Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

29 Μαρ 2017

0 The Last Shadow (Game of shadows II) (Κεφάλαιο 7) - "Μια στιγμή αδυναμίας"


«Τότε κατάλαβα... Οι άνθρωποι είναι σαν τα βιβλία. Πάντα έχεις να μάθεις κάτι από το καθένα. Μερικά βιβλία είναι βαρετά, άλλα μπορεί και να τα λατρέψουμε. Κάποια πάλι να τα μισήσουμε ή να τα θεωρούμε άχρηστα. Υπάρχουν όμως και αυτά, που δεν θέλουμε να τελειώσουν ποτέ! Αυτά που, χωρίς δεύτερη σκέψη, τα κρατάμε  στη καρδιά μας ακόμα κι όταν τελειώσουν. Αυτό που δε πρέπει να ξεχνάμε είναι πως, και το πιο ασήμαντο βιβλίο, έχει ένα μάθημα να σου διδάξει. Αρκεί βέβαια να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά, ώστε να το καταλάβεις... Το ίδιο ισχύει και με τους ανθρώπους! Από κάθε άτομο  που περνάει απ’ την ζωή σου, παίρνεις ένα μάθημα. Όλοι κάτι θα σου διδάξουν άξιο να γραφτεί στο μεγάλο βιβλίο που λέγεται ζωή... 

Όμως, όπως και σε κάθε βιβλίο, πρέπει να πάρεις την απόφαση να γυρίσεις σελίδα και να αλλάξεις κεφάλαιο για να μάθεις τη συνέχεια. Το κάθε κεφάλαιο  ισοδυναμεί με τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου.  Όσο αλλάζεις σελίδες, τόσο καλύτερα τον γνωρίζεις. Αν όμως φτάσεις να θεωρείς πως η συνέχεα δεν αξίζει, τότε πρέπει να πάρεις την απόφαση να κλείσεις το  βιβλίο που κρατάς και να στραφείς σε ένα καινούριο. Μην   πετάξεις όμως το παλιό... Σίγουρα, κάπου εκεί μέσα, βρήκες και κάτι που σου άρεσε».
Ολοκληρώνοντας, κοίταξε τον γαλανό ουρανό κι έκλεισε το βιβλίο της.  Τα λόγια που είχε επιλέξει η Έρρικα για να κλείσει την αφήγηση της ήταν πολύ ωραία...
«Πολύ ωραίο τέλος! Σοφά λόγια...» είπα και της χαμογέλασα.
Αυτό το κορίτσι έχει τόσο ταλέντο...  Τα καταπράσινα μάτια της κάθε φορά μου έκοβαν την ανάσα. Είχε εκείνο το μυστήριο βλέμμα που μαγνητίζει.  Ευτυχώς, ο ήχος του κουδουνιού με αφύπνισε. Διαφορετικά, θα συνέχιζα να την κοιτάζω αποσβολωμένος.
«Αύριο θα μας πεις τη δικιά σου ιστορία, Μάρκο!» ανακοίνωσα προτού φύγουν όλοι.
 Η Έρρικα και η Κίμ ήταν οι τελευταίες που κατευθύνθηκαν προς τη πόρτα. Τότε η Έρρικα της ψιθύρισε κάτι στο αυτί και στράφηκε προς το μέρος μου, ενώ η φίλη της έφυγε. Με αργό βηματισμό με πλησίασε... Τα μάτια της βούρκωσαν και με χαστούκισε.   Το βλέμμα της γέμισε με οργή και, χωρίς να πει λέξη προσπάθησε να φύγει, μα εγώ την άρπαξα από το μπράτσο και την έφερα απέναντι μου σε απόσταση αναπνοής. 
«Γιατί αυτό;» τη ρώτησα με σοβαρό ύφος.
«Γιατί;» έκανε μια γκριμάτσα. «Επειδή ο Μάξ είναι ζωντανός κι εσύ δε μου είπες τίποτα!»
Έχασα τα λόγια μου... Με ξάφνιασε!
«Δε θα πεις κάτι; Μια δικαιολογία;» συνέχισε εκείνη.
Την κοίταξα σιωπηλός κι έκανα ένα βήμα προς τα πίσω αφήνοντας την να φύγει.
«Ντέρεκ...»
«Δεν έχω να πω κάτι...» αποκρίθηκα.
Άρπαξα τα πράγματα μου από την έδρα κι έφυγα. Στο διάδρομο πρόσεξα τον Τζάκσον που, μόλις με είδε, χαμήλωσε το βλέμμα και προχώρησε. Κι εγώ συνέχισα, παρέα με τη σιωπή μου, το δρόμο μου προς το διαμέρισμα.
Έκλεισα την πόρτα πίσω μου. Η ησυχία σχεδόν εκκωφαντική. Κοιτάζοντας το παράθυρο, θυμήθηκα τον έντονο καυγά που είχα μαζί του χθες βράδυ. Στεκόταν ακριβώς εκεί, στο ίδιο σημείο... Με κοίταζε με έντονο, διαπεραστικό βλέμμα. Τα λόγια του καρφώθηκαν στο μυαλό μου.  
«Τα θαλάσσωσες όλα... Όλα!»
«Δεν μπορούσα να τον κοροϊδεύω άλλο! Κανέναν τους δε μπορώ...»
«Είσαι ένα τίποτα! Το σχέδιο, εξαιτίας σου, πήγε κατά διαόλου.»
«Φίλος μου είναι. Έπρεπε να  του πω όλη την αλήθεια!»
«Φίλος; Ας γελάσω! Ντέρεκ…» είχε ξεστομίσει ειρωνικά. «Πού είναι τώρα ο φίλος σου; Ε; Τα κατέστρεψες όλα για μια ασήμαντη φιλία που...»
«Πάψε!» φώναξα. «Επειδή εσύ δεν γνωρίζεις την αληθινή αξία της φιλίας, αυτό δε σημαίνει πως δεν την γνωρίζω ούτε εγώ!» συνέχισα και τον πλησίασα. «Εσύ είσαι ένα τίποτα! Με τη δική μου βοήθεια είσαι ακόμα εδώ! Σου έδωσα μια ευκαιρία, ένα χέρι βοηθείας, αν και δεν θα έπρεπε... Φύγε! Έξω από το σπίτι μου!»
«Μικρέ...»
«Φύγε!» ήταν η τελευταία μου λέξη προτού τον βγάλω έξω. Νιώθω πως, τώρα πια, έχω χάσει τον ελέγχο... Παραδίνομαι στ’ αυτό το σαδιστικό παιχνίδι. Αυτήν την κόλαση.
Ξαφνικά, η  πόρτα μου χτύπησε. Χωρίς καν να το σκεφτώ, άνοιξα και μπροστά μου αντίκρισα την Έρρικα με θυμωμένο ύφος.
«Εσύ;»
«Όχι, η σωσίας μου!» απάντησε ειρωνικά.
«Πώς με βρήκες εσύ εδώ;»
«Μου το είπε ένα πουλάκι...» πρόσθεσε και μπήκε μέσα.
«Η Ρετζίνα...» μουρμούρισα.
«Ναι!»
«Τι θες;»
«Για μια φορά στη ζωή σου, μπορείς να είσαι ειλικρινής;»
«Για χαμήλωσε το τόνο της φωνής σου...»
«Γιατί δε μου το πες;»
«Γιατί, γιατί… Γιατί έχω τους λόγους μου!»
«Ναι... Αλλά αυτοί οι λόγοι με αφορούν, νομίζω!»
«Σωστά το έθεσες. Νομίζεις!»
«Ντέρεκ, μην με εκνευρίζεις... Πίστευα πως ήταν νεκρός. Δεν μπορείς να φανταστείς πώς ένιωθα και πώς νιώθω!»
«Δε μπορώ, ε; Έτσι νομίζεις;» τη πλησίασα απειλητικά.
«Πού είναι τώρα;»
«Περιμένεις να σου δώσω απάντηση;»
«Τώρα! Αν έχεις το θάρρος...»
«Χμ... Κι αφού θες απάντηση, θέλω κι εγώ μια!»
Με κοίταξε απορημένη
«Τι γνωρίζεις για το ημερολόγιο;» συνέχισα.
«Η... Ημερολόγιο;» αποκρίθηκε και χαμήλωσε το βλέμμα.
«Μάλιστα...  Βλέπω κι εσύ, πολύ ειλικρινής είσαι, έτσι;»
«Μην παίζεις μαζί μου...»
«Ούτε εσύ με εμένα!»
«Δε πας στο διάολο, λέω εγώ!»
«Έρρικα, μη με τσαντίζεις...»
«Γιατί; Νομίζεις πως θα σε φοβηθώ;»
«Μην το συνεχίζεις... Φύγε!»
«Τρομάξαμε τώρα».
«Πέρασε έξω, Έρρικα!»
«Είσαι δειλός! Ούτε μια απάντηση δεν μπορείς να δώσεις...»
Στο άκουσμα της τελευταίας φράσης της, θόλωσα! Η λέξη δειλός με έκανε έξαλλο...

Έρρικα
Το βλέμμα του γυάλισε, δεν τρόμαξα όμως... Προτού προλάβω να πω την επόμενη λέξη,  με τράβηξε με δύναμη κοντά του. Άρπαξε το πρόσωπο μου και με φίλησε,  χωρίς κανέναν δισταγμό.  Ανταποκρίθηκα στο φιλί του, σαν μαγεμένη. Αυτό το φιλί ήταν ένας φλογερός συνδυασμός πάθους. Ήταν τόσο αυθόρμητο, που νομίζω κανείς από τους δύο δεν το περίμενε... Αυτή η έντονη έλξη μεταξύ μας έκανε τον καυγά να κοπάσει.  Ήταν κάτι απρόσμενο, αλλά σινάμα ποθητό.  Πρώτη φορά το πάθος νίκησε το φόβο και των δύο. Δεν ήθελα να σταματήσει αυτή η στιγμή. Σαν μαγνήτης, κάθε του άγγιγμα με έκανε να τον θέλω όλο και περισσότερο...
Ντέρεκ
            Ήταν το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό, για να την κάνω να  ηρεμίσει. Όπως και τότε... Μόνο που, τώρα τα πράγματα είχαν αλλάξει. Τα συναισθήματα μου για εκείνη ήταν αρκετά δυνατά. Ίσως αυτό να ήταν λάθος και το φοβόμουν. Μα, τελικά, το λάθος και το πάθος αξίζουν τον κόπο! Για πρώτη φορά η επιθυμία γινόταν πραγματικότητα. Η αναμονή σκοτώνει, αλλά ταυτόχρονα φέρνει ένα τολμηρό, υπέροχο αποτέλεσμα... Ο  καυγάς ανάμεσα σε δυο ερωτευμένους,  όσο έντονος και  να είναι, μόνο με πάθος μπορεί να σβήσει. Δεν έπαψα ποτέ να την σκέφτομαι, κι ας έμενα στη σιωπή από φόβο.  Το πάθος μου και αυτή η παράξενη έλξη ανάμεσα μας με νίκησε! Η μυρωδιά της αξέχαστη και ξεχωριστή...
Έρρικα
Έφερε τα χείλη του απότομα προς τα δικά μου και μου χάρισε ένα άγριο, αλλά ταυτόχρονα παθιασμένο, φιλί. To ένα του χέρι μου χάιδευε το πρόσωπο, ενώ παράλληλα έσφιγγε το μπράτσο του γύρω από το κορμί μου. Ακούμπησε την πλάτη μου στον τοίχο και μου έριξε ένα αστραπιαίο βλέμμα. Τόσο έντονο, που ένα γλυκό ρίγος διαπέρασε το κορμί μου. Τα χέρια μου αγκάλιαζαν το λαιμό του και, ξαφνικά  με μια  γρήγορη κίνηση, μου έβγαλε τη μωβ φανέλα. Το φιλί του αυτή τη φορά ήταν πιο καυτό. Το ένα μου χέρι ακούμπησε στο στήθος του, ενώ το άλλο σαν χάδι ακολουθούσε καθοδική διαδρομή μέχρι το τέλος της δικής του φανέλας... 
Ντέρεκ

Αυτή η ένταση έμοιαζε με  πυρηνική έκρηξη! Τα φιλιά της μια άβυσσος...  Το κάθε ένα από αυτά, μια τρομερή φωτιά που έσβηνε στο λαιμό ή στα χείλη μου,  προκαλώντας  μου ηδονή. Είχε κάτι μοναδικό, κάτι φοβερό, που δεν με άφηνε να σταματήσω αυτό το λάθος… Αυτή τη στιγμή αδυναμίας! Μια στιγμή, που με έκανε να υποκύψω για πρώτη, και ίσως τελευταία φορά, στα θέλω μου. Την άρπαξα από τους γοφούς και την οδήγησα στο κρεβάτι. Δεν σταματούσε να με φιλά... Δυο κορμιά  που έγιναν ένα. Μια ολοκληρωτική γαλήνη...  Η στιγμή που, και οι δυο μας, ξεφύγαμε από τη σκληρή πραγματικότητα.

Chara Christ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου