Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

10 Ιαν 2018

0 M Ø NS Ŧ ER (Κεφάλαιο 5ο) -ƶeeℜnebooch- (μέρος 3ο)

«Λοιπόν», είπε αποπεμπτικά ο Γκρίφιν στους υπόλοιπους. «Ακούω γνώμες, πώς σας φαίνεται η αποψινή λεία;»
Με μια δυνατή σπρωξιά στην πλάτη με πέταξε ενώπιον τους λες και ήμουν έκθεμα προς μελέτη. Παραπατώντας βρέθηκα μες στο κέντρο του κλοιού τους. 
Πώς με κοιτάζουν έτσι, πρόσεξα αλαφιασμένη, πεινασμένα, αρπακτικά, με τον άπληστο τρόπο που ένας άντρας κοιτάζει μια γυναίκα, όταν θέλει να... να...
Ξεροκατάπια. Όλοι είχαν υιοθετήσει το ίδιο ακριβώς ύφος, καθώς με ατένιζαν από την κορυφή ως τα νύχια.
«Δεν μπορώ να αποφανθώ», μίλησε ο Μαρκ με περισπούδαστο ύφος. «Φοράει πολλά ρούχα. Με μπερδεύει έτσι όπως καλύπτεται».

«Κανένα πρόβλημα», τον διαβεβαίωσε ο Γκρίφιν απ' την μεριά του, κάνοντας παράλληλα νόημα στον τρίτο Αθληταρά, τον Πιτ, να επιληφθεί του θέματος.
Εκείνος άφησε πρόθυμα την θέση του και κίνησε προς το μέρος μου.
«Όχι!», τσίριξα βλέποντάς τον να έρχεται γοργά κατά πάνω μου. «Μη... μην με πλησιάζεις».
Ο Πιτ πάγωσε ξαφνικά, σταμάτησε επί τόπου και μου χαμογέλασε φιλήδονα. «Όπως προστάζεις, μεγαλειοτάτη», σάρκασε υποκλινόμενος. Έπειτα, ίσιωσε την πλάτη και τους ώμους του και χωρίς κανέναν δισταγμό μηδένισε την απόσταση που μας χώριζε. Παρά τις διαμαρτυρίες μου, τα χέρια του βρέθηκαν παντού επάνω μου, στα μπράτσα, την πλάτη, την κοιλιά, τα πόδια μου καθώς άρχισε να αφαιρεί ένα ένα τα ρούχα από πάνω μου.
«Σταμάτα!», έπιασα να ωρύομαι. «Όχι, μη, μη, μη!»
Τα λόγια μου πήγαν στον βρόντο, ενώ οι πράξεις μου δεν απέφεραν κανένα αποτέλεσμα. Για κάμποσα λεπτά, στριφογυρνούσα και συστρεφόμουν μες στα χέρια του, προσπαθώντας να κρατήσω τα ρούχα μου, να διατηρήσω το κορμί μου καλυμμένο. Αλλά αυτό που για εμένα ήταν λυσσαλέα αντίσταση, η μεγαλύτερη που μπορούσα να προβάλω, για τον Πιτ δεν ήταν παρά ένα παιχνίδι.
Έπαιρνε τον χρόνο του, αφήνοντάς με να παρακαλώ, να κοκκινίζω και να υποφέρω, αλλά στο τέλος θα με έγδυνε, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Εάν ήθελα να τον αποτινάξω από πάνω μου, έπρεπε να κάνω κάτι πιο δραστικό.
Έστριψα μες στην αγκαλιά του έτσι ώστε να έρθουμε πρόσωπο με πρόσωπο και τότε σήκωσα το λυγισμένο μου γόνατο και το κάρφωσα με όλη μου τη δύναμη χαμηλά, στο στομάχι του. Κατέβαλα την μέγιστη προσπάθεια να τον πληγώσω, μα τα αποτελέσματα ήταν άκρως απογοητευτικά.
Ο Πιτ ίσα που παραπάτησε δύο βήματα πιάνοντας την κοιλιά του, και αυτό ήταν όλο κι όλο το κακό που του έκανα. Ειλικρινά; Έμοιαζε περισσότερο ξαφνιασμένος κι οργισμένος, παρά πονεμένος.
«Παλιοσκρόφα...», ούρλιαξε έξαλλος και τα ρουθούνια του πετάρισαν από οργή. Τράβηξε αστραπιαία το χέρι του προς τα πίσω και εγώ ζάρωσα παραλυμένη απ' τον φόβο, έκλεισα τα μάτια μου και περίμενα το χτύπημα του. Με εξαίρεση το χαστούκι της Μπένετ... δεν με είχαν ξαναχτυπήσει. Όμως, φαντάστηκα πως αυτό το χτύπημα θα ήταν διαφορετικό. Ικανό να τσαλακώσει την μια πλευρά του προσώπου μου σαν χάρτινη μάσκα, να πρήξει το μάτι μου, να ισοπεδώσει το ζυγωματικό μου, να μου τσακίσει την μύτη...
Το γρονθοκόπημα του Πιτ ήταν πολύ χειρότερο απ' ότι έβαζα με το νου μου, με έκανε να σωριαστώ στο πάτωμα, αρκετά μέτρα πιο πέρα. Η όρασή μου θόλωσε και το δέρμα μου έκαιγε, άρχισα να βλέπω αστεράκια, το αίμα στους κροτάφους μου βροντούσε δαιμονισμένα...
«Έι», ακούστηκε κεφάτος ο Γκρίφιν που προσπαθούσε να ηρεμίσει τα πνεύματα. «Με το μαλακό, φιλαράκο. Μην ξεχνάς, είμαστε και εμείς εδώ, και δεν την θέλουμε στραπατσαρισμένη... όχι πολύ, τουλάχιστον».
«Δεν κάνεις για την δουλειά, Πιτ», αποφάνθηκε ο Άσερ, ο τέταρτος της παρέας, παίρνοντας του την σκυτάλη. «Άσ' την, αναλαμβάνω εγώ».
Προσπέρασε τον Πιτ, ήρθε και με έστησε στα πόδια μου και αυτή την φορά ήμουν τόσο φοβισμένη, τόσο άτολμη που δεν έφερα την παραμικρή αντίσταση, μονάχα αρκέστηκα σε ένα ψιλό, απόκοσμο μοιρολόι. «Όχι», ψιθύρισα μένοντας γυμνή κι εκτεθειμένη με τις τρεμάμενες παλάμες μου ως μοναδική κάλυψη για τα πιο κρυφά, τα πιο προσωπικά σημεία του κορμιού μου, αυτά που δεν είχε δει ποτέ πριν κανείς άλλος. «Σας παρακαλώ, δεν θέλω να το κάνω αυτό... δεν θέλω... δεν θέλω... δεν θέλω, σας παρακάλ... δεν θέλω να το κάνω... δεν θέλω... δεν θέλω... δεν... θέλω...»
«Σσσς», σύριξε ο Άσερ στο αυτί μου. Τα χέρια του σκαρφάλωσαν στην κορυφή του κεφαλιού μου κι άρχισε να μου χαϊδεύει τα μαλλιά, αλλά το απαλό, ανάλαφρο χάδι του δεν ήταν φιλικό, ούτε καθησυχαστικό. Ήταν ανατριχιαστικό και με έκανε να αισθάνομαι λες και εκατοντάδες μικροσκοπικά πράγματα περπατούσαν επάνω στο κρανίο μου. «Μην κάνεις έτσι», μου είπε μαλακά. «Δεν είσαι η πρώτη που θα τον φάει εδώ μέσα, και σίγουρα δεν είσαι η τελευταία».
«Τώρα», ανέκτησε τον λόγο ο Γκρίφιν κορδωμένος σαν πωλητής σε δημοπρασία. «Δέχομαι τις γνώμες σας».
Τα λιγοστά φώτα του υπογείου δεν έμοιαζαν και τόσο φιλόξενα. Φάνταζαν παράξενα, ρίχνοντάς άυλες σκιές στους παλιούς, πέτρινους τοίχους, μετέτρεπαν τα πρόσωπα των αγοριών σε πρόσωπα τεράτων. Όχι, συνειδητοποίησα καθυστερημένα, δεν φταίνε τα φώτα, ούτε η έλλειψή τους. Το σκοτάδι τους δείχνει όπως πραγματικά είναι: απάνθρωποι. Και στα αλήθεια είναι πιο πολύ ζώα παρά άνθρωποι, έχουν κάτι αποκρουστικό, κάτι... κτηνώδες επάνω τους...
Για αμέτρητα, αργόσυρτα, βασανιστικά λεπτά στέκονταν και ρουφούσαν το κορμί μου με τα μάτια τους.
«Εί-είναι στραβά τα πόδια της;» Ο Μαρκ, ο υπαρχηγός της ομάδας των κακούργων, με ατένισε και με βρήκε ελλειπή.
«Όχι», απάντησε ο Πιτ, σηκώνοντας το μαύρο βλέμμα του απ' τα τρεμάμενα γόνατά μου μόνο και μόνο για να το εναποθέσει στους ασπρουλιάρικους μηρούς μου. «Αλλά είναι γεματούλα. Αρκετά τσουπωτή για τα γούστα μου».
«Αχ, βρε Πιτ», ξίνισε ο Γκρίφιν, αγανακτισμένος με την σχολαστικότητα των φίλων του.
Προφανώς, για εκείνον ένα μονάχα σημείο μου είχε σημασία, κι αυτό ήταν αθέατο, θαμμένο, βαθιά ανάμεσα στα πόδια μου. Πόσο άξεστος ήταν!
«Δεν είναι χοντρή», το χέρι του Άσερ έφυγε απ' το κεφάλι μου κι άρχισε να κατηφορίζει στο σβέρκο και το μονοπάτι της ραχοκοκαλιάς μου. «Έχει τις καμπύλες της, βέβαια». Ένιωθα τα λυγισμένα του δάχτυλά, παγωμένα σαν δέρμα φιδιού, να χορεύουν στην πλάτη μου και να στέλνουν ρίγη σ' όλο το κορμί μου. Ήθελα να αποτραβηχτώ, το ήθελα πάρα πολύ, αλλά κάτι μέσα μου παρέμενε μαγκωμένο, καθηλωμένο, άκαμπτο. 
Το μόνο που μπορούσα να κάνω πλέον ήταν να προσεύχομαι να μην γυρίσω σπίτι μου σε σακούλα νεκροτομείου. 
«Έχει τα μπρατσάκια της, τα μπουτάκια της και...» Το χέρι του Άσερ κατέβηκε κατά μήκος της σπονδυλικής μου στήλης, πέρασε πάνω απ' την μέση και την ράχη μου. «Και αυτό εδώ το κωλαράκι». Όταν έφτασε πάνω απ' την καμπύλη των γοφών, η παλάμη του κύρτωσε και έσφιξε μαλακά.
Μετά πιο δυνατά.
«Άι!» ξεφώνισα απ' τον πόνο.
Με αγνόησε. «Αλλά αυτά είναι τα καλά της εφηβείας», εξήγησε στους φίλους του. «Δεν είναι χοντρή, Πιτ. Απλά εσύ έχεις συνηθίσει να πηδάς κοκαλιάρικα εντεκάχρονα και μικροκαμωμένα δωδεκάχρονα».
«Ο Άσερ έχει δίκιο», συμφώνησε τελικά ο Μαρκ. «Τα δύο, τρία παραπανίσια κιλάκια της είναι όμορφα. Το κακό είναι που δεν κλαίει. Μονάχα κάθεται εκεί πέρα τρέμοντας και τουρτουρίζοντας σαν νευρωτική παγοκολόνα».
«Θα την ζεστάνουμε εμείς», πρότεινε ο Γκρίφιν.
«Ναι», κατένευσε ο Άσερ αφήνοντάς με επιτέλους. 
Ολόκληρος ο πισινός μου είχε μουδιάσει.  
Ο Μαρκ δεν τους έδωσε ιδιαίτερη σημασία, καθώς είχε επικεντρωθεί αποκλειστικά σε εμένα. «Τι με κοιτάς έτσι, σαν κέρινο ομοίωμα, ε;», απαίτησε να μάθει με μια φωνή βαθιά, σκληρή και εχθρική. Τον κοίταξα σοκαρισμένη. Ήταν πελώριος και δεσποτικός μπροστά μου και ήξερα ότι έπρεπε να τον φοβάμαι, εδώ, μέσα σε ετούτο το σκοτεινό, δίχως διαφυγή υπόγειο, περιτριγυρισμένη από όλα αυτά τα ανθρωπόμορφα τέρατα.
Και τον φοβόμουν, τον έτρεμα.
Αλλά αποφάσισα να μην του το δείξω.
Όχι περισσότερο απ' ότι φαινόταν ήδη, τουλάχιστον.
Δεν θα του έδινα αυτή την ευχαρίστηση. Δεν θα τον άφηνα να δει πόσο μικρή, τρομαγμένη, αβοήθητη, δειλή και μόνη με έκανε να νιώθω.
Έκλεισα τα μάτια μου σφιχτά, όσο πιο σφιχτά μπορούσα κι άρχισα να λέω στον εαυτό μου ότι ήταν όλα ένα ψέμα, μια απαίσια ψευδαίσθηση από τα ναρκωτικά, ότι ο Μαρκ και οι Αθληταράδες δεν ήταν εδώ, δεν ήταν εδώ, δεν ήταν εδώ...
Ο δυνάστης μου, όμως, δεν ήταν φανταστικός, ήταν υπαρκτός, είχε σάρκα και οστά και στεκόταν ακόμη μπροστά μου.
«Έλα τώρα», ο Μαρκ άρπαξε βίαια το πηγούνι μου στο χέρι του και με ανάγκασε να τον κοιτάξω. «Μην είσαι τόσο αποσβολωμένη, μικρή», άκουσα το σιγανό γελάκι του. «Τουλάχιστον κλάψε λίγο».
Τον κοίταξα με μάτια νοτισμένα, βουρκωμένα, ξαφνικά έτοιμη να υπακούσω την διαταγή του. Η λαβή του στο σαγόνι μου ήταν τόσο δυνατή, τόσο συντριπτική που κόντευε να μου το σπάσει. Φαντάστηκα την γνάθο μου να θρυμματίζεται μες στην κλεισμένη του παλάμη, τα δόντια μου να ραίνουν σαν βροχή το πάτωμα. Άσε με!, ήθελα να του ουρλιάξω. Άσε με! Με πονάς! Μα με κρατούσε με τέτοιον τρόπο που δεν μπορούσα να φωνάξω, δεν μπορούσα να ουρλιάξω ή να ικετέψω. Δεν μπορούσα να κάνω κιχ.
Ενστικτωδώς, τα χέρια μου που τόση ώρα κάλυπταν τα μικρά μου στήθη, τα άφησαν και γαντζώθηκαν στο χέρι του, τα κοντά, άχρηστα νύχια μου μπήχτηκαν στον βραχίονά του. Ασφαλώς, η προσπάθεια μου να τον διώξω έτσι ήταν ατελέσφορη, ωστόσο έδειξε να τον τσαντίζει και με έσφιξε πιο δυνατά, σηκώνοντάς με από το πάτωμα.
«Κόφ' το, ηλίθιε!», διαμαρτυρήθηκε ο Γκρίφιν. «Θα την χαλάσεις».
Έτσι είπε, θα την χαλάσεις, λες και ήμουν η κούκλα του!
Ο Μαρκ άφησε ένα βραχνό, υπόκωφο γρύλισμα και με ελευθέρωσε.
Ο Γκρίφιν καθάρισε τον λαιμό του. «Θα πρέπει να συγχωρέσεις τους φίλους μου, Αντριάννα», μου είπε με ένα συνωμοτικό χαμόγελο, που θύμιζε περισσότερο ειρωνικό μορφασμό. «Το άθροισμα του IQ τους δεν ξεπερνά το 90. Μην τους δίνεις σημασία, σε παρακαλώ, δεν ξέρουν πώς να φερθούν μπροστά σε μια κυρία».
Τον κοίταξα ασθμαίνοντας, ψηλαφώντας τον λαιμό και το πιγούνι μου για να βεβαιωθώ ότι βρίσκονταν ακόμη στην θέση τους, ότι λειτουργούσαν όπως πριν. Με δυσκολία συγκρατούσα την αναστάτωση μου. Πόσο αδιανόητα θρασύς, πόσο ανήκουστα χυδαίος μπορούσε να γίνει πια; Πού έβρισκε τα μούτρα να στέκεται εδώ μπροστά μου, να μου μοιράζει χαμόγελα και να καμώνεται τον τζέντλεμαν, ενώ την ίδια στιγμή με υπέβαλλε σε... σε... σε όλο αυτό!
Μου φαινόταν ασύλληπτο!
Και πάλι όμως, τι μπορούσα να κάνω;
Τίποτα. Κι αυτό κατέστη σαφές για μια ακόμη φορά όταν με... άγγιξε.
Δεν χούφτωσε τα οπίσθιά μου, ούτε μάλαξε τα στήθη μου, δεν απείλησε να με πνίξει, μήτε να σπάσει το κεφάλι μου, όπως οι υπόλοιποι.
Απλά με άγγιξε.
Ανάλαφρα.
Στο μάγουλο.
Έσυρε την αναστροφή της παλάμης του στο πλάι του προσώπου μου, ακολουθώντας με τον αντίχειρά του τη γραμμή των ζυγωματικών μου, χαϊδεύοντας, ιχνηλατώντας.
Αυτό ήταν όλο.
Ωστόσο, αυτή η μικρή χειρονομία, αυτό το χάδι ήταν που με πλήγωσε περισσότερο απ' όλα.
Διότι ο Γκρίφιν δεν ήταν ένας ακόμη ανεγκέφαλος έφηβος σκλαβωμένος απ' τις σωματικές ορμές του.
Ήταν κάποιος με απίστευτο αυτοέλεγχο, πειθαρχία, διαύγεια. 
Κάποιος πραγματικά κακός, σκάρτος, δόλιος.
Κάποιος που είχε καταχραστεί την καλοσύνη μου, είχε ξεγελάσει την καρδιά μου.
Ένας ψεύτικος προστάτης, ένας κάλπικος φίλος.
Προδότης!
«Τα πόδια σου δεν είναι στραβά, οι γοφοί σου δεν είναι φαρδύτεροι απ' όσο πρέπει και τα κιλά σου δεν ξεπερνούν το ποθητό», τον άκουσα να σιγομουρμουρίζει στο αυτί μου. Ένιωσα την καυτή του ανάσα επάνω μου και ρίγησα σύγκορμη.
Τα μπράτσα και οι μηροί μου ανατρίχιασαν. Ένιωθα σαν να σέρνονταν αηδιαστικά έντομα επάνω στο δέρμα μου.
Θα τον σπρώξω μακριά, αποφάσισα τρέμοντάς σαν το φύλλο. Θα τον σπρώξω. Πρέπει να τον σπρώξω.
Δεν τον έσπρωξα. Δεν τόλμησα.
«Εν αντιθέσει με τους τυφλούς μου φίλους, εγώ σε βρίσκω... υπέροχη», μου εκμυστηρεύτηκε με εκείνη την χαμηλή, γλυκιά, αγορίστικη φωνή του. Την φωνή που είχε χρησιμοποιήσει για να πλανέψει τόσες και τόσες κοπέλες πριν από εμένα. «Τα μαλλιά σου χύνονται στους ώμους σου σαν σοκολατένιοι καταρράκτες. Το δέρμα σου είναι σφριγηλό, λευκό και άσπιλο σαν πορσελάνη...», γέλασε μοχθηρά στο αυτί μου. «Με προκαλεί να το σημαδέψω», παραδέχτηκε. «Ανεξίτηλα. Και αυτό το ρίγος στους μηρούς σου...» Ο Γκρίφιν άκουσε την ανάσα μου να στερεύει και να στέκεται στον λαιμό μου, όταν γλίστρησε το χέρι του απαλά ανάμεσα στους μηρούς μου, αναζητώντας την υγρασία που φώλιαζε στην κορυφή τους.
«Σ-σ-σταμάτ-», τραύλισα ανίκανη να ολοκληρώσω την φράση μου. «Στα-σταμά-τα», ξαναπροσπάθησα ξέπνοη.
Ότι κι αν ήταν αυτό που μου έκαναν τα δάχτυλά του, ήταν κάτι πρωτόγνωρο, κάτι που με μπέρδευε και με βασάνιζε και με έκανε να μισώ τον εαυτό μου. «Γκ-Γκρίφιν, σταμάτα, σε... σε παρα... σε παρακαλώ», του είπα αδύναμα. «Μη!»
Ο Γκρίφιν δεν σταμάτησε, μόνο με κοίταζε έτσι όπως ήμουν δακρυσμένη κι αφημένη στο έλεος του, με το πρόσωπό του αλλόκοτα κενό από κάθε έκφραση.
«Μμμμ, συνέχισε», μου είπε έκφυλα. «Μου αρέσει όταν με ικετεύεις. Αλλά αυτό που πραγματικά με ερεθίζει είναι ο φόβος στα μάτια σου...»
Αναψοκοκκινισμένη όπως ήμουν, απέστρεψα το βλέμμα μου. Το κάρφωσα στο άδειο ταβάνι και προσευχήθηκα να γκρεμιστεί επάνω μου, να πέσει και να με πλακώσει. 
Κι εμένα κι εκείνους μαζί.
Ο Γκρίφιν συνέχιζε το παιχνίδι του προκαλώντας ένα τρελό φτερούγισμα στο στήθος μου κι ένα πολύ έντονο μυρμήγκιασμα στα μπούτια μου. Παράξενοι μύες μέσα στην κοιλιά μου έπιασαν ξαφνικά να συσπώνται. Η ανάσα μου βάρυνε και οι αναπνοές μου άρχισαν να γίνονται όλο και πιο γρήγορες, όλο και πιο ακανόνιστες, σαν τον χτύπο της καρδιάς ενός ετοιμοθάνατου.
Ένας πνιχτός λυγμός ξέφυγε απ' τα χείλη μου.
«Σσσς», έκανε χωρίς να τραβάει τα μάτια του από εμένα. Με το κεχριμπαρένιο του βλέμμα να σπινθηροβολά λάμποντας από κάποια πρόστυχη σκέψη. «Σσσς».
«Σ-σ-σε μισώ!», κοντανάσανα.
«Α, ναι; Για αυτό είσαι μούσκεμα;», αντιγύρισε υπεροπτικά. Αμέσως μετά απομάκρυνε το χέρι του, γύρισε και στράφηκε προς την συμμορία του. «Είναι υγρή σαν βρεγμένο γατάκι, αγόρια. Κι αυτό μας φέρνει αντιμέτωπους με το ερώτημα: Ποιος θα την πάρει πρώτος;».
Ο Άσερ έκανε ένα βήμα μπροστά μετακινώντας την ματιά του από τον Γκρίφιν, σε εμένα και ύστερα στο μεταλλικό κρεβάτι που δέσποζε στο κέντρο του υπογείου, αυτό με τα σκουριασμένα κάγκελα και το βρωμερό, καλυμμένο με λεκέδες από ποτά και τρύπες από σβησμένα τσιγάρα στρώμα. «Εγώ», είπε.

Σβετλιν

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου