Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

1 Απρ 2017

8 Απρόσμενο Ξύπνημα (Κεφάλαιο 4)

                      Νερίσσα

«Νερίσσα. Νερ, είσαι καλά;» η φωνή της Ίρμα με επανέφερε από τον λήθαργο.
«Ναι. Είμαι καλά» η απάντηση ξεπετάχτηκε από τα χείλη μου, χωρίς να επιθυμώ να την εκφράσω. Πάσχιζα να ουρλιάξω ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ότι κάτι μου συνέβαινε, όμως ο ίδιος μου ο εαυτός με πολεμούσε.
«Ευτυχώς, ανησύχησα τόσο» τα χέρια της ήταν τοποθετημένα γύρω μου για να με συγκρατούν.
«Ίρμα, βοήθησέ την και βγείτε λίγο έξω να πάρει καθαρό αέρα. Μην αργήσετε όμως, έχουμε και δουλειά» η Σελέστ ακούστηκε αυστηρή, όμως ήταν από τους εργοδότες που δεν έπαυαν να νοιάζονται για το προσωπικό τους.
Με οδήγησε στην αυλή από την πόρτα της κουζίνας. Μόλις βγήκα στον καθαρό αέρα, έκλεισα τα μάτια μου και ένιωσα ένα μούδιασμα να ξεκινάει από τα άκρα μου και να προχωρά στο υπόλοιπο σώμα μου εξαιτίας της χαμηλής θερμοκρασίας.
«Έχει υπερβολικό κρύο εδώ έξω. Θέλεις μήπως να πάμε πάλι μέσα;» με ρώτησε με γλυκό τρόπο βοηθώντας με να ακουμπήσω στον τοίχο.
Κούνησα αρνητικά το κεφάλι μου, έπειτα από την ανεπιτυχή προσπάθειά μου να αρθρώσω μία πρόταση. Έψαξα με το βλέμμα μου το δικό της, ελπίζοντας να της δώσω να καταλάβει ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά. Δυστυχώς η προσπάθειά μου ήταν ανώφελη. Τότε τα χείλη μου άρχισαν να κινούνται και η φωνή μου φάνηκε τόσο ξένη ακόμη και στα ίδια μου τα αυτιά.
«Τι ώρα είναι;» ήμουν ψυχρή και απότομη, πράγμα που δε συνήθιζα.
Σηκώνοντας το χέρι για να δει το ρολόι της, με εξέτασε προσεκτικά για λίγο με τα μάτια της φανερά ανήσυχη.
«Είναι δύο παρά τέταρτο, Νερ. Ειλικρινά πες μου, σε παρακαλώ, τι σου συμβαίνει;» με πλησίασε.
Χαμήλωσα το βλέμμα. Κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια να πείσω τον εαυτό μου ν’ ανοίξει τα δάχτυλα του δεξιού χεριού, όπου μέχρι πριν από λίγο κρυβόταν το χαρτάκι που μου έδωσε εκείνος. Το βλέμμα της ακολούθησε την κίνησή μου. Αφού πήρε το χαρτάκι με κοίταξε σοκαρισμένη.
«Ποιος…ποιος σου το έδωσε αυτό;» Αφού κατάλαβε ότι δεν πρόκειται να πάρει απάντηση συνέχισε. «Δε σκοπεύεις να πας, έτσι δεν είναι;»
Η φωνή μου συνέχισε να μη βγαίνει και τότε ένας έντονος πόνος στο κέντρο του κεφαλιού μου με ανάγκασε να λυγίσω. Εκείνη ευθύς βρέθηκε δίπλα μου συγκρατώντας με.
«Μείνε εδώ, θα πω στη Σελέστ ότι δεν είσαι καλά και πως πρέπει να φύγουμε» με άφησε και έτρεξε προς το εσωτερικό του σπιτιού, πριν προλάβω να τη σταματήσω.
Καθώς περίμενα να επιστρέψει, ένιωσα το σώμα μου να κινείται μόνο του προς το δάσος που εκτεινόταν απέναντί μου. Ήταν τόσο σκοτεινό και μακάβριο, που απορούσα αν θα μπορούσα να διακρίνω τίποτα μέσα από την πυκνή βλάστηση και ανησυχούσα για το τι πιθανότατα κρυβόταν εκεί μέσα. Πλησίαζα όλο και περισσότερο, νιώθοντας τον κόμπο στο στομάχι μου να γίνεται πιο έντονος. Όταν πλέον κοίταξα πίσω μου και δεν έβλεπα την πόρτα του σπιτιού, παρά μόνο δέντρα να πλαισιώνουν το μέρος από τ’ οποίο οδηγήθηκα εκεί, κατάλαβα ότι ήταν αργά να ελπίζω για ένα θαύμα.
Έφτασα σ’ ένα ξέφωτο, στο κέντρο του οποίου υπήρχε ένα λευκό μαρμάρινο κιόσκι. Ένιωσα ηρεμία και ένα χαμόγελο έκανε την εμφάνισή του. Η ησυχία που επικρατούσε και το λιγοστό φως μ’ έκαναν να παρατηρήσω καλύτερα τις ρωγμές που ο χρόνος είχε αφήσει πάνω στο υπέροχο αυτό δημιούργημα. Πλησίασα και άγγιξα με τα δάχτυλά μου το παγωμένο και λείο υλικό του. Τότε κατάλαβα ότι είχα ανακτήσει πλήρως την κυριαρχία του σώματος και των κινήσεών μου. Γύρισα γρήγορα την πλάτη μου στο κιόσκι που με ενθουσίασε τόσο πολύ, με σκοπό να επιστρέψω στην έπαυλη.
Κάνοντας το πρώτο βήμα δημιουργήθηκε μέσα μου μία σπίθα ελπίδας, η οποία δεν κράτησε για πολύ, αφού αμέσως άκουσα ένα θρόισμα από τα πεσμένα κλαδιά των δέντρων γύρω μου.
«Πηγαίνεις κάπου;»
Τινάχτηκα απότομα γυρίζοντας ξανά προς το κιόσκι και αντίκρισα τον ίδιο τρομακτικό άντρα που είχε καταφέρει να με κάνει να τον υπακούσω, χωρίς πραγματικά να το επιθυμώ. Μπορεί να ακουγόταν τρελό, όμως δεν ήθελα για κανέναν λόγο να βρεθώ μαζί του και πόσο μάλλον σε εκείνο το μέρος.
Πισωπάτησα, όμως εκείνος άρχισε να με πλησιάζει, έχοντας ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του ένα χαμόγελο που προκαλούσε ρίγη σε όλο μου το κορμί.
«Βιαστική σε βρίσκω. Ακόμα δεν ήρθες και φεύγεις;» χαμογέλασε περισσότερο ανασηκώνοντας μόνο τη μία πλευρά των χειλιών του και προφέροντας την τελευταία λέξη με σαρκαστικό τόνο.
«Ξέρεις πολύ καλά ότι δεν ήθελα να έρθω».
Ήταν το μόνο πράγμα που κατάφερα να ξεστομίσω, ενώ παράλληλα αναζητούσα έναν τρόπο απόδρασης. Το τελευταίο που μπορούσε να με σώσει ήταν το ελάχιστο προβάδισμα που είχα χάρη στην απόστασή μας.
«Έλα τώρα. Ειλικρινά δεν είμαι τόσο χάλια, ώστε να προσπαθείς μανιωδώς να φύγεις. Εξάλλου τι μπορώ να σου κάνω;» με κοίταξε στα μάτια και οι επόμενες λέξεις του ήταν σαν καρφιά μέσα στο κεφάλι μου από τον πόνο που μου προκαλούσαν και την ανάγκη που μου δημιουργούσε να ικανοποιήσω ό,τι μου ζητούσε.
«Ηρέμησε και πλησίασε κοντά μου» είπε με σταθερή φωνή.
Χωρίς καν να το σκεφτώ, τα πόδια μου από μόνα τους προχώρησαν προς το μέρος του. Όταν πλέον απείχαμε δύο βήματα, σταμάτησα.
«Ωραία, πολύ ωραία. Τώρα πες μου το όνομά σου».
«Νερίσσα» τα χείλη μου άνοιξαν και η φωνή μου ακούστηκε, παρόλο που δεν είχα δώσει εγώ η ίδια εντολή για κάτι τέτοιο. Προσπαθούσα απεγνωσμένα να φωνάξω, μήπως και μ’ ακούσει κάποιος. Ένιωθα να κλαίω, όμως τα δάκρυα από τα μάτια μου δεν έλεγαν να κυλήσουν.
«Λοιπόν, Νερίσσα. Χαίρομαι που σε γνωρίζω και ειλικρινά λυπάμαι που δε θα μπορέσω να σε απολαύσω όσο θα ήθελα, όμως βλέπεις, στον κόσμο μου δε συγχωρούνται οι παραβάσεις».
Κινήθηκε προς το δέντρο πίσω μου, ενώ εγώ παρέμεινα παγωμένη στην ίδια θέση. Ξαφνικά ένιωσα το χέρι του στον λαιμό μου και την επόμενη στιγμή ένας αφόρητος πόνος κατέκλυσε όλη μου την πλάτη, προερχόμενος από την πρόσκρουση με τον κορμό του δέντρου. Ούρλιαξα με όλη τη δύναμη που μου είχε απομείνει, όμως δεν ακούστηκε τίποτα.
«Ναι, ναι, ξέρω» είπε ειρωνικά και χάιδεψε το πρόσωπό μου βάζοντας τα μαλλιά μου πίσω από το αυτί μου. «Θα περάσει σύντομα ο πόνος, να είσαι σίγουρη. Όμως υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να γίνουν πρώτα και θα επιθυμούσα να είσαι ήρεμη. Κατάλαβες;» με κοίταξε αυστηρά. «Κατάλαβες;» είπε ξανά τραβώντας με μπροστά και χτυπώντας με στον κορμό του δέντρου.
Κούνησα θετικά το κεφάλι μου, για να μην επαναλάβει την πράξη του. Έκλεισα τα μάτια και ήλπιζα να γινόταν κάτι να γλίτωνα απ’ όλο αυτό. Έτρεχαν διάφορα σενάρια του τι θα μπορούσε να μου κάνει, όμως κανένα δε με έβρισκε σώα και αβλαβή στο τέλος.
«Πατέρα» είπε δυνατά.
Προσπάθησα να ελέγξω αν υπήρχε κανείς άλλος γύρω μου, όμως δυστυχώς ήμασταν ολομόναχοι. Τον κοίταξα ξανά και άρχισα να πιστεύω πως ήταν τρελός.
«Μου ζήτησες να επιλέξω μία κοπέλα για γυναίκα μου. Αυτή η κοπέλα έχει επιλεγεί, όμως δεν ανήκει στο είδος μας. Με τη θέλησή της προσφέρεται ν’ αλλάξει και να δεχθεί το δώρο της μεταμόρφωσης, ώστε να μπορεί να σταθεί δίπλα μου. Γνωρίζει τους κινδύνους που έγκειται η απόφαση αυτή. Αγαπητό συμβούλιο, η αγάπη δε γνωρίζει από είδη και τάξεις. Νερίσσα, σε διαλέγω ως σύζυγό μου και θα σε τιμώ σε όλη τη ζωή μου ως τον αιώνιο θάνατο».
Τελειώνοντας τη φράση του με κοίταξε και άνοιξε ελάχιστα τα χείλη του. Πήρε το δεξί μου χέρι και, αφού πίεσε την πληγή που υπήρχε στο δάχτυλό μου με αποτέλεσμα να αιμορραγήσει ξανά, την έφερε στα χείλη του. Έγειρε το κεφάλι του προς τα πίσω γλύφοντας το αίμα και γελώντας. Με κοίταξε και τότε παρατήρησα τους δύο άσπρους κυνόδοντες που εξείχαν από το άνω χείλος του. Κατάφερα να ουρλιάξω επιτέλους.
«Μη δίνεις σημασία. Έπρεπε να τα πω, όσο ακόμα έχεις τις αισθήσεις σου. Κάποιος σαν εμένα δε θα γυρνούσε ποτέ να κοιτάξει μία θνητή. Παρ’ όλα αυτά είσαι πλέον δική μου».
Τα λόγια του χτύπησαν σαν συναγερμός μέσα στο κεφάλι μου. Πώς μπορούσε να με αποκαλεί δική του; Συνέχισε να χαμογελάει ατάραχος. Με μηδαμινή προσπάθεια έγειρε το κεφάλι μου στο πλάι και επιτέθηκε στον λαιμό μου. Όταν τα δόντια του εισχώρησαν στο δέρμα μου, ο πόνος που ένιωσα ήταν αφάνταστος. Ξεκίνησε ένα μούδιασμα από το μέρος της πληγής που είχε δημιουργηθεί και κατέκλυσε έπειτα όλο μου το σώμα. Πονούσα, και σίγουρα δεν ένιωθα ούτε ζαλισμένη, ούτε έχανα τις αισθήσεις μου όπως νόμιζα ότι θα γινόταν.
Ξαφνικά πίσω του ακούστηκε ένα ουρλιαχτό. Γύρισε το κεφάλι του για να δει από που προερχόταν ο ήχος. Τότε άφησε το σώμα μου, με αποτέλεσμα να πέσω στο έδαφος με δύναμη. Πονούσα παντού από τα χτυπήματα, όμως ο χειρότερος πόνος προερχόταν από το δάγκωμά του. Ανοίγοντας τα μάτια μου με δυσκολία καθώς τα δάκρυα κυλούσαν πλέον αβίαστα, αντίκρυσα το σώμα της Ίρμα να παλεύει στα χέρια του για να ξεφύγει. Εκείνος επιτέθηκε στον λαιμό της. Το σώμα της άρχισε να χαλαρώνει. Την στράγγιζε από το ίδιο της το αίμα μπροστά στα μάτια μου και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για να το αποτρέψω.
Όχι, όχι δεν είναι δυνατό να συμβαίνει αυτό. Είναι απλώς ένας εφιάλτης, σκέφτηκα και έκλεισα σφιχτά τα μάτια μου ελπίζοντας ότι θα τα άνοιγα και θα ξυπνούσα, όμως κάτι τέτοιο δε συνέβη.
Όταν τελικά τα άνοιξα, αυτό που αντίκρυσα ήταν εκείνον να πετάει δίπλα μου στο έδαφος το ωχρό, άψυχο σώμα της φίλης μου. Η φωνή μου δεν έβγαινε, όσο και αν ήθελα να πνίξω την ησυχία αυτή βγάζοντας από μέσα μου όλο τον αβάσταχτο πόνο που ένιωθα. Κοίταζα τα άψυχα μάτια της και ένιωθα πως δεν άξιζε κάτι τέτοιο, και πως εγώ έφταιγα για όλη αυτή την κατάσταση.
Με σήκωσε με ευκολία πιάνοντας την μπλούζα μου και χαμογέλασε με τα λερωμένα από αίμα χείλη του. Ήταν ό,τι πιο αηδιαστικό είχα δει ποτέ μου.
«Δεν περίμενα ότι θα σταθώ τόσο τυχερός. Ειλικρινά ήταν πολύ γευστική. Όχι όμως όσο εσύ».
Τελειώνοντας την πρότασή του, επιτέθηκε στην ανέπαφη πλευρά του λαιμού μου. Στην αρχή επανήλθε ο ίδιος πόνος, μα έπειτα ένιωσα να ζαλίζομαι και όλα γύρω μου άρχισαν να χάνονται. Δεν καταλάβαινα τι είχε συμβεί και αυτή την φορά ήταν διαφορετικό αυτό που ένιωθα, μάλλον δεν είχε απομείνει πολύ αίμα και όδευα προς το θάνατο. Τότε το σώμα μου έκανε έναν εκκωφαντικό ήχο καθώς συγκρούστηκε με το έδαφος, ταράζοντας την απόλυτη ησυχία που επικρατούσε.
«Δυστυχώς δεν μπορώ να γευτώ μέχρι και την τελευταία σταγόνα από το αίμα σου, γιατί θα καταλάβουν το σχέδιό μου. Μέχρι να έρθουν θα έχεις πεθάνει. Παρ’ όλα αυτά πρέπει να κάνουμε ένα πείραμα, που ήδη ξέρουμε πώς θα καταλήξει».
Έφερε τη μέσα πλευρά του χεριού του στο στόμα του και δάγκωσε τον καρπό του. Έβαλε την πληγή του, από την οποία έτρεχε αίμα, στα χείλη μου και εγώ προσπάθησα μάταια να γυρίσω στο πλάι το κεφάλι μου. Έπιασε τα μαλλιά μου οργισμένος και με πίεσε ξανά πάνω στην πληγή. Η κραυγή πόνου που ξέφυγε από τα χείλη μου είχε ως αποτέλεσμα να ανοίξω το στόμα μου.
«Πιες» πρόσταξε και άρχισα να γεύομαι τη μεταλλική γεύση από το υγρό που είχε εισχωρήσει ήδη στον λαιμό μου. Έπειτα γύρισε προς την Ίρμα και δεν μπόρεσα να μην παρατηρήσω πως η πληγή στον καρπό του είχε εξαφανιστεί, σαν να μην υπήρξε ποτέ.
Άγγιξε με το χέρι του το πρόσωπό της. Ήθελα να του φωνάξω να την αφήσει, μα αυτό ήταν αδύνατο εφόσον με το ζόρι σχεδόν άκουγα τη φωνή του.
«Σε ευχαριστώ για την αφέλειά σου και σίγουρα για τη μεγάλη βοήθεια» οι λέξεις έβγαιναν με απόλυτη χαρά και ικανοποίηση από τα χείλη του.
 Χτύπησε με το πόδι του το σώμα μου προκαλώντας κι άλλο πόνο, όμως πλέον δε με ένοιαζε ό,τι και να συνέβαινε. Εκείνη ήταν νεκρή. Νεκρή.
Άκουγα τα βήματά του να απομακρύνονται, καθώς όλα γύρω μου σκοτείνιαζαν. Κάποτε είχα ευχηθεί όλα αυτά τα φανταστικά πλάσματα, για τα οποία είχα διαβάσει τόσες φορές σε βιβλία, να υπάρχουν. Υπήρχε κάποιος τρόπος να ευχηθώ να εξαφανιστούν;


Γεωργία Αντωνιάδου

8 σχόλια:

  1. Απλα ειμαι ερωτευμενη με το βιβλιο👌💎👑😍😍😍

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τι καλύτερο από το να βλέπεις ένα τέτοιο σχόλιο!! Ειλικρινά σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου 😍😊😊

      Διαγραφή
  2. καταπληκτικο απλα 8α η8ελα να αναιβαζεις πιο συχνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σου λόγια 😊😊 είναι σημαντικό για μένα που σας αρέσει!!! Δυστυχώς δεν γίνετε πιο συχνά λόγο υποχρεώσων και ωραρίου! Θα το ήθελα ειλικρινά πολύ!!

      Διαγραφή
  3. Πολυ πολυ καλο!επλασα εικονες μεσα στο μυαλο μου!!Πολυ καλες περιγραφες κ δραση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πραγματικά πάρα πολύ!!! Είναι σημαντικό για μένα αυτό που λες 😊😊

      Διαγραφή
  4. Ίρμαααα :( Το ξαναθυμήθηκα, άντε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή