Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

8 Μαΐ 2017

0 The Last Shadow (Game of shadows II) -(Κεφάλαιο 9) "Ο πατέρας"

Τζάκσον

«Ντέρεκ, θα μου πεις τελικά τι έμαθες;»
«Ο ένοχος βρισκόταν όλο αυτό το καιρό μπροστά μας. Εσύ τον γνωρίζεις καλύτερα από όλους».
«Εγώ; Δε σε καταλαβαίνω. Σταμάτα τους γρίφους. Έχεις αλλάξει εφτά χρώματα από την ώρα που σε ρώτησα για να μου πεις το όνομα».
Με κοιτούσε γεμάτος σκέψεις.
«Πες μου επιτέλους!»

«Αυτό το άτομο έχει κάνει αρκετά και-»
«Ντέρεκ, μην παίζεις με την υπομονή μου. Έκανα πίσω γιατί ζήτησες χρόνο και ως φίλος στον έδωσα. Αλλά πρέπει να ξέρω».
Παρέμεινε σιωπηλός.
«Ποιος είναι;» ρώτησα θυμωμένος.
«Ό,τι έμαθα αυτό το χρόνο που έλειπα μπορεί να καταστρέψει όλους μας. Ας βρούμε το ημερολόγιο πρώτα και μετά-»
«Μίλα!» το διέκοψα απότομα. «Πες μου…»
«Ο πατέρας σου» Τα λόγια του αιχμηρό μαχαίρι με στόχο τη καρδιά μου. «Το άτομο που κρύβεται πίσω από όλα είναι ο πατέρας σου. Ο Μάρκος Έντισον είναι ο αρχηγός τους και όλον αυτόν τον καιρό έπαιζε –και εξακολουθεί να παίζει– το παιχνίδι του».
Ξαφνικά πετάχτηκα στον ύπνο μου. Μετά από εκείνη τη μέρα κάθε βράδυ έβλεπα τον ίδιο εφιάλτη και άκουγα συνεχεία τα ίδια λόγια. Ο ίδιος τρομαχτικός ψίθυρος κάθε φόρα που τα μάτια μου έκλειναν.
«Ο πατέρας σου».
Αυτή η πρόταση χαράχτηκε στο μυαλό μου. Δεν μπορούσα –και δεν ήθελα– να το πιστέψω. Πώς ένας άνθρωπος που προστατεύει ζωές τελικά να είναι αυτός που τις καταστρέφει;
Η Σίσι κοιμόταν δίπλα μου. Δε ένιωσε κάτι, ήταν τόσο ήσυχη σε αντίθεση με  εμένα που είχα ιδρώσει ενώ η καρδιά κτυπούσε σε γοργούς ρυθμούς. Τελικά οι λέξεις μπορούν να σε τσακίσουν, να σε κάνουν θρύψαλα. Αγκάλιασα τα γόνατα μου και κοίταξα το φως του φεγγαριού από το παράθυρο δίπλα μου. Χαμένος στις σιωπηλές σκέψεις μου.
Γύρισε προς το μέρος μου μόλις κατάλαβε ότι ήμουν ξύπνιος. «Τι έχεις;» με ρώτησε με ένα βλέμμα που με γέμισε συναισθήματα. Θετικά.
«Δε μπορώ να καταλάβω τους ανθρώπους» αποκρίθηκα.
Μου χάιδεψε το μπράτσο και ανακάθισε πλάι μου. «Κανείς μας δε μπορεί. Όλοι διαφέρουμε» απάντησε.
«Χμμ…» έγνεψα καταφατικά. «Ναι αλλά και πάλι... Τόση κακιά, τόσο ψέμα. Η υποκρισία, διπλοπροσωπία. Γιατί;»
«Τζάκσον» αποκρίθηκε και με κοίταξε με ένα γλυκό βλέμμα στο οποίο δεν μπορούσα να αντισταθώ. Δεν είπε τίποτα παραπάνω. Με αγκάλιασε σφιχτά κι όλη αυτή η θλίψη που με πάγωσε ένιωσε την έντονη ζεστασιά της. Αισθάνθηκα καλύτερα γιατί για μια στιγμή ένιωσα πραγματικά χαμένος.
«Ο Ντέρεκ έπρεπε να μου είχε πει από την αρχή την αλήθεια» μουρμούρισα στην αγκαλιά της.
«Την αλήθεια;» αναρωτήθηκε και με κοίταξε.
«Μη το ψάχνεις… Όλα θα τα μάθεις κι εσύ στην ώρα τους».
«Κοίτα Τζάκσον, δεν ξέρω για ποια αλήθεια μιλάς, όμως μπορώ να διακρίνω την πικρία που διαγράφεται στο πρόσωπο σου» έκανε μια μικρή παύση και μου χάρισε ένα απαλό τρυφερό χάδι στο μάγουλο. «Αυτό που ξέρω και έχω μάθει εγώ, είναι πως όλοι κάνουμε λάθη. Αυτό που θεώρησα εγώ σωστό, στα δικά σας μάτια ήταν λάθος. Νιώσατε την προδοσία κι εγώ για τιμωρία δεχτικά την απόρριψη. Όμως εσύ μου χάρισες μια δεύτερη ευκαιρία γιατί πιστεύεις πως την αξίζω».
«Δε καταλαβαίνω πού θες να καταλήξεις».
«Για να με δεχτείς κι εσύ πίσω χρειάστηκε χρόνο. Με άφησες όμως να σου εξηγήσω. Μου ήταν δύσκολο γιατί είσαι σημαντικός για μένα. Δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη, θυμάσαι;»
«Ναι. Έτρεμες ολόκληρη».
«Αυτό που θέλω να πω είναι πως ο Ντέρεκ μπορεί  να ένιωθε το ίδιο. Φοβόταν να σου εξηγήσει, μπορεί να μην έβρισκε τις λέξεις όσο κι αν ήθελε. Όπως κι εγώ. Ίσως πάλι να έψαχνε την κατάλληλη στιγμή για να σου μιλήσει».
Την κοίταξα έντονα. Είχε δίκαιο. Η οργή της στιγμής θόλωσε το μυαλό μου.  Βαθιά μέσα μου ήξερα πως έπρεπε να μιλήσω μαζί του, ειδικά τώρα που ήμουν σίγουρος πως δεν μου έλεγε ψέματα.
Έμεινα λίγο σιωπηλός και αυτή μου χαμογέλασε. «Όλα θα πάνε καλά» είπε με ένα τρυφερό βλέμμα γεμάτο ελπίδα.
Ανταπέδωσα το χαμόγελο όμως οι άσχημες σκέψεις πλησίασαν ξανά το μυαλό μου. Τόσο ψέμα από τον ίδιο μου τον πατέρα! Όταν το πιο ισχυρό σου πρότυπο γίνεται στάχτες, θρύψαλα, η γη χάνεται από τα πόδια σου. Νιώθεις πραγματικά χαμένος. Πόσες σκοτεινές εκπλήξεις μπορεί να κρύβει ένας άνθρωπος τελικά; 

«Ο ίδιος μου ο πατέρας» σκέφτηκα και το κεφάλι μου ακούμπησε το μαξιλάρι.  Η Σίσι χώθηκε στην αγκαλιά μου κι εγώ στις σκέψεις. Το απόκομμα που βρήκα ήταν σίγουρα από ημερολόγιο κι αυτά που έγραφε ήταν μια τρανταχτή απόδειξη που θα καταστρέψει το πατέρα μου. 


Chara Christ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου