Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

22 Ιουλ 2017

0 The Last Shadow (Game of shadows II) - (Κεφάλαιο 13) "Το ξέσπασμα"

Δεν μπορούσα να πω ούτε μια λέξη. Μου ήταν αδύνατον...
«Ντέρεκ;»  προσπάθησε να σπάσει τη σιωπή μου
«Έρρικα, ο πατέρας σου …» δε μπόρεσα να ολοκληρώσω τη πρόταση μου.
«Ξέρω… Είναι ένας αδίστακτος δολοφόνος. Όμως πρέπει να του μιλήσω... Σε βοήθησε απ’ ότι έχω καταλάβει μ’ αυτήν την υπόθεση, έτσι; Τελικά τα μυστικά συνεχίζονται…»
Την κοίταξα. Δεν μίλησα...
«Κοίτα, μπορεί να σου φανεί ασήμαντο ή και χαζό… Αλλά θυμήθηκα κάτι από το παρελθόν. Κάτι που νομίζω πως θα μας βοηθήσει όλους να τελειώνουμε με αυτή την ιστορία!»
«Τι θυμήθηκες δηλαδή»
«Να, μπορεί να μη θυμάμαι καλά τη μητέρα μου, αλλά….»
«Αλλά;»
«Εμείς, όλοι, έχουμε το ίδιο σημάδι, σωστά ;»
«Αναφέρεσαι στο σύμβολο...»
«Ναι...»
«Δηλαδή, τι;»
«Η μαμά μου είχε διαφορετικό σύμβολο. Το είδα σε μια παλιά φωτογραφία που μου είχε δώσει η Μάριαμ...»
«Διαφορετικό;» το βλέμμα μου γέμισε με απορία. «Μπορεί να ήταν κάτι άσχετο».
«Δεν νομίζω, Ντέρεκ. Οι γονείς όλων μας σχετίζονταν με τους Ιχθείς...»
«Τι σύμβολο ήταν δηλαδή;»
«Το σύμβολο των Διδύμων!»
«Α, καλά! Παίρνουμε όλα τα σύμβολα του ζωδιακού κύκλου, έτσι;» ξεστόμισα ειρωνικά.
«Δε ξέρω τι συμβολίζει ή τι συμβόλιζε γι’ αυτούς, όμως αυτό θέλω να ξεκαθαρίσω με τον Τζόναθαν. Πρέπει να του μιλήσω!»
Πάγωσα... Μα, τελικά, βρήκα το θάρρος.
«Δε μπορείς, Έρρικα, γιατί είναι νεκρός.» τα λόγια μου ήταν ψυχρά.
«Τι είπες. Νεκρός;» αποκρίθηκε  με ένα έντονο βλέμμα.
Τα λόγια της πιο αιχμηρά κι από μαχαίρι όπως και η ματιά της
«Νεκρός; Ο Τζόναθαν είναι νεκρός;» έλεγε επανειλημμένα σοκαρισμένη.
«Ο καθένας παίρνει ότι του αξίζει στο τέλος!» αποκρίθηκα θυμωμένος  με τα τόσα που έχει διαπράξει ο πατέρας της.
Με κοίταξε με ένα βλέμμα περίεργο, κάτι ανάμεσα σε θυμό και αηδία.
«Τι;» ρώτησα τελικά.
«Δε πιστεύω ότι μιλάς έτσι!»
«Γιατί; Μήπως ο μπαμπάκας σου έχει κάνει λίγα σε όλους μας;»
«Σε βοήθησε...»
«Όπως κι εγώ εκείνον, Έρρικα.  Αλλά, και πάλι, αυτό δεν αναιρεί τα όσα έχει κάνει.»
«Είσαι απίστευτος!» ξεστόμισε θυμωμένη.
«Δε με νοιάζει, Έρρικα… Έχω βαρεθεί. Έναν ολόκληρο χρόνο ψάχνω την αλήθεια. Μαθαίνω ότι ο κολλητός μου τελικά δεν είναι νεκρός και αυτό που είχα αντικρίσει τότε ήταν απλά μια σκιά όπως την είχαν παρομοιάσει… Το μυστήριο εδώ ολοένα γίνεται και πιο περίεργο και περίπλοκο. Κατάφερα να αποκτήσω ένα καινούριο και σημαντικό φίλο και ξαφνικά τον έχασα με όλα αυτά τα καταραμένα μυστικά.» Δεν έπαιρνα ούτε ανάσα. Τα λόγια μου συνέχιζαν σαν οδοστρωτήρας που τα κατέστρεφε όλα στο πέρασμα του. «Έμαθα αρκετά για τα οποία ακόμα δε μπορώ να μιλήσω γιατί δε πρέπει και καταλήγω να χάνω κάθε μέρα τον εαυτό μου. Εσύ μου ζητάς να σου μιλήσω για τον Μαξ, να σε πάρω να δεις τον πατέρα σου… Αρκετά! Δεν αντέχω άλλο! Κι εγώ άνθρωπος είμαι. Έχω αποτύχει, Έρρικα. Απογοήτευσα ανθρώπους που είναι τα πάντα για μένα…»  με κοιτούσε σαν χαμένη καθώς το τσουνάμι από το ξέσπασμα μου είχε τελειώσει, αν και δεν είπα όλα οσα ήθελα. Είχα όμως ξεσπάσει και ένιωσα λίγο καλύτερα. Εκείνη με κοίταξε θυμωμένη.
«Όλα αυτά τα μάζευες μέσα σου τόσο καιρό;» αποκρίθηκε με ψυχραιμία και ένα βλέμμα κατανόησης.
Είναι τρομερό πώς μια γυναίκα μπορεί να σε κάνει να νιώσεις σε δευτερόλεπτα. Η οργή μέσα μου είχε καταλαγιάσει, όχι μόνο από το ξέσπασμα μου. αλλά και από το βλέμμα της.
«Ναι...» πρόσθεσα κοφτά.
«Δε τα μοιράστηκες με κανένα άλλο άτομο;»
«Όχι, Έρρικα. Όχι όλα τουλάχιστον...»
«Τιμωρούσες τον εαυτό σου για κάποιο λόγο;»
«Τι;»
«Όλα όσα ξεστόμισες τώρα  πάνω στο θυμό σου, ήταν ένα έντονο ξέσπασμα το οποίο και κατανοώ απόλυτα. Αλλά πιστεύω πως δε τα έλεγες όλα, όχι γιατί δεν πρέπει, αλλά επειδή με κάποιο τρόπο ήθελες να τιμωρήσεις τον εαυτό σου γι’ αυτά που ξέρεις και δε μπόρεσες να αντιδράσεις όπως εσύ θα ήθελες.»  είπε και με πλησίασε. Ήταν αλήθεια αυτό που μόλις μου είχε πει. «Ο πατέρας μου πέθανε. Δεν μπορώ να πω ή να υποκριθώ ότι λυπάμαι, γιατί δε νιώθω λίπη. Απλά νιώθω ένα κενό. Όσο κάθαρμα και τέρας να ήταν, ήταν και πατέρας μου. Όμως, Ντέρεκ…  Εγώ είμαι εδώ για σένα. Ότι κι αν συμβεί. Όπως κι εσύ θα είσαι εδώ για μένα με τον δικό σου τρόπο. Μπορεί να μου έκρυψες κάποια πράγματα, να μου είπες ψέματα, να σου είπα κι εγώ, αλλά σε συγχωρώ.  Μπορεί αυτή η ιστορία να μας διχάσει όλους αλλά, Ντέρεκ, εγώ ξέρω καλά τρία πράγματα...» έλεγε και τα μάτια της ήταν βπυρκωμένα. « Πρώτον, δεν είσαι μόνος... Με το μέρος σου είμαστε και θα συνεχίσουμε. Δεύτερον, δεν έχεις αποτύχει. Είσαι εδώ, πάλεψες και παλεύεις ακόμα. Για όλους μας. Και, τρίτον, πιστεύω σε εσένα, Ντέρεκ. Όχι μόνο εγώ, όλοι μας! Όσο θυμωμένοι κι αν ήμασταν στην αρχή, εσύ μας έδωσες μια ελπίδα με την επιστροφή σου».
Την άρπαξα χωρίς δεύτερη σκέψη και τη φίλησα. Ένα έντονο, τολμηρό φιλί. Ακούμπησα το μέτωπο μου στο δικό της και την κοίταξα στα μάτια. 
«Πάντα θα είμαι πλάι σου...» της ψιθύρισα. Της χάιδεψα το μάγουλο και την πήρα μια ζεστή αγκαλιά.
Μπορεί όντως να ένιωθε ένα κενό για τον Τζόναθαν, όμως και πάλι ήταν ένας πόνος.  Πόνο απώλειας...  Ναι, μπορεί ο Τζόναθαν να ήταν κακός, αλλά ήταν ο πατέρας της.
«Ο Τόμας πως αντέδρασε;» αποκρίθηκε και με κοίταξε
«Δεν πρόλαβα να του πω τίποτα… Εσύ το έμαθες πρώτη».
«Πρέπει να το μάθει...»
«Ο Τόμας ξεκαθάρισε πως δεν θέλει να ανακατεύεται πια σε αυτή την υπόθεση!»
«Έτσι λέει εκείνος. Όμως τα μάτια του λένε άλλα...»
«Τι εννοείς;»
«Ο Τόμας θέλει να βοηθήσει, απλά τώρα έχει πεισμώσει.. Το ξέρω καλά όμως εγώ αυτό το παγωμένο, ψύχραιμο βλέμμα του… Συχνά, για να μη πω πάντα,  κρύβει έντονα εσωτερικά συναισθήματα που κρυφοκαίνε κάτω από την επιφάνεια.» έκανε μια παύση. «Λοιπόν, Ντέρεκ, πρέπει όλοι μαζί να βρεθούμε και αν μοιραστούμε τα στοιχεία που έχουμε. Μόνο έτσι θα...»  σταμάτησε απότομα.
«Τι έπαθες;» έμοιαζε να είχε ζαλιστεί.
«Ε; Τίποτα, καλά είμαι… Πρέπει να μιλήσουμε όλοι μαζί. Απόψε κιόλας!»
Αποκρίθηκα κουνώντας το κεφάλι καταφατικά. Απόψε θα είναι μεγάλη νύχτα. Μια βραδιά έντονων αποκαλύψεων...

Chara Christ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου