ. Έχεις μάθημα;» ρωτάω τον Ματ.
«Σε κάνα τέταρτο» λέει και του ρίχνω ένα στραβό χαμόγελο.
«Τότε πρέπει να το ακυρώσεις» του λέω και αυτός εξαφανίζεται και μέσα σε δύο λεπτά είναι πίσω.
«Κανονίστηκε» μου λέει και σφίγγει τον τελευταίο επίδεσμο.
«Και πώς ακριβώς θα σε βοηθήσουμε εμείς;» λέει επιφυλακτικά ο Μπράντον.
«Θέλω να με κάνετε να θυμώσω» του λέω και τότε κοιτάνε ο ένας τον άλλον δύσπιστα. Ο Ματ βάζει τα γέλια.
«Γιατί γελάς; Πού είναι το αστείο;» τον ρωτάω επιβλητικά.
«Περίμενε. Τι; Σοβαρά μιλούσες;» ρωτάει όλο ειρωνεία ο Ματ. Η σιωπή μου και το δολοφονικό μου βλέμμα είναι η απάντησή μου. Τότε βάζουν και οι δύο τα γέλια. Και μόνο που δεν πέφτουν ο ένας στον ώμο του άλλου δακρύζοντας.
«Σταματήστε να χασομεράτε και απλώς βοηθήστε με!» τους φωνάζω αλλά δε σταματάνε. «Ξέρετε κάτι; Καλά σας έλεγα μια ζωή άχρηστους! Μια φορά σας είπα να κάνετε μια δουλειά και.... Και δεν ξέρετε τι σας γίνεται!» ωρύομαι και το βλέμμα του Ματ κοκαλώνει.
«Ει! Ηρέμησε! Εμείς απλώς κάναμε αυτό που ζήτησες. Απλώς άσε το νερό πίσω σου ήρεμα κάτω, ε;» λέει και κουνάει καθησυχαστικά τα χέρια του πάνω κάτω. Κοιτάω πίσω μου και αυτό δεν είναι λίγο νερό. Έχει σχηματιστεί ολόκληρο κύμα μέχρι το ταβάνι, έτοιμο να χυθεί πάνω τους. Πράγματι. Τα κατάφεραν. Εγώ όμως όχι... Κάνω δύο κινήσεις και στέλνω το νερό πίσω στα σιντριβανάκια που περιτριγυρίζουν τον χώρο.
«Συγγνώμη. Βλέπετε… Γι’ αυτό σας χρειάζομαι. Θέλω να μάθω να ελέγχω αυτό» λέω και δείχνω εκεί που πριν από λίγο υψωνόταν το κύμα.
«Δεν πειράζει. Μην ανησυχείς. Θα βρούμε έναν τρόπο να το ελέγξεις, πριγκίπισσά μου» μου λέει ο Μπράντον.
«Ε! Φέρσου με λίγο σεβασμό. Είναι η βασίλισσα και είτε σου αρέσει είτε όχι έχει αγόρι τώρα» του λέει επικριτικά ο Ματ. Λέω και εγώ, έτσι απλώς ξεχνιούνται οι παλιές συνήθειες;
«Ποιος σου μίλησε, κοντοπίθαρε;»
«Ει! Μπράντον! Μίλα καλύτερα! Δεν είμαστε εδώ για να τσακωθείτε πάλι» φωνάζω στον Μπράντον.
«Άσε το ’χω» μου λέει ο Ματ ήρεμα και κάνω στην άκρη.
«Ποιον είπες κοντοπίθαρο, ρε ψηλομύτη;» λέει ο Ματ και αρπάζει τον Μπράντον από τον γιακά. Ο Μπράντον τον σπρώχνει και ξεκινούν να πλακώνονται. Ωχ, όχι. Την τελευταία φορά θυμάμαι ο ένας κατέληξε σε ένα δέντρο και ο άλλος σε έναν θάμνο.
«Σας παρακαλώ σταματήστε!» λέω αλλά τίποτα. «Σταματήστε!» φωνάζω και μπαίνω στη μέση. Μια μπουνιά πετάγεται από το πουθενά. Ή μάλλον, όχι μπουνιά. Πάντως με κάνει να κάνω πίσω και να αποκτήσω μια ουλή στο μάγουλο που τη νιώθω να με τραβάει.
«Αυτό ήταν!» μουγκρίζω μέσα από τα δόντια μου και ρίχνω μια μπουνιά κοντά στο στομάχι του Ματ και μια κλοτσιά στο κεφάλι του Μπράντον. Ο Ματ πέφτει κάτω βήχοντας και ο Μπράντον προσγειώνεται στον τοίχο.
«Πολύ καλύτερα» λέει ο Ματ με το ζόρι και μου ρίχνει μια ματιά. «Ελπίζω να μπορείς να θεραπεύσεις και τη σαπισμένη χολή μου» λέει και ξαναβήχει.
«Και το σπασμένο μου κρανίο!» λέει ο Μπράντον προσπαθώντας να στηριχτεί στα πόδια του. Αμέσως πιάνω τη γρατζουνιά στο μάγουλό μου και έχει ήδη γίνει καπνός. Τι χαζή που είμαι. Πώς δεν το κατάλαβα ότι ήταν θέατρο; Ακουμπάω το χέρι του ενός και μετά του άλλου.
«Δεν υπάρχει τίποτα να θεραπεύσω. Σε λίγο θα είστε μια χαρά. Ελάτε, σηκωθείτε έχουμε δουλειά» λέω και αυτοί βγάζουν έναν διστακτικό και γεμάτο απογοήτευση αναστεναγμό. Δεν τους είχα για τόσο έξυπνους. Τελικά δεν είναι τόσο κόπανοι όσο νόμιζα. Κρίμα. Αν δεν προσπαθούσαν τόσο για να πάρουν μια θέση στη βασιλική οικογένεια, ίσως κάποτε να γινόμασταν φίλοι.

Όταν πάει τρεισήμισι η ώρα φεύγω τρέχοντας, καθώς έχω ξεχάσει τελείως το ραντεβού που έδωσα. Αυτοί οι δύο τελικά είναι πολύ καλοί στο να με εκνευρίζουν ακόμη κι αν καταλάβαινα τι θέατρο παίζανε. Τους λυπάμαι λίγο. Πήγαν να καούν, να πνιγούν, να συνθλιβούν τουλάχιστον πέντε φορές σήμερα. Τους αποχαιρέτησα και δώσαμε ραντεβού για την επόμενη μέρα. Πάω τρέχοντας στο δωμάτιο, αλλάζω και σε λίγο είμαι στην τραπεζαρία. Είναι όλοι εκεί. Η Κάσια, Ο Κρίστιαν μέχρι και ο Ντάνιελ παρ’ όλες τις δουλειές του. Παίρνω βαθιά ανάσα και κάθομαι για να ακούσω τα σημαντικά νέα.

Voula Gk.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου