Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

3 Μαρ 2017

0 The Last Shadow (Game of shadows II) - (Κεφάλαιο 5) "Το προαίσθημα"

Μυστικές φυλακές Κρίμελ Μπρουκ

Τζόναθαν
Κάτι μέσα μου με βασάνιζε. Είχα ένα κακό προαίσθημα... Κλεισμένος σ’ αυτό το κουτί που ονομάζουν φυλακή, σκέφτηκα πολλά! Ότι είπα στο Ντέρεκ, ότι έκανα στο παρελθόν... Το χρήμα είναι τόσο γλυκό που σε παρασύρει!
Καθόμουν σ’ αυτό το σκληρό και σάπιο κρεβάτι. Κοιτούσα τον τοίχο απέναντι μου κι έκανα μια μικρή αναδρομή. Θυμήθηκα το πρόσωπο του νεαρού Ντέρεκ. Είχε μείνει άναυδος. Το πρόσωπο του είχε παγώσει. «Αυτός είναι... Η τελευταία σκιά. Αυτός είναι!» είχα ξεστομίσει. Όλον αυτόν τον καιρό είχαν μπροστά τους το κλειδί της ιστορίας, αλλά κανείς τους δε το γνώριζε. Ιχθείς… Σκιές… Όλα για ένα πείραμα. Στην αρχή είχε καλό σκοπό αλλά, τελικά, μια στιγμή αλλάζει τα πάντα! Αυτό το παιχνίδι που ξεκινήσαμε, ήταν ότι πιο σαδιστικό θα μπορούσε κανείς να φανταστεί... 
            Το βαρύ βάδισμα του σταμάτησε έξω από το κελί μου, αναγκάζοντας με να επιστρέψω πίσω στη πραγματικότητα. Η αναδρομή έσβησε βίαια... Ξαφνιάστηκα! Δεν  περίμενα αυτή την επίσκεψη.
« Εσύ;» άρθρωσα απορημένος.
« Πού είναι;»
«Πού είναι, τι;»
«Ξέρεις εσύ...»
Τον κοίταξα επίμονα, όπως κι αυτός,  μα δεν απάντησα.
« Απάντησε μου!» με πρόσταξε με αυστηρό τόνο.
«Δεν φοβάσαι μη σε βρουν εδώ;»
«Σου έκανα μια ερώτηση, Τζόναθαν.»
«Κι εγώ επίσης...»
Αναστέναξε...
«Πού είναι;»
Το βλέμμα του φαινόταν φοβισμένο, ενώ η φωνή του έμοιαζε να προσπαθεί να παραμείνει ψύχραιμη.
«Εσύ, που γνωρίζεις τα πάντα, ζητάς πληροφορίες από εμένα;»
«Τζόναθαν,  απάντησε στη ερώτηση μου... Τώρα!» τόνισε τη τελευταία του λέξη.
«Δεν έχω να χάσω, ούτε να κερδίσω κάτι, απαντώντας στην ερώτηση σου. Εκτός αυτού...» τον πλησίασα ενώ  ακόμα μας χώριζαν τα κάγκελα. «Εσύ με πρόδωσες πρώτος.  Τώρα, είναι η σειρά μου φίλε!» ξεστόμισα ειρωνικά.
«Μην παίζεις παιχνιδάκια μαζί μου! Ξέρεις πολύ καλά μέχρι πού είμαι ικανός να φτάσω!»
«Εσύ όμως, δεν γνωρίζεις μέχρι πού μπορεί να φτάσω εγώ!  Ή, καλύτερα, μέχρι πού έχω ήδη φτάσει...»
            Δεν απάντησε.  Με κοιτούσε μ’ ένα βλέμμα γεμάτο μίσος, θυμό....
«Σύντομα, δε θα έχεις τίποτα στα χέρια σου!  Όσο γι’ αυτό που ψάχνεις... Να είσαι σίγουρος πως, θα είσαι ο τελευταίος που θα το ανακαλύψει!»
«Για τελευταία φορά… Πού είναι;»
«Ποτέ σου δε νοιάστηκες για κανέναν! Για τίποτα...»
«Εσύ με αναγκάζεις...» μουρμούρισε κι έβγαλε το όπλο που είχε κρυμμένο. «Πού είναι;»
Το πλησίασε στο μέτωπο μου. Είχε γίνει ένα τέρας... Περισσότερο κι από εμένα! Ούτε εγώ ήμουν αθώος. Εκείνη τη στιγμή, κατάλαβα τι είχαμε κάνει. Τόσα πειράματα, τόσα ψέματα, όλα για ένα τίποτα στην ουσία...  
«Θα με σκοτώσεις;» αποκρίθηκα με την απογοήτευση να ζωγραφίζεται στο πρόσωπο μου.
«Εσύ θα επιλέξεις... Δώσε μου την απάντηση που ζητάω και θα ζήσεις!»
«Καλύτερα να σταματήσουμε τα πάντα. Πρέπει να δοθεί ένα τέλος! Αρκετά άτομα πληγώσαμε...»
«Το παίζεις μετανιωμένος τώρα; Ας γελάσω... Αν εγώ είμαι μία φορά δολοφόνος, εσύ είσαι δέκα!  Τώρα, γιατί μετανιώνεις;»
«Γιατί έχω συνείδηση! Έστω και λίγη...»
«Τίποτα δεν έχεις!  Κανείς από τους έξι μας δεν είχε... Ότι κάναμε, το κάναμε για έναν και μόνο σκοπό. Μπορεί, αν δε σε είχα προδώσει, τώρα να ήσουν ακόμη με το μέρος μου.  Γι’ αυτό, απάντησε μου. Πού στο διάολο είναι;»
«Έχω μετανιώσει...» απάντησα σαν δειλός και τα μάτια μου βούρκωσαν. «Τα παιδιά μου υπέφεραν και ακόμα υποφέρουν εξαιτίας μου.  Έκανα πολλά λάθη... Τώρα οφείλω να επανορθώσω!»
Αυτό έπρεπε να κάνω. Αυτή, ήταν η μόνη γενναία απόφαση που είχα πάρει ποτέ στη ζωή μου! Ίσως και η τελευταία...
            «Εσύ το αποφάσισες, λοιπόν...»
Μου χαμογέλασε μ’ ένα τρομαχτικό ύφος... Είχε τρελαθεί!
« Κάντο, λοιπόν!» ξεστόμισα κι ένα δάκρυ  γλίστρησε από τα μάτια μου. «Ο γενναίος πεθαίνει μια φορά. Ο δειλός πεθαίνει κάθε μέρα...» μουρμούρισα.
«Αντίο, Τζόναθαν!» προσθέσε με αποφασιστικό ύφος και, χωρίς κανέναν δισταγμό, πάτησε τη σκανδάλη...



Chara Christ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου