Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

7 Ιουλ 2017

0 Τιμωρημένος και από τους Δύο Κόσμους (Κεφάλαιο 20) Ο πρίγκιπας είναι ο σωτήρας

«Τι γίνεται;!» φώναξε δυνατά η Φρειδερίκη, απευθυνόμενη προς το μεγάλο Κόκκινο Κόρακα.
«Περιμένεις κάποια απάντηση;» τη ρώτησε ο Έκτορας, κοιτάζοντας και αυτό τον μεγάλο Κόκκινο Κόρακα.
«Ε, το πολύ να την κουτσουλήσει» του απάντησε ο Φτερωτός, χαϊδεύοντας απαλά μερικέ χορδές της άρπας.
          Η Φρειδερίκη εξοργισμένη με τη θέληση, να ξεσπάσει κάπου τον εκνευρισμό της, έσφιξε τις παλάμες της σε γερές γροθιές και προετοιμάστηκε να πλακώσει στο ξύλο τον Φτερωτό.
          «Μη, μη του δίνεις σημασία!» ο Έκτορας αγκάλιασε με όλη του τη δύναμη το μπούτι της, επιβραδύνοντας το βήμα της. «Μη! Όχι!» φώναζε, παραμένοντας κολλημένος πάνω στο μπούτι της.
          «ΑΑΑΑΑΑ!» ούρλιαξε η Φρειδερίκη, βαριανασαίνοντας στο τέλος.
          Ο Φτερωτός τότε κατάλαβε, πως η κατάσταση σοβάρεψε αρκετά. Αποφάσισε να αφήσει στην άκρη την άρπα και να πάψει να τραγουδάει.
          «Μου λείπει ο μπαμπάς μου!» τα γόνατα της λύγησαν, ρίχνοντας το σώμα της στο έδαφος. Παρέμεινε με σκυμμένο το κεφάλι, με τα μάτια της να δακρύζουν. «Δε ξέρω γιατί βρέθηκα εδώ» συνέχισε να λέει. «Θέλω να γυρίσω σπίτι».
          «Φρειδερίκη!».
          Η φωνή που φώναζε το όνομα της, της ήταν γνώριμη. Άλλα δεν είχε το κουράγιο να αντιδράσει ή να μιλήσει.
«Κόρη μου. Έχεις δύναμη μέσα σου. Γιατί έπεσες στο έδαφος;» στο πλευρό της εμφανίστηκε η μητέρα της.
          Η Φρειδερίκη δε γύρισε να τη κοιτάξει, για λίγο σιωπηλή και έπειτα μίλησε. «Πού ή-σουν τόση ώρα;».
«Εξερευνούσα το μέρος» της απάντησε εκείνη.
«Έφυγες χωρίς να πεις κουβέντα» η φωνή της Φρειδερίκης ήταν σε μέτριο τόνο, αργή και σταθερή.
«Βιαζόμουν. Έπρεπε να εξακριβώσω κάτι».
«Και το εξακρίβωσες;».
          Μόνο ο Φτερωτός έπιασε τον υπαινιγμό της φωνής της, ανατριχιάζοντας ολόκληρος. Η γυναίκα που στεκόταν στο πλάι της, δεν ήταν η μητέρα της. Φρόντισε να μείνει ανέκφραστος, για να μη χαλάσει την ατμόσφαιρα.
«Ναι. Σήκω» της απάντησε η μητέρα της.
«Είσαι σίγουρη πως θέλεις να σηκωθώ;» τη ρώτησε η Φρειδερίκη, διατηρώντας τη φωνή της στον ίδιο τόνο.
«Φρειδερίκη, κόρη μου, δεν έχουμε χρ…».
          Αυτό ήταν. Είχε αρπάξει τη γυναίκα από τον λαιμό και την είχε σηκώσει στον αέρα με το ένα της χέρι.
          «Έχω δύναμη μέσα μου!» κοίταξε καλά τη γυναίκα μες στα μάτια. Απόλυτο σκοτεινό βλέμμα. Εξοργισμένη πέταξε την γυναίκα, λίγο πιο εκεί. «Περισσότερη από όσο νομίζεις» είπε, μετά την προσγείωση της γυναίκας στο έδαφος.
          Ο Μάγος πήγε κοντά της, να την καθησυχάσει. «Φρειδερίκη, πρέπει να ηρεμήσεις. Μην επηρεάζεσαι, από τούτη τη σκιά».
«Έχεις αντιμετωπίσει και χειρότερα» της είπε ο Φτερωτός.
          Η Φρειδερίκη πήρε μία βαθιά ανάσα, αισθανόμενη μία μικρή ζάλη. «Για μια ακόμα φορά οι γονείς είναι στα δεσμά των δαιμόνων!».
«Μπορεί τον πατέρα σου, να μην τον έχουν πιάσει» της είπε ο Φτερωτός.
«Ναι. Μπορεί. Αλλά δεν μπορώ να επικοινωνήσω μαζί του. Δεν ξέρω καν πού είναι. Αν έχει μπλεχτεί πάλι στα δίχτυα κάποιας δαιμόνισσας;! Τι θα κάνω;!».
«Για αρχή ψυχραιμία» της είπε ο Έκτορας.
«Απελπισμένη είναι» του είπε ο Φτερωτός.
«Φίλε μου πρόσεχε, γιατί εσύ θα τη πληρώσεις!» του είπε η Φρειδερίκη.
«Μη μιλάς πολύ» του ψιθύρισε ο Έκτορας.
          «Η σκιά λέει, πως θέλει ανταλλαγή» είπε ο Μάγος. Διότι όση ώρα αυτοί μιλούσαν, εκείνος ανέκρινε τη σκιά που παρουσιαζόταν ως τη μητέρα της Φρειδερίκης.
«Τι ανταλλαγή;» τον ρώτησε η Φρειδερίκη.
«Εσένα» απάντησε ο Μάγος, δείχνοντας τον Φτερωτό.
«Ολόκληρο;» τον ρώτησε ο Φτερωτός, σαστισμένος.
«Τι να τον κάνει κάλε; Ακόμα και ολόκληρος, πάλι λειψός είναι» είπε η Φρειδερίκη.
«Σε ευχαριστώ πολύ για τα θέρμα σου λόγια, είμαι συγκινημένος» είπε ο Φτερωτός, στη Φρειδερίκη με κάπως ειρωνικό τόνο.
          «Θυμάσαι τον Αφέντη μου;» ακούστηκε μία παράξενη φωνή.
Ο Φτερωτός ανατρίχιασε ολόκληρος, καταλαβαίνοντας πως σε εκείνον απευθυνόταν η ερώτηση. «Αμυδρά» απάντησε, σφίγγοντας την άρπα στα στην αγκαλιά του.
«Εγώ λέω πολύ καθαρά» ανταποκρίθηκε η φωνή.
          Η Φρειδερίκη πλησίασε κοντά στο μαυριδερό κορμί. Αρχικά ένιωσε αηδιασμένη βλέποντας το σώμα της μητέρας της να είναι καρβουνιασμένο και από τις φλέβες να βγαίνει κάτι σα σβησμένη λάβα. Η σκιά δε πρόλαβε να απελευθερωθεί. Ο Μάγος με τον που την πέταξε η Φρειδερίκη, σχημάτισε στο έδαφος ένα σταυρό φυλακίζοντας τη σκιά. Ύστερα με μαγικά λόγια τη βασάνισε, αποσπώντας τις απαντήσεις που ζητούσε. «Τι θέλει ο Αφέντης σου;» τη ρώτησε η Φρειδερίκη, με αργή σταθερή φωνή.
«Τον παλιό του φίλο» απάντησε η σκιά, τονίζοντας τη λέξη «φίλος», περισσότερο από τις άλλες λέξεις.
«Γιατί;» τη ρώτησε η Φρειδερίκη.
«Επειδή τον χρειάζεται στο πλευρό του. Είναι χρήσιμος, για τον Δικό Του Παράδεισο».
          Όλοι τους κοιτάχτηκαν τρομαγμένοι, πιστεύοντας πως ο Δαίμονας κατέχτησε τον Παράδεισο.
          Η σκιά γελούσε. «Είστε αστείοι!» τους είπε γελώντας. «Ο τρόμος σας, είναι τόσο γευστικός!».
          «Μη την πλησιάζεις!» της φώναξε ο Έκτορας, για να τη προλάβει. «Αντλεί δύναμη από εμάς τώρα…».
«Πώς;!» τον ρώτησε εκείνη, νευριασμένη.
«Από το φόβο μας. Φοβόμαστε τώρα» της απάντησε ο Έκτορας, αγκαλιάζοντας τον Μά-γο Φίλιππο.
          «Πες μου γιατί θέλει ο Αφέντης σου, τον Φτερωτό;» ρώτησε η Φρειδερίκη.
«Μα, είναι ένας Άγγελος. Θα είναι ο Άρχοντας των Ουρανών».
          Η Φρειδερίκη θέλοντας να διατηρήσει σε σοβαρό επίπεδο τη κατάσταση, προτίμησε να μη γελάσει με αυτό που άκουσε. Άλλωστε σε αυτό το σημείο, έπρεπε να υπερασπιστεί – να προστατέψει τον φίλο της και όχι να τον υποτιμάει μπροστά σε ένα δαιμόνιο.
«Δεν είμαι ολοκληρωτικά Άγγελος» είπε ο Φτερωτός.
«Ναι, για την ακρίβεια είναι κάτι σαν υβρίδιο» συνέχισε να λέει, η Φρειδερίκη.
«Ξεχνάς αγαπητέ μου, πως ένα μέρος της τιμωρίας σου το οφείλεις στον Άρχοντα μου» του είπε το δαιμόνιο.
«Όχι» απάντησε εκείνος, άκρως σοβαρός. «Όπως και ένα άλλο μέρος, στους Αγγέλους».
«Μπορούμε να το διαπραγματευτούμε» του είπε το δαιμόνιο.
«Δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα» απάντησε ο Φτερωτός.
«Σου αρέσει να ζεις ως τιμωρημένος;» τον ρώτησε το δαιμόνιο.
          «Φτερωτέ μην ακούς άλλο. Επιχειρεί να σε διεκδικήσει» του είπε η Φρειδερίκη, ήρεμα.
          Ο Φτερωτός, δίχως να τη κοιτάξει χάιδευε απαλά διάφορες χορδές της άρπας. «Και πώς ότι δε το έχει κάνει ήδη;» τη ρώτησε, παίζοντας μία μελωδία.
«Μου κάνεις πλάκα» του είπε η Φρειδερίκη, μη θέλοντας να πιστέψει πως, ο καλός της φίλο, είχε μόλις δαιμονιστεί.
          Επικράτησε μία λεξική σιωπή, υπό τη μελωδία της άρπας, που συνέχιζε να παίζει ο Φτερωτός. Η Φρειδερίκη επικέντρωσε το βλέμμα της πάνω του, αυτό που καταλάβαινε ήταν πως δεν είχε δαιμονιστεί ολοκληρωτικά. Εξαιτίας της μικρής του σχετικότητας με τον Κάτω Κόσμο, επικρατούσε μία ανάλογη επιρροή πάνω του. Αλλά σίγουρα δε μπορεί κανένα δαιμόνιο ούτε Δαίμονας να τον κυριεύσει, γιατί κάτι αγνό συνεχίζει να υπάρχει μέσα του. Ίσως όμως να έχει τη δυνατότητα, να τον ελέγξει σα μία μαριονέτα. Κυρίως αυτό φοβόταν η Φρειδερίκη, μήπως τώρα ο Φτερωτός στρεφόταν εναντίον τους.
          «Σχετικά με τι έχει να κάνει η ανταλλαγή;» ρώτησε η Φρειδερίκη, το δαιμόνιο.
«Με τον Άγγελο και τη μητέρα σου» της απάντησε αμέσως, το δαιμόνιο.
«Έχετε τη μαμά μου;!» φώναξε η Φρειδερίκη.
          Ο Έκτορας μαζί με τον Μάγο Φίλιππο, καταλαβαίνοντας την έκρηξη της, έτρεξαν κοντά της και έπιασαν ο καθένας ένα από τα πόδια της. Ώστε να μη μπορεί να πλησιάσει και άλλο το δαιμόνιο, με κίνδυνο να μολυνθεί η ίδια.
         
          Γενικές πληροφορίες: Όταν έχεις πιάσει ένα δαιμόνιο και το κρατάς φυλακισμένο με ξόρκια, δια-τηρείς μία άλφα απόσταση. Γιατί εκκρίνει σκοτάδι και μπορεί εύκολα να σε μολύνει. Διεκδικώντας το σώμα σου και κερδίζοντας την ελευθερία του.

          Ξάφνου, ότι είχε απομείνει από το βασανισμένο δαιμόνιο, πήρε με μιας φωτιά. Λίγο πιο πίσω προσγειώθηκε ένας Δράκοντας, από πάνω του κατέβηκε ο Πρίγκιπας Γεώργιος. «Είναι καλύτερα τώρα, ξεπέρασε το πρόβλημα με το στομάχι του». Είπε σε όλους, χαϊδεύοντας τρυφερά το κεφάλι του Δράκοντα.
          Η Φρειδερίκη τον κοιτούσε άφωνη, δεν ήξερε τι να πει. Δε γνώριζε αν υπήρχε κάτι να πει. «Περιστρέφομαι από βλάκες!» είπε τελικά, αισθανόμενη ζαλισμένη, αφού νόμιζε πως έχανε σιγά – σιγά τα λογικά της.
          «Εμάς εννοεί;» ρώτησε ο Έκτορας τον Φίλιππο.
«Αφήστε τα πόδια μου Όρκ!» φώναξε η Φρειδερίκη, διώχνοντας από πάνω της τον Έκτο-ρα μαζί με τον Μάγο Φίλιππο.
          «Ήρθα να σας πάρω» είπε ο Πρίγκιπας, απευθυνόμενος σε όλους.
«Να πάρεις να πας πού;» τον ρώτησε η Φρειδερίκη.
«Στη Δεύτερη Γη» της απάντησε ο Πρίγκιπας. «Είστε έτοιμοι για πόλεμο;».
«Βεβαίως. Δε μας βλέπεις;!» του απάντησε η Φρειδερίκη.
«Πάμε τότε» είπε ευχαριστημένα ο Πρίγκιπας.
          Τότε ο Φτερωτός έπεσε λιπόθυμος από τη σκεπή που καθόταν, με τα μούτρα στο έδαφος.
«Τι έπαθε;» ρώτησε ο Πρίγκιπας.
«Από τον ενθουσιασμό του» είπε η Φρειδερίκη.

          Ένας κεραυνός έσχισε τον ουρανό στη μέση, εμφανίζοντας μία περίεργη μορφή πάνω από το κεφάλι του Φτερωτού.
          «Μείνε μακριά του!» φώναξε η Φρειδερίκη, ορμώντας κατά πάνω της. Πριν προλάβει να πλησιάσει, βρέθηκε στην άλλη άκρη πεταμένη στο έδαφος.
          Η περίεργη μορφή είχε γυναικεία όψη. Μέτρια σε ύψος, φορούσε μία λευκή μακριά κάπα. Το πρόσωπο της ήταν καλυμμένο, από την κουκούλα που φορούσε στο κεφάλι της. Πήρε στην αγκαλιά της τον αναίσθητό Φτερωτό και εξαφανίστηκε.

          Ο Πρίγκιπας πήγε κοντά στη Φρειδερίκη, τη βοήθησε να σηκωθεί.
«Πού τον πήγε;!».
«Ηρέμησε» της είπε ο Πρίγκιπας.
«Μη μου λες να ηρεμήσω!» ξεκίνησε να του φωνάζει εκείνη. «Είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορώ να κάνω αυτή τη στιγμή! Λέγε, ξέρεις πού πήγαν;! Λέγε!».
«Στη Δίδυμη Γη!» της απάντησε φωνάζοντας.
          «Μπορείς να μας εξηγήσεις σε παρακαλώ πολύ, τι είναι αυτό;» τον ρώτησε ευγενικά και πολύ φοβισμένα ο Έκτορας.
          «Ο Δίδυμος Αδελφός του Άρχοντα του Κάτω Κόσμου, για να πάει κόντρα στον αδελφό του, δημιούργησε μία Δίδυμη Γη θέλοντας να αποδείξει ότι είναι καλύτερος από εκείνον. Για να το κάνει αυτό, ανέστησε νεκρούς για να τους χρησιμοποιήσει ως κάτοικους, συνεργάστηκε με τους Σκελετωμένους γιατί το ποσοστό των δαιμόνιων που πήγαν με ε-κείνον είναι πολύ μικρό και χρειαζόταν παρά πάνω υποστηρίξει. Γενικότερα το Δη-δημιούργημα του, είναι μία πιο σκοτεινή πιο βρώμικη αντανάκλαση από τον δικό μας κόσμο».
          «Ωραία ετοιμαστείτε!» είπε η Φρειδερίκη, νιώθοντας έτοιμη για πόλεμο.
«Μισό λεπτό…» είπε ο Πρίγκιπας, κερδίζοντας πάλι τη προσοχή τους. «Υπάρχει κάτι ακόμα».
«Πες το να τελειώνουμε» του είπε η Φρειδερίκη.
          «Για αυτό κυρίως που πρέπει να είστε έτοιμοι, είναι η αντιμετώπιση του σκοτεινού εγώ σας».
«Τι θες να πεις ακριβώς;» τον ρώτησε η Φρειδερίκη.
«Σας είπα πως το Δημιούργημα του, είναι ένας καθρέφτης του δικού μας κόσμου» ξεκίνησε να της λέει ο Πρίγκιπας.
«Μία σκοτεινή αντανάκλαση» είπε σιγά η Φρειδερίκη, καταλαβαίνοντας αυτό που τα λόγια του εννοούσαν.
«Πρέπει ο καθένας μας, να αντιμετωπίσει τον σκοτεινό εαυτό του» είπε ο Πρίγκιπας, με αργή και σταθερή φωνή, κοιτώντας τον Μάγο και τον Έκτορα.
          Οι δυο τους εκείνη τη στιγμή έπιασαν το νόημα, γύρισαν να κοιτάξουν ο ένας τον άλλον με ανοιχτό στόμα.
          «Είμαστε τελειωμένοι!» είπε η Φρειδερίκη.
«Γιατί το λες αυτό;» τη ρώτησε ο Πρίγκιπας.
«Για τον εαυτό μου είμαι σίγουρη, για αυτούς τους δύο δεν είμαι καθόλου» του απάντησε η Φρειδερίκη.
«Μη τους μειώνεις. Αυτή τη στιγμή χρειάζονται, όσο τίποτε άλλο την εμψύχωση σου» της είπε ο Πρίγκιπας.
«Προλαβαίνουμε να τους δείξω μερικές κινήσεις;» τον ρώτησε η Φρειδερίκη.
«Όχι» της απάτησε εκείνος. «Μας περιμένουν».
          Με τα δύο του χέρια έδειξε ψηλά στον ουρανό, τον στόλο από ιπτάμενους Δράκους που τους περιμέναν να ξεκινήσουν. Κάθε δράκος, κουβαλούσε και από έναν πολεμιστή. Τρεις δράκοι, προσγειώθηκαν μπροστά στον Έκτορα και τον Φίλιππο, χωρίς να έχουν κα-βαλάρη.

          «Είσαι ο σωτήρας μας!» είπε ενθουσιασμένη η Φρειδερίκη στον Πρίγκιπα, χαρίζοντας του ένα φιλί στο μάγουλο. «Χγκ, Χγκ» ξερόβηξε αμέσως μετά αμήχανα. «Πάμε για πόλεμο!» φώναξε, κατευθυνόμενη χορεύοντας προς το Δράκο της.



Constantine Red Moon

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου