Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

13 Μαρ 2017

0 Μετάλλαξη (Κεφάλαιο 31) Επίλογος

Η ζεστή κούπα με το αχνιστό τσάι έκαιγε τα δάχτυλά της Αριάδνης ενώ η ευωδιαστή  λουλουδάτη μυρωδιά του τσαγιού έφτανε στη μύτη της. Έφερε το καυτό υγρό στα χείλη της και ήπιε μία γουλιά από το ρόφημα. Ένιωσε την έντονη του γεύση να επαναφέρει ένα μέρος των αισθήσεών της.
   Καθόταν στο ίδιο ξύλινο τραπέζι που είχε συγκρουστεί με την Αιμιλία Ανδριαννού πριν λίγο. Το αίμα του κοριτσιού είχε στεγνώσει αφήνοντας έναν σκουρόχρωμο λεκέ στη γυαλιστερή επιφάνειά του. Η μαχαιριά που είχε αφήσει το στιλέτο της είχε βάθος όσο και ο αντίχειράς της,  καταστρέφοντας έτσι ένα από τα πιο ακριβά κομμάτια της επίπλωσης στην αίθουσα.
   Βέβαια η Αριάδνη νοιαζόταν ελάχιστα για το κόστος του τραπεζιού, όπως εξ ίσου αδιαφορούσε για τα καταστραμμένα από τους κόκκινους λεκέδες χαλιά.
   Η ξύλινη πόρτα του γραφείου άνοιξε. Ένας ελαφρύς ήχος ακούστηκε καθώς η πόρτα έκλεισε πάλι μετά την είσοδο της Μελίνας, που ήταν ιδιαιτέρως προσεκτική με τους θορύβους για να μην ταράξει την ήδη ζαλισμένη πολιτάρχη.
   «Για πες;» είπε η πολιτάρχης με ήρεμη φωνή.
   Η Μελίνα πήρε μία δυσαρεστημένη έκφραση. «Τους χάσαμε. Όταν οι αστυνομικοί έφτασαν στην έξοδο είχαν ήδη βγει από την Ωκεανία. Ο Φίλιππος απενεργοποίησε τα εξωτερικά συστήματα ασφαλείας»
   Η Αριάδνη ξεφύσησε. Αν ήταν τόσο εύκολο να πιάσουν στα χέρια τους το Φίλιππο θα είχε εκτελεστεί εδώ και πολλά χρόνια. Αντιθέτως, πάντα κατόρθωνε να ξεφεύγει στην κόψη του ξυραφιού. Πόσο μάλλον σήμερα, που είχε φτάσει ανενόχλητος μέχρι το γραφείο της και έτσι μπορούσε να εκμεταλλευτεί τα δικά της μέσα διαφυγής. Την είχε φέρει προ τετελεσμένων γεγονότων.
   Ποιος περίμενε πως θα είχε το θράσος να πατήσει το πόδι του στην Ωκεανία;
   «Δεν με εκπλήσσει» είπε τελικά.
   Η Μελίνα δεν είπε τίποτα. Το βλέμμα της εστίασε στο λεκιασμένο χαλί διατηρώντας ωστόσο αναλλοίωτη την έκφρασή της.  Δεν της άρεσε καθόλου το ότι ο  Φίλιππος είχε ξεφύγει μέσα απ τα χέρια τους μετά την εισβολή του στο πολιταρχείο.
   «Επικοινώνησε με τον Μάριο και τον Ηρακλή. Θέλω να έρθουν εδώ το συντομότερο» είπε η Αριάδνη.
   Η Μελίνα γύρισε το βλέμμα της προς το μέρος της. Έκανε ένα θετικό νεύμα. «Και με την οικογένεια της Αιμιλίας Ανδριαννού τι θέλετε να κάνουμε; Να στείλω μια ομάδα και εκεί;»
   «Όχι» είπε η Αριάδνη παγωμένα. «Δε μας χρησιμεύουν νεκρές η μητέρα και η αδερφή της . Φρόντισε απλά να βρίσκονται υπό στενή παρακολούθηση»
   «Μάλιστα» είπε η βοηθός. «Τίποτε άλλο;»
   «Όχι. Μπορείς να φύγεις»
   Η Μελίνα έκανε ένα νεύμα και αποχώρησε από το γραφείο, αφήνοντας την Αριάδνη μόνη .
   Η ματιά της γύρισε στο παράθυρο και τη σκοτεινιασμένη πόλη της Ωκεανίας. Υπήρχαν ένα σωρό προβλήματα που έπρεπε να αντιμετωπιστούν και η αρχή έπρεπε να γίνει από τις αναμνήσεις των κατοίκων της πόλης. Η συμμαχία των τεράτων είχε σπείρει την καταστροφή.
   Τα σχέδια της είχαν ανατραπεί με τον πιο απροσδόκητο τρόπο. Δεν μπορούσε να διανοηθεί πως μερικοί έφηβοι κατόρθωσαν να τη φέρουν σε τόσο δύσκολη θέση.
   Τουλάχιστον μετά τα σημερινά γεγονότα δεν είχε να ανησυχεί πια για τη συμμαχία των τεράτων, παρά μόνο για μεμονωμένα πρόσωπα. Μέσα σε αυτά βέβαια άνηκε και ο Ορφέας Πετρής καθώς αυτός ήταν που είχε παραβιάσει τα συστήματα του Φεστιβάλ Τεχνολογίας και είχε ανοίξει το δρόμο στις υπόλοιπες μεταλλάξεις.
   Τις τελευταίες ώρες ο εντοπιστής του είχε πάψει να δουλεύει. Είχε ανακαλύψει άραγε το μυστικό που κρυβόταν πίσω από τους παλμογράφους;
   Όπως και να είχε,  έπρεπε να βρεθεί το συντομότερο δυνατό.
   Σηκώθηκε όρθια. Πάσχισε να βρει την ισορροπία της με τα ψηλοτάκουνα που φορούσε. Άρχισε να περπατά στο χώρο μελετώντας τη σκηνή του αιματηρού επεισοδίου. Στάθηκε μπροστά από το ξύλινο γραφείο και κοίταξε τα αντικείμενα που ήταν ακουμπισμένα πάνω του.
   Ο υπολογιστής της ήταν κλειστός. Αριστερά του υπήρχε μία λάμπα φτιαγμένη από κρύσταλλο και μέταλλο που φώτιζε το γραφείο και ακριβώς δίπλα από τη λάμπα υπήρχαν μερικά υφασμάτινα πανάκια. Δεξιά του υπολογιστή ήταν ακουμπισμένα τα δύο βιβλία που μελετούσε τον τελευταίο καιρό η Αριάδνη. Το ένα ήταν κλειστό, ακουμπισμένο με κλίση στο δεξί όριο του γραφείου και το δεύτερο ήταν ανοιχτό στη σελίδα 562.
Ούτε καν τη σελίδα. σκέφτηκε από μέσα της παρατηρώντας το ανοιχτό βιβλίο.
   Ο Φίλιππος είχε φροντίσει να ψάξει όλο το γραφείο αλλά δεν είχε αφήσει ούτε ένα στοιχείο που να μαρτυρούσε την εισβολή του. Όλα τα αντικείμενα ήταν τοποθετημένα στις θέσεις τους, σα να μην τα είχε αγγίξει κανένας τις τελευταίες ώρες.
    Εκείνη ήταν η στιγμή ήταν που ένιωσε να πατάει ένα περίεργο αντικείμενο. Απομάκρυνε το πόδι της και κοίταξε το χαλί.
   Στο σημείο που είχε πατήσει είδε το στιλέτο της. Είχε ακόμα πάνω του το αίμα της Αιμιλίας Ανδριαννού. Κοίταξε γύρω από το μεταλλικό αντικείμενο αλλά δεν είδε τίποτε άλλο κοντά του.
   Ώστε ο Φίλιππος είχε πάρει το όπλο της, αλλά είχε αφήσει το στιλέτο.
   Είχε όντως αφαιρέσει τον δείκτη από το όπλο που κρατούσε ή απλά μπλόφαρε προκειμένου να μάθει στοιχεία για τη συσκευή αφαλάτωσης;
   Πήρε από το γραφείο της ένα υφασμάτινο μαντιλάκι. Σήκωσε το δεξί μανίκι του σακακιού της, αποκαλύπτοντας μία μικρή μαύρη θήκη. Ήταν φτιαγμένη από πλαστικό και ύφασμα, ιδανική για να προστατεύει το δέρμα της από την κοφτερή λεπίδα του στιλέτου.
   Με μία απαλή κίνηση των δαχτύλων του αριστερού της χεριού μαγνήτισε το στιλέτο και το έφερε στο χέρι της. Καθάρισε τη λεπίδα και την έβαλε πίσω στη θήκη.

*  *  *

   Ένα αχνό φως χτύπησε τα βλέφαρα της Αιμιλίας. Το ταλαιπωρημένο σώμα της άλλαξε πλευρό στην προσπάθεια της να βολευτεί στα σκεπάσματα. Βρήκε μια στάση που δεν την ενοχλούσε. Οι μύες της χαλάρωσαν και αφέθηκε στο χάος του μυαλού της.
   Οι εικόνες ξεπηδούσαν η μία μετά την άλλη από το υποσυνείδητό της. Ο ύπνος που είχε κάνει ήταν από τους χειρότερους της ζωής της. Όμως, οι παρενέργειες του υπνωτικού την κρατούσαν φυλακισμένη στα σεντόνια του κρεβατιού. Αγκάλιασε το μαξιλάρι της.
   Ξαφνικά ένιωσε ένα μικρό τσίμπημα στο στήθος της.
Κρεβάτι; αναρωτήθηκε από μέσα της και άνοιξε απότομα τα μάτια της.
   Πως βρέθηκε να κοιμάται σε κρεβάτι; Δεν είχε αποκοιμηθεί στο κάθισμα αυτού του περίεργου τετράτροχου οχήματος καθώς έφευγε από την Ωκεανία με αυτόν τον εξίσου περίεργο άντρα;
   Το σώμα της τινάχθηκε αυτόματα όρθιο από τα σκεπάσματα.
   Παρατήρησε το χώρο γύρω της. Βρισκόταν σε ένα σκοτεινό μικρό δωμάτιο. Το κρεβάτι της ακουμπούσε  στο τοίχο ενώ στην ελεύθερη πλευρά του υπήρχε ένα έπιπλο που έμοιαζε με χοντροκομμένο κομοδίνο. Δεξιά του είδε άλλο ένα έπιπλο, σαν τραπεζάκι που μπροστά του είχε ένα σκαμπό. Στο διπλανό του τοίχο υπήρχε ένα ύφασμα κρεμασμένο στον τοίχο, μέσα απ΄ το οποίο αχνοφαίνονταν  μερικές ηλιαχτίδες.
   Βρισκόταν σε υπνοδωμάτιο, προφανώς κάποιου σπιτιού. Περίεργο...
   Κοίταξε το χέρι της. Ήταν ακόμα δεμένο αλλά οι επίδεσμοί είχαν αλλαχθεί με καινούριους, που έμοιαζε να έχουν μία περίεργη υφή, σαν να ήταν φτιαγμένοι από ένα άγνωστο υλικό.
   Σηκώθηκε όρθια και πήγε προς το κρεμασμένο ύφασμα που χρησίμευε σαν κουρτίνα. Το παραμέρισε και διαπίστωσε ότι πίσω της υπήρχε ένα μεγάλο παράθυρο. Το απότομο φως που χτύπησε ο πρόσωπο της την τύφλωσε προσωρινά  αλλά όταν ανέκτησε την όρασή της είδε ένα θέαμα που την άφησε έκπληκτη.
Θάλασσα!
   Και δεν ήταν μόνο η θάλασσα το περίεργο θέαμα. Έβλεπε κι ένα  πλήθος ανθρώπων που βρίσκονταν στη παραλία με μικρές παράξενες βάρκες. Τα πολύχρωμα σχέδια τους δε θύμιζαν τις βάρκες που ήξερε. Οι άνθρωποι έμοιαζε  να κάνουν διάφορες εργασίες και να συζητούν ζωηρά μεταξύ τους.
   Πως ήταν δυνατόν να βλέπει θάλασσα και όλους αυτούς τους ανθρώπους; Δεν είχε βγει από την Ωκεανία;
   Και βέβαια ήταν έξω από την Ωκεανία! Την είχε δει να γίνεται μία μικρή κουκίδα πριν αποκοιμηθεί σε αυτό το περίεργο όχημα. Επίσης ήξερε πολύ καλά πως στην Ωκεανία δεν υπήρχε ούτε ένα παραλιακό σπίτι. Η πιο κοντινή γειτονιά στη θάλασσα ήταν το Φανάρι, το οποίο είχε πάρει το όνομα του από την ακτή των φαναριών. Όμως ούτε εκεί υπήρχε σπίτι που να κοιτάζει απ’ ευθείας τη θάλασσα.
   Τότε που βρισκόταν; Και γατί υπήρχαν τόσοι πολλοί άνθρωποι σε αυτό το μέρος;
Η εικόνα της θάλασσας ήταν πολύ διαφορετική από εκείνη της πόλης της Ωκεανίας. Είχε μία ιδιαίτερη άγνωστη ομορφιά, έμοιαζε σαν να είχε βρεθεί σε άλλο κόσμο.
   Κοίταξε δεξιά της. Πάνω από το έπιπλο με το σκαμπό υπήρχε ένας μεγάλος καθρέπτης. Ακόμα και τα έπιπλα ήταν πολύ διαφορετικά από αυτά που είχε συνηθίσει. Φτιαγμένα από μέταλλο και πολύχρωμο γυαλί δημιουργούσαν αφηρημένα σχήματα και σχέδια. Στόλιζαν όμορφα το μικρό υπνοδωμάτιο.
   Είδε την αντανάκλαση της στο καθρέπτη. Φορούσε ακόμα τα ίδια μαύρα ρούχα που είχε βάλει για το Φεστιβάλ Τεχνολογίας της Ωκεανίας. Η ζακέτα της Εύης ήταν ακόμη λεκιασμένη με το αίμα του δεμένου χεριού της. Το πρόσωπο της όμως ήταν καθαρό, δε φορούσε πια το μακιγιάζ των μεταλλάξεων.
   Για ένα δευτερόλεπτο η εικόνα του Φεστιβάλ επανήλθε στο μυαλό της, αλλά έκανε προσπάθεια να τη διώξει. Αν άφηνε τον εαυτό της στο έλεος των σκληρών αναμνήσεων θα κατέρρεε. Γύρισε το κεφάλι της και κοίταξε από την άλλη πλευρά προς το τοίχο απέναντι από τον καθρέπτη.
   Εκεί υπήρχε μόνο μία μεγάλη ντουλάπα. Ήταν και αυτή φτιαγμένη από μέταλλο και γυαλί. Δίπλα από την ντουλάπα είδε τα παπούτσια της. Τα άρπαξε και με ταχύτατες κινήσεις τα φόρεσε. Έπειτα στάθηκε μπροστά από την πόρτα που υπήρχε στο τοίχο του κρεβατιού.
   Για μια στιγμή αναρωτήθηκε αν την είχαν κλειδωμένη μέσα σε αυτό το περίεργο δωμάτιο. Ακριβώς την επόμενη στιγμή κατέβασε το χερούλι διαπιστώνοντας ότι η πόρτα ήταν ανοιχτή.
Πάλι καλά τα χερούλια μοιάζουν με των σπιτιών της Ωκεανίας, σκέφτηκε καθώς έβγαινε από το δωμάτιο.
   Βρέθηκε σε έναν διάδρομο. Προχώρησε μέχρι το βάθος του διαδρόμου και εκεί είδε σκάλες που κατέβαιναν ένα επίπεδο. Συγχρόνως δύο φωνές ακούγονταν ανεπαίσθητα. Ήταν μία αντρική φωνή και μία γυναικεία.
   Κατεβαίνοντας τις σκάλες αντίκρισε τη συνέχεια του διαδρόμου. Δεξιά της υπήρχε ένα μεγάλο παράθυρο το οποίο έβλεπε επίσης στην ηλιόλουστη παραλία. Πίσω από το τζάμι υπήρχε ένα μεταλλικό τραπεζάκι με δύο καρέκλες.  Στα αριστερά του διαδρόμου, λίγα μέτρα πιο πέρα από το σημείο που στεκόταν υπήρχε ένα άνοιγμα που μάλλον οδηγούσε στο υπόλοιπο σπίτι.
   Οι φωνές άρχισαν να καθαρίζουν.
   «Τι συνέβη Φίλιππε;» είπε μια γυναίκα με τραγουδιστό τόνο. «Ποια είναι αυτή η κοπέλα που μου έφερες; Είναι στ’ αλήθεια μέσα από την Ενότητα;»
   «Ναι» είπε ο άντρας με ήρεμη αλλά κουρασμένη φωνή. «Είναι από την Ωκεανία»
   «Από την Ωκεανία;» είπε η γυναίκα με έκπληξη αλλά χωρίς να χάνει τον τραγουδιστό της τόνο. «Και γιατί την έφερες εδώ;»
   «Αν την άφηνα στη πόλη θα πέθαινε»
   Η Αιμιλία πλησίασε το άνοιγμα και έριξε μία κλεφτή ματιά. Είδε μία τραπεζαρία με ιδιαίτερη διακόσμηση όπου καθόταν ο Φίλιππος και δίπλα του στεκόταν μία μελαχρινή γυναίκα. Και οι δύο κοιτούσαν έναν υπολογιστή, όμοιο με όλους της Ενότητας Ειρήνης. Ο Φίλιππος κάτι έψαχνε μανιωδώς μέσα στο υπολογιστή.
   Η Αιμιλία κρύφτηκε πίσω από τον τοίχο και τους άφησε να συνεχίσουν τη συζήτηση.
   Υπήρξε για μερικά δευτερόλεπτα σιγή.
   Έπειτα ο Φίλιππος μίλησε. «Θυμάσαι που σου είπα ότι θα έφευγα για την Ωκεανία; Ότι είχα ανακαλύψει στοιχεία για μία συσκευή αφαλάτωσης;»
   «Ναι» Η γυναίκα κάθισε δίπλα του και τον κοίταξε γεμάτη ενδιαφέρον και αγωνία. «Τι έγινε; Τη βρήκες;»
   Ο Φίλιππος έκανε ένα αρνητικό νεύμα. «Η πολιτάρχης είχε φροντίσει ήδη να την εξαφανίσει. Αλλά όσο βρισκόμουν στην Ωκεανία, κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Τεχνολογίας έγινε κάτι που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει»
   Εκείνη συνέχιζε να τον κοιτάζει με την ίδια αγωνιώδη έκφραση.
   «Εξέγερση μεταλλάξεων» είπε ο Φίλιππος με άχρωμη φωνή.
   Η γυναίκα τινάχτηκε σα να τη διαπέρασε ηλεκτρικό ρεύμα. Φαινόταν να μην μπορούσε να πιστέψει στα αυτιά της.
   Ο Φίλιππος συνέχισε. «Μερικές από τις μεταλλάξεις της Ωκεανίας βγήκαν μπροστά σε όλο το Φεστιβάλ, βαμμένες με το χαρακτηριστικό βάψιμο των μεταλλάξεων κρατώντας μικρούς λαμπτήρες. Η αστυνομία βέβαια δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια»
   Η Αιμιλία ακούγοντας τη λακωνική περιγραφή του Φίλιππου ένιωσε το άγχος της προηγούμενης μέρας να ποτίζει  όλο της το σώμα. Παρόλα αυτά έμεινε ακίνητη και συνέχιζε να παρακολουθεί τη συζήτηση.
   Η γυναίκα ξεροκατάπιε. «Τους σκότωσαν;» είπε σοκαρισμένη.
   «Όλους, εκτός από την κοπέλα που έφερα μαζί μου. Αυτή την κράτησε η πολιτάρχης ζωντανή για να την εντάξει στο αστυνομικό τμήμα. Η κοπέλα βέβαια αρνήθηκε την πρόταση της και εκείνη ετοιμαζόταν να την τιμωρήσει με άλλες μεθόδους. Το πληγωμένο χέρι είναι δικιά της δουλειά»  Τα δάχτυλά του σταμάτησαν να κινούνται. Έσφιξε τις παλάμες του σε δύο γροθιές. «Ήταν κρίμα να πεθάνει άλλη μία μετάλλαξη, ειδικά από τη στιγμή που μπορούσα να τη βοηθήσω να ξεφύγει. Ίσως εδώ κατορθώσει να βρει γαλήνη μετά από όσα αναγκάστηκε να ζήσει  στην Ενότητα Ειρήνης»
   Η Αιμιλία ξεφύσησε. Γαλήνη; Δεν υπήρχε γαλήνη πια για εκείνη. Και όσο βρισκόταν μακριά από αυτούς που της τη στέρησαν δε θα ησύχαζε.
   «Και η πόλη;» ρώτησε η γυναίκα το ίδιο αναστατωμένη.
   «Παρακολούθησε όσα έγιναν στο Φεστιβάλ» είπε και άρχισε πάλι να πληκτρολογεί στον υπολογιστή.
   Πέρασαν μερικά λεπτά χωρίς να  μιλήσει κανείς από τους δύο.
   Ο Φίλιππος αντέδρασε. «Διάνα! Έπιασα σήμα!» είπε με σιγανή φωνή.
   Ξαφνικά στο ολόγραμμα του υπολογιστή εμφανίστηκε μία δημοσιογράφος που μιλούσε ακατάπαυστα.
   «Περιμένουμε νεώτερα για την κατάσταση της Αριάδνης Μακρή που μεταφέρθηκε σήμερα τα ξημερώματα στο 1ο Κρατικό Νοσοκομείο Ιπποκράτιδας. Η πολιτάρχης της Ωκεανίας νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση μετά το πυροβολισμό που δέχτηκε τα ξημερώματα από άγνωστο πρόσωπο»
Τι; απόρησε η Αιμιλία. Πως ήταν δυνατό να πυροβολήσει κάποιος την πολιτάρχη; Αφού τα πιστόλι που είχε στρέψει εναντίον της δε δούλευε και με βάση τα λεγόμενα της το ίδιο ίσχυε για όλα τα όπλα της Ενότητας Ειρήνης.
   Η Αιμιλία βγήκε από την κρυψώνα της και περπάτησε προς το μέρος της τραπεζαρίας.
   Η γυναίκα την κοίταξε με έκπληξη. Αναρωτήθηκε για μία στιγμή πόση ώρα ήταν κρυμμένη πίσω από το άνοιγμα της τραπεζαρίας, όμως κατανοώντας την τεταμένη ψυχολογική κατάσταση δε ρώτησε τίποτα.
   «Ξύπνησες;» ρώτησε με αυθεντική ανησυχία. «Θέλεις  μήπως να σου φέρω κάτι να φας;»
   Η Αιμιλία δεν της έδωσε σημασία. Συνέχισε να κοιτάζει τη φιγούρα της δημοσιογράφου που πρόβαλλε στο ολόγραμμα του υπολογιστή. Τώρα συνειδητοποιούσε πως το κανάλι που παρακολουθούσαν δεν ήταν το κρατικό κανάλι της Ωκεανίας αλλά το εθνικό κανάλι της Ενότητα Ειρήνης. Ήταν το κανάλι που κάλυπτε τα πιο σημαντικά δρώμενα της Ενότητας αλλά και τις πιο σημαντικές ειδήσεις που αφορούσαν όλες τις πόλεις.
   Το βλέμμα του Φίλιππου κόλλησε πάνω της καθώς πλησίαζε το μεγάλο τραπέζι. Αλλά ούτε κι εκείνος της είπε κάτι.
   Η δημοσιογράφος συνέχισε να μιλάει. «Πολλοί κάνουν λόγο για επίθεση μετάλλαξης εναντίον της πολιτάρχη, μιλώντας έτσι για δεύτερο κρούσμα στη πόλη της Ωκεανίας μέσα σε λίγους μήνες, αλλά δεν έχουν δοθεί περαιτέρω στοιχεία στη δημοσιότητα. Σίγουρα πάντως ο κακοποιός φλερτάρει με τις πρώτες θέσεις της μαύρης λίστας»
   Μαύρη λίστα. Ήξερε πάρα πολύ καλά τι ήταν η μαύρη λίστα. Όλοι στην Ενότητα Ειρήνης γνώριζαν.
   Η μαύρη λίστα είχε σε σειρά προτεραιότητας τους πιο περιζήτητους κακοποιούς της Ενότητας Ειρήνης. Το προφίλ τους μαζί με τη φωτογραφία τους δίνονταν στη δημοσιότητα καθιστώντας τους έτσι δημόσιους κινδύνους. Όποιος πολίτης ερχόταν σε επαφή με κάποιον από τους κακοποιούς της λίστας ήταν υποχρεωμένος να το αναφέρει στο πολιταρχείο της εκάστοτε πόλης που με τη σειρά του θα  αναλάμβανε να αναζητήσει τον εγκληματία το συντομότερο δυνατό.
   Ήταν εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο να δεχτεί επίθεση ρυθμιστής πόλης. Ήταν ένα από τα ανώτερα παραπτώματα της Ενότητας Ειρήνης όπως και η επίθεση σε γερουσιαστή.
   Αυτό που προβλημάτιζε την Αιμιλία ωστόσο δεν ήταν η συχνότητα του φαινομένου. Αντιθέτως, με όσα είχαν γίνει το προηγούμενο βράδυ δεν της έκανε εντύπωση που κάποιος της είχε επιτεθεί. Ακόμα και εκείνη είχε στρέψει όπλο εναντίον της μετά  τις απειλές της. Ο προβληματισμός της ήταν τελείως διαφορετικός.
   Πως τα είχε καταφέρει; Η ίδια ήταν τόσο αδύναμη μπροστά της. Αν ο Φίλιππος δεν την είχε βγάλει από την πόλη θα ήταν εξ’ ολοκλήρου στο έλεος της και η οικογένειά της θα είχε εξοντωθεί. Εκείνη βέβαια μπορεί να μην κατέληγε νεκρή αλλά, ακόμη χειρότερα, θα εξοριζόταν στην Πυρήνις. Αυτή προφανώς ήταν μία κατάληξη χειρότερη από το θάνατο.
Πυρήνις. Αυτό δεν ήταν το μέρος που είχε χάσει τη ζωή του ο πατέρας του Ορφέα;
Ο Ορφέας... Σωστά!
   Το προηγούμενο βράδυ δεν είχε δώσει μεγάλη σημασία στα λόγια της πολιτάρχη, αλλά τώρα θυμήθηκε πως είχε την απαίτηση από την Αιμιλία να βοηθήσει να βρεθεί ο Ορφέας Πετρής. Ο Ορφέας δεν ήταν στη σκηνή του Φεστιβάλ Τεχνολογίας, πράγμα που σήμαινε πως ήταν ακόμα ζωντανός!
   Μετά από την εξόντωση της  συμμαχίας είχε κάθε λόγο να αφήσει την οργή του να ξεσπάσει πάνω στην πολιτάρχη. Και ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να αχρηστεύσει τον περίφημο «δείκτη» από τα όπλα  και να πλήξει την πολιτάρχη. Ο Ορφέας μπορούσε!
   Το βλέμμα του Φίλιππου συνέχιζε να είναι κολλημένο πάνω της. Έμοιαζε προβληματισμένος και ανήσυχος.
   Η δημοσιογράφος συνέχισε. «Από το κοντρόλ μόλις με ενημέρωσαν πως οι αρχές αποκάλυψαν την ταυτότητα του ενόχου»
   Μία τρισδιάστατη φωτογραφία εμφανίστηκε στην οθόνη του υπολογιστή.
   Το αίμα της Αιμιλίας πάγωσε.
   «Στους δέκτες σας βλέπετε το πρόσωπο της Αιμιλίας Ανδριαννού. Η Αιμιλία Ανδριαννού οδηγήθηκε στο πολιταρχείο της Ωκεανίας για ανάκριση το βράδυ της 3ης Μαΐου μετά  τη σύλληψη του πατέρα της Δημοσθένη Ανδριαννού από τις αρχές, ο οποίος κρίθηκε ένοχος από το συμβούλιο ομόνοιας για τον ομαδικό φόνο 18 παιδιών και τον εμπρησμό στο Λούνα Παρκ της Ωκεανίας. Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης κατόρθωσε να αρπάξει το όπλο που είχε η ίδια πολιτάρχης για την προσωπική της ασφάλεια και να το στρέψει εναντίον της με σκοπό να τη σκοτώσει, παίρνοντας έτσι εκδίκηση για το θάνατο του πατέρα της. Αξίζει να τονιστεί επίσης ότι στις σχετικές ερωτήσεις της πολιτάρχη  η Αιμιλία Ανδριαννού παραδέχτηκε πως είναι μετάλλαξη!»
   Μια μονταρισμένη εικόνα εμφανίστηκε δίπλα στο πρόσωπο της, η οποία είχε τη σφραγίδα του πολιταρχείου της Ωκεανίας. Ήταν μία φωτογραφία από το γραφείο της πολιτάρχη που την έδειχνε πεσμένη στο έδαφος γύρω από το αίμα της Αιμιλίας αλλά και την Αιμιλία να κρατάει το όπλο που είχε στρέψει εναντίον της. Το ένα της χέρι έδειχνε να είναι κρυμμένο πίσω από τη μαύρη ζακέτα της Εύης, παρόλο που στην πραγματικότητα ήταν καρφωμένο στο γραφείο.
   Ο Φίλιππος, ο οποίος της είχε δώσει το υπνωτικό δε φαινόταν πουθενά στην εικόνα.
   Η δημοσιογράφος συνέχισε «Οι αρχές κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου! Από σήμερα η Αιμιλία Ανδριαννού βρίσκεται στην κορυφή της μαύρης λίστας και έχει μετατραπεί στη νούμερο ένα καταζητούμενη της Ενότητα Ειρήνης!»


ΤΕΛΟΣ ΠΡΩΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ


Ναταλία Β.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου