Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

2 Απρ 2017

5 Απρόσμενο Ξύπνημα (Κεφάλαιο 5)

                      Νερίσσα

Τα μάτια μου άνοιξαν απότομα και αντίκρισα έναν σκοτεινό ουρανό, που για πρώτη φορά μου φαινόταν τόσο καθαρός και ξάστερος. όμως ο ξαφνικός πόνος στο στήθος μου σε συνδυασμό με το κάψιμο στον λαιμό μου δε με άφησαν να απολαύσω το θέαμα. Νόμιζα πως όλα είχαν τελειώσει. Έτσι είναι λοιπόν, όταν πεθαίνεις; αναρωτήθηκα.
Οι έντονοι θόρυβοι που ακούστηκαν γύρω μου με έκαναν να ανασηκωθώ γρήγορα από το πάτωμα, σχεδόν χωρίς να το σκεφτώ. Οι εικόνες από όσα είχαν συμβεί κατέκλυσαν το μυαλό μου και μία εξ αυτών κυριάρχησε στη σκέψη μου και προκάλεσε κι άλλον έναν έντονο πόνο… στην καρδιά αυτή τη φορά. Η εικόνα με το σώμα της Ίρμα να κείτεται άψυχο και παγωμένο στο έδαφος.
Γύρισα το κεφάλι ψάχνοντας να βρω αν ήμουν ακόμα στο ίδιο μέρος. Βρισκόμουν πλέον στο κιόσκι και τα πάντα γύρω μου ήταν ίδια, όμως ταυτόχρονα τόσο διαφορετικά.
«Χαίρομαι που συνήλθες».
Η φωνή ακούστηκε δίπλα μου και σήκωσα το βλέμμα, για να αντικρύσω την κοπέλα με τα μαύρα μαλλιά και το μελαγχολικό ύφος που είχα παρατηρήσει μέσα στην αίθουσα. Σηκώθηκα αμέσως, παρά τον πόνο που ένιωθα σε όλο μου το κορμί, και τραβήχτηκα μακριά της.
«Περίμενε, δε θα σε…» η φωνή της έσβησε ξαφνικά. Ήμουν πλέον όρθια και γρήγορα παρατήρησα, αν και ζαλισμένη, τα πάντα γύρω μου· τη βροχή που είχε αρχίσει να δυναμώνει, τη μυρωδιά της βρεγμένης γης και τον αέρα που διαπερνούσε τα φύλλα των δέντρων. Όχι, δεν έπρεπε ούτε να τ’ ακούω ούτε να τα βλέπω όλα αυτά με τέτοιο τρόπο. Εστίασα λίγο καλύτερα στην ακοή μου. Μπορούσα να ακούσω το παραμικρό θρόισμα του ανέμου, την κίνηση των φύλλων ακόμα και στις κορυφές των δέντρων. Σιγά σιγά άρχισα να διακρίνω φωνές. Περίμενα λίγο, μήπως κάποιοι έρχονταν απλώς στο δάσος, όμως η μουσική που ακουγόταν ταυτόχρονα μ’ έκανε να καταλάβω ότι οι φωνές ήταν μέσα από την έπαυλη. Αδύνατον, ήταν αδύνατον. Η έπαυλη βρισκόταν σε αρκετά μακρινή απόσταση. Τόση που κανένας άνθρωπος δε θα μπορούσε ποτέ ν’ ακούσει το παραμικρό. Μόλις είπα τη λέξη άνθρωπος γύρισα προς το μέρος της κοπέλας, κοιτάζοντας έντρομη πρώτα εκείνη και έπειτα τα χέρια μου.
«Δε θα σε πειράξω. Αλλά πρέπει να ηρεμήσεις και να μ’ ακούσεις» όσο μιλούσε, αποπειράθηκε να με πλησιάσει όμως το αντιλήφθηκα εγκαίρως με αποτέλεσμα να απομακρυνθώ περισσότερο.
«Ο άντρας που μου το έκανε αυτό…»
«Είναι αδερφός μου» συμπλήρωσε πριν καν ολοκληρώσω την πρότασή μου. «Όμως σου ορκίζομαι, δεν είμαι σαν αυτόν».
Μέσα μου ήθελα απλώς να της επιτεθώ, να τους εκδικηθώ για ό,τι μας έκαναν, αλλά κάτι με εμπόδιζε να της κάνω κακό. Τότε γύρισα πίσω, τρέχοντας προς το σώμα της Ίρμα. Έπεσα στο έδαφος και έπιασα με τα χέρια μου το πρόσωπό της. Τα νεκρά και άψυχα μάτια της, το αίμα που υπήρχε στον λαιμό της και όλη η εικόνα του στραγγισμένου κορμιού της μου προκάλεσαν ένα ξέσπασμα κραυγών και κλάματος. Την αγκάλιασα και έκλαιγα με όλη μου τη δύναμη.
Ένιωσα δύο χέρια στους ώμους μου και αμέσως τινάχτηκα μακριά. Πήρα επιθετική στάση απέναντί της και αυτή τη φορά ο φόβος είχε αντικατασταθεί για λίγο από τον θυμό.
«Γιατί δε συνήλθε; Γιατί ξύπνησα μόνο εγώ;» οι ερωτήσεις μου ήταν ήδη απαντημένες στο μυαλό μου, όμως μέσα μου ήλπιζα πως μπορεί να κάνω λάθος.
«Σε παρακαλώ, ηρέμησε. Δε θα σου κάνω κακό. Η φίλη σου είχε ήδη στραγγιστεί εντελώς και δεν έλαβε αίμα βρικόλακα εγκαίρως όπως εσύ» για λίγο κόμπιασε και χαμήλωσε το βλέμμα της.
«Τι άλλο μου κρύβεις;» ρώτησα το ίδιο επιθετικά καταλαβαίνοντας ότι κάτι δε μου έλεγε.
«Ακόμα και να λάμβανε αίμα… δε θα είχε συνέλθει. Κανονικά ούτε εσύ θα έπρεπε να συνέλθεις» μόλις τελείωσε την πρότασή της με κοίταξε ευθεία στα μάτια και το σοκ με διαπέρασε σε όλα τα κύτταρα του κορμιού μου.
«Τι… τι εννοείς; Αφού εγώ ήπια από το αίμα του. Γιατί δε θα έπρεπε να συνέλθω;»
«Είναι δύσκολο να σου το εξηγήσω. Όμως για την ώρα αρκεί να ξέρεις πως οι βρικόλακες έχουμε χάσει εδώ και αιώνες το χάρισμα να μεταμορφώνουμε ανθρώπους. Κάτι που μας καθιστά όλο και λιγότερους αριθμητικά καθώς δε γεννάμε επίσης. Τώρα όμως θα πρέπει να πάμε μέσα» έκανε πάλι προσπάθεια να με πλησιάσει, όμως εγώ κινήθηκα προς το σώμα της Ίρμας και την κοίταξα άγρια.
«Δεν την αφήνω εδώ»
«Συγχώρεσέ με, όμως δε γίνετε να την πάρουμε μαζί μας. Καταλαβαίνεις ότι το να τριγυρνάμε με ένα πτώμα σε ένα σπίτι γεμάτο βρικόλακες δεν είναι και ό,τι καλύτερο» φαινόταν να προσπαθεί να συγκρατηθεί, για να μη μου φωνάξει πόσο χαζό είναι αυτό που μόλις είπα. Τότε κατάλαβα ότι δεν είχε σκοπό να με πειράξει.
Τα δάκρυα επέστρεψαν στα μάτια μου γεμίζοντας τα και κάνοντάς με να πέσω στα γόνατα.
«Δεν μπορεί να είναι νεκρή. Δεν μπορεί. Κάτι θα μπορούμε να κάνουμε».
Το αίμα που υπήρχε στα ρούχα της Ίρμα με έκανε να χάσω όλες τις αισθήσεις γύρω μου και να επικεντρωθώ σε αυτό. Ήταν σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο, και η επιθυμία να το γευτώ κατέκλυζε κάθε μου σκέψη εκείνη τη στιγμή.
Η μαυρομάλλα κοπέλα σήκωσε με απαλές κινήσεις το κεφάλι μου κάνοντάς με να την κοιτάξω στα μάτια. Το χρώμα τους από μαύρο ξαφνικά μου φαινόταν πως έλαμπε. Χαμογέλασε συμπονετικά και με χάιδεψε στα μαλλιά.
«Θέλω να μείνεις ήρεμη. Ξέρω ότι είναι δύσκολο μα πρέπει. Βλέπεις, τα πράγματα δεν είναι καλά. Αυτή η εξέλιξη θα προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις και οι περισσότερες δε θα σου αρέσουν. Σου υπόσχομαι να μην αφήσω κανέναν να σε πειράξει και πόσο μάλλον τον αδερφό μου» γύρισε προς το σώμα της Ίρμα και άπλωσε το χέρι της κοντά στο πρόσωπο.
Ανακλαστικά έπιασα το χέρι της για να μην την αγγίξει, μα μου χαμογέλασε καθησυχαστικά και απλώς χαλάρωσα το κράτημά μου. Έκλεισε τα μάτια της Ίρμα και γύρισε ξανά προς το μέρος μου.
«Έχουν ήδη ακουστεί πολλά ψέματα αυτή τη στιγμή μέσα στην αίθουσα. Είμαι σίγουρη γι’ αυτό, γνωρίζοντας καλά τον αδερφό μου και η φίλη σου δυστυχώς θα είναι ένα θέμα που ο ίδιος ο πατέρας μου θα προσπαθήσει να καλύψει. Ξέρω, ξέρω καλά πόσο δύσκολα είναι όλα αυτά, όμως πρέπει να φανείς δυνατή. Θα φροντίσω εγώ η ίδια η φίλη σου να ταφεί σε αυτό ακριβώς το σημείο, ώστε να έρχεσαι όποτε εσύ το επιθυμείς. Όμως κάνε μου τη χάρη να μείνεις ήρεμη και ό,τι και να ακούσεις, ν’ αφήσεις εμένα να χειριστώ την κατάσταση».
Ξαφνικά ένιωθα ήρεμη, μου προκαλούσε ασφάλεια η παρουσία της. Όσο περίεργο και να φάνηκε και σε μένα την ίδια, ένευσα καταφατικά. Με τη βοήθειά της σηκώθηκα και έριξα μία τελευταία ματιά στο άψυχο σώμα της Ίρμα. Τα δάκρυα απείλησαν ξανά τα μάτια μου, μα κατάφερα να τα συγκρατήσω αυτή τη φορά. Ξεκινήσαμε να προχωράμε σιωπηλές προς την έπαυλη, όταν η κοπέλα σταμάτησε δίπλα μου. Έβγαλε τη μαύρη κάπα της και την πέρασε γύρω από τους ώμους μου. Τα βρεγμένα μαλλιά μου σκεπάστηκαν από την μαύρη κουκούλα καλύπτοντας λίγο από το πρόσωπό μου. Συνέχισε τον δρόμο της προχωρώντας μπροστά μου.
Παρατήρησα ότι ο κόσμος είχε ελαττωθεί και το συνεργείο είχε ήδη φύγει. Μα πώς μπόρεσαν να φύγουν χωρίς να δουν που είμαστε εμείς. Τότε κατάλαβα ότι έλειπε το αμάξι της Ίρμα. Καταρρακωμένη πλέον κατάλαβα ότι όποιος το σχεδίασε αυτό ήθελε να πιστέψουν ότι ήδη είχαμε φύγει. Συνέχισα να ακολουθώ την άγνωστη κοπέλα, μέχρι που εισήλθαμε στο εσωτερικό του σπιτιού. Υπήρχε κόσμος που καθόταν κοντά στους τοίχους απολαμβάνοντας το ποτό του και παρακολουθώντας τη συζήτηση που διαδραματιζόταν στην άλλη άκρη της αίθουσας. Κάποιοι από αυτούς γύρισαν απότομα προς το μέρος μου και εισπνέοντας τον αέρα φανέρωσαν τα δόντια τους. Αυτό μου προκάλεσε τρόμο με αποτέλεσμα να πλησιάσω κοντά της. Εκείνη το αντιλήφθηκε και με κράτησε από τον ώμο, για να με καθησυχάσει. Τουλάχιστον αυτό πίστεψα.
«Πατέρα» η φωνή της αντήχησε σε ολόκληρη την αίθουσα με συνέπεια να κεντρίσουμε το ενδιαφέρον όλων των παρευρισκόμενων.
«Κόρη μου. Βλέπω μας έφερες επισκέψεις. Ποια είναι αυτή η μυστηριώδης κοπέλα;» η φωνή του δεν έδειχνε πραγματικό ενδιαφέρον. Ήταν πολύ αυστηρή και σχεδόν θυμωμένη. Σταμάτησα να προχωράω, όταν εκείνη πέρασε το χέρι της γύρω μου και αφαίρεσε την κουκούλα.
Μέχρι και εγώ η ίδια ξαφνιάστηκα με αυτό που έκανε. Κοιτούσα γύρω μου έντρομη και ήλπιζα να ξυπνήσω από αυτό τον εφιάλτη. Ποτέ δεν άντεχα να είμαι το επίκεντρο της προσοχής, πόσο μάλλον τώρα με όσα συνέβησαν. Τότε το βλέμμα μου έπεσε στον άντρα ο οποίος ευθυνόταν για όλα αυτά. Στην αρχή με κατέβαλε θυμός, μα έπειτα εικόνες από το τι μου έκανε επέστρεψαν και ο θυμός έγινε τρόμος. Πριν χαμηλώσω το βλέμμα μου κατάλαβα πως και ο ίδιος είχε σοκαριστεί με το γεγονός ότι βρισκόμουν ζωντανή μπροστά του.
«Γκόντρικ» είπε ο πατέρας του και πέρασε από δίπλα του, για να με πλησιάσει.
Έφτασε κοντά μου και άρχισε να με παρατηρεί, καθώς κατάλαβα ότι επικεντρώθηκε στα αίματα στον λαιμό, στο στόμα και στα ρούχα μου. Οι εκφράσεις του δεν αποκάλυπταν το παραμικρό. Ήταν το ίδιο αυστηρός καθ’ όλη τη διάρκεια. Γύρισε πλάτη σε μένα και ξανανέβηκε στο υψωμένο μέρος που βρισκόταν όλη νύχτα.
«Αγαπητοί μου, σας έχω ευχάριστα νέα. Η μέλλουσα γυναίκα του γιου μου κατάφερε να περάσει στο είδος μας. Φυσικά ξέρετε πόσο σπάνιο είναι αυτό το γεγονός για μας. Εδώ και αιώνες παλεύουμε να αυξήσουμε τον αριθμό μας. Κάθε φορά όμως το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο απογοητευτικό. Γκόντρικ» τον κοίταξε και ακούμπησε το χέρι του στον ώμο του γιου του «συγχαρητήρια, γιε μου. Αυτό που έκανες απόψε είναι ένα επίτευγμα που θα μας βοηθήσει πολύ όλους μας».
Το ένα χαστούκι ερχόταν μετά το άλλο. Γυναίκα του; Επίτευγμα; Το έκανε εκείνος; Μα καλά είχαν τρελαθεί όλοι τους;
Η κοπέλα δίπλα μου έπιασε σφιχτά το χέρι μου καταλαβαίνοντας την αλλαγή στη συμπεριφορά μου. Το κορμί μου σφίχτηκε και ήμουν έτοιμη να αρχίσω να φωνάζω.
«Σε παρακαλώ, συγκρατήσου. Δε φαντάζεσαι τι θα γίνει αν πεις κάτι από αυτά που σκέφτεσαι τώρα. Σου υπόσχομαι ότι θα τα διορθώσουμε όλα» ψιθύρισε κοντά μου για να μην μπορέσει να μας ακούσει κανείς. Μα τι έλεγα, ήταν βρικόλακες, μπορούσαν να ακούσουν τα πάντα. Την κοίταξα φανερά παραξενευμένη αποφασίζοντας να την ρωτήσω αργότερα.
«Και έχει περάσει το στάδιο της μετάλλαξης;» ακούστηκε η φωνή ενός άντρα που βρισκόταν στο τέλος της αίθουσας. Τότε ο πατέρας τούς χαμογέλασε με αρκετά ήρεμο ύφος.

«Αυτό είναι θέμα χρόνου. Το ζήτημα λύθηκε. Ο Γκόντρικ επέλεξε γυναίκα και η γυναίκα του ζει. Θα πάρουν λίγο χρόνο, μέχρι να ολοκληρωθεί η περίοδος της αλλαγής, και έπειτα μπορούμε να συνεχίσουμε κανονικά» έκανε νόημα στην κόρη του να φύγουμε και εκείνη με έπιασε από το μπράτσο οδηγώντας με προς τις σκάλες για τους πάνω ορόφους. Τότε όλα άρχισαν να γυρίζουν γύρω μου και κρατήθηκα ενστικτωδώς από τον κοντινότερο τοίχο. Τρομαγμένη στράφηκε προς το μέρος μου, όμως το τελευταίο πράγμα που αντιλήφθηκα ήταν τα χέρια της να με συγκρατούν, πριν κλείσουν τα μάτια μου.

Γεωργία Αντωνιάδου

5 σχόλια:

  1. πολύ πολύ ενδιαφέρον... αυτό θα πει απρόσμενο... περιμένω να δω γιατί οι βρικόλακες δεν μπορούν πια να δημιουργήσουν και άλλους του είδους τους... <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
    2. Ευχαριστώ πάρα πολύ!!! Χαίρομαι που σου άρεσε 😊😊😊😊 Θα απαντηθούν όλες σας οι απορίες σύντομα!!! 😉😉😉

      Διαγραφή