Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

18 Μαρ 2017

0 The Last Shadow (Game of shadows II) (Κεφάλαιο 6) - "Μόνος"

Ντέρεκ
Σιωπή… Μια δυνατή σιωπή μ’ ένα έντονο κρότο. Τον είχα απέναντι μου. Του είπα όλη την αλήθεια. Μια αλήθεια εκρηκτική... Με κοιτούσε απορημένος. Είχε, προφανώς, μπερδευτεί.  Ίσως, αυτή η αλήθεια, να είναι το οριστικό τέλος της φιλίας μας. Η απογοήτευση στο βλέμμα του ήταν τόσο βαθειά, που θα έκανε την καρδιά του πέτρα.
«Τζάκσον» ξεστόμισα με δισταγμό το όνομα του. Μα, η σιωπή, δεν έλεγε να φύγει...


Τζάκσον
Ίσως να προτιμούσα να μην είχα ακούσει αυτό το όνομα, αυτήν την καταραμένη αλήθεια που μου είχε μόλις πει. Δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω. Τόσο καιρό,  η απάντηση βρισκόταν μπροστά μου κι εγώ ούτε που το είχα προσέξει. Όταν άκουσα αυτό το όνομα, ένιωσα λες και η γη γκρεμίστηκε κάτω από τα πόδια μου. Φώναξε το όνομα μου, αλλά δεν έβρισκα τα λόγια να απαντήσω...  Σαν κάποιος να μου έκοψε τη γλώσσα. Ο θυμός έγινε ένα μαζί μου. Τον έβλεπα απογοητευμένος...
  «Είσαι σίγουρος γι’ αυτό;» αποκρίθηκα, κι αυτός κούνησε το κεφάλι καταφατικά. Τον κοίταξα γεμάτος απογοήτευση για τελευταία φορά  και  το βάδισμα μου βάρυνε προς τη πόρτα. 

Ντέρεκ
Τη στιγμή που αντίκρυσσα αυτό, το έντονα απογοητευμένο, βλέμμα κατάλαβα πως ίσως να μη με συγχωρούσε ποτέ ξανά. Ναι , αυτό θα ήταν το τέλος της φιλίας μας.
«Τζάκσον;»
«Δεν πρόκειται να συνεχίσω.» τα βήματα του σταμάτησαν κι η απάντηση του έπεσε σαν κεραυνός.
«Δεν..»
«Μη συνεχίζεις. Τελείωσε! Τέρμα...» αποκρίθηκε και βρόντηξε την πόρτα πίσω του  με όσο θυμό είχε.

Τζάκσον

Προτού τραβήξω την πόρτα, με όλη την οργή που με πλημύρισε εκείνη τη στιγμή,  ένιωσα τον εαυτό μου να σπάει σε χίλια κομμάτια. Όταν άκουσα εκείνο το όνομα...  Μια λέξη που χάραξε τη καρδιά μου. «Λυπάμαι...» είπα ταραγμένος κι ένα δυσαρεστημένο δάκρυ  χάιδεψε το πρόσωπο μου.



Ντέρεκ

Εγώ, έμεινα για μια ακόμα φορά  μόνος. Αυτή η αλήθεια, μου κόστισε μια σημαντική φιλία. Μόνος... Για μια ακόμα φορά έμεινα μόνος. Αυτό, ήταν μόνο η αρχή… Αν οι άλλοι μάθουν, δεν θα έχω κανέναν τους ποτέ ξανά πλάι μου. Αυτή θα είναι η τιμωρία μου. 
Ο φακός μου γλίστρησε από το χέρι ασυναίσθητα. Γονάτισα στο βρώμικο, παγωμένο πάτωμα και  ακούμπησα το κεφάλι μου στον μουχλιασμένο τοίχο.  Κοίταξα το κενό...  Στο κεφάλι μου επικρατούσε ένα  χάος.  Άφησα, για μια ακόμα φορά, το φόβο μου να βρυχάται ενώ το θάρρος μου πάλευε ψιθυρίζοντας να ακουστεί. 
Εικόνες από διάφορες αναμνήσεις, κυρίως κακές, πέρασαν από μπροστά μου με γοργό ρυθμό. Κι εγώ εκεί, να βρίσκομαι σε αδράνεια. Σαν ναρκωμένος... Ξαφνικά, κάτι μέσα μου με ταρακούνησε. Ένα παράξενο και τρανταχτό συναίσθημα.  Καθώς το βλέμμα μου ακόμη ήταν καθηλωμένο στο σκοτάδι, διέκρινα μια ανθρώπινη μορφή. Έμοιαζε γνώριμη. 

 «Τζόναθαν;» είπα με απορία και, απότομα, η μορφή εξαφανίστηκε σαν ένα σύννεφο σκόνης. Δεν εξηγείται διαφορετικά, πρέπει να ήταν οφθαλμαπάτη. Αν και είχα ένα παράξενο προαίσθημα... 

Chara Christ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου