Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

15 Ιουλ 2017

0 The Last Shadow (Game of shadows II) - (Κεφάλαιο 12) "Καταδικασμένος"

Σαν όνειρο εκείνη η ασύγκριτη στιγμή πέρασε από μπροστά μου. Ήταν απίστευτο και μαγικό αυτό το συναίσθημα που ένιωσα.  Δάκρυσα από χαρά μετά από τόσο καιρό, όπως και εκείνη.  Ακόμα θυμάμαι εκείνο το βλέμμα που με γέμισε ελπίδες και μ’ έκανε να αισθανθώ ανάμεικτα συναισθήματα.  Αυτά τα πράσινα μάτια έλαμψαν και χάρισαν φως στο σκοτάδι, ενώ ταυτόχρονα κατάφεραν να απομακρύνουν τις σκιές από κοντά μας για λίγο.  Η γαλήνη υιοθέτησε το κορμί μου κι εγώ, πλάι σ’ αυτό το διαμάντι που κατάφερε από θηρίο να με κάνει άνθρωπο, ένιωσα να με πλημυρίζει ευτυχία.

Τότε κατάλαβα πως  τα έχω όλα μα, σε μια στιγμή, όλα μπορούν να αλλάξουν. Όλα ανατρέπονται σε κλάσματα δευτερολέπτου.  Εκεί που έχεις όλο τον κόσμο δικό σου, μέσα στα χέρια σου, ξαφνικά έρχεται μια μέρα που ξυπνάς και δεν έχεις δικό σου ούτε τον εαυτό σου.  

6 μήνες πριν
Σκεφτόμουν και κοιτούσα αφηρημένος έξω από το παράθυρο του διαμερίσματος μου.  Έπρεπε να πω στην Έρρικα και τον Τόμας την αλήθεια για τον πατέρας τους, αλλά και για το ποιος κρύβεται πίσω από όλη αυτή την ιστορία που ζήσαμε και ζούμε. Όσο την κοιτούσα τόσο φοβόμουν να ξεστομίσω την αλήθεια. Δεν είχα το θάρρος να την κοιτάξω στα μάτια. Τα λόγια μου χαμένα μέσα σε καταδικασμένες σκέψεις. Δεν άντεχα άλλο... Ένιωθα σαν φυλακισμένος όπως τότε, μέσα σ’ εκείνο το απαίσιο δωμάτιο που μας κρατούσαν. Αλλά, τελικά, η πραγματική φυλακή βρίσκεται μέσα στο μυαλό μας. Δεν άντεξα άλλο... Άρπαξα τα κλειδιά κι έφυγα μέσα στη σιωπή.   
Τα βήματα μου με οδήγησαν στο Μάξ. Αν και η εικόνα που έβλεπα θρυμμάτιζε τη ψυχή μου, είχα ανάγκη να το δω. Μια παγωμένη ψυχραιμία με επισκίασε και παρέμεινα σιωπηλός, όπως και αυτός. Είχε αυτό το απλανές βλέμμα. Ένας ζωντανός νεκρός. Τον κοιτούσα γεμάτος θλίψη και πόνο. Πλησίασα με αργό βήμα και κάθισα στη παγωμένη καρέκλα δίπλα του.
«Ξέρω πως δε με ακούς αλλά, αδελφέ μου, θα κάνω τα πάντα για να τον τιμωρήσουμε. Στο υπόσχομαι...» πρόφερα βουρκωμένος. «Αυτή η ιστορία θα λάβει ένα τέλος. Το υπόσχομαι!»
  Τα λόγια μου δε μπορούσαν να αγγίξουν τη νεκρή ψυχή του. Έτσι ένιωθα...  Κι αυτό ήταν η αλήθεια! Μια καταδικασμένη ψυχή, εγκλωβισμένη σε ένα νεκρό σώμα. Το δικό του σώμα. Ήταν τόσο κοντά μου, αλλά ταυτόχρονα τόσο μακριά.  Δεν υπάρχει θεραπεία και, αν υπάρχει, μόνο εκείνο το τέρας τη γνωρίζει.  Είναι τόσο άδικο…
«Γιατί πρέπει πάντα οι καλοί να πονάνε περισσότερο; Γιατί πάντα οι καλοί να είναι καταδικασμένοι να ζουν μια πολύ σκληρή ζωή γεμάτη δυσκολίες, εχθρούς, πόνο;» αναρωτήθηκα.  Όσο η ώρα περνούσε, εγώ έμενα εγκλωβισμένος στη βουβή σιωπή μου. Τρομαγμένος από την εξέλιξη των γεγονότων που έπρεπε να αποκαλύψω στην Έρρικα και τον Τόμας. Τελικά, όλοι οι άνθρωποι είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε μια ζωή γεμάτη πόνο και σκληρές αλήθειες, που τις περισσότερες φορές δεν έχουμε το θάρρος να αντιμετωπίσουμε. 
«Θα μιλήσω στην Έρρικα και για σένα Μάξ...»  ψιθύρισα με μια μικρή ελπίδα πως ίσως με ακούσει. «Θέλει πολύ να σε δει!» είπα κι έφυγα. Γνώριζα καλά πως  ότι κι αν έγινε, ακόμα και αν τώρα είμαι εγώ στη ζωή της, ο Μάξ θα παραμένει ένα κεφάλαιο που δε θα ξεχάσει ποτέ και που πάντα θα αγαπάει.
Στη διαδρομή μου προς την επιστροφή συνάντησα την Έρρικα.
«Ντέρεκ...» είπε και με πλησίασε.
«Γεια σου, Έρρικα».
«Ήθελα να σου μιλήσω...»
«Κι εγώ!» πρόσθεσα  και με κοίταξε ξαφνιασμένη.
«Θέλω να σου μιλήσω σχετικά με τον πατέρα μου. Θα… Θα ήθελα, αν μπορούσες, να κάνεις κάτι για να τον δω. Έχω κάποιες ερωτήσεις που θα ήθελα να του κάνω εδώ και καιρό».
Αυτό ήταν κτύπημα κάτω από τη μέση.  Ήταν η στιγμή που η αλήθεια έπρεπε να βγει στο φως...  

Chara Christ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου